บทที่ 9 - นายยังไม่บรรลุนิติภาวะ!

บทที่ 9 - นายยังไม่บรรลุนิติภาวะ!

"คาถาสัมภเวสีคืนชีพนี่มันเหมาะกับตระกูลหลักที่สุดเลยแฮะ!"

คำพึมพำของฮาเนะทำให้สีหน้าของฮิวงะ เมโกคุ บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น แต่ด้วยพลังที่เขามีในตอนนี้ไม่เพียงพอที่จะคลายการควบคุมของคาถาสัมภเวสีได้ เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันเอ่ยเสียงเย็น

"ในฐานะตระกูลสาขา การปกป้องตระกูลหลักคือหน้าที่ที่พึงกระทำ การคิดทรยศเช่นนี้ สมควรตายเป็นที่สุด!"

"อักขระปักษาในกรงถูกสร้างขึ้นมาก็เพื่อเตรียมไว้รับมือกับคนอย่างแกนี่แหละ!"

พูดจบ เขาก็ยกนิ้วที่สั่นเทาขึ้นมาเตรียมจะใช้วิชาอักขระปักษาในกรง

เมื่อฮาเนะเห็นดังนั้น เขาก็เลิกคิ้วขึ้นพลางหัวเราะ "คุณยังไม่เข้าใจสถานการณ์สินะ ตระกูลหลักในยุคนี้ไม่ได้มีอำนาจล้นฟ้าเหมือนในยุคเซ็นโกคุอีกแล้ว"

เนื่องจากฮาเนะไม่ได้ขัดขวาง ฮิวงะ เมโกคุ จึงกระตุ้นอักขระปักษาในกรงได้สำเร็จ

แต่... มันกลับไม่ได้ผลเลยสักนิด ฮาเนะไม่ได้แสดงท่าทีเจ็บปวดใดๆ ออกมาเลย

รูม่านตาของฮิวงะ เมโกคุ หดเล็กลงด้วยความตกตะลึง

"วิชาผนึกและคาถาสาปแช่งส่วนใหญ่ทำงานโดยอาศัยจักระของผู้ถูกสาป ไม่ใช่จักระของผู้ร่ายคาถา"

ฮาเนะขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย โลงศพใบหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาด้านหลังฮิวงะ เมโกคุ เขาก้าวถอยหลังเข้าไปในโลงอย่างไม่เต็มใจนัก พร้อมกับเสียงของฮาเนะที่ดังแว่วเข้ามาในหู

"เพราะมันไม่มีวิธีไหนที่จะดีไปกว่าการให้ศัตรูเป็นคนจำกัดพลังของตัวเองอีกแล้ว"

"และอักขระปักษาในกรงก็ใช้หลักการเดียวกัน จักระที่คอยทำลายเส้นประสาทและเนตรสีขาว แท้จริงแล้วมันคือจักระของตระกูลสาขาเองตั้งแต่ต้น"

"แต่ดูเหมือนว่าความสามารถในการดึงจักระมาใช้งานของอักขระปักษาในกรง จะสู้เนตรสีขาวดวงนี้ของผมไม่ได้นะ"

ในจังหวะที่ฝาโลงกำลังจะปิดลง ฮิวงะ เมโกคุ ก็ได้เห็นเนตรสีขาวที่แปลกประหลาดคู่นั้น ความรู้ที่สืบทอดกันมาแบบรุ่นสู่รุ่นผุดขึ้นมาในหัว ความเย็นยะเยือกแล่นปราดจากสันหลังไปจนถึงสมอง

ที่เขาไล่ล่าคนในตระกูลฮิวงะไม่ใช่เพราะอยากแก้แค้น แต่เป็นเพราะเขาต้องการจะเบิกเนตรจุติ!

เหตุผลที่ตระกูลฮิวงะคิดค้นอักขระปักษาในกรงขึ้นมา ก็เพราะกลัวว่าดวงตาจะถูกพวกโอซึซึกิบนดวงจันทร์แย่งชิงไป แต่ตอนนี้...

เด็กตระกูลสาขาคนหนึ่งกลับล่วงรู้ความลับนี้ได้อย่างไร

หมอนี่เป็นใครกันแน่

เป็นคนของโอซึซึกิงั้นหรือ เป็นพวกโอซึซึกิบนดวงจันทร์ที่ปลอมตัวมาอย่างนั้นหรือ

ด้วยความสงสัยและความสิ้นหวัง ฮิวงะ เมโกคุ ก็ดำดิ่งสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

ตระกูลฮิวงะ... จบสิ้นแล้ว...

หลังจากเก็บนินจาสัมภเวสีเรียบร้อย ฮาเนะก็รีบถอยห่างออกจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว

การวิวัฒนาการของเนตรสีขาวสามารถทำให้อักขระปักษาในกรงไร้ผลได้โดยตรง บอกตามตรงนะ เขาเองก็ประหลาดใจเหมือนกัน

ต่อให้จะทำให้อักขระปักษาในกรงใช้ไม่ได้ผล มันก็ควรจะต้องเป็นเนตรจุติที่สมบูรณ์แบบสิ ไม่คิดเลยว่าแค่ของครึ่งๆ กลางๆ ก็ใช้ได้แล้ว

'แต่ก็ไม่ได้ถูกทำลายไปอย่างสิ้นเชิง ตอนที่ฮิวงะ เมโกคุ กระตุ้นอักขระ พลังของเนตรสีขาวก็ถูกบังคับให้ต้องไปต้านทานอักขระเอาไว้ ทำให้ประสิทธิภาพในการต่อสู้ของฉันลดลง'

'ถ้าเกิดถูกอักขระรบกวนระหว่างการต่อสู้ล่ะก็ มันอาจจะเป็นอันตรายถึงชีวิตได้เลย'

ฮาเนะหรี่ตาลง

'ยังไงก็ต้องหาทางถอนอักขระปักษาในกรงออกไปให้ได้อย่างถาวร!'

เมื่อห่างจากจุดเกิดเหตุมาได้ห้ากิโลเมตร เนตรสีขาวของฮาเนะก็สะท้อนภาพนินจาสองคน เขาหยุดเดินและหายตัววับไปในพริบตา

เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็มายืนอยู่ข้างร้านอิซากายะบนถนนสายหนึ่ง

ในตอนนั้นเอง นินจาสองคนกับสุนัขนินจาหนึ่งตัวก็เดินผ่านมา

หนึ่งในนั้นคือนินจาชายที่กำลังมองซ้ายมองขวา เมื่อเขาเห็นว่าฮาเนะเป็นคนของตระกูลฮิวงะ เขาก็ขมวดคิ้วและทำท่าจะเดินเข้าไปซักถาม

แต่กลับถูกนินจาหญิงที่มาพร้อมกับสุนัขนินจารั้งตัวเอาไว้

นินจาหญิงจากตระกูลอินุซึกะส่ายหน้าให้เขา ก่อนจะหันไปมองสุนัขนินจาของตัวเอง

สุนัขนินจาเข้าใจความหมาย มันก้มหน้าลงดมกลิ่นไปทางฮาเนะ ก่อนจะส่ายหน้าให้เจ้านาย

เมื่อเห็นดังนั้น นินจาหญิงก็รีบพาเพื่อนและสุนัขเดินออกห่างจากบริเวณนั้นทันที

นินจาชายอดกลั้นมาตลอดทาง ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวและเอ่ยถามขึ้น

"รุ่นพี่อินุซึกะครับ ดึกป่านนี้แล้ว นินจาฮิวงะคนนั้นมาด้อมๆ มองๆ อยู่แถวนี้..."

นินจาหญิงรีบพูดแทรก "พรุ่งนี้เป็นวันที่ตระกูลฮิวงะจะประทับอักขระปักษาในกรงรูปแบบใหม่ให้ตระกูลสาขาน่ะสิ"

นินจาชายเข้าใจในทันที

"หมู่บ้าน... ไม่คิดจะทำลายอักขระปักษาในกรงจริงๆ ด้วยสินะ ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการตัดสินใจของหมู่บ้านหรอก แค่บังเอิญมีเพื่อนอยู่ตระกูลสาขาฮิวงะเท่านั้นเอง"

นินจาหญิงตอบ "ฉันเข้าใจ แต่เรื่องนี้มันเป็นกิจการภายในของตระกูลเขา ต่อให้เป็นท่านโฮคาเงะก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่ายหรอกนะ"

"..." นินจาชายเงียบไป

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มตึงเครียด นินจาหญิงก็แกล้งหัวเราะร่าและเอ่ยถาม "เปลี่ยนเรื่องเถอะ นายรู้ไหมว่าทำไมเมื่อกี้ไอ้เด็กนั่นถึงได้ทำหน้าบูดบึ้งขนาดนั้น"

"เพราะเรื่องอักขระปักษาในกรงงั้นหรือครับ"

"ไม่ใช่หรอก ที่เด็กนั่นออกมาเดินเตร็ดเตร่ก็อาจจะเพราะเรื่องนั้นแหละ แต่ที่ทำหน้าบูดบึ้งก็เป็นเพราะว่าหมอนั่นยังไม่บรรลุนิติภาวะยังไงล่ะ ฮ่าๆๆ!"

นินจาชายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเข้าใจความหมาย

...

ฮาเนะมองตามหลังนินจาลาดตระเวนทั้งสองจนลับสายตา ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านอิซากายะด้วยสีหน้าเรียบเฉย

และหลังจากนั้น... เขาก็ถูกไล่ออกมา

"ไอ้หนู โตเป็นผู้ใหญ่แล้วค่อยมากินเหล้าเถอะไป๊"

ฮาเนะทำหน้าตายมองรอยยิ้มใจดีของเถ้าแก่ร้าน ก่อนจะหันหลังเดินจากมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ให้ตายเถอะ ชาติก่อนรวมกับชาตินี้เขาอายุเท่าไหร่แล้ว ทำไมแค่ร้านอิซากายะยังเข้าไม่ได้อีกเนี่ย

เขาจำได้แม่นเลยว่า จิไรยะกับซึนาเดะตอนเด็กๆ ก็ใช่ว่าจะทำตัวเรียบร้อย โดยเฉพาะซึนาเดะที่เล่นพนันมาตั้งแต่เด็ก ไม่เห็นจะมีบ่อนไหนกล้าห้ามเธอเลยนี่นา

หรือเป็นเพราะคนที่สอนให้ซึนาเดะเล่นการพนันคือโฮคาเงะรุ่นที่หนึ่ง เซนจู ฮาชิรามะ พวกบ่อนก็เลยไม่ต้องรับผิดชอบอะไร แล้วปล่อยปละละเลยเธอกันหมดงั้นสิ

จนป่านนี้เขายังได้ยินตำนานวีรกรรมวัยเด็กของมหาหมูทองคำดังกระฉ่อนไปทั่วโคโนฮะอยู่เลย!

ฮาเนะใช้เนตรสีขาวหลบเลี่ยงนินจาลาดตระเวนด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก จนกระทั่งมาถึงสนามฝึกใต้ดินส่วนตัว เขาถึงได้มีเวลามานั่งสำรวจความเปลี่ยนแปลงของตัวเองอย่างละเอียด

จักระเพิ่มขึ้นสองเท่า ไม่เกินความคาดหมายเท่าไหร่

เพราะเดิมทีจักระของเขาก็มีมากกว่ามิยูกิที่เป็นระดับจูนินอยู่แล้ว ซึ่งมากกว่าโจนินทั่วไปหลายเท่า

ถ้าจะให้เทียบก็คงประมาณคาคาชิสี่คนได้มั้ง

อืม คาคาชิวัยสิบสองปีที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นโจนินน่ะนะ เมื่อเดือนก่อนเขาเพิ่งจะเจอหมอนั่นเดินอยู่กับโฮคาเงะรุ่นที่สี่ นามิคาเสะ มินาโตะ

ซึ่งก็หมายความว่า ตอนนี้เขามีจักระเท่ากับแปดคาคาชิ

ถือว่าไม่มาก แต่ก็ไม่น้อย

นารูโตะตอนเด็กๆ ก็มีปริมาณจักระมากกว่าคาคาชิตอนโตถึงสี่เท่า แต่ก็นะ พวกตระกูลอุซึมากิมันเป็นปีศาจจักระกันทั้งตระกูล เอามาเทียบกันไม่ได้หรอก

ฮาเนะสัมผัสได้ถึงปริมาณจักระที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล เขาจึงลองรวบรวมจักระไปที่เนตรสีขาว

หึ่ง!

มวลอากาศเกิดการสั่นสะเทือน พื้นดินรอบตัวถึงกับปรากฏรอยร้าวขนาดเล็ก

"อ๋อ แบบนี้นี่เอง ก่อนหน้านี้ไม่ได้สังเกตเลย นี่คงเป็นวิชาเนตรสีขาว - แรงกดดันสินะ"

มันเป็นวิชาเนตรที่โอซึซึกิ คางุยะ เคยใช้

หลังจากทดลองดูอย่างละเอียด ฮาเนะก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ความสามารถไม่เลวเลย

เป็นการเปลี่ยนพลังเนตรให้กลายเป็นกระแสจักระ สร้างแรงกดดันมหาศาลราวกับแรงโน้มถ่วงโจมตีใส่ศัตรูและสภาพแวดล้อมโดยรอบ

แต่ด้วยระดับพลังที่ยังห่างชั้นจากโอซึซึกิ คางุยะ อย่างเทียบไม่ติด ความสามารถนี้จึงน่าจะได้ผลชัดเจนแค่กับพวกระดับจูนินลงมาเท่านั้น

ถ้าจะเอาไปใช้ในการต่อสู้กับระดับคาเงะ คงต้องพึ่งพาประสบการณ์และความสามารถเฉพาะตัวของเขาเข้าช่วยแล้วล่ะ

"สุดท้ายก็คือเจ้านี่"

"ฮาจิมงทงโค ประตูด่านที่ห้า เคียวมง เปิด!"

"ฝ่ามือว่าง!"

การประสานกันระหว่างจักระที่พุ่งพล่านจากฮาจิมงทงโค กับความหนาแน่นของจักระที่เพิ่มขึ้นจากการวิวัฒนาการของเนตรสีขาว ทำให้อนุภาพของฝ่ามือว่างรุนแรงขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก

ตูม!

กำแพงห้องใต้ดินที่หนาเตอะพังทลายลงมาเป็นแถบ ตรงกลางถูกเจาะทะลวงเป็นรูขนาดใหญ่

"ยังห่างไกลจากพลังทำลายล้างของวิชาหมัดเทวะแปดสิบเทพนัก ต้องพยายามเพิ่มความหนาแน่นของจักระให้มากกว่านี้"

ฮาเนะพึมพำกับตัวเอง

"แถมถ้าไม่ใช้ฮาจิมงทงโคช่วย ฉันก็คงปลดปล่อยการโจมตีระดับนี้ออกมาไม่ได้ด้วยซ้ำ"

วิชามวยอ่อนเหมาะสำหรับใช้ต่อสู้กับมนุษย์ด้วยกันเท่านั้น พลังทำลายของมันมีขีดจำกัดหากต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดจักระขนาดยักษ์อย่างพวกสัตว์หางหรือซูซาโนะโอ

ทีมของมินาโตะมุ่งหน้าไปที่แนวรบอิวะแล้ว เวลาที่โอบิโตะจะเข้าสู่ด้านมืดก็ใกล้เข้ามาทุกที หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลนัก

[จบแล้ว]