บทที่ 109 - เคาะเล่นๆ แต่ดึงดูดทัณฑ์สายฟ้าเก้าสวรรค์มาซะงั้น!

บทที่ 109 - เคาะเล่นๆ แต่ดึงดูดทัณฑ์สายฟ้าเก้าสวรรค์มาซะงั้น!

เจียงเจาเจาถกแขนเสื้อขึ้น แล้วยื่นมือล้วงเข้าไปในเตาหลอมที่อุณหภูมิสูงปรี๊ดหลายพันองศาหน้าตาเฉย

เจียงเฉินตกใจจนแทบวิญญาณหลุดออกจากร่าง

อุณหภูมิสองพันองศา ขนาดเหล็กนิลยังละลายกลายเป็นน้ำ แล้วแขนขาเล็กๆ นั่นล้วงเข้าไปมันจะเหลือแม้แต่ขี้เถ้าเรอะ!

เขาลุกลี้ลุกลนพุ่งเข้าไปหมายจะดึงตัวน้องสาวออกมา

แต่พอยื่นมือออกไป กลับถูกพลังอันอ่อนโยนสายหนึ่งดีดกระเด็นออกมา

ภายในเตาหลอม แขนเล็กๆ ขาวอวบนั้นมีแสงสีทองม่วงลอยปกคลุมอยู่บางๆ

"การจัดเรียงโครงสร้างจุลภาคใหม่ บวกกับการสลักลวดลายค่ายกลโดยตรง ค้อนธรรมดาๆ ทำไม่ได้หรอกนะ"

เจียงเจาเจาบ่นพึมพำ กำหมัดขวาแน่น แล้วเริ่มเคาะลงบนแท่งเหล็กที่ร้อนระอุด้วยความถี่สูงและละเอียดอ่อน

ทุกหมัดที่กระแทกลงไป พลังวิญญาณจะซึมซาบผ่านกระดูกเข้าไปในแท่งเหล็ก

นี่คือการรื้อโครงสร้างแก่นแท้ของพลัง แล้วค่อยๆ ตอกอัดพารามิเตอร์ทางวิทยาศาสตร์เข้าไปในเนื้อวัสดุทีละเส้นๆ

การทุบตีที่ดูเหมือนสะเปะสะปะไร้แบบแผนดำเนินต่อเนื่องไปสามชั่วยาม จนค่อยๆ ก่อเกิดเป็นจังหวะจะโคนที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง

มรรควิถีอันยิ่งใหญ่ย่อมเรียบง่าย

สิ่งเจือปนในวัสดุถูกบีบคั้นออกมาจนหมดสิ้น

กระบองยาวสีทองหม่นท่อนหนึ่งค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางกองเพลิง

เจียงเจาเจากัดปลายนิ้วตัวเอง

บีบหยดเลือดแก่นแท้แห่งชีวิตที่เปล่งประกายสีทองม่วงออกมาหนึ่งหยด

ดีดนิ้วส่งออกไป

หยดเลือดร่วงหล่นลงบนแท่งกระบอง

"ผสาน"

บนพื้นผิวของกระบองสีทองหม่น ปรากฏลวดลายมรรคสีทองม่วงยุบยับวิ่งพล่านไปทั่วในพริบตา

ลวดลายเหล่านั้นไม่ใช่ยันต์โบราณแบบดั้งเดิม

แต่มันคือวงจรหมุนเวียนพลังวิญญาณที่นางใช้แคลคูลัสคำนวณออกมา!

กระบองส่งเสียงหึ่งๆ

ทั่วทั้งตำหนักหลอมอาวุธเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

เหนือท้องฟ้าของดินแดนรกร้างตะวันออก

สายลมและหมู่เมฆแปรปรวนอย่างฉับพลัน

ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยเต็มไปด้วยหมู่ดาว ถูกบดบังด้วยเมฆดำทะมึนในเสี้ยววินาที

แรงกดดันแห่งฟ้าดินทิ้งตัวลงมาอย่างกึกก้อง ล็อกเป้าหมายไปที่ภูเขาหลังคฤหาสน์ตระกูลเจียงอย่างแน่นหนา

ลึกเข้าไปในชั้นเมฆ มังกรอัสนีม้วนตัวพลิกตลบ แสงสายฟ้าสีม่วงฉีกกระชากม่านราตรี

ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วทั้งดินแดนรกร้างตะวันออกล้วนสะดุ้งตื่นเพราะเดชานุภาพแห่งฟ้าดินอันน่าสะพรึงกลัวนี้

และในเวลานี้ คฤหาสน์ตระกูลเจียงก็วุ่นวายจนแทบแตกแล้ว

เจียงเซียวและเสิ่นอวิ๋นโหรวเพิ่งจะรำลึกความหลังความปวดร้าวที่ต้องพรากจากกันมาสามปีเสร็จหมาดๆ

ยังไม่ทันได้สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เจียงเซียวก็หิ้วกางเกงถีบประตูเรือนหลักกระเด็น

"องครักษ์เกราะดำ จัดค่ายกล!"

องครักษ์เกราะดำชักดาบออกจากฝัก รังสีอำมหิตพุ่งทะยานขึ้นฟ้า

เสิ่นอวิ๋นโหรวหิ้วกระบี่ฟันม้าพุ่งทะลุหน้าต่างออกมา

เจียงจ้านสะพายกระบี่เหล็กนิล พุ่งทะยานขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของหอชมจันทร์ในพริบตา

เจียงซิงที่เพิ่งกลับถึงห้อง บีบโอสถพิษระดับสูงนับสิบเม็ดแตกคามือ หมอกพิษตลบอบอวลไปทั่วร่าง

ผู้อาวุโสทั้งสองอย่างเจียงอู๋หยาและซ่งอวิ้น ยังไม่ทันได้คลุมเสื้อตัวนอกด้วยซ้ำ ก็เหินฟ้าขึ้นมาทันที

คนทั้งตระกูลเตรียมพร้อมรับมือศัตรูอย่างเต็มที่

เบื้องบนกลางอากาศ ทุกคนแหงนหน้าขึ้นมอง

จ้องมองกลุ่มเมฆสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัว ที่ลอยคว้างอยู่เหนือตำหนักหลอมอาวุธร้างหลังเขา

"ทิศทางนั้นมัน"

"หลังเรือนของเจาเจานี่นา"

ใบหน้าของเจียงเซียวซีดเผือด

"ลูกพ่อ"

เขากระทืบเท้าส่งแรง พื้นดินเบื้องล่างระเบิดเป็นหลุมลึก ร่างของเขาพุ่งทะยานกลายเป็นภาพติดตาตรงไปที่หลังเขาทันที

เสิ่นอวิ๋นโหรวพุ่งตามไปติดๆ

ทุกคนแห่กันมาถึงหน้าตำหนักหลอมอาวุธร้าง

เพิ่งจะเตรียมพุ่งทะลวงเข้าไป

เปรี้ยง!

สายฟ้าสีม่วงขนาดเท่าถังน้ำฟาดเปรี้ยงลงมาอย่างบ้าคลั่ง

ทะลวงหลังคาจนเป็นรูโหว่

ค่ายกลตัดขาดการเชื่อมต่อสามชั้นที่เจียงเจาเจาวางไว้ ทนไม่ได้แม้แต่ลมหายใจเดียว แตกสลายไปในทันที

ท่ามกลางฝุ่นควัน เจียงเฉินถูกคลื่นกระแทกซัดจนลอยละลิ่วไปแปะติดกับผนังหินอย่างแรง

และที่ตรงจุดศูนย์กลาง

เจียงเจาเจาวัยหกขวบมัดผมหางม้า ถกแขนเสื้อขึ้นไปถึงไหล่

มือน้อยๆ กำกระบองยาวสีทองหม่นที่สูงกว่าตัวนางไปหนึ่งช่วงหัวไว้แน่น

สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงบนกระบอง

ประกายไฟฟ้าวิ่งพล่านไปตามด้ามกระบอง ส่งเสียงดังเปรี๊ยะๆ แสบแก้วหู

เจียงเจาเจาไม่เพียงแต่ไม่หลบ

กลับกำกระบองแน่นขึ้น หันหน้าเผชิญกับสายฟ้าเส้นที่สองที่กำลังผ่าลงมา

ง้างวงแขนกว้าง

แล้วฟาดกระบองสวนกลับขึ้นไปเต็มแรง

"สลายไปซะ!"

ตูม!

กระบองทองหม่นปะทะเข้ากับทัณฑ์สายฟ้า

แรงสะท้อนกลับอันน่าสะพรึงกลัว ปาดเอาหน้าดินรอบรัศมีร้อยจั้งให้หายวับไปหนึ่งชั้นเต็มๆ

ทัณฑ์สายฟ้าถูกกระบองนี้ฟาดจนแตกกระจายคาที

กลายเป็นประกายไฟเล็กๆ นับไม่ถ้วน แล้วถูกกระบองดูดซับเข้าไปจนหมดเกลี้ยง

แสงสีทองหม่นบนกระบองเปล่งประกายเจิดจ้า แว่วเสียงมังกรคำรามออกมาจางๆ

เมฆทัณฑ์สวรรค์เบื้องบนม้วนตัวอย่างเกรี้ยวกราด หมายจะผ่าลงมาให้ครบเก้าสาย

ผ่าลงมาสายไหน ก็ถูกบล็อก ถูกกินจนหมด

เมฆสายฟ้ากำลังดิ้นรนรวบรวมพลังเพื่อเค้นสายฟ้าเส้นที่สิบออกมา

เจียงเจาเจาแบกกระบองไว้บนบ่า แหงนหน้าขึ้น ปลายกระบองชี้ตรงไปบนฟ้า

"ยังไม่จบอีกใช่ไหม? ถ้าไม่ไป ข้าจะขึ้นไปหาเองนะ!"

กลุ่มเมฆทัณฑ์สวรรค์บนฟ้าชะงักกึกทันที

ดวงตาแห่งทัณฑ์สายฟ้าที่อยู่ลึกเข้าไปในชั้นเมฆลืมตาขึ้นมาเป็นรอยแยกเล็กๆ

กวาดสายตามองลงมา

เด็กน้อยมัดผมหางม้า

ที่เท้ามีสัตว์อสูรตัวน้อยสีแดงที่พ่นไฟได้หมอบอยู่

ดวงตาแห่งทัณฑ์สายฟ้าเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

ไอ้เด็กเปรตสองตัวที่ชอบกินสายฟ้าเป็นขนมนี่นา!

กลุ่มเมฆสายฟ้าขนาดมหึมาม้วนตัวบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ภายในเมฆดูเหมือนจะกำลังตีกันเองอย่างดุเดือด

จะผ่าดีไหม?

ฝันร้ายที่เพิ่งโดนไอ้เด็กเปรตนี่แทะเป็นของว่างคราวก่อนยังหลอกหลอนอยู่เลย

จะไม่ผ่า?

แล้วสวรรค์จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

สุดท้าย ทัณฑ์สายฟ้าสีดำก็คายลูกไฟสายฟ้าขนาดเท่าฝ่ามือลงมาอย่างขอไปที

แหมะ

หล่นลงบนกระบอง

จากนั้น เมฆทัณฑ์สวรรค์อันหนาทึบก็สลายตัวหายวับไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าตอนขามาถึงสิบเท่า

ม่านราตรีกลับมาปลอดโปร่งอีกครั้ง

แสงดาวสาดส่องลงมา ไม่หลงเหลือแม้แต่สายลมพัดผ่าน

เจียงเซียวอ้าปากค้างกว้างจนยัดกำปั้นเข้าไปได้

กระบี่ฟันม้าในมือเสิ่นอวิ๋นโหรวร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง

กระบี่เหล็กนิลของเจียงจ้านเกือบจะเฉือนนิ้วเท้าตัวเองขาด

ทุกคนในครอบครัวยืนตัวแข็งทื่อเป็นไก่ตาแตก มองดูก้อนแป้งน้อยที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตูด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

เจียงเจาเจาชูกระบองในมือขึ้น ส่งยิ้มแฉ่งโชว์เขี้ยวเล็กๆ ขาวสะอาดให้บรรดาผู้ใหญ่ที่กำลังกล้ามเนื้อหน้ากระตุกค้าง

"ท่านพ่อ ท่านแม่"

"เจาเจานอนไม่หลับ เลยเคาะของเล่นเล่นๆ น่ะเจ้าค่ะ"

นางแกว่งกระบองยาวไปมา ปลายกระบองกระแทกลงบนพื้น บังเกิดเสียงโลหะกระทบกันดังทึบๆ จนมิติรอบๆ สั่นสะเทือนจนเกิดรอยร้าวเล็กๆ ขึ้นมา

"พวกท่านมาทำไมกันเยอะแยะเจ้าคะ? จะมาเล่นด้วยกันเหรอ?"

เถี่ยซานที่อยู่รั้งท้ายสุดถึงกับเข่าทรุด คุกเข่าดังป้าบ

เคาะของเล่นเล่นๆ?

คุณหนูเรียกไอ้ของพรรค์นี้ว่าของเล่นเหรอขอรับ!

แค่กลิ่นอายก็ระดับอาวุธกึ่งเซียนขึ้นไปแล้วนะ!

เจียงเซียวหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรงจนต้องซี๊ดปากด้วยความเจ็บปวด

เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ย่อตัวลงตรงหน้าลูกสาว เสียงสั่นเครือจนไม่เป็นประโยค

"ลูกรัก... มะ..เมื่อกี้เจ้ากำลังตีเหล็กอยู่เหรอ?"

เจียงเจาเจาพยักหน้า ก่อนจะวิจารณ์ผลงานตัวเองอย่างถ่อมตัว

"ใช่เจ้าค่ะ แต่เครื่องมือไม่ค่อยถนัดมือเท่าไหร่ ก็เลยได้ของที่พอใช้แก้ขัดไปก่อน"

เจียงเซียวหันขวับไปมองเสิ่นอวิ๋นโหรว

เสิ่นอวิ๋นโหรวหันไปมองเจียงจ้าน

เจียงจ้านมองไปที่เจียงซิง

เจียงซิงมองไปที่เจียงเฉิน

เจียงเฉินเพิ่งจะแงะตัวเองหลุดออกมาจากกำแพง สภาพฝุ่นเกาะเต็มหัว ยกนิ้วโป้งให้

"น้องเล็กสุดยอด"

......

เมืองเย่

ภายในห้องลับใต้ดิน

เย่หลิงเอ๋อร์ที่กำลังแช่ตัวอยู่ในบ่อเลือดข้นหนืด ผุดลุกขึ้นยืนพรวด

ไอมารรอบตัวปะทุขึ้นอย่างบ้าคลั่งราวกับเสียการควบคุม ระเบิดผนังหินจนเกิดรอยร้าวนับสิบสาย

นางจ้องเขม็งไปทางตระกูลเจียง ร่างกายสั่นเทิ้ม

"ทัณฑ์อาวุธ? ดินแดนบ้านนอกอย่างดินแดนรกร้างตะวันออกจะมีอาวุธกึ่งเซียนถือกำเนิดขึ้นได้ยังไง! เป็นไปไม่ได้!"

เย่หลิงเอ๋อร์กัดริมฝีปากจนเลือดออก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก ข้อนิ้วกำแน่นจนส่งเสียงดังกึกๆ

สัญชาตญาณบอกนางว่า กำลังมีเรื่องบางอย่างที่หลุดพ้นจากการควบคุมเกิดขึ้นแล้ว

......

ตระกูลเจียง ยันต์สื่อสารระเบิดขึ้นเหนือเรือนหลัก

"ท่านผู้นำ! มีคนมาขอรับ!"

"อย่างน้อยก็สามกลุ่มเลย!"

สีหน้าของคนทั้งครอบครัวเปลี่ยนไปพร้อมกัน

ทัณฑ์อาวุธเมื่อครู่นี้ สายฟ้าสีม่วงพาดผ่านท้องฟ้า ผู้บำเพ็ญเพียรในรัศมีสามร้อยลี้เห็นกันหมด

การถือกำเนิดของอาวุธกึ่งเซียน สำหรับดินแดนรกร้างตะวันออกแล้ว ถือเป็นปรากฏการณ์ที่ร้อยปีจะมีให้เห็นสักครั้ง!