บทที่ 6 เมืองฉงแม้แต่ไฟถนนก็ยังเปิดไม่ได้แล้ว

บทที่ 6 เมืองฉงแม้แต่ไฟถนนก็ยังเปิดไม่ได้แล้ว

อดีตตำรวจสืบสวนเหอซวี่มองไปยังไฟถนนที่ดับมืดอย่างเงียบๆ

เมืองฉงแม้แต่ไฟถนนก็ยังเปิดไม่ได้แล้ว...

เศรษฐกิจย่ำแย่ขนาดนี้ ยังต้องรัดเข็มขัดกับโครงการปลุกพลังภาคบังคับ การคลังคงจะฝืดเคืองน่าดู

ในสถานการณ์เช่นนี้ หากมีนักเรียนคนใด “ตื่นรู้ขึ้นมาเองตามธรรมชาติ” ก่อนการสอบสายต่อสู้ล่ะ?

ต้นทุนก็คงจะประหยัดไปได้หน่อยหนึ่งใช่ไหม?

คงไม่มีใครทำเรื่อง “ทั้งๆ ที่คนคนนี้ตื่นรู้แล้ว แต่ก็ยังจะดึงดันฉีดยาปลุกพลังให้เขาอีกให้สิ้นเปลือง” หรอกใช่ไหม?

พวกคุณน่ะ แม้แต่ไฟถนนก็ยังเปิดไม่ได้แล้วนะ!

ถึงจะไม่สนใจเรื่องไฟถนน แต่ยาหลอดหนึ่งต้นทุนกว่าเจ็ดแสน ของหวานที่ส่งมาถึงปากแบบนี้จะไม่กินเชียวหรือ?

ใช่แล้ว

สถานการณ์มันเป็นแบบนี้

ขอเพียงผมสามารถสร้างฉาก “การตื่นรู้” อันน่าทึ่งขึ้นมาได้ ให้อาจารย์และเพื่อนร่วมชั้นที่รักมาเป็นพยานให้ผม

เพื่อกลายเป็น [หลี่ไป๋] ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย

ผมก็จะสามารถหลีกเลี่ยงการฉีดยาได้

สภาพเศรษฐกิจที่ย่ำแย่จะรับประกันเรื่องนี้ ข้าราชการทุกระดับชั้นที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อก็จะรับประกันเรื่องนี้ เหล่าผู้บริหารโรงเรียนที่ชอบยื่นมือเข้ามายุ่มย่ามกับทรัพยากรที่ส่งลงมาเบื้องล่างก็จะรับประกันเรื่องนี้เช่นกัน

“ชีวิตก็เหมือนละคร อาศัยฝีมือการแสดงล้วนๆ”

อดีตตำรวจสืบสวนเหอซวี่ดีดนิ้ว

เขาต้องออกแบบรายละเอียดให้ดี

การจะกลายเป็นอาชญากรที่ยอดเยี่ยมได้นั้น การใส่ใจในรายละเอียดอย่างถึงที่สุดเป็นคุณสมบัติที่ขาดไม่ได้

...

เมื่อกลับถึงโครงการตงลี่เจียหยวน ตึก 2 ห้อง 702 ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว

วิ่งวุ่นมาทั้งวัน ท้องของเหอซวี่ก็ร้องโครกครากด้วยความหิว เขาจึงรีบเข้าครัวไปต้มบะหมี่ให้ตัวเองชามหนึ่ง

เหอซวี่ทำบะหมี่ได้หลายรสชาติ—

รสเนื้อตุ๋นน้ำแดง รสเนื้อเผ็ด รสผักกาดดองโบราณ เขาทำเป็นหมด

และไม่ใช่แค่ต้ม บางครั้งเขาก็กินแบบแห้งเป็นของว่างด้วย

อย่างเช่น ยี่ห้อมาม่ารสต้มยำกุ้ง

เอาล่ะ ไม่เล่นแล้ว

จริงๆ แล้วก็แค่ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแก้ขัดเป็นอาหารเย็น

ว่าไปก็น่าตลก

ข้ามมายังดาวครามได้หนึ่งเดือนแล้ว เหอซวี่ยังไม่เคยเจอหน้าพ่อแม่ของตัวเองจริงๆ เลย—

ทั้งสองคนไปขายส่งเสื้อผ้าอยู่ที่เมืองหรงเฉิง เหอซวี่ทำได้เพียงติดต่อกับพวกเขาผ่านทางโทรศัพท์ทุกวัน...

หลังจากต้มบะหมี่รสเนื้อตุ๋นน้ำแดงเสร็จ เพื่อให้สารอาหารสมดุลและได้รับวิตามินอย่างครบถ้วน เหอซวี่ก็เพิ่มผักกาดดองสามแม่ครัวให้ตัวเองอีกหนึ่งจาน

บวกกับไส้กรอกแฮม ครบเซ็ตสามสหายของคนจน

เขานั่งลงหน้าโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่น กำลังจะเปิดทีวี โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

วันนี้พ่อโทรมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

เหอซวี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ไม่ใช่พ่อแท้ๆ แต่เป็นลูกบุญธรรม—

เพื่อนซี้ของเจ้าของร่างคนก่อน หม่าโหย่วไฉ

หม่าโหย่วไฉ: [อยู่ปะ?]

เหอซวี่: [ถ้าไม่ใช่เรื่องยืมเงิน ก็อยู่ตลอด]

หม่าโหย่วไฉ: [พี่ซวี่ พูดแบบนี้มันไม่น่ารักเลยนะ]

เหอซวี่: [แกพูดเรื่องของแกให้ชัดก่อน แล้วฉันค่อยตัดสินใจว่าจะเป็นพี่แกดีไหม]

หม่าโหย่วไฉ: [วางใจได้ วันนี้ฉันไม่ยืมเงิน!]

[สุดสัปดาห์นี้อยู่บ้านเบื่อจะตายแล้ว ฉันคิดได้แล้ว—ฉันอยากมีความรัก]

[พี่ซวี่ พี่รู้จักผู้หญิงเยอะ แนะนำแฟนให้ผมสักคนสิ?]

เหอซวี่: [หม่าโหย่วไฉ แกจะยืมเท่าไหร่?]

หม่าโหย่วไฉ: [...]

[นี่พี่ซวี่ ผมมีข้อเสียตรงไหน? เงินฝากในธนาคารของผมเหมือนเบอร์โทรศัพท์ ผมเคยอวดไหม?]

เหอซวี่: [เดี๋ยวนะ เงินฝากในธนาคารของแกมีเท่าไหร่กันแน่?]

หม่าโหย่วไฉ: [191]

เหอซวี่: [...]

[เอาอย่างนี้แล้วกัน พ่อบุญธรรมคนนี้ยังมีธุระอยู่ ไม่คุยไร้สาระกับแกแล้ว พรุ่งนี้ไปโรงเรียนจะบอกความลับสุดยอดให้เรื่องหนึ่ง—]

[เป็นความลับใหญ่ที่จะทำให้โลกทัศน์ของแกพังทลาย สงสัยในชีวิตไปเลย!]

หม่าโหย่วไฉ: [ความลับ... ใหญ่? ใหญ่แค่ไหนกันเชียว? ไม่สิ เหอซวี่ไอ้หลานเวร แกบอกตอนนี้เลยไม่ได้รึไง...]

[ตู๊ด—]

เหอซวี่ไม่สนใจความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาของหม่าโหย่วไฉ เขาวางสายไป

จะให้บอกตอนนี้ได้ยังไง?

บอกตอนนี้ไม่ได้ผล ต้องไปบอกที่โรงเรียน แล้วปล่อยให้พวกซือหม่าเจิ่นสืบเจอ...

เหอซวี่ยิ้มจางๆ

ถ้าคุณมีเพื่อนที่ปากมากชอบนินทา ต้องทะนุถนอมเขาไว้ให้ดี—

หลายครั้ง พวกเขาใช้ประโยชน์ได้ดีจริงๆ

เหอซวี่เปิดทีวี เปลี่ยนไปช่องข่าว ดูไปพลางกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปพลาง พบว่าในทีวีไม่ได้พูดถึงคดีฆาตกรรมที่โรงแรมสำหรับคู่รักในวันนี้เลย

ดูเหมือนว่าจะถูกปิดข่าวไปแล้ว

สำหรับสำนักจัดการเรื่องผิดปกติ การควบคุมข่าวสารแบบนี้เป็นเรื่องปกติ

สื่อของดาวครามยังไม่พัฒนามากนัก และระดับเทคโนโลยีในยุคนี้ก็ถดถอยไปจนถึงประมาณปี 2000 ของโลก

โทรศัพท์มือถือไม่สามารถเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้ อย่างน้อยก็โทรศัพท์ของคนทั่วไป

ทำได้แค่โทรออกและส่งข้อความเท่านั้น

การส่งอาหารของพวกเขาก็ไม่มีการรับออเดอร์ออนไลน์อะไรทั้งนั้น แค่ส่งข้อความสั้นมาให้คุณ บนนั้นมีที่อยู่ลูกค้า เวลาที่ต้องส่งถึง ก็แค่นั้น

แต่เรื่องที่ส่งช้าแล้วโดนหักเงิน ยิ่งช้ายิ่งหักเยอะนี่สิเหมือนกันเป๊ะ

ส่วนการเล่นเกมมือถือ?

ขอร้องเถอะ เกมงูกินหางก็นับเป็นเกมด้วยเหรอ?

ส่วนเรื่องระบบนำทางหรือระบุตำแหน่ง นั่นมันอยู่ในขอบเขตของเทคโนโลยีลับสุดยอดของกองทัพไปแล้ว

คอมพิวเตอร์ก็ยังไม่แพร่หลาย—ของสิ่งนี้ตอนนี้แพงมาก ครอบครัวทั่วไปซื้อไม่ไหว

และนี่ก็ทำให้การรวบรวมข้อมูลกลายเป็นเรื่องยุ่งยากมาก

ตัวอย่างเช่น กลยุทธ์ปัจจุบันของเหอซวี่คือ “การแสดงตื่นรู้”

และอุปสรรคสำคัญที่สุดในตอนนี้กลับกลายเป็น—

[หลี่ไป๋] ที่เขาจะสวมรอยเป็นนั้น ตอนที่ตื่นรู้ขึ้นมาเป็นอย่างไรกันแน่?

ลักษณะการตื่นรู้ของแต่ละลำดับในโลกนี้แตกต่างกันไป เรียกได้ว่ามีหลากหลายรูปแบบ

บางสายเวทมนตร์ เช่น [เทพธิดาหิมะ] ตอนตื่นรู้สะเทือนดินสะเทือนฟ้า แทบจะแช่แข็งพันลี้ ปกคลุมหมื่นลี้ด้วยหิมะ

สายศักดิ์สิทธิ์ก็อลังการไม่แพ้กัน แสงสีทองสาดส่องหมื่นสาย ราวกับดวงอาทิตย์เทียมดวงเล็กๆ ได้ถือกำเนิดขึ้น

แต่การตื่นรู้ของลำดับสายต่อสู้ระยะประชิดส่วนใหญ่นั้น โดยพื้นฐานแล้วจะเงียบเชียบ นอกจากตัวเองแล้วไม่มีใครรู้ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นภายในตัวคนเดียวเท่านั้น

จนกว่าคนผู้นั้นจะใช้กระบวนท่าที่เป็นเอกลักษณ์ของลำดับตัวเองออกมา ทุกคนถึงจะรู้ว่าเขาตื่นรู้แล้ว...

“ว่ากันตามหลักแล้ว [หลี่ไป๋] เป็นอาชีพนักฆ่า แต่ก็มีคุณสมบัติทางเวทมนตร์อยู่บ้าง...”

“ดังนั้นการตื่นรู้ของลำดับนี้จะมี ‘เอฟเฟกต์พิเศษ’ หรือไม่?”

เหอซวี่ขมวดคิ้ว ตอนนี้วิธีแก้ปัญหามีอยู่สองทาง:

1. ค้นหาในอินเทอร์เน็ต

พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนไปใช้คอมพิวเตอร์ที่ห้องคอมพิวเตอร์ของห้องสมุดโรงเรียน ถึงแม้จะต้องสวมถุงคลุมรองเท้าซึ่งดูตลก แต่ถ้าอยากจะใช้อินเทอร์เน็ตในตำนาน ที่นั่นก็เป็นสถานที่ที่ถูกที่สุดในละแวกนี้แล้ว...

2. แน่นอนว่าต้องถาม “คนที่รู้ดีที่สุดในโรงเรียน” คนนั้น

แต่ต้องถามอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ให้เขาจับพิรุธอะไรได้...

สรุปคือต้องทำควบคู่กันไป เปรียบเทียบเพื่อคัดกรอง พยายามขจัดจุดบอดให้มากที่สุด—ยังคงเป็นคำพูดเดิม รายละเอียดตัดสินความสำเร็จหรือล้มเหลว

เมื่อวางแผนเสร็จแล้ว เหอซวี่ก็เริ่มทบทวนกระบวนการต่อสู้กับถังอวี้เถียนในวันนี้ทั้งหมด และนึกถึงสองทักษะอันทรงพลังที่ต้องสละไปอย่างเจ็บปวด:

[โจรพักตร์] และ [อัญเชิญสุนัขเซ่าเทียน]

หลังจากการเลื่อนระดับครั้งต่อไป สองเส้นทางนี้จะยังคงอยู่หรือไม่?

ถ้าไม่อยู่ เขาก็คงไม่มีที่จะร้องไห้แล้วจริงๆ...

กริ๊งๆๆๆ—

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ลูกบุญธรรม แต่เป็นพ่อแท้ๆ

เหอซวี่ประหลาดใจเล็กน้อย

ปกติพ่อแม่ทั้งสองจะโทรมาประมาณสี่ทุ่ม วันนี้เร็วขึ้นขนาดนี้เลยเหรอ?

เขารับโทรศัพท์ได้ไม่ทันไร เสียงแหลมสูงของแม่ก็ดังเข้ามาอย่างร้อนรน:

[ลูก อยู่ไหน? ปลอดภัยดีไหม? กลับบ้านหรือยัง?]

เหอซวี่: [ผมอยู่บ้านครับแม่ เป็นอะไรไปเหรอ?]

แม่: [เป็นอะไรเหรอ? เกิดเรื่องแล้ว!]

[เมื่อกี้แม่กับพ่อได้ยินข่าวลือมาจากคุณหวัง เป็นข่าวที่ทางราชการไม่ให้รายงาน ที่โรงแรมสำหรับคู่รักตรงหยางเจียผิงเกิดเรื่องใหญ่!]

[ว่ากันว่ามีผู้หญิงขายบริการคนหนึ่ง โดนหายนะกัดจนเละเทะ น่าสยดสยองมาก...]

[สมองเกลื่อนพื้นเลย!]

[ลูก วันนี้ไม่ได้ไปแถวนั้นใช่ไหม?]

เหอซวี่ลอบกลืนน้ำลาย: [แม่ ล้อเล่นอะไรเนี่ย?]

[ผมอายุเท่านี้ จะไปโรงแรมสำหรับคู่รักได้ยังไง?]

[ใช่แล้ว!] เสียงเห็นด้วยของพ่อดังมาจากปลายสาย

[เจ้าซวี่อายุเท่าไหร่กัน? เขาจะไปรู้อะไร?]

[ยังจะโรงแรมม่านรูดอีก]

[เขาเป็นแค่นักเรียนม.ปลาย ให้ผู้หญิงเขาไปคนหนึ่ง เขาก็ใช้ไม่เป็นหรอก!]

เหอซวี่: [...]

เดี๋ยวก่อนนะเพื่อน

คุณนี่ดูถูกคนเกินไปหน่อยแล้วนะ?

แม่: [สรุปคือลูกตั้งใจเรียนหนังสือให้ดี เลิกเรียนแล้ว นอกจากไปเรียนวิชาต่อสู้ที่สำนักมวยของลุงหลี่แล้ว ก็อย่าไปที่ไหนอีก เข้าใจไหม?]

[แล้วก็ สองวันนี้ลูกหาเวลาทำความสะอาดบ้านให้เรียบร้อยหน่อยนะ]

[น้าสาวของลูกจะมาฝึกงานที่เมืองฉง อาจจะมาพักที่บ้านเราสักพัก...]

อะไรนะ?

สีหน้าของเหอซวี่แข็งทื่อในทันใด

น้าสาว?

น้าสาวของเหอซวี่ชื่อกู้ซินหราน เป็นลูกสาวคนเดียวของคุณยายทวดที่เมืองหรงเฉิง

ถึงจะเรียกว่าน้า แต่จริงๆ แล้วก็อายุมากกว่าเขาแค่สามปี

น้าสาวเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยหรงเฉิงเมื่อสามปีก่อน ตอนนี้น่าจะอยู่ปีสี่ เธอไม่ยุ่งเรื่องฝึกงานที่เมืองหรงเฉิง แล้วจะมาที่เมืองฉงกะทันหันทำไม?

คิ้วของเหอซวี่ขมวดเข้าหากันแน่น:

[แม่ “สักพัก” นี่นานแค่ไหนครับ?]

[ผมว่าด้วยฐานะทางบ้านของคุณยายทวด น้าสาวไม่จำเป็นต้องมาพักที่บ้านเราก็ได้มั้งครับ? บ้านเราไม่มีแม้แต่แอร์...]

ปลายสายแม่ดูจะไม่พอใจขึ้นมาทันที: [ลูกคนนี้พูดจาอะไรอย่างนั้น? อย่ามองบ้านคุณยายทวดของลูกในแง่ร้ายสิ!]

[บ้านเขารวยก็จริง แต่เงินของเขาก็ไม่ได้ลอยมาจากฟ้านะ โลกสมัยนี้มันแย่ขนาดนี้ ต่อให้รวยแค่ไหน ที่ควรประหยัดก็ต้องประหยัด!]

[อีกอย่างเราก็เป็นญาติสนิทกัน ตอนเด็กๆ น้าสาวของลูกก็พาเล่นพ่อแม่ลูกทุกวัน เธอไม่พักบ้านเราแล้วจะไปพักที่ไหน?]

[เหอซวี่ แม่เตือนแกนะ แกไม่ต้องไปสนใจว่า “สักพัก” มันนานแค่ไหน น้าสาวของแกอยากจะอยู่เท่าไหร่ก็ให้อยู่เท่านั้น...]

ปลายสายพ่อก็แทรกเข้ามาอีก: [ลูก อายุมากกว่าสามปีนั่นก็น้า เข้าใจไหม?]

[น้าสาวมาบ้านเรา พูดจาทำอะไรก็ให้มันเรียบร้อยหน่อย ทำตัวให้สมกับที่เป็นผู้ใหญ่หน่อย อย่าเห็นว่าน้าสาวของลูกหน้าตาสวย ก็ปากหวานมือไวไปทั่วล่ะ!]

เหอซวี่อดไม่ได้ที่จะกรอกตามองบน:

[พ่อครับ วางใจได้เลย]

[พ่อก็พูดเองไม่ใช่เหรอ—อายุเท่าผม ให้ผู้หญิงมาคนหนึ่ง ผมก็ใช้ไม่เป็นหรอก!]

ทั้งสามคนคุยเล่นกันอีกครู่หนึ่ง เหอซวี่ก็วางสาย

ข่าว “การมาเยือนอย่างกะทันหันของน้าสาว” ราวกับก้อนหินใหญ่ที่กดทับลงในใจของเขา

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด

มีซือหม่าเจิ่นคนเดียวยังไม่พอ บนฟ้ายังจะส่งกู้ซินหรานลงมาอีก...

จริงๆ แล้วเหอซวี่ไม่ได้รังเกียจที่ญาติจะมาพักที่บ้าน

แต่ปัญหาก็คือ—

น้าสาวของเหอซวี่ กู้ซินหราน เป็นผู้ตื่นรู้

ผู้ตื่นรู้ที่ได้รับการฝึกฝนพิเศษที่มหาวิทยาลัยหรงเฉิงมาแล้วสี่ปี

ลำดับเท่าไหร่ เหอซวี่ไม่รู้

แต่เขาเคยได้ยินแม่พูดแว่วๆ ว่าความสามารถของน้าสาวนั้นหายากมาก เรียนมาทางด้านการสืบสวนสอบสวน?

สามารถเรียนทางด้านนี้ได้ โดยพื้นฐานแล้วก็ต้องเป็นลำดับสายพลังจิตอย่างไม่ต้องสงสัย

ความสามารถของสายพลังจิตนั้น แต่ละอย่างป้องกันได้ยาก

ไม่ต้องพูดถึง [ฟรอยด์] ที่มีวิชาอ่านใจซึ่งหายากเกินไป

แม้แต่ [ฟัน โกะห์] ที่สามารถจับโกหกผ่านการเต้นของหัวใจและความดันโลหิต หรือ [เฟาสต์] ที่สามารถรับรู้คลื่นสมองได้ ก็ล้วนแต่รับมือได้ยากมาก!

“ปวดหัวจริงๆ”

เหอซวี่กุมหน้าผากตัวเอง

ในคำพูดของแม่เมื่อครู่นี้ ยังมีอีกคำหนึ่งที่เขาสะกิดใจเป็นพิเศษ—

ฝึกงาน

ไม่ใช่การเดินทางไปทำงาน ไม่ใช่การท่องเที่ยว

แต่เป็นการฝึกงาน

“จะว่าไปแล้ว น้าสาวของผมคนนี้...”

“คงไม่ได้จะมาทำงานที่เมืองฉง แล้วพักอยู่บ้านผมระยะยาวหรอกนะ?”

ภายในยี่สิบวันนี้เขาต้องกินอาหารอีกครั้ง ไม่เช่นนั้นก็จะกลายร่างเป็นงู!

เหอซวี่ยืนขึ้นอย่างหงุดหงิด

นอกหน้าต่างมีเสียงเล่นไพ่นกกระจอกดังโหวกเหวกมาเป็นระยะ ไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนบ้านหลังไหน เสียงดังน่ารำคาญอย่างยิ่ง

เหอซวี่ยืนอยู่ในเงาหลังหน้าต่าง ดวงตางูผุดขึ้นบนหน้าผาก เขามองไปยังตึกฝั่งตรงข้าม

ข้ามผ่านระยะทางสามร้อยเมตร

เขาเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ในหน้าต่างของห้องที่อยู่เยื้องสี่สิบห้าองศากับบ้านของเขาในชุมชนฝั่งตรงข้าม มีกล้องโทรทรรศน์กำลังสูงสำหรับใช้ในกองทัพตั้งอยู่

ด้านหลังกล้องโทรทรรศน์ ชายสวมหมวกแก๊ปคนหนึ่งกำลังมองเข้ามาในห้องของเขาอย่างลับๆ ล่อๆ...

“เป็นไปตามคาด เริ่มขึ้นแล้ว”

“ช่างใจร้อนเสียจริง”

“รอให้พรุ่งนี้ผมไปโรงเรียน พวกคุณก็จะงัดประตูเข้ามาติดเครื่องดักฟังแล้วใช่ไหม?”

“ตอนกลับก็อย่าลืมถูพื้นให้ผมด้วยล่ะ”

เหอซวี่หัวเราะเยาะ

เขาไม่ได้กลัวที่อีกฝ่ายจะเล่นลูกไม้เหล่านี้ นี่เป็นสิ่งที่เขาเล่นจนเบื่อแล้ว

แต่ถ้าหาก บวกกับน้าสาวที่กำลังจะมาถึง...

ผลลัพธ์ก็จะแตกต่างออกไป

หายนะอย่างเขา ออกจากบ้าน ก็ถูกสายลับของสำนักจัดการเรื่องผิดปกติจับตา

กลับบ้าน ก็ถูกผู้ตื่นรู้สายพลังจิตที่เฉียบแหลมกว่าจับตา

แล้วเขายังต้องปิดบังพวกเขาทุกคน แอบลงมือก่อเหตุ เพื่อเติมเต็มท้องของตัวเอง?

เวอร์ชันนี้มันไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

“แต่จะว่าไปแล้ว...”

“ผู้แข็งแกร่งไม่เคยบ่นเรื่องสภาพแวดล้อม ผู้กระทำผิดซ้ำซากไม่เคยสนใจกฎหมาย”

ดวงตาค่อยๆ หรี่ลง แววตาของเหอซวี่เย็นชา

“ข้าคือหยางเจี่ยน ข้ามีสามตา พวกแกแต่ละคน คิดจะมาใช้ข้าสร้างผลงานรึ?”

“เลือกผิดคนแล้ว!”

...

เช้าวันรุ่งขึ้น เหอซวี่ที่นอนไม่หลับทั้งคืนก็มาถึงโรงเรียนแต่เช้า

โรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งเมืองฉงเป็นโรงเรียนระดับจังหวัด ก่อนที่ม่านหมอกสีเทาจะรุกราน จำนวนนักเรียนที่สอบติดชิงหัว-ปักกิ่งที่นี่ในแต่ละปีนั้นเป็นอันดับหนึ่งของเมืองมาโดยตลอด

แต่ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว

ชิงหัว-ปักกิ่งยังคงมีคุณค่าอยู่ก็จริง แต่มาตรวัดความเจ๋งของโรงเรียนได้เปลี่ยนไปเป็น “แต่ละปีผลิตผู้ตื่นรู้ได้กี่คน” แล้ว

ตอนนี้โรงเรียนทุกแห่งของมนุษยชาติกำลัง “กลายเป็นโรงเรียนทหาร” แหล่งที่มาของนักเรียนก็ค่อยๆ แบ่งออกเป็นสองประเภท:

ประเภทแรกคือผู้สอบสายต่อสู้ หรือก็คือการคัดเลือกผู้ตื่นรู้

ถึงจะเรียกว่าสอบ แต่จริงๆ แล้วก็คือการฉีดยาปลุกพลังเพื่อเปิดกล่องสุ่ม

ทันทีที่คุณสามารถตื่นรู้ขึ้นมาได้หลังจากการฉีด ก็ไม่จำเป็นต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกต่อไป จบการศึกษาโดยตรง แล้วเลือกมหาวิทยาลัยที่อยากจะไปได้เลย

หากลำดับที่คุณตื่นรู้ขึ้นมานั้นหายากพอ มหาวิทยาลัยเหล่านั้นถึงกับจะทุ่มเงินมหาศาลเพื่อแย่งชิงตัวคุณ เสนอเงินอุดหนุนก้อนโตเพื่อดึงดูด

ประเภทที่สองคือผู้สอบเข้ามหาวิทยาลัยทั่วไป หรือก็คือผู้ที่ไม่มีความสามารถหรือไม่มีเงินที่จะตื่นรู้

คนเหล่านี้สอบเข้ามหาวิทยาลัยตามปกติ ใช้คะแนนสอบยื่นเข้ามหาวิทยาลัย แต่ความสำคัญเทียบกับสมัยก่อนไม่ได้เลย

แม้จะเข้ามหาวิทยาลัยได้ พวกเขาก็ไม่สามารถเทียบกับผู้ตื่นรู้ได้ อนาคตหลังจบการศึกษาก็ยิ่งมืดมน

แต่ว่า ทั้งสองประเภทนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเหอซวี่

เพราะเขาคือผู้ที่จะ “ตื่นรู้ขึ้นมาเองตามธรรมชาติ” ในไม่ช้านี้

ขอเพียงการแสดงประสบความสำเร็จ เขาก็ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมการสอบประเภทใดเลย

และสิ่งที่เขาต้องทำในวันนี้ที่โรงเรียน ก็คือการแก้ไขปัญหาการรวบรวมข้อมูลที่ยุ่งยากที่สุด—

ตอนที่หลี่ไป๋ตื่นรู้ ลักษณะของเขาเป็นอย่างไรกันแน่?

เหอซวี่ถือเครปไข่ม้วนที่ซื้อมาจากแผงลอย เดินเข้าไปในห้องเรียน ม.6/1 อย่างสบายอารมณ์ ตรงไปยังที่นั่งของตนที่อยู่แถวหลังริมหน้าต่าง

ทันทีที่นั่งลง หม่าโหย่วไฉที่รออยู่ครึ่งวันแล้ว ก็สไลด์ตัวพุ่งมาอยู่ข้างๆ เขาทันที

หม่าโหย่วไฉกับเหอซวี่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ตัวไม่สูง ร่างท้วม ชอบผูกชุดนักเรียนไว้ที่เอว บอกว่าแบบนี้ดูเหมือนนักเลงดี

เขาใช้ศอกกระทุ้งเหอซวี่ แต่สังเกตเห็นขอบตาดำคล้ำของเขา ก็ตะลึงไปทันที:

“ลูกรักของพ่อ ดูหน้าตาที่เหมือนยังไม่ตื่นนอนของแกสิ...”

“แกไปได้ผลงานใหม่ของอาจารย์คนไหนมาเหรอ เมื่อคืนแอบเพิ่มความเข้มข้นให้ตัวเองล่ะสิ?”

“ฟังพ่อสักคำ พ่อน่ะเป็นผู้มีประสบการณ์—”

“ช่วยตัวเองเล็กน้อยเพื่อความสุข ช่วยตัวเองมากไปทำร้ายร่างกาย ฝืนช่วยตัวเองจนตัวตายนะเว้ย!”

เหอซวี่ขี้เกียจจะสนใจเขา โบกมือ:

“เลิกไร้สาระได้แล้ว เรื่องใหญ่ที่ฉันพูดเมื่อวาน อยากฟังไหม?”

ไม่นึกเลยว่าหม่าโหย่วไฉจะหัวเราะหึๆ แล้วโบกมือ:

“ไม่ต้องพูดแล้ว”

“ฉันรู้แล้วว่าเรื่องที่แกจะอวดคือเรื่องอะไร—คดีกินคนที่โรงแรมม่านรูดถนนหยางเจียผิงเมื่อวานใช่ไหม?”

สีหน้าของเหอซวี่เปลี่ยนไป: “คดีอะไร?”

“คดีกินคนที่โรงแรมม่านรูด!”

หม่าโหย่วไฉป้องปากอย่างได้ใจ แล้วกระซิบเสียงต่ำอย่างลึกลับ:

“แกยังไม่รู้เหรอ? ก็ไม่แปลกหรอก เรื่องนี้ทางราชการไม่ให้แพร่งพราย”

“เพื่อนซวี่ ฉันบอกแกคนเดียวนะ แกห้ามไปบอกใครต่อล่ะ!”

จากนั้น เขาก็เล่าสรุปคดีที่ตัวเองได้ยินมาให้ฆาตกรตัวจริงฟังอย่างออกรสออกชาติ

ประโยคแรกของเขาก็ทำให้คิ้วของเหอซวี่ขมวดเข้าหากันแน่น

เขาพูดว่า:

“ฉันรู้ชื่อของฆาตกรคนนี้—”

[จบตอน]