บทที่ 7 - มหาวิทยาลัยเรอะ หมายังไม่เรียนเลย!

บทที่ 7 - มหาวิทยาลัยเรอะ หมายังไม่เรียนเลย!

นักสู้!

ในหัวของเฮียหมีฟันธงสถานะของเสิ่นเทียนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

นักสู้คนหนึ่งมาทำงานรับจ้างในโรงฆ่าสัตว์ของเขางั้นหรือ

เป็นภาพที่ต่อให้หลับฝันก็ยังไม่กล้าคิด

เขามองเสิ่นเทียนด้วยสายตาที่หลงเหลือเพียงความยำเกรง

เสิ่นเทียนสะบัดคราบเลือดบนใบมีดทิ้ง ท่วงท่าสะอาดสะอ้านเด็ดขาด

เขาหันไปมองเฮียหมี

"งานของวันนี้ยังมีอีกไหมครับ"

เฮียหมีได้สติกลับมา รีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

"ไม่มีแล้วน้องเสิ่นเทียน"

เขากลืนน้ำลายลงคอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง

"ออเดอร์ของวันนี้จัดการเสร็จหมดแล้วล่ะ"

เสิ่นเทียนพยักหน้ารับ เก็บมีดเข้าฝักหนังข้างเอว

"งั้นผมเลิกงานแล้วนะครับ"

พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป

เฮียหมีไหนเลยจะกล้าขวางทาง แม้แต่หายใจแรงๆ ยังไม่กล้าด้วยซ้ำ

เขาฉีกยิ้มประจบ ค้อมเอวเดินตามไปส่งแผ่นหลังของเสิ่นเทียนจนถึงหน้าประตูโรงงาน

"เดินทางปลอดภัยนะน้องเสิ่นเทียน ลำบากเธอแล้ว"

น้ำเสียงที่ตะโกนไล่หลังไปนั้นสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด

คนงานภายในโรงงานยังคงยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ทอดสายตามองทิศทางที่เสิ่นเทียนจากไปโดยไม่กล้าปริปาก

จนกระทั่งแผ่นหลังของเด็กหนุ่มเลือนหายไปจากประตูโรงงานอย่างสมบูรณ์ แรงกดดันที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออกถึงได้ค่อยๆ มลายหายไป

"ฟู่..."

เฮียหมีพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวเหยียด

เขาก้มหน้ามองก้นบุหรี่ครึ่งมวนที่ตกอยู่แทบเท้า ใช้ปลายเท้าขยี้มันจนแหลกละเอียด

"มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่วะ!"

เฮียหมีหันขวับกลับมา แผดเสียงตวาดใส่ฝูงคนงานที่ยังยืนเซ่อเป็นไก่ตาแตก

"ทำงานสิวะ! ไม่เห็นหรือไงว่ามีหมูรอให้จัดการอยู่อีกเป็นเบือ!"

เสียงตวาดก้องทำเอาพวกคนงานสะดุ้งโหยงพร้อมกัน ถึงได้ดึงสติกลับมาเข้าร่องเข้ารอย

พวกเขามองหน้ากันและกัน แววตาของแต่ละคนยังคงหลงเหลือความหวาดผวาที่ยังไม่จางหายไป

"ขยับสิวะ! รีบขยับเข้า!"

ลุงหลี่ได้สติเป็นคนแรก แหกปากตะโกนสั่งการ

"ตะขอ! รถลาก! ขยับกันให้ไวเลยโว้ย!"

โรงงานที่เคยเงียบสงัดดั่งป่าช้ากลับมาจอแจอึกทึกในพริบตา

คนงานพากันหยิบเครื่องมืออย่างลนลาน เริ่มลงมือจัดการกับซากศพขนาดมหึมาที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้น

เพียงแต่ท่วงท่าของพวกเขากลับดูงุ่มง่ามเก้ๆ กังๆ ยิ่งกว่าปกติมากนัก

คนงานหนุ่มคนหนึ่งใช้ตะขอเหล็กเกี่ยวขาหมูเกราะเหล็ก ออกแรงลากจนหน้าดำหน้าแดง ทว่าซากหมูตัวนั้นกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองบาดแผลฉกรรจ์บนซากศพ

เบ้าตา

หลอดลม

หัวใจ

ทุกจุดล้วนเป็นจุดตายที่แม่นยำที่สุด

"แม่ร่วง... นี่มันใช่คนแน่เหรอวะ"

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"หุบปากหมาๆ ของแกไปซะ!"

คนงานเฒ่าที่อยู่ข้างๆ ตวาดใส่เสียงต่ำ

"อยากตายก็อย่าลากพวกเราไปซวยด้วย! ต่อไปนี้ต้องเรียกท่านเสิ่น ไม่ใช่คนที่แกจะเอามานินทาพล่อยๆ ได้!"

เฮียหมีเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างซากหมูเกราะเหล็กสี่ตัวที่พุ่งชนประสานงากัน มองดูหัวหมูที่บิดเบี้ยวผิดรูปพลางหนังตากระตุกยิกๆ

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก เดินไปหาลุงหลี่แล้วกดเสียงต่ำ

"ลุงหลี่"

"ครับเฮียหมี"

"ต่อไปนี้น้องเสิ่นเทียนจะมาตอนไหน หรือจะกลับตอนไหน ก็ปล่อยแกตามสบายเลยนะ"

น้ำเสียงของเฮียหมีจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ส่วนค่าแรง ให้จ่ายเรตสูงสุด ไม่สิ จ่ายเบิ้ลจากเรตสูงสุดไปอีกเท่าตัวเลย!"

ลุงหลี่ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักรับคำอย่างหนักแน่น

"ผมเข้าใจแล้วครับเฮียหมี!"

เฮียหมีทอดสายตามองสภาพเละเทะเกลื่อนพื้นด้วยแววตาอันซับซ้อน

...

เสิ่นเทียนเดินลัดเลาะผ่านตรอกซอกซอยเก่าทรุดโทรมกลับมาถึงบ้านของตัวเอง

ห้องพักมีขนาดไม่ใหญ่นัก เตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว และตู้เสื้อผ้าหนึ่งใบ นั่นคือสมบัติทั้งหมดที่มี

เขาถอดเสื้อยืดที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและรอยขาดวิ่นออก

เดินเข้าไปในห้องน้ำแคบๆ เปิดฝักบัว

สายน้ำอุ่นไหลชะโลมทั่วร่าง ชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความเหนื่อยล้าจนหมดสิ้น

ความปวดร้าวแล่นริ้วมาจากส่วนลึกของกล้ามเนื้อ นั่นคือผลข้างเคียงจากการระเบิดพลังขีดสุดในช่วงเวลาสั้นๆ

ทว่าเส้นประสาทที่ตึงเครียดกลับค่อยๆ ผ่อนคลายลงภายใต้สายน้ำที่ไหลริน

เขาหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ในวันนี้ฉายซ้ำไปมาในหัว

สัมผัสยามคมมีดกรีดทะลวงผ่านชั้นผิวหนังและกล้ามเนื้อ

ความรู้สึกของการได้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย ทำให้ทุกเซลล์ในร่างกายของเขาสั่นสะท้านและกรีดร้องด้วยความยินดี

สิบกว่านาทีต่อมา เสิ่นเทียนเช็ดตัวจนแห้ง เปลี่ยนมาสวมชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้าน

เขาทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียง

ภายในห้องเงียบสงบ

มีเพียงเสียงจอแจจากชีวิตประจำวันของชาวบ้านนอกหน้าต่างดังแว่วมาให้ได้ยินลางๆ

เขาขยับความคิด

หน้าต่างสถานะโปร่งแสงสีฟ้าที่มองเห็นได้เพียงคนเดียวค่อยๆ กางออกตรงหน้า

[โฮสต์: เสิ่นเทียน]

[พลังจิต: 10]

[ขอบเขตวิถียุทธ์: กายาเนื้อ (10/20)]

[แต้มสังหาร: 10]

[วรยุทธ์: เพลงมีดพื้นฐาน 5/5 ; เคล็ดหล่อหลอมกายาพื้นฐาน 3/8]

[พรสวรรค์: เชี่ยวชาญเพลงมีด·สีขาว]

สายตาของเสิ่นเทียนจับจ้องไปที่บรรทัด [แต้มสังหาร: 10]

นี่คือสิ่งที่แลกมาด้วยชีวิต

หมูเกราะเหล็กสิบตัว แลกมาได้สิบแต้ม

เขาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

ต้องแข็งแกร่งขึ้น

"อัปสเตตัส"

"ลงแต้มทั้งหมดไปที่ขอบเขตวิถียุทธ์"

สิ้นสุดความคิด ตัวเลขบนหน้าต่างสีฟ้าก็เริ่มขยับเปลี่ยนไป

[แต้มสังหาร: 0]

[ขอบเขตวิถียุทธ์: กายาเนื้อ (20/20)]

ตู้ม!

กระแสความอบอุ่นปะทุขึ้นจากตำแหน่งหัวใจอย่างไร้สัญญาณเตือน มันพุ่งทะลวงชะล้างไปทั่วสรรพางค์กายในพริบตา!

อาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อจากการใช้พลังเกินขีดจำกัดถูกกระแสความอบอุ่นนี้ปัดเป่าจนมลายหายไปสิ้น

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความรู้สึกอิ่มเอมอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

เสิ่นเทียนรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามวลกระดูกของเขาอัดแน่นขึ้น เส้นใยกล้ามเนื้อถักทอเข้าด้วยกันจนกลายเป็นเกลียวเชือกที่เหนียวแน่นทนทานยิ่งกว่าเดิม

เขาค่อยๆ กำหมัดแน่น

มวลอากาศในกำมือถูกบีบอัดจนเกิดเสียงดังเสียดสีเบาๆ

พละกำลัง!

ความรู้สึกเปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลังทำให้เขาเกิดภาพลวงตาว่าสามารถต่อยแผ่นเหล็กให้ทะลุได้ด้วยหมัดเดียว!

ขอบเขตวิถียุทธ์กายาเนื้อ บรรลุขั้นสมบูรณ์แล้ว

เขาสัมผัสได้ว่าร่างกายของตัวเองได้เดินทางมาถึงขีดจำกัดแล้ว

มีกำแพงที่มองไม่เห็นบางๆ ขวางกั้นอยู่เบื้องหน้า

ขอเพียงแค่ทะลวงมันไปได้ ก็จะได้พบกับโลกใบใหม่

นั่นคือขอบเขตของนักสู้ที่แท้จริง!

เหลือเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น!

ในตอนนั้นเอง

บนหน้าต่างระบบก็มีตัวอักษรบรรทัดใหม่ผุดขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

[แจ้งเตือน: ขอบเขตกายาเนื้อบรรลุขั้นสมบูรณ์แล้ว]

[การทะลวงสู่ระดับนักสู้ขั้นที่หนึ่ง จำเป็นต้องฝึกฝนเคล็ดหล่อหลอมกายาขั้นสูง]

รูม่านตาของเสิ่นเทียนหดแคบลงเล็กน้อย

สิ่งที่เขาฝึกฝนมาตลอดเป็นเพียงเคล็ดหล่อหลอมกายาพื้นฐานดาษดื่นทั่วไป

เป็นหลักสูตรที่ประเทศมังกรส่งเสริมให้ใช้เรียนกันทุกโรงเรียนมัธยมปลายทั่วประเทศ

ใช้เวลาสามปีในชั้นมัธยมปลายเพื่อฝึกฝนเคล็ดวิชานี้ ขัดเกลาปราณโลหิตให้ไปถึงจุดสูงสุดของคนธรรมดา

นั่นก็คือสิ่งที่เรียกว่า "กายาเนื้อขั้นสมบูรณ์"

หากบรรลุขั้นนี้ได้ตอนอยู่มัธยมปลายปีสาม ก็จะได้รับสิทธิ์เข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยวิถียุทธ์ระดับทั่วไป

เมื่อเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยแล้วถึงจะได้สิทธิ์ฝึกฝนเคล็ดหล่อหลอมกายาขั้นสูง

เพื่อทะลวงขึ้นเป็นนักสู้ในรวดเดียว!

เคล็ดหล่อหลอมกายาขั้นสูง

เสิ่นเทียนมองดูข้อความแจ้งเตือนบนหน้าต่างสถานะ

เรื่องนี้เขารู้ดีอยู่แล้ว

ตลอดสามปีในโรงเรียน ครูพร่ำสอนเรื่องนี้จนปากเปียกปากแฉะ

การฝึกฝนอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อขัดเกลาร่างกาย ก็เพื่อไปให้ถึงระดับกายาเนื้อขั้นสมบูรณ์ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัย แลกกับตั๋วผ่านประตูเข้าสู่มหาวิทยาลัยวิถียุทธ์นั่นเอง

เสิ่นเทียนก้มหน้ามองกำหมัดที่บีบแน่นของตัวเอง

เขานึกถึงพวกเด็กหัวกะทิในโรงเรียน

พวกนั้นมีปราณโลหิตล้ำหน้าคนทั่วไปตั้งแต่แรกเข้าเรียน ถูกครูอาจารย์ประคบประหงมราวกับไข่ในหิน ได้รับทรัพยากรชั้นยอดไปครอง

แต่ถึงอย่างนั้น กว่าพวกมันจะฝึกฝนจนถึงระดับกายาเนื้อขั้นสมบูรณ์ได้ ก็ยังต้องใช้เวลาตั้งสามปีเต็ม

แล้วตัวเขาเองล่ะ

หนึ่งวัน

ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือไม่ถึงครึ่งวันด้วยซ้ำ

ในโรงฆ่าสัตว์อันนองเลือดนั่น แค่เชือดกึ่งอสูรไปสิบตัว

เขาก็เดินบนเส้นทางที่คนอื่นต้องใช้เวลาเดินถึงสามปีจนสุดทางแล้ว

มหาวิทยาลัยเรอะ หมายังไม่เรียนเลย!

ระบบของเขาชื่อว่าระบบแต้มสังหาร!

ไม่ใช่ระบบส่งเสริมการเรียน!

หมกตัวอยู่ในหอคอยงาช้างแล้วมันจะแข็งแกร่งขึ้นมาได้หรือไง

มีเพียงการเข่นฆ่าเท่านั้น!

การฆ่าฟันอย่างไม่หยุดหย่อน ถึงจะผลักดันให้เขาปีนป่ายขึ้นสู่จุดสูงสุดได้เร็วที่สุด!

โลกใบนี้มีสัตว์กลายพันธุ์เพ่นพ่านไปทั่ว วิกฤตการณ์แฝงตัวอยู่ทุกหนแห่ง

ความสะดวกสบายและความสงบสุข มันก็คือบาปกรรมดีๆ นี่เอง

เขาจะออกไปนอกเมือง

ไปยังเขตแดนรกร้าง

ไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยอสูรร้ายกินเลือดกินเนื้อเพ่นพ่านอยู่จริงๆ!

มีเพียงที่นั่น ถึงจะเป็นสวรรค์ของเขา!

[จบแล้ว]