บทที่ 36 นักฆ่าระดับพระกาฬ

ณ โรงงานร้างแห่งหนึ่งในเขตชานเมือง

เสียงย่ำใบไม้แห้งดังก้องไปทั่วป่ารกร้าง ร่างมหึมาสองร่างเดินฝ่าดงไม้เข้ามา

นั่นก็คือสองพี่น้อง หวงต้าหู่ในชุดสูท และเฮยเสี่ยวจ๋ายที่มีขนสีดำทะมึนทั่วร่างนั่นเอง

หน้าประตูโรงงานมีรถจี๊ปคันโตจอดอยู่ สิงโตเดรดล็อกส์จากคลับปีศาจยืนพิงรถอยู่ ในชุดแจ็กเกตหนัง กำลังสูบซิการ์มวนโต

"ขอโทษที พวกเรามาสายไปหน่อย" หวงต้าหู่เดินเข้าไปทักทาย "ตอนข้ามทางรถไฟ มีรถไฟวิ่งผ่านมาพอดี พวกเราเลยต้องหลบอยู่พักนึงน่ะ"

"ไม่เป็นไรๆ" สิงโตเดรดล็อกส์หัวเราะ "ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน เพิ่งจะจุดบุหรี่ พวกนายก็มาพอดีเลย"

"แล้วนักฆ่าล่ะ?" หวงต้าหู่ถาม

"อยู่ข้างใน" สิงโตเดรดล็อกส์สูดซิการ์เฮือกใหญ่จนหมดมวน ไฟลามมาถึงนิ้ว มันหลับตาปี๋ ส่ายหัวดิกๆ เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง พ่นควันก้อนใหญ่ออกมา ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น "ตามฉันมาสิ"

หวงต้าหู่หันไปบอกน้องชาย "อย่าไปเลียนแบบมันนะ ขืนสูบแบบนั้นแค่สามมวนก็เป็นมะเร็งปอดตายแล้ว"

"ช่วยไม่ได้นี่นา สองพี่น้องข้างในนั้นแพ้สิ่งเร้า" สิงโตเดรดล็อกส์ทำหน้าเอือมระอา "พอเห็นประกายไฟทีไร เป็นต้องของขึ้นทุกที"

พอเดินผ่านประตูโรงงานเข้าไป ก็เจอกับโกดังเก็บของที่เต็มไปด้วยซากเครื่องจักรผุพัง ไม่มีใครอยู่เลย สิงโตเดรดล็อกส์พาเดินขึ้นไปที่ชั้นสองของโรงงาน

"อารมณ์ร้อนแบบนี้ จะพึ่งพาได้เหรอ?" หวงต้าหู่ขมวดคิ้ว

"ฉันบอกได้แค่ว่า สองพี่น้องคู่นี้คือนักฆ่าระดับพระกาฬที่เก่งที่สุดเท่าที่ฉันจะหาได้ตอนนี้แล้ว" สิงโตเดรดล็อกส์ตอบ "ตอนที่พวกมันอยู่เขตทุรกันดาร เคยร่วมมือกันฆ่าผู้ฝึกตนขอบเขตปราณกังมาแล้วด้วยนะ! ตั้งแต่เข้าเมืองมา งานไหนที่รับมาไม่เคยพลาดเป้าเลยสักงาน จัดการเป้าหมายได้เนียนกริบทุกราย ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ... เอ่อ..."

"อะไร?" หวงต้าหู่ถาม

"บางทีพวกมันก็เผลอฆ่านายจ้างไปด้วยน่ะสิ" สิงโตเดรดล็อกส์รีบอธิบายต่อ "ความจริงพวกมันก็แค่ขี้โมโหไปหน่อย ถ้านายไม่ไปแหย่พวกมันก็ไม่มีปัญหาหรอก"

พูดจบ มันก็ผลักประตูห้องทำงานบนชั้นสองเข้าไป

ทันใดนั้น สองพี่น้องปีศาจเสือก็เห็นสองพี่น้องปีศาจอีกคู่อยู่ในห้อง

เป็นปีศาจครึ่งคนครึ่งสัตว์รูปร่างสูงใหญ่กว่าสองเมตร ผิวสีน้ำตาล กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ แต่ขนาดหัวกลับดูเล็กกะทัดรัดเมื่อเทียบกับขนาดตัว หน้าตาดูคล้ายๆ หนูผสมกวาง มีดวงตาสีดำกลมโต แววตาดูว่างเปล่าอย่างประหลาด

ปีศาจทั้งสองตัวสวมชุดหมีช่างที่ดูไม่ค่อยพอดีตัวเท่าไหร่ ตัวนึงสีฟ้าเดนิม อีกตัวลายพรางสีเขียว แถมตัวนึงยังใส่หมวกเบี้ยวๆ อีกต่างหาก ดูรวมๆ แล้วเหมือน... พวกปัญญาอ่อนยังไงก็ไม่รู้

หวงต้าหู่มองพวกมันแล้วถามขึ้นมาว่า "กวางเหรอ?"

เสือดำที่อยู่ข้างหลังก็เดาบ้าง "จิงโจ้หรือเปล่า?"

ปีศาจชุดลายพรางสีเขียวเดินส่ายอาดๆ เข้ามาหาเสือดำ จู่ๆ ก็เงื้อค้อนปอนด์ในมือขวาขึ้นมา แล้วฟาดเข้าที่หัวเสือดำเต็มแรง

เปรี้ยง!

แรงฟาดทั้งหนักหน่วงและรวดเร็วมาก ถ้าโดนคนธรรมดาหัวคงแบะไปแล้ว

โชคดีที่เสือดำมีร่างกายแข็งแกร่ง ก็เลยแค่ล้มลงไปกองกับพื้น ร้องโหยหวน "โอ๊ย!"

"ทำบ้าอะไรเนี่ย?" หวงต้าหู่ตั้งการ์ดเตรียมสู้ ตวาดลั่น "คิดจะหักหลังกันหรือไง?"

ปีศาจชุดเดนิมก็งัดอาวุธออกมาเหมือนกัน เป็นประแจเลื่อนอันเบ้อเริ่มที่เปื้อนคราบน้ำมัน ตั้งท่าเตรียมบวก

"ใจเย็นๆ ก่อนน่า!" สิงโตเดรดล็อกส์รีบเข้าไปผลักปีศาจทั้งสองตัวออก แล้วหันไปบอกหวงต้าหู่ "ก็บอกแล้วไงว่าอย่าไปพูดจาส่งเดช พวกมันขี้โมโหนะเว้ย!"

"แล้วฉันไปพูดอะไรผิดตรงไหนเนี่ย?" หวงต้าหู่ประคองน้องชายขึ้นมา แล้วถามอย่างหงุดหงิด

"แก..." ปีศาจชุดลายพรางสีเขียวพูดตะกุกตะกัก "แกนั่นแหละหนู พวกเราคือ... เก้งผู้ทรงเกียรติเว้ย!"

"รู้แล้วๆ" สิงโตเดรดล็อกส์รีบตัดบท "สองพี่น้องคู่นี้เป็นปีศาจเก้ง เกิดที่เขตทุรกันดาร ไม่มีชื่อเสียงเรียงนามอะไรหรอก นายเรียกพวกมันว่าเก้งใหญ่กับเก้งรองก็แล้วกัน"

ปีศาจที่เกิดในเขตทุรกันดารส่วนใหญ่เป็นพวกสัตว์ป่า ถึงจะมีสติปัญญาแล้ว ก็มักจะไม่ค่อยมีหัวคิดเรื่องการตั้งชื่อเท่าไหร่นัก

อย่างเช่นพวกปีศาจเสือแห่งแก๊งหัวเสือ ที่รู้จักตั้งชื่อตามสีขนและลำดับพี่น้อง อย่างหวงต้าหู่กับเฮยเสี่ยวจ๋ายเนี่ย ถือว่าเป็นพวกมีการศึกษาสูงในเขตทุรกันดารด้วยซ้ำ

ระดับความรู้ก็พอๆ กับด็อกเตอร์ในโลกมนุษย์เลยทีเดียว

"จิงโจ้... มันไม่ใช่หนูซะหน่อย แล้วเก้งมัน... สูงส่งตรงไหนวะเนี่ย?" เสือดำกุมหัวที่โชกไปด้วยเลือด กัดฟันลุกขึ้นยืน

ปกติมันจะพูดจาไม่ค่อยคล่อง มักจะพูดตะกุกตะกักทีละคำสองคำ แต่พอโดนค้อนทุบหัวเข้าไปทีเดียว ถึงกับพูดประโยคยาวๆ ได้เลย

เก้งใหญ่ที่สวมชุดเดนิมดูจะใจเย็นกว่าหน่อย มันเก็บประแจเลื่อนลงไป แล้วพูดว่า "น้องชายฉันมันสมองไม่ค่อยดี พวกนายอย่าไปถือสามันเลย ตอนพวกเราอยู่เขตทุรกันดาร ก็มักจะโดนปีศาจตัวอื่นดูถูกเพราะเกิดเป็นเก้ง ก็เลยเป็นปมด้อยฝังใจน่ะ"

"เก้งที่บำเพ็ญเพียรจนมีตบะสูงขนาดพวกมันสองตัวนี่ ฉันก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิตนี่แหละ" สิงโตเดรดล็อกส์เห็นสถานการณ์คลี่คลายลง ก็ยิ้มประจบ "สองพี่น้องคู่นี้ฝึกร่างกายมาจนแข็งแกร่งดุจเหล็กไหล แทบจะเป็นอมตะเลยล่ะ แถมยังมีท่าไม้ตายโหม่งกะโหลกอีกต่างหาก จะเทพจะมารหน้าไหน ขวางทางเป็นโดนโหม่งกระเด็นหมด"

"ขอแค่สู้เก่งก็พอแล้ว" หวงต้าหู่ทำหน้าเครียด "ขอแค่ฆ่าศัตรูของฉันได้ เรื่องเมื่อกี้ฉันจะไม่เอาความ"

"พวกเราไม่เคยทำงานพลาด" เก้งใหญ่พูดเสียงเย็น "มีแต่จะฆ่าเกินเป้า ไม่เคยฆ่าขาด"

"ไม่ต้องฆ่าเกินก็ได้" หวงต้าหู่บอก "ข้อเรียกร้องของฉันชัดเจนแล้วใช่ไหม? ตอนลงมือ พวกนายต้องฟังคำสั่งฉัน เป้าหมายไม่ใช่พวกโง่นะ ถ้าพวกนายเผลอทำพลาดนิดเดียว มันคงรีบโทรแจ้งสำนักงานปราบปรามความผิดปกติแน่ๆ..."

ยังพูดไม่ทันจบ เก้งรองชุดลายพรางก็เดินส่ายอาดๆ เข้ามาหาหวงต้าหู่ แล้วยกมือขึ้นดื้อๆ

ฟาดค้อนปอนด์ลงมาอีกแล้ว!

แม้ว่าหวงต้าหู่จะระวังตัวอยู่แล้วตอนที่มันเดินเข้ามาใกล้ แต่ความเร็วของอีกฝ่ายกลับเหนือความคาดหมาย แถมพละกำลังก็มหาศาลสุดๆ มันหลบไม่พ้น โดนฟาดเปรี้ยงเข้าที่หัวจนล้มกลิ้งไปกับพื้น!

"โฮก—" มันแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

"ทำบ้าอะไรวะ?" เสือดำตั้งท่าเตรียมตะปบ

"ใจเย็นๆ!" สิงโตเดรดล็อกส์ต้องรีบเข้ามาห้ามทัพอีกรอบ "ฉันลืมบอกไป สองพี่น้องคู่นี้เกลียดคำๆ นึงเข้าไส้เลยล่ะ พอได้ยินคำนี้ปุ๊บ เป็นต้องของขึ้นทันที"

"ใช่แล้ว!" เก้งใหญ่ตาแดงก่ำ แต่ก็ยังพยายามข่มอารมณ์ ดึงตัวเก้งรองไว้ "พวกนายไม่รู้มาก่อน ฉันก็ไม่โกรธหรอกนะ แต่คราวหน้าก็ระวังๆ หน่อยก็แล้วกัน"

"คำอะไรวะ?" หวงต้าหู่ลุกขึ้นยืน ถามอย่างหัวเสีย

สิงโตเดรดล็อกส์ไม่กล้าพูด ได้แต่บอกใบ้ว่า "ลองคิดดูสิว่าคำไหนล่ะ!"

เสือดำที่อยู่ข้างๆ เดาขึ้นมา "คงไม่ใช่... คำว่า 'โง่' หรอกนะ? ก็ใครๆ เขาก็พูดกันว่า เก้งโง่ เก้งโง่ นี่นา บางทีพวกมันอาจจะเคยโดนล้อจนฝังใจ? เลยทน... ทนฟังคนอื่นด่าว่า... โง่ ไม่ได้มั้ง"

พอเสือดำพูดจบ เงยหน้าขึ้นมา ก็ประสานสายตาเข้ากับดวงตาสีแดงฉานสี่ดวงพอดี

"เดาถูกเป๊ะเลย" เก้งใหญ่จ้องมันเขม็ง "ห้ามพูดคำว่า 'โง่' ต่อหน้าพวกเราเด็ดขาด"

"แล้วก็ห้ามพูดคำว่า 'เก้งโง่' ด้วย" แววตาของเก้งรองก็เย็นเยียบไม่แพ้กัน

"เมื่อกี้แกพูดติดกันตั้งหลายรอบเลยสินะ?" น้ำเสียงของเก้งใหญ่ฟังดูแล้วชวนสยดสยองราวกับภูตผี

"ไม่ใช่นะ" เสือดำกุมหัวถอยกรูดละล่ำละลักอธิบาย "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเรียกพวกนายว่า 'เก้งโง่' นะเว้ย ฉันแค่กำลังอธิบายความจริงว่า บางทีคนอื่นอาจจะชอบเรียกพวกนายว่าเก้งโง่ ครั้งนี้ฉันผิดเอง คราวหน้าจะไม่ให้เกิดขึ้นอีกได้ไหม? ฉันสัญญาว่าจะไม่พูดคำว่าเก้งโง่อีกแล้ว คำว่าโง่ก็จะไม่พูดด้วย! ถ้าพูดคำว่าโง่อีก ฉันยอมเป็นหมาโง่เลยเอ้า! เอ๊ะ... พี่ใหญ่ ช่วยด้วย..."

ในสถานการณ์คับขัน เสือดำที่ปกติพูดจาตะกุกตะกัก จู่ๆ ก็พูดไฟแลบคล่องปร๋อราวกับแร็ปเปอร์

เก้งที่กำลังโกรธจัดสองตัวตาแดงก่ำ ไอปีศาจพวยพุ่งขึ้นสูงหลายจ้าง แผ่รังสีอำมหิตน่าสะพรึงกลัว ทำเอาทั้งโรงงานตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้า

เสือดำรู้สึกสิ้นหวังสุดขีด มันหันไปมองพี่ใหญ่เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่กลับพบว่าหวงต้าหู่กับสิงโตเดรดล็อกส์กำลังหลบมุมคุยกันเรื่องซิการ์อย่างออกรสอยู่ตรงมุมห้อง

"ฉันจะบอกอะไรให้นะ ซิการ์น่ะมันต้องจุดไฟสูบแบบนี้" หวงต้าหู่สาธิตให้ดู

"โอ้โห" สิงโตเดรดล็อกส์ยกนิ้วโป้งให้ "ผู้เชี่ยวชาญตัวจริง"

"พวกนายสองคนอย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้นะ! แสดงได้ห่วยแตกมากรู้ตัวไหม?" เสือดำตะโกนลั่น "เห็นฉันเป็นไอ้โง่หรือไง?"

"แกยังจะพูดอีก!" เก้งใหญ่ง้างประแจเลื่อนขึ้นสูง

"แกเอาแต่... พูด ไม่ยอม... หยุดเลยนะเว้ย!" เก้งรองเช็ดเลือดออกจากค้อนปอนด์ แล้วง้างขึ้นบ้าง

ปั้ก ปั้ก ปั้ก ปั้ก!

โครม คราม เพล้ง!

เพียะ เพียะ เพียะ โอ๊ย!

เชี่ยเอ๊ย!

ตูม—

เสียงทุบตีดังกึกก้องและเสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วโรงงานร้าง

หวงต้าหู่แอบชำเลืองมองไปทางนั้นอย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าเวทนา "พวกมันจะตีไปถึงเมื่อไหร่กันล่ะเนี่ย?"

"ปกติก็ตีจนกว่าจะเหนื่อยนั่นแหละ" สิงโตเดรดล็อกส์เดาะลิ้น "ฉันบอกแล้วไงว่าตบะพวกมันสูงส่ง ดูไอพลังปีศาจอันมหาศาลนั่นสิ ผู้ฝึกตนที่อยู่ต่ำกว่าขอบเขตปราณกังน่ะ ทำอะไรผิวหนังพวกมันไม่ได้แม้แต่รอยขีดข่วน"

"ก็จริงแฮะ"

"ฉันถึงบอกไง ว่าไว้ใจให้ฉันจัดการน่ะ ถูกต้องที่สุดแล้ว"

"แล้วทำไมต้องตีแต่หัวด้วยล่ะ ไม่ใช่ว่าน้องฉันจะโดนตีจนกลายเป็นคนโง่ไปเลยหรอกนะ?"

"เอ๊ะ! เมื่อกี้พูดคำนั้นออกมาใช่ไหม?"

"เปล่าๆๆ ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยนะเว้ย..."

"ฉันได้ยินเต็มสองรูหูเลย"

"หุบปากไปเลยไอ้บ้า!"