บทที่ 1 เช้าตรู่ในเฮลส์คิทเชน

บทที่ 1 เช้าตรู่ในเฮลส์คิทเชน

เช้าตรู่ ณ กองขยะในตรอกเปลี่ยวของย่านเฮลส์คิทเชน ดูเว่ยตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงงพร้อมอาการปวดศีรษะตุบๆ เขาไม่แน่ใจว่ามันเป็นผลมาจากอาการเมาค้างหรือเพราะถูกรุมสกรัมกันแน่

เขาลูบคลำบริเวณท้ายทอยจนความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา ดูเหมือนจะมีโนเป็นลูกคลื่นอยู่ตรงนั้น แต่เมื่อแบมือออกดูก็ไม่พบรอยเลือดติดมาด้วย

"บ้าชิบ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

ดูเว่ยสะบัดศีรษะพลางหยัดกายลุกขึ้นยืน เขาปัดเปลือกกล้วยออกจากเสื้อโค้ทสีดำยาวของตน

เหตุการณ์เมื่อคืนเริ่มไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวช้าๆ...

เมื่อคืนนี้ ในบาร์ที่เพิ่งเปิดใหม่ย่านเฮลส์คิทเชน ดูเว่ยได้พบกับสาวสวยผมบลอนด์หุ่นสะบึมสไตล์อเมริกันสวีทฮาร์ท

เขาเข้าไปทักทาย เลี้ยงเหล้าราคาแพงที่สุดแก่เธอไปหลายแก้ว และทั้งคู่ก็เข้ากันได้ดีอย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อบทสนทนาเริ่มลึกซึ้งและแรงปรารถนาเริ่มคุกรุ่น สาวสวยผมบลอนด์ก็วาดลวดลายเต้นระบำบนตักเพื่อยั่วยวนเขาในทันที

ทว่าในขณะที่ดูเว่ยโอบแขนรอบเอวบางกิ่วของเธอและกำลังจะก้มลงประทับจูบ ผู้จัดการบาร์พร้อมสมุนกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น

จนกระทั่งสาวสวยในอ้อมกอดของเขาเอ่ยเรียกผู้จัดการบาร์ว่า "ที่รัก" นั่นแหละ เขาถึงได้สติท่ามกลางความมึนเมาว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร...

หลังจากนั้นทุกอย่างก็เลวร้ายลง ในการตะลุมบอนที่ดูเว่ยเสียเปรียบด้านจำนวน ผู้จัดการบาร์อาศัยจังหวะลอบกัดจากด้านหลัง ฟาดขวดเหล้าเข้าที่ศีรษะของเขาอย่างจัง ด้วยฤทธิ์สุราที่เมามายอยู่แล้วทำให้เขาสลบเหมือดไปทันที และกว่าจะรู้สึกตัวอีกที เขาก็มานอนอยู่ในกองขยะท้ายตรอกแห่งนี้เสียแล้ว

ดูเหมือนว่าเขาจะถูกโยนออกมาทิ้งเยี่ยงขยะชิ้นหนึ่ง

"คราวหน้าถ้าจะจีบใคร สงสัยต้องถามก่อนว่ามีผัวคุมอยู่แถวนี้ไหม"

ดูเว่ยสบถพึมพำในลำคอ เขาหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า จุดมันด้วยไม้ขีดไฟเก่าๆ สะบัดดับไฟแล้วโยนก้านไม้ขีดที่ใช้แล้วลงบนกองขยะที่เขาเพิ่งลุกจากมา

เขาตั้งใจจะกลับไปยังสำนักงานนักสืบเอกชนของตนเองก่อน ที่นั่นไม่มีลูกค้ามาใช้บริการนานหลายเดือนแล้ว และเมื่อล้วงกระเป๋าสำรวจดู ก็พบว่ามันว่างเปล่าเสียยิ่งกว่าใบหน้าของเขาเอง

เพื่อเอาใจสาวสวยเมื่อคืน เขาได้ถลุงเงินทุกเซนต์ที่มีไปกับค่าเหล้าจนหมดสิ้น

และวันนี้ดูเหมือนจะเป็นวันที่เขานัดกับคุณนายฮาวเวิร์ดว่าจะจ่ายค่าเช่าเสียด้วย เขาต้องหาทางรับงานจ้างสักอย่างให้ได้

ขณะที่ดูเว่ยเดินไปพลางครุ่นคิดวิธีแก้ปัญหาทางการเงิน เสียงกรีดร้องของผู้หญิงก็ดังสะท้อนมาจากตรอกมืดตรงหัวมุมถนนข้างหน้า สลับกับเสียงหัวเราะอย่างย่ามใจของชายหลายคน

"ช่วยด้วย! ได้โปรด อย่าทำอะไรฉันเลย..."

ภายในตรอกที่มืดสลัว เด็กสาวผิวดำร่างบางถูกล้อมลอบด้วยอันธพาลผิวขาวสามคน สองคนในนั้นตรึงแขนของเธอไว้กับกำแพงอย่างแน่นหนา

"ฮ่าๆ... อย่ากลัวไปเลย ฉันจะทำใจร้ายกับเธอลงได้ยังไง? พวกเราเอ็นดูสาวสวยอย่างเธอเสมอแหละ แค่ส่งเงินทั้งหมดที่มีมา แล้วยอมให้พวกเราฉีดยาให้สักนิด เธอก็จะเป็นอิสระแล้ว"

หัวหน้ากลุ่มที่เป็นอันธพาลหนุ่มผิวขาวพร้อมรอยสักรูปไม้เขางเขนบนใบหน้าหัวเราะอย่างหื่นกระหาย ในมือถือเข็มฉีดยาเรียวยาวพลางขยับเข้าใกล้เด็กสาวมากขึ้นเรื่อยๆ

มันเป็นเพียงอีกหนึ่งวันที่แสนธรรมดาในเฮลส์คิทเชน

นี่คือด้านมืดของมหานครนิวยอร์กที่แสนเจิดจรัส สลัมชื่อดังที่เต็มไปด้วยอัตราอาชญากรรมสูงลิ่วและกิจกรรมผิดกฎหมาย มันอัดแน่นไปด้วยแก๊งน้อยใหญ่นับไม่ถ้วน เป็นสถานที่ที่แม้แต่ตำรวจยังไม่อยากจะมาตรวจตรา เป็นเขตแดนที่ไร้กฎหมายอย่างแท้จริง

และฉากโฉมงามกับอสูรเช่นนี้ก็เกิดขึ้นแทบทุกวันในเฮลส์คิทเชน บางครั้งอาจจะได้พบเจอวันละหลายหนด้วยซ้ำ

อันธพาลพวกนี้น่าจะเป็นคนของแก๊งอิงแลนด์ที่อยู่ใกล้ๆ รอยสักบนหน้าคือเครื่องหมายยืนยันสังกัดของพวกมัน

เขาเคยได้ยินมาว่าเมื่อเร็วๆ นี้พวกมันเพิ่งตั้งซ่องสุมแห่งใหม่ ดูเหมือนจะเป็นคลับระบำเปลื้องผ้า พวกมันใช้ยาหลอนประสาทสูตรผสมควบคุมตัวเด็กสาวสวยๆ ที่เดินผ่านตรอกซอกซอย จากนั้นก็ขูดรีดผลประโยชน์จากเด็กสาวที่ติดยาและเสียคนเหล่านี้เพื่อหาเงินเข้ากระเป๋า

ยาหลอนประสาทชนิดนี้มีอัตราการเสพติดสูงมาก หากเด็กสาวผิวดำคนนี้ถูกฉีดเข้าไป มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะหนีพ้นจากการควบคุมของพวกมันในอนาคต

ดูเว่ยเคยแต่ได้ยินคนเขาเล่าลือกันมา ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะมาเจอเข้ากับตัว

แม้แต่ในมาตรฐานศีลธรรมของดูเว่ยเอง พวกนี้ก็คือกองขยะสังคมขนานแท้

แต่จะว่าไป ใครบ้างล่ะที่ยืนหยัดอยู่ในเฮลส์คิทเชนได้โดยไม่ทำตัวเป็นขยะ?

อิทธิพลของแก๊งอิงแลนด์ในเฮลส์คิทเชนเคยยิ่งใหญ่มาก่อน แต่ในตอนนี้ ด้วยแรงกดดันและการรุกล้ำพื้นที่จากแก๊งไตรอัด แก๊งรัสเซีย และสำนักหัตถ์เทพ หรือแม้กระทั่งเจตนารมณ์ของเจ้าพ่อใต้ดินอย่างคิงพิน

อำนาจของพวกมันหดตัวลงอย่างมาก เหลือเพียงคลับไม่กี่แห่งที่ยังเปิดกิจการอยู่ พวกมันถูกเบียดตกขอบจนไม่สามารถแตะต้องธุรกิจที่ทำกำไรมหาศาลอย่างอาวุธหรือยาเสพติดได้ หากไม่ใช่เพราะมีเส้นสายในหมู่ตำรวจ พวกมันคงถูกถีบหัวส่งออกจากเฮลส์คิทเชนไปนานแล้ว

หัวหน้าอันธพาลผิวขาวเอื้อมมือไปบีบคอเด็กสาวผิวดำ ลากลิ้นที่เหนียวเหนอะเลียไปตามลำคอของเธอ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูว่า

"ไม่ต้องกลัวหรอก พอได้ลิ้มลองเจ้านี่ ฉันรับรองว่าเธอจะรู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์ รู้ตัวอีกที เธออาจจะคุกเข่าอ้อนวอนขอให้พวกเราฉีดให้อีกสักสองเข็มก็ได้ ทำตัวสบายๆ เถอะ เดี๋ยวก็จะได้ไปสวรรค์แล้ว"

พูดจบ มันก็เตรียมจะปักเข็มลงที่ลำคอของเด็กสาว

"ช่วยด้วย... ใครก็ได้ช่วยฉันที!" เด็กสาวดิ้นรนและกรีดร้องอย่างสิ้นหวัง ทันใดนั้นเธอเหลือบไปเห็นร่างของดูเว่ยจากหางตา ราวกับคนตกน้ำที่คว้ากิ่งไม้ไว้ได้ เธอจึงร้องตะโกนว่า "คุณคะ! คุณผู้ชายตรงนั้น! ได้โปรด ช่วยฉันด้วย!"

คำขอร้องของเด็กสาวทำให้หัวหน้าอันธพาลชะงัก ทั้งสามคนหันขวับมามองทางดูเว่ย

เมื่อถูกจับได้คาหนังคาเขา ใบหน้าของพวกมันกลับไม่มีวาวแห่งความกลัวแม้แต่น้อย แต่กลับแสดงอาการเยาะเย้ยถากถางขณะจ้องมองชายในเสื้อโค้ทสีดำที่มีใบหน้าเป็นชาวเอเชีย

ดูเว่ยเพียงปรายตามองนิ่งๆ โดยไม่ขยับเขยื้อน

ตลกชะมัด เป็นคนดีแล้วได้เงินเดือนหรือไง? พวกที่ทำตัวเป็นฮีโร่หัวร้อนในที่แบบนี้ ปลายทางสุดท้ายก็ไปนอนเรียงรายอยู่ในแม่น้ำใต้ท่าเรือหมายเลขเก้าสิบเจ็ดที่สวนสาธารณะแม่น้ำฮัดสันกันหมดนั่นแหละ

กฎเหล็กข้อแรกของการเอาชีวิตรอดในเฮลส์คิทเชนคือ อย่าสอดเรื่องชาวบ้าน!

"เฮ้! ไอ้ลิงเหลือง ดีใจนะที่แกยังมีสมองอยู่บ้าง คราวนี้ก็ไสหัวไปซะ! อย่ามาขัดขวางงานของพ่อ"

เมื่อเห็นว่าดูเว่ยไม่มีท่าทีจะเข้ามาช่วยเด็กสาว ใบหน้าของหัวหน้าอันธพาลก็เต็มไปด้วยความยโสและเยาะหยัน

ดูเว่ยที่กำลังจะหันหลังเดินจากไป กลับชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

"ฉันไม่สนหรอกว่าพวกแกจะเล่นวิตถารอะไรกันอยู่ แต่ตอนนี้ แกต้องถอนคำพูดซะ จากนั้นก็ก้มกราบขอโทษฉัน ถ้าทำตามนั้น ฉันอาจจะแสดงความเป็นสุภาพบุรุษยอมปล่อยวางเรื่องที่ผ่านมาให้ แต่ถ้าไม่..."

ดูเว่ยพูดไม่จบประโยค เพียงแต่เผยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยอันตรายออกมา ซึ่งความหมายของมันชัดเจนในตัวเอง

ใครก็ตามในเฮลส์คิทเชนที่รู้จักเขาดี จะรู้ว่านี่คือสัญญาณโหมโรงก่อนที่ใครบางคนจะต้องเจอฝันร้าย

"ไม่อย่างนั้นจะทำไม? พวกแกน่ะมันก็แค่ลิงเหลืองตัวจ้อยที่เก่งแต่ปาก กล้ามาทำตัวกร่างในถิ่นของแก๊งอิงแลนด์ตัวคนเดียวแบบนี้ ฉันว่าแกคงอยากตายเต็มแก่แล้ว!"

หัวหน้าอันธพาลแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม มันโยนเข็มฉีดยาให้ลูกสมุนคนหนึ่งแล้วส่งสายตาให้อีกคน

อันธพาลอีกสองคนเข้าใจเจตนาของลูกพี่ทันที คนหนึ่งยังคงคุมตัวเด็กสาวไว้ ส่วนอีกคนชักมีดพับออกมาเพื่อเสริมกำลังให้หัวหน้า

จากนั้น หัวหน้าอันธพาลก็ชักมีดผีเสื้อออกมา ควงสลับไปมาอย่างรวดเร็วและแพรวพราวพลางค่อยๆ เดินเข้าหาดูเว่ยอย่างไม่รีบร้อนจะลงมือ

เฮลส์คิทเชนมีกฎของมันเอง แต่ละแก๊งมีอาณาเขตที่ชัดเจน และแต่ละกลุ่มจะไม่เปิดศึกกันโดยง่าย

หัวหน้าอันธพาลผิวขาวรายนี้ยังมีความระแวงในใบหน้าเอเชียของดูเว่ย มันจึงพยายามหยั่งเชิงเพื่อดูว่าดูเว่ยเป็นคนจากแก๊งไตรอัดหรือสำนักหัตถ์เทพหรือไม่ ซึ่งเป็นองค์กรที่ชาวเอเชียก่อตั้งขึ้นในเฮลส์คิทเชน

"ไว้ชีวิตผมเถอะ... อย่าฆ่าผมเลย! ผมกลัวมีดที่สุด อย่าเอามันเข้ามาใกล้นะ!"

ราวกับสัมผัสได้ถึงความกดดันจากอันธพาลที่เดินเข้ามา ดูเว่ยร้องขอความเมตตาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทันที เขายกมือขึ้นทั้งสองข้างในท่าทางยอมจำนน ใบหน้าแสดงความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกความสยองขวัญสะกดไว้กับที่