บทที่ 107 - โอกาสชนะแปดส่วนเท่ากับรนหาที่ตาย? ต้องอัปเกรดให้ถึงสิบสองส่วน!

บทที่ 107 - โอกาสชนะแปดส่วนเท่ากับรนหาที่ตาย? ต้องอัปเกรดให้ถึงสิบสองส่วน!

เจียงเจาเจานั่งขัดสมาธิ สองมือเท้าคาง

ลูกคิดในสมองดีดดังเป๊าะแป๊ะ คำนวณโอกาสชนะในการสอบครั้งใหญ่ของจงโจวอย่างบ้าคลั่ง

แปดส่วน

นางเบิกตากว้าง ใบหน้าซาลาเปาน้อยๆ ยู่เข้าหากัน

[แปดส่วน! นี่มันหมายความว่ายังไง!]

[ถ้าเป็นตอนทำงานบริษัทยักษ์ใหญ่ในชาติก่อน เอาโอกาสสำเร็จแค่แปดส่วนไปรายงานผู้อำนวยการล่ะก็ โดนไล่ให้ไปเขียนใบลาออกเดี๋ยวนั้นเลยแหละ]

[แล้วมาอยู่ในโลกบำเพ็ญเพียรที่กินคนแบบนี้ โอกาสชนะแปดส่วนก็เท่ากับรนหาที่ตายชัดๆ! ตัวแปรอีกสองส่วนที่เหลือนั่นแหละ คือชีวิตของคนทั้งตระกูล!]

ไม่ได้ อันตรายเกินไป

จะยอมให้มีความเสี่ยงที่ควบคุมไม่ได้แบบนี้เกิดขึ้นเด็ดขาดไม่ได้

โลกนี้ไม่มีคำว่าทำดีที่สุดแล้ว มีแต่คำว่าต้องไม่พลาดแม้แต่น้อยเท่านั้น

ต้องอัปเกรดให้ถึงสิบส่วนเต็ม!

ไม่สิ ต้องสิบสองส่วน ต้องเผื่อไว้เป็นเปอร์เซ็นต์ความปลอดภัยอีกสองส่วน

ระดับพลังก็เผยไม่ได้ วิชาอาคมก็ใช้อะไรที่แปลกประหลาดเกินไปไม่ได้ งั้นก็ต้องหันไปพึ่งวิชาชีพเสริมแล้วล่ะ

[ผู้บำเพ็ญเพียรสายกายภาพ]

สองคำนี้เด้งไปเด้งมาอยู่ในหัว

ความแข็งแกร่งทางร่างกายของนาง ผ่านการชุบตัวในหอคอยแห่งกาลเวลามาเก้าสิบปี ทะลุขีดจำกัดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

[ฉากบังหน้าของข้าคือผู้บำเพ็ญเพียรสายกายภาพ]

[จุดแข็งที่สุดของผู้บำเพ็ญเพียรสายกายภาพคืออะไร? พละกำลังมหาศาล ร่างกายแข็งแกร่ง ทนความร้อน ทนการโจมตี!]

จู่ๆ สมองของเจียงเจาเจาก็สว่างวาบราวกับมีสายฟ้าแลบ

[นี่มันร่างศักดิ์สิทธิ์ที่เกิดมาเพื่อตีเหล็กชัดๆ!]

[สำนักศึกษาหมื่นวิถีแห่งจงโจวได้อันดับสองเพราะอะไร? ก็เพราะการหลอมอุปกรณ์และค่ายกลนี่แหละ]

ตอนที่อยู่เหยาฉือ นางเคยไปเรียนกับผู้อาวุโสยอดเขาหลอมอาวุธอยู่พักหนึ่ง

แต่เหยาฉือเองก็ไม่ได้เก่งเรื่องหลอมอาวุธ แถมเวลานางก็รัดตัว นับนิ้วดูก็เพิ่งจะหลอมจานค่ายกลกับเครื่องรางป้องกันตัวไปแค่ไม่กี่ชิ้นเอง

อาวุธจริงๆ ยังไม่เคยแตะเลยสักชิ้นเดียว

[ลองวิชาหน่อยแล้วกัน]

[ยังไงซะหน้าฉากข้าก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรสายกายภาพธาตุไฟ จะหลอมอาวุธเป็นก็ไม่ถือว่าแปลกหรอก]

คิดปุ๊บก็ลงมือปั๊บ

ในพจนานุกรมชีวิตของตัวตึงไม่มีคำว่า 'รอ'

เจาเจาหมุนตัวเดินไปที่ปลายเตียง ใช้เท้าเตะวั่งไฉที่กำลังนอนหงายผึ่ง ตีพุงดังครอกฟี้จนหงายท้อง

"โฮ่ง?"

สัตว์อสูรตัวน้อยสีแดงเพลิงกลิ้งหลุนๆ ไปบนพรมหนานุ่มสองรอบ ลืมตาสีทองขึ้นมาอย่างงัวเงีย อุ้งเท้ายังคว้าอากาศสะเปะสะปะอยู่เลย

"นอนอะไรกันเล่า! อายุแค่นี้เจ้ายังจะมัวแต่นอนอยู่อีกเหรอ! ลุกขึ้นมาทำโอทีเดี๋ยวนี้!"

เจียงเจาเจาคว้าหมับเข้าที่หลังคอของวั่งไฉ แล้วเหวี่ยงมันขึ้นไปเกาะบนไหล่

นางสวมรองเท้าบูตคู่เล็ก แล้วแง้มประตูห้องออกเล็กน้อย

การประชุมครอบครัวในลานกว้างด้านนอกสลายตัวไปแล้ว สายลมยามค่ำคืนพัดพัดใบไม้ร่วงหล่นลงมา สภาพทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลเจียงเงียบสงัด

เจียงเจาเจาสับขาสั้นๆ ย่องเงียบไปจนถึงลานประลองที่สวนหลังบ้านอย่างคุ้นเคย

ดึกดื่นป่านนี้ ที่นั่นกลับมีเสียงกระแทกทึบๆ ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

เด็กหนุ่มร่างกำยำผู้หนึ่ง กำลังเปลือยท่อนบน เหงื่อท่วมหัว สองมือยกแผ่นหินเหล็กนิลที่หนักหลายหมื่นชั่งขึ้นเสมอไหล่ แล้วทำสควอตย่อเข่าแบบแบกน้ำหนักอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์อย่างบ้าคลั่ง

หยาดเหงื่อไหลหยดไปตามกล้ามเนื้อที่เป็นมัดๆ ยังไม่ทันตกถึงพื้นหินสีเขียว ก็ถูกปราณโลหิตที่ร้อนระอุภายในร่างกายระเหยกลายเป็นไอ ส่งเสียงดังฟ่อๆ เบาๆ

"พี่สาม"

เจียงเจาเจาชะโงกหัวเล็กๆ ออกมาจากหลังชั้นวางอาวุธ ร้องเรียกเสียงอ่อน

มือของเจียงเฉินสั่นสะท้านขึ้นมาทันที เกือบจะปล่อยแผ่นหินหนักหลายหมื่นชั่งร่วงทับหลังเท้าตัวเองซะแล้ว

เขาทิ้งแผ่นหินลงพื้นเสียงดังสนั่น ทำเอาลานประลองสั่นสะเทือนไปหมด

จากนั้นก็รีบลุกลี้ลุกลนคว้าผ้าเช็ดตัวข้างๆ มาเช็ดเหงื่ออย่างลวกๆ กลัวว่ากลิ่นเหงื่อเหม็นๆ จะไปเตะจมูกน้องสาว

"น้องเล็ก?"

"ทำไมเจ้าถึงออกมาล่ะ? เสียงกรนของท่านพ่อกวนเจ้าเหรอ?"

"เดี๋ยวข้าไปแปะค่ายกลเก็บเสียงที่ห้องเจ้าเพิ่มให้อีกสองชั้นนะ!"

เจียงเฉินพูดเสียงอู้อี้ ก้าวยาวๆ ทำท่าจะเดินออกไป

"เดี๋ยวก่อน"

เจียงเจาเจาคว้าข้อมือหนาๆ ของเขาไว้

"พี่สาม เมื่อก่อนบ้านเรามีตำหนักหลอมอาวุธใช่ไหม?"

เจียงเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาเกาท้ายทอย แล้วตอบตามตรง

"มีน่ะก็มี อยู่ข้างๆ ถ้ำน้ำแข็งหลังเขา"

"แต่บ้านเรามีแต่พวกชอบจับดาบจับทวน ไม่มีใครตีเหล็กแล้วล่ะ"

"ที่นั่นถูกทิ้งร้างมาเป็นร้อยปีแล้ว เตาหลอมก็หญ้าขึ้นหมดแล้ว เจ้าถามทำไมเหรอ?"

ดวงตาของเจียงเจาเจาเป็นประกายวิบวับทันที

มีอุปกรณ์ก็พอแล้ว!

[การหลอมอาวุธในโลกบำเพ็ญเพียรพึ่งอะไรล่ะ?]

[พึ่งเพลิงวิเศษบ้าบอคอแตกอะไรนั่น กับสัมผัสการตีเหล็กที่ลึกลับซับซ้อน พูดง่ายๆ ก็คืออาศัยแต่ประสบการณ์แล้วก็สุ่มกาชาเอานั่นแหละ]

[แต่ในสายตาของเจียงเจาเจา การตีเหล็กคือวิศวกรรมวัสดุที่ต้องอาศัยความแม่นยำขั้นสุด]

[อุณหภูมิการชุบแข็ง ปริมาณคาร์บอน สัดส่วนโลหะผสม แรงดันกระแทก... ขอแค่กุมตัวแปรหลักๆ ไว้ได้ บวกกับพลังกายอันบ้าคลั่งของกระดูกทองคำปราณม่วงสุดขั้วล่ะก็!]

[ถ้าไม่สร้างสายพานการผลิตระดับโรงงานอาวุธสงครามออกมา ก็เสียดายของที่อุตส่าห์มีตัวช่วยขั้นเทพขนาดนี้แย่เลย]

"พี่สาม ท่านอยากแข็งแกร่งขึ้นไหม?"

"อยากจะเอาชนะพวกคนจงโจวที่ชอบดูถูกดินแดนรกร้างตะวันออกของเรา จับพวกมันกดหัวถูไปกับพื้นในการสอบครั้งใหญ่เจ็ดวันข้างหน้าไหมล่ะ?"

เจียงเจาเจาเขย่งปลายเท้า กดเสียงต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยมนตร์สะกดแห่งการวาดฝันชิ้นโต

เจียงเฉินผู้ไร้เล่ห์เหลี่ยม พยักหน้าอย่างหนักแน่น

"อยาก! ใครกล้ารังแกเจ้า ข้าจะต่อยหัวมันให้แหลกเลย!"

"ดี!"

เจียงเจาเจาตบแขนเขาอย่างพอใจ ชี้ไปทางหลังเขา

"ไป ไปที่ตำหนักหลอมอาวุธกัน! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านคือผู้ตรวจเช็คคุณภาพสายพานการผลิตหมายเลขหนึ่ง และพนักงานควบคุมเครื่องจักรหลักของข้า!"

ครึ่งชั่วยามต่อมา

ณ ตำหนักหลอมอาวุธที่ถูกทิ้งร้างมาเนิ่นนาน บริเวณหลังเขาของคฤหาสน์ตระกูลเจียง

ประตูเหล็กกล้าบานหนาหนักถูกเจียงเฉินผลักออกอย่างแรง ฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่ว

เจียงเจาเจาเอามือปิดปากปิดจมูกเดินเข้าไป อาศัยแสงสว่างจากลูกไฟดวงเล็กๆ ที่วั่งไฉพ่นออกมา กวาดสายตามองไปรอบๆ ถ้ำอันกว้างขวางแห่งนี้

บ่อเพลิงใต้พิภพแห้งขอดไปนานแล้ว กลางถ้ำมีเตาหลอมสีดำทะมึนสูงเท่าคนสามคนตั้งตระหง่านอยู่ ลวดลายค่ายกลที่สลักไว้บนผนังเตาซีดจางไร้ประกาย

บนชั้นวางของรอบๆ เต็มไปด้วยเศษเหล็กเศษทองแดงเก่าๆ ฝุ่นจับเขรอะ

"วั่งไฉ ไปพ่นไฟที่บ่อเพลิงใต้พิภพ ดันอุณหภูมิขึ้นไปให้ถึงสองพันองศา! ถ้ายังไม่ถึงสองพันองศา ห้ามหยุดเด็ดขาด!"

"โฮ่ง!"

วั่งไฉอ้าปากกว้างอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก พ่นไฟแท้บริสุทธิ์สายหนึ่ง ไหลลงไปตามท่อตรงสู่ก้นบ่อเพลิงใต้พิภพ

พรึ่บ!

แสงไฟสีแดงเข้มสว่างวาบขึ้นมาส่องสว่างไปทั่วทั้งถ้ำ แม้แต่น้ำค้างแข็งที่เกาะอยู่บนผนังถ้ำก็ยังละลายในพริบตา

"พี่สาม เอาค้อนเหล็กนิลที่อยู่มุมนั้นมาถือไว้"

เจียงเจาเจาออกคำสั่ง

เจียงเฉินเดินไปอย่างว่าง่าย ใช้มือเดียวหิ้วค้อนเหล็กที่หนักราวกับภูเขาลูกย่อมๆ สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปขึ้นมา แล้วลองเดาะกะน้ำหนักดู

"เบาไปหน่อย ไม่ค่อยสะใจเท่าไหร่"

"ทนใช้ไปก่อนเถอะ"

เจียงเจาเจาเดินไปที่แท่นหินขนาดใหญ่ เทแร่ระดับสุดยอดกองโตที่ไปกอบโกยมาจากเหยาฉือ ออกมาจากแหวนมิติที่เป็นเหมือนคลังสมบัติส่วนตัวจนหมดเกลี้ยง

ทรายทองคำสีชาด เหล็กดารา หยกเหมันต์ร้อยปี...

สมบัติล้ำค่าระดับสุดยอดพวกนี้ ขืนเอาออกไปข้างนอกสักชิ้นเดียวก็อาจทำให้เกิดคดีนองเลือดได้สบายๆ แต่นางกลับเอามากองรวมกันไว้บนพื้นราวกับเศษวัสดุก่อสร้างซะงั้น

นางล้วงแท่งถ่านออกมา วาดแบบแปลนที่ซับซ้อนยุ่งเหยิงลงบนแผ่นหินที่สะอาดสะอ้านอย่างรวดเร็ว

ด้านข้างมีข้อมูลกำกับไว้ถี่ยิบ: จุดหลอมเหลว กราฟเส้นความเหนียว สูตรคำนวณอัตราการนำพลังวิญญาณ

เจียงเฉินชะโงกหน้าเข้ามาดูแวบหนึ่ง ก็รู้สึกปวดหัวตึ้บ

"น้องเล็ก นี่วาดค่ายกลอยู่เหรอ?"