บทที่ 606 - เสกวัสดุก่อสร้างหลายหมื่นตันชิลๆ! อัปเดตอัลกอริทึมเรดาร์!

บทที่ 606 - เสกวัสดุก่อสร้างหลายหมื่นตันชิลๆ! อัปเดตอัลกอริทึมเรดาร์!

หลินโม่กวาดสายตาประเมินสถานที่ตั้งเก่าของสมาคมฟื้นฟู

บนกำแพงสูงห้าเมตรมีลวดหนามขึ้นสนิมขึงอยู่สองสามเส้น มีรถบัสพังๆ สองสามคันจอดขวางตรงช่องโหว่ บนตัวรถเต็มไปด้วยรอยกรงเล็บและคราบเลือดแห้งกรัง

"นี่คือแนวป้องกันของพวกเธอเหรอ?" หลินโม่ชี้ไปที่รถบัสคันหนึ่งที่หลังคาโดนฉีกขาดไปกว่าครึ่ง

ไนติงเกลก้มหน้าลง

"บอส ฝั่งไห่โจวเราหาเครื่องจักรวิศวกรรมขนาดใหญ่ไม่ได้เลยค่ะ แล้วผู้รอดชีวิตที่เป็นวัยฉกรรจ์ก็มีไม่เยอะ วัสดุก่อสร้างที่พอใช้ได้ ก็โดนสมาคมฟื้นฟูผลาญไปหมดแล้วตอนก่อนหน้านี้"

เหลยหู่ที่อยู่ข้างๆ ถูมือไปมา แล้วรวบรวมความกล้าพูดแทรกขึ้นมา

"บอส ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่ตั้งใจทำงานนะครับ เมื่อวานไอ้พวกนกนางนวลกลายพันธุ์ฝูงนั้นมันพุ่งลงมา กรงเล็บมันแข็งยิ่งกว่าเหล็กเส้นอีก ฉีกหลังคารถกระจุยไปเลย กระสุนปืนเรายิงโดนขนมันก็เหมือนยิงใส่เหล็ก ไฟแลบแปลบปลาบเลยครับ"

หลินโม่ไม่ตอบอะไร ก้าวเดินไปที่ตรงกลางจัตุรัส

เหลยหู่รีบขยิบตาให้ลูกน้อง คนหลายร้อยคนก็พากันถอยกรูด เปิดพื้นที่โล่งกว้างให้

"ให้ทุกคนถอยออกไปที่ขอบจัตุรัส" หลินโม่หยุดเดิน

ไนติงเกลออกคำสั่งทันที สมาชิกหน่วยคมมีดราตรีรีบกระจายตัวไปยืนชิดติดกำแพงตึกรอบนอกจัตุรัสอย่างรวดเร็ว

จิตสำนึกของหลินโม่เชื่อมต่อกับคลังมิติ

ครืนนน!

โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ภูเขาปูนซีเมนต์สูงกว่าสิบเมตรก็โผล่พรวดลงมากลางจัตุรัส ฝุ่นที่ฟุ้งกระจายทำเอาทหารใหม่ที่อยู่แถวหน้าสำลักฝุ่นหน้าหงาย

ตามมาด้วย

เคร้ง! โครม!

เหล็กเส้นข้ออ้อยหลายพันตันสาดเทลงมาราวกับห่าฝน ก่อตัวเป็นกำแพงเหล็กกล้าอยู่ข้างๆ ภูเขาปูนซีเมนต์

พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตึกพังๆ รอบๆ ถึงกับมีเศษปูนร่วงกราว

เหลยหู่อ้าปากค้างกว้างจนยัดกำปั้นเข้าไปได้ ปืนไรเฟิลในมือร่วงหลุดมือลงพื้นดังแปะ

ลูกทีมหน่วยคมมีดราตรีหลายร้อยคนพากันอึ้งกิมกี่

นี่มันวิชาอะไรกันวะเนี่ย?

เสกคนหายพวกเขายังพอเคยได้ยิน แต่เสกวัสดุก่อสร้างออกมาเป็นหมื่นๆ ตันเนี่ยนะ?

"ปูนซีเมนต์เกรดสูงสองหมื่นตัน เหล็กเส้นห้าพันตัน" หลินโม่ปัดฝุ่นที่มือ "พอจะบูรณะกำแพงนี่ใหม่ได้ไหม?"

ไนติงเกลกลืนน้ำลายเอื้อก น้ำเสียงสั่นเครือ

"พอค่ะ! พอแน่นอน! อย่าว่าแต่บูรณะเลย ขยายฐานออกไปอีกหนึ่งกิโลเมตรยังเหลือๆ เลยค่ะ!"

"งั้นก็ลงมือทำได้แล้ว" หลินโม่หันไปมองไนติงเกล "ทีมวิศวกรฝั่งเมืองใหม่กำลังเจาะทะลุอุโมงค์หลบภัยอยู่ อย่างช้าครึ่งเดือน ทางด่วนก็จะสร้างมาถึงเขตเมืองไห่โจว ก่อนจะถึงตอนนั้น ฉันอยากเห็นป้อมปราการเหล็กกล้าที่ต่อให้เป็นช้างป่ากลายพันธุ์ก็ยังพุ่งชนไม่เข้า"

"รับทราบค่ะ" ไนติงเกลพยักหน้า

เหลยหู่ที่อยู่ข้างๆ หน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ตะโกนลั่น "บอสวางใจได้เลยครับ! มีของดีเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวผมนำทีมไปผสมปูนเองเลย! ใครกล้าอู้ พ่อจะตีขาให้หัก!"

หลินโม่ปรายตามองเขา

"แค่กำแพงอย่างเดียวมันไม่พอหรอก"

หลินโม่ยกมือขึ้นอีกครั้ง

โครม!

รถดันดินหุ้มเกราะลายพรางทะเลทรายสิบคันร่วงกระแทกลงพื้นอย่างแรง

"อุปกรณ์พิเศษทางการทหาร" หลินโม่ชี้ไปที่สัตว์ประหลาดเหล็กกล้าพวกนั้น "มีใบมีดกันระเบิดกับเกราะหนาเตอะ หาคนที่ขับเป็น ขับไปดันซากปรักหักพังรอบนอกให้เรียบ เคลียร์พื้นที่กันชนสักห้าร้อยเมตรให้ฉัน ถ้าเจอซอมบี้หลงฝูง ก็ขับเหยียบทับไปเลย"

เหลยหู่จ้องมองรถดันดินที่ดูดุดันกว่ารถถังตาเป็นมัน น้ำลายแทบสอ

"เจ๊ใหญ่ งานนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง!" เหลยหู่ตบหน้าอก "เมื่อก่อนตอนอยู่กองทัพ ผมก็เคยขับรถหุ้มเกราะมาก่อน! ไอ้ของแบบนี้ ผมถนัด!"

หลินโม่เดินไปที่ตีนตะขาบของรถดันดินหุ้มเกราะคันหนึ่ง แล้วพิงตัวลง

"เรื่องก่อสร้าง ไนติงเกล เธอเป็นคนคุม ทีนี้มาคุยเรื่องที่สอง"

ไนติงเกลรีบยืนตัวตรง เก็บสีหน้าตื่นตะลึง กลับมาเป็นสาวแกร่งมาดขรึมเหมือนเดิม

"ผู้ปลุกพลังของหน่วยคมมีดราตรีสี่ร้อยคน อย่ามัวแต่จับเจ่าอยู่แต่ในฐาน" หลินโม่ล้วงซองบุหรี่ออกมาจุดสูบ "แบ่งเป็นสิบทีมย่อย กระจายกำลังออกไป"

"ไปเคลียร์ซอมบี้เหรอคะ?" ไนติงเกลถาม

"ซอมบี้ตอนนี้เป็นเรื่องรองแล้ว" หลินโม่พ่นควันบุหรี่ออกมา "เป้าหมายหลักคือตรวจสอบพืชและสัตว์กลายพันธุ์ในซากปรักหักพังรอบๆ พวกที่บินได้ ขุดรูได้ แล้วก็พวกสัตว์ที่ตัวใหญ่ผิดปกติ มาร์กจุดมาให้หมด"

เหลยหู่ขยับเข้ามาใกล้ๆ

"บอส หมายถึงไอ้นกนางนวลกลายพันธุ์เมื่อวานใช่ไหมครับ? จะให้เราบุกไปถล่มรังมันเลยไหม?"

"ไม่ต้องบวกตรงๆ หรอก" หลินโม่ปรายตามองเหลยหู่ "หน้าที่ของพวกนายคือลาดตระเวนและทำแผนที่การกระจายตัวของสัตว์กลายพันธุ์ ถ้าเจอพวกกลายพันธุ์ระดับสูง ก็บันทึกข้อมูลพลังงานกับเขตหากินของมันไว้ แล้วก็ถอยออกมา พอทางด่วนเสร็จเมื่อไหร่ อาวุธหนักจากเมืองใหม่จะเข้ามาจัดการเอง"

ไนติงเกลหยิบแท็บเล็ตยุทธวิธีขึ้นมาจดอย่างรวดเร็ว

"บอสคะ รัศมีการลาดตระเวนให้ครอบคลุมแค่ไหนคะ?"

"ยึดฐานเป็นศูนย์กลาง รัศมีสามสิบกิโลเมตร" หลินโม่ทำมือวาดเป็นวงกลม "จำไว้ พยายามเลี่ยงการปะทะตรงๆ รอให้สถาบันวิทยาศาสตร์อัปเดตเรดาร์ซอมบี้เสร็จ แล้วค่อยมาวางแผนรบกันอีกที"

ตอนนี้สถาบันวิทยาศาสตร์จัดทำตารางจัดอันดับระดับพลังรบเสร็จเรียบร้อยแล้ว เรดาร์ตรวจจับซอมบี้และเรดาร์ตรวจจับผู้ปลุกพลังตัวเก่าก็ต้องได้รับการอัปเดตด้วย ต้องเขียนอัลกอริทึมใหม่ แล้วอิมพอร์ตฐานข้อมูลเข้าไป เพื่อให้สามารถประเมินระดับความแข็งแกร่งของเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ

รู้เขารู้เรา รบกี่ครั้งก็ชนะ

ไม่ใช่เหมือนเมื่อก่อน ที่เวลาเจอพวกกลายพันธุ์ก็ต้องอาศัยประสบการณ์เดาสุ่มเอาอย่างเดียว

ถ้าเดาถูกก็ดีไป แต่ถ้าพลาดขึ้นมา นั่นหมายถึงชีวิตเลยนะ

"รับทราบค่ะ" ไนติงเกลพยักหน้า ในเมื่อบอสสั่ง เธอก็พร้อมทำตาม

อีกด้านหนึ่ง เหลยหู่ก็มุดเข้าไปในห้องโดยสารของรถดันดินหุ้มเกราะแล้ว ชายร่างยักษ์คนนี้ลูบพวงมาลัยพลางฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันกราม

"ฟีลลิ่งนี่มัน โคตรจะมันส์กว่าขับรถถังอีก!"

เขาดันคันเกียร์อย่างแรง เครื่องยนต์ก็ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ ใบมีดกันระเบิดอันเบ้อเริ่มดันรถบัสพังๆ ที่ขวางทางอยู่จนแบนแต๊ดแต๋เป็นเศษเหล็ก แล้วพุ่งตะลุยออกไปนอกฐานพร้อมกับสะเก็ดไฟที่กระจายไปทั่ว

หลินโม่มองดูสัตว์ประหลาดเหล็กกล้าพวกนั้นส่งเสียงคำราม แล้วหันไปพูดกับไนติงเกล "ไห่โจวฝั่งนี้เธอคอยคุมไปก่อนนะ ฉันจะกลับเมืองใหม่แล้ว ถ้ามีตัวตึงที่จัดการไม่ได้จริงๆ ก็เรียกขอความช่วยเหลือผ่านช่องสัญญาณดาวเทียมเอา"

ไนติงเกลพยักหน้า "เข้าใจแล้วค่ะบอส ฉันจะรีบทำแผนที่กระจายตัวของสัตว์กลายพันธุ์มาให้เร็วที่สุดค่ะ"

หลินโม่ไม่รั้งรออีกต่อไป ร่างของเขาวูบไหว แล้วพุ่งทะยานขึ้นฟ้าไปทันที

ท่ามกลางสายตาแห่งความเคารพบูชาของผู้รอดชีวิตชาวไห่โจว วงแหวนก้อนเมฆสีขาวก็แหวกว่ายผ่านผืนนภาอีกครั้ง แล้วหายลับไปสุดขอบฟ้า

...

หลินโม่ร่อนลงจอดที่ลานกว้างหน้าสถาบันวิทยาศาสตร์เมืองใหม่

แรงลมพัดเอาต้นไม้แห้งๆ ในลานปลิวหลุดรากถอนโคนไปหลายต้น

เฉินจิ่งกอดแท็บเล็ตคอมพิวเตอร์พุ่งพรวดออกมาจากห้องแล็บ ตามด้วยนักวิจัยสวมเสื้อกาวน์สีขาวอีกนับสิบคน

"บอสครับ คุณเล่นซะใหญ่โตเลยนะ ผมอยู่ในแล็บยังรู้สึกได้ว่าพื้นสั่นเลย" เฉินจิ่งเอามือลูบอกตัวเอง

หลินโม่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือขึ้น

โครม!

เศษซากเปลือกแข็งสีม่วงเข้มขนาดเท่าภูเขาลูกย่อมๆ พร้อมกับขาแมงมุมที่มีหนามแหลมคมแปดข้าง ร่วงกระแทกลงบนพื้นซีเมนต์กลางลานอย่างแรง

กลิ่นคาวหวานเลี่ยนโชยฟุ้งไปทั่วบริเวณทันที

นักวิจัยหนุ่มสาวสองสามคนที่อยู่ด้านหลังเฉินจิ่งถึงกับอ้วกแตกตรงนั้นเลย

"นี่มันตัวอะไรครับเนี่ย?" เฉินจิ่งเอามือปิดจมูก สายตาจดจ่ออยู่ที่กองซากปรักหักพังนั่น สองเท้าค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาโดยอัตโนมัติ

"ขุดได้ตรงรอยต่อระหว่างตงเจียงกับไห่โจว" หลินโม่โยนแกนคริสตัลขนาดเท่าลูกโบว์ลิ่งที่ส่องแสงสีม่วงแสบตาลงบนโต๊ะ "ระดับสี่ขั้นสูงสุด ราชินีแมงมุมกลายพันธุ์ ในอุโมงค์หลบภัยยังมีไข่ระดับสองอีกกองพะเนิน เถี่ยซานกำลังเคลียร์อยู่ เดี๋ยวคงส่งตามมาให้"