ตอนที่ 11 บทเพลงฉินอ๋องทำลายขบวนทัพ

เฉิงเซิ่งพ่นกลิ่นสุราออกมา พลางฝืนตัวไปเปิดประตู

ด้านนอกกลับเป็นหญิงสาวสวยคนหนึ่ง

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร หญิงสาวคนนั้นก็เบียดตัวเข้ามาข้างในอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อเห็นว่าเฉิงเซิ่งยังยืนงงอยู่ตรงหน้าประตู หญิงสาวก็พูดอย่างตื่นๆ “ผู้กำกับ รีบปิดประตูเร็วค่ะ! ด้านนอกโรงแรมมีนักข่าวตั้งเยอะ”

“เอ่อ!”

เฉิงเซิ่งทำหน้างง นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ตัวเขาก็ทำอะไรอย่างเปิดเผย ต่อให้มีนักข่าวแอบถ่าย จะต้องกลัวอะไร?

“คุณหลิว ทำไมคุณไม่กลับห้องตัวเอง มาที่ห้องผมทำไม?”

เฉิงเซิ่งไม่ได้ปิดประตู แต่ขมวดคิ้วถาม

“ฉันมาเพื่อขอบคุณผู้กำกับค่ะ” หญิงสาวพูดพลางกะพริบตาอย่างยั่วยวน

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจผิด คุณหลิว เชิญกลับไปเถอะ!”

เฉิงเซิ่งพูดจบ ก็ผลักหญิงสาวออกไปทันที

จากนั้นก็ปิดประตู

ผู้หญิงคนนี้ก็คือภรรยาน้อยที่เจ้าของเหมืองถ่านหินซีซานยัดเข้ามา

นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เจ้าของเหมืองซีซานยอมลงทุนให้เฉิงเซิ่ง

สำหรับผู้หญิงแบบนี้ เฉิงเซิ่งไม่อยากแตะต้อง และก็รู้ความคิดของเธอดี

เมื่อรับเงินของคนอื่นมาแล้ว เฉิงเซิ่งก็ไม่อยากสวมเขาให้เขา

เฉิงเซิ่งยังมีเส้นแบ่งของตัวเอง

ทางเดินหน้าห้อง

ซูฉางมองหญิงสาวที่ถูกเฉิงเซิ่งผลักออกมา แล้วเผยรอยยิ้มบางๆ

คิดไม่ถึงเลยว่าผู้กำกับเฉิงเซิ่งคนนี้จะใช้ได้ทีเดียว

ของที่ส่งมาถึงหน้าประตูยังไม่เอา

ดูเหมือนว่าในอนาคตจะร่วมงานกันได้มากขึ้น

ต้องรู้ไว้ว่าผู้กำกับที่ไม่ใช้กฎแฝง ในวงการบันเทิงภายในประเทศนั้นพบได้น้อยมาก หรือแทบไม่มีเลย

ในวงการบันเทิง ทำไมผู้กำกับกับนักแสดงหญิงถึงมีข่าวฉาวกันมาก ก็ไม่ใช่ว่าต่างฝ่ายต่างอยากเกาะขาใหญ่เพื่อขอทรัพยากรหรอกหรือ

แต่ลองคิดดูพฤติกรรมของเฉิงเซิ่งตลอดสามเดือนกว่า เขาดูเหมือนจะไม่มีนิสัยเสียแบบผู้กำกับคนอื่น

ผู้กำกับคนอื่นทุกครั้งที่ถ่ายหนังเรื่องหนึ่ง ก็แทบอยากจะใช้กฎแฝงกับนักแสดงหญิงในกองถ่ายให้ครบทุกคน

วันถัดมา

หลังกลับมาที่สถาบัน เฉิงเซิ่งก็ให้คนไปเช่าโกดังแห่งหนึ่งก่อน เพื่อเก็บเสื้อผ้าและอุปกรณ์ประกอบฉากทั้งหมดไว้

ของพวกนี้ในอนาคตอาจได้ใช้ เพราะภาพยนตร์ที่เขาถ่ายเป็นซีรีส์ต่อเนื่อง

หลังจากนั้น เฉิงเซิ่งก็ไปพบผู้อำนวยการซวีเสี่ยวจง และบอกเรื่องการถ่ายทำเสร็จสิ้นให้เขาทราบ

เรื่องกองถ่ายของเฉิงเซิ่งนั้น ซวีเสี่ยวจงได้ยินจางหยางกับหยางเฉาพูดถึงตั้งนานแล้ว

ตอนแรกเขายังไม่ค่อยเชื่อ คิดว่าทั้งสองในฐานะอาจารย์ของเฉิงเซิ่ง ก็คงแค่ชมลูกศิษย์เท่านั้น

เพราะเหตุนี้ เขาจึงไปดูที่กองถ่ายด้วยตัวเอง

หลังกลับมา ซวีเสี่ยวจงแทบจะหมดคำพูด

นักศึกษาของสถาบันเขา ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่การแสดงเก่งขนาดนี้?

แทบดูไม่ออกเลยว่าเป็นนักแสดงหน้าใหม่

แต่ละคนถ้าเอาออกไปข้างนอก การแสดงนั้นสามารถกดทับนักแสดงเจ้าของรางวัลนักแสดงนำชายหญิงได้หมด

ยิ่งไปกว่านั้น ความสามารถในการกำกับของเฉิงเซิ่งก็ไม่เหมือนผู้กำกับหน้าใหม่เลย เหมือนผู้กำกับใหญ่ที่มีประสบการณ์กว่าสิบปี

พรสวรรค์

มีคนบางประเภทที่มีพรสวรรค์โดดเด่น ไม่ว่าจะทำอะไรก็ยอดเยี่ยม และเฉิงเซิ่งก็น่าจะเป็นคนแบบนั้น

ส่วนนักศึกษาเหล่านั้น

เขาไม่รู้จริงๆว่าจะประเมินอย่างไร

จะบอกว่ามีพรสวรรค์?

มันก็มากเกินไป

แต่ถ้าไม่ใช่พรสวรรค์ แล้วจะเป็นอะไร?

หรือว่าเป็นการฝึกสอนของเฉิงเซิ่ง จึงทำให้พวกเขาแสดงได้ดีขนาดนี้

หลังจากคุยเรื่องภาพยนตร์กับผู้อำนวยการอยู่พักหนึ่ง เฉิงเซิ่งก็ไปที่จงอิ่ง ซวีเสี่ยวจงได้ติดต่อกับทางจงอิ่งไว้แล้ว

การตัดต่อและใส่ดนตรีประกอบหลังการถ่ายทำทั้งหมดจะทำที่จงอิ่ง

ภาพยนตร์เรื่องนี้โดยพื้นฐานแล้วถ่ายทำได้ราบรื่นมาก ก็ไม่มีการเปลี่ยนฉากมากนัก อีกทั้งยังมีช็อตแบบถ่ายต่อเนื่องยาวจำนวนมาก การตัดต่อจึงน่าจะลื่นไหลมาก

ส่วนที่ตัดต่อยากที่สุดกลับเป็นฉากสงคราม เพราะมีคนร่วมแสดงเป็นหมื่นคน หากต้องการให้ตัดต่อออกมาลื่นไหล เวลาที่ใช้ก็คงจะมากกว่า

ด้านดนตรีประกอบ เฉิงเซิ่งไปหาซูจิ้งชิงโดยตรง คนนี้ถือเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านดนตรีประกอบ

ดนตรีประกอบทั้งหมดในเรื่องไซอิ๋วล้วนเป็นผลงานที่เขาดูแลเอง ผลงานเด่นของเขาอย่าง “เสียงดนตรีวังเมฆา” “ความรักของแผ่นดินธิดา” และ “ขอถามหนทางอยู่ที่ใด” ล้วนเป็นผลงานที่มีชื่อเสียงกว้างขวาง

ดนตรีของเขาผสมผสานเครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ วงออร์เคสตราตะวันตก กู่เจิง ผีผา และเครื่องดนตรีอื่นๆหลากหลายชนิด แสดงให้เห็นถึงชั้นเชิงดนตรีที่หลากหลายและสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์

เมื่อมีเขาลงมือ เฉิงเซิ่งเชื่อว่าดนตรีประกอบของภาพยนตร์เรื่องนี้คงไม่มีปัญหา

เพราะเหตุนี้ เฉิงเซิ่งจึงได้พูดคุยกับซูจิ้งชิงเกี่ยวกับปัญหาดนตรีประกอบภาพยนตร์

ในเมื่อเป็นเรื่องราวของราชวงศ์ถัง ดนตรีก็ควรจะต้องฮึกเหิม

น่าเสียดายที่บทเพลงฉินอ๋องทำลายขบวนทัพสูญหายไปมาก ไม่เช่นนั้นเขาอยากจะนำบทเพลงนี้มาใช้ในภาพยนตร์ทั้งหมดจริงๆ

การที่บทเพลงฉินอ๋องทำลายขบวนทัพไม่สมบูรณ์ ถือเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของแผ่นดินจีน

ต้องรู้ว่าการแสดงดนตรีและระบำนี้ไม่เพียงเป็นสัญลักษณ์แห่งผลงานทางการเมืองของหลี่ซื่อหมินเท่านั้น แต่ยังกลายเป็นหมุดหมายสำคัญในประวัติศาสตร์ดนตรีและระบำจีนด้วยเวทีที่ยิ่งใหญ่และรูปแบบศิลปะที่เป็นเอกลักษณ์

มันยังเป็นต้นกำเนิดโดยตรงของบทเพลงคลาสสิกในยุคหลังอย่าง “เพลงนีฉางอวี่อี๋” และ “เพลงชิงเปยเล่อ” อีกทั้งยังส่งอิทธิพลลึกซึ้งต่อดนตรีและการเต้นรำของราชวงศ์ถังและยุคต่อมา

เมื่อนึกถึงเรื่องบทเพลงฉินอ๋องทำลายขบวนทัพ เฉิงเซิ่งก็รู้สึกเศร้าอยู่บ้าง เพลงยอดเยี่ยมของจีนจำนวนมากถูกเก็บรักษาไว้ไม่สมบูรณ์ หรือแม้แต่สูญหายไปในกระแสประวัติศาสตร์

“แผงจำลอง”

ทันใดนั้น ในใจของเฉิงเซิ่งก็เกิดความคิดขึ้น

จะสามารถใช้สิ่งนี้มาทำให้บทเพลงฉินอ๋องทำลายขบวนทัพสมบูรณ์ได้หรือไม่!

ไม่ว่าจะทำได้หรือไม่ได้ เฉิงเซิ่งก็อยากลองดู

หากทำได้ นั่นจะเป็นโชคของแผ่นดินจีนอย่างแท้จริง หากทำไม่ได้ ก็แค่เสียเวลาเล็กน้อย

คิดได้ก็ลงมือทำ เฉิงเซิ่งจึงค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต และในที่สุดก็พบเศษต้นฉบับที่ยังคงเหลืออยู่

แต่สิ่งที่ทำให้เฉิงเซิ่งโกรธก็คือ เศษต้นฉบับเหล่านี้กลับถูกเก็บรักษาไว้ในญี่ปุ่น

โชคดีที่มีคนอัปโหลดเนื้อหาของเศษต้นฉบับเหล่านั้นลงบนอินเทอร์เน็ต

เฉิงเซิ่งจึงคัดลอกเนื้อหาของเศษต้นฉบับลงในสมุด

หลังจากทำเสร็จ เฉิงเซิ่งก็เรียกแผงจำลองออกมา แล้วลองจำลองดู

ท่ามกลางความคาดหวังของเฉิงเซิ่ง สมุดเล่มนั้นก็หายไปทันที แล้วก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่สมุด แต่เป็นคัมภีร์โบราณเล่มหนา

ให้ตายสิ!

นี่มันเล่นใหญ่เลยไม่ใช่หรือ?

เฉิงเซิ่งหยิบคัมภีร์โบราณขึ้นมา แล้วเปิดดู

ตัวหนังสือแบบตัวบรรจงทั้งเล่ม

แผงจำลองนี้จะไม่ได้ไปถึงราชวงศ์ถัง แล้วเอาคัมภีร์ที่บันทึกบทเพลงฉินอ๋องทำลายขบวนทัพกลับมาหรอกนะ?

ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ เฉิงเซิ่งตอนนี้ตื่นเต้นอย่างมาก

นี่คือสมบัติล้ำค่าของแผ่นดินจีน!

ไม่ได้การ

ต้องอดทนไว้ ห้ามตื่นเต้น

คัมภีร์โบราณเล่มนี้มีค่ามหาศาล มากเสียจนเฉิงเซิ่งยังควบคุมใจตัวเองแทบไม่ได้

ต้องมอบให้รัฐ ต้องมอบให้ประเทศแน่นอน

เฉิงเซิ่งสูดหายใจลึก จากนั้นก็หาเบอร์โทรของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติจากอินเทอร์เน็ต

หลังจากโทรติด

“บทเพลงฉินอ๋องทำลายขบวนทัพ? แล้วยังสมบูรณ์อีกด้วย?”

อีกฝ่ายได้ยินก็ร้องออกมาทันที

“ถูกต้อง”

“คุณอยู่ที่ไหน? พวกเราจะส่งคนไปทันที”

เฉิงเซิ่งได้ยินดังนั้น ก็แจ้งที่อยู่ของตัวเองให้ฝ่ายนั้น

“ท่านผู้อำนวยการ มีข่าวดีครั้งใหญ่!”

ภายในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เจ้าหน้าที่ที่รับโทรศัพท์วิ่งพลางตะโกนไปด้วย

“เสี่ยวลู่ อายุปูนนี้แล้ว จะนิ่งกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือ”

ผู้อำนวยการเดินออกมาจากห้องทำงาน แล้วตำหนิชายคนนั้น

เสี่ยวลู่กล่าว “เมื่อกี้มีโทรศัพท์เข้ามา มีคนต้องการมอบ ‘บทเพลงฉินอ๋องทำลายขบวนทัพ’ ให้”

“อะไรนะ? รีบบอกมา คนคนนั้นอยู่ที่ไหน?” ผู้อำนวยการจับแขนเสี่ยวลู่แล้วถาม

“อยู่ที่สถาบันภาพยนตร์กลาง…”

“ไป ไปกับฉันสักรอบที่สถาบันภาพยนตร์กลาง”

เมื่อได้ยินว่าอยู่ในเมืองหลวง ผู้อำนวยการก็แทบรอไม่ไหว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดจริงหรือไม่ อย่างไรเสียก็ต้องไปดูให้ได้

อีกด้านหนึ่ง

เฉิงเซิ่งเก็บคัมภีร์โบราณไว้ให้ดี จากนั้นก็เริ่มศึกษาฟังก์ชันของแผงจำลองอีกครั้ง

เขารู้สึกว่าแผงจำลองยังมีฟังก์ชันซ่อนอยู่อีกมากที่ตัวเองยังไม่ค้นพบ

เช่นครั้งนี้ที่สามารถใช้เนื้อหาของเศษต้นฉบับจำลองออกมาเป็นบทเพลงฉินอ๋องทำลายขบวนทัพทั้งหมดได้