บทที่ 4 - นายจะต้องเสียใจฮิรุเซ็น!

บทที่ 4 - นายจะต้องเสียใจฮิรุเซ็น!

หลายวันต่อมา ฮาเนะและเหล่านินจาที่ร่วมเดินทางมาด้วยหยุดฝีเท้าลง พวกเขาค่อยๆ เดินก้าวออกจากป่าเขา

เบื้องหน้าปรากฏรูปสลักใบหน้าขนาดยักษ์สามรูปประจักษ์แก่สายตา เมื่อมองต่ำลงมาก็พบกับกลุ่มอาคารสิ่งปลูกสร้างตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

โคโนฮะ จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง

"ไม่ได้กลับหมู่บ้านมาพักใหญ่ รู้สึกคิดถึงจังเลยนะ"

นินจาหญิงคนหนึ่งผ่อนคลายลง เธอกวาดเนตรสีขาวมองเพื่อนร่วมทีมรอบตัวแล้วเอ่ยถามเสียงนุ่ม "พวกนายคิดว่าตระกูลหลักจะเอายังไงต่อไป"

นินจาฮิวงะรอบข้างสบตากันไปมา ไม่มีใครกล้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

"ความลับของอักขระรั่วไหลไปแล้ว พวกเขาน่าจะพิจารณาเรื่องการถอนอักขระแบบถาวรแล้วใช่ไหม" นินจาหญิงยกมือขึ้นแตะหน้าผากบริเวณที่ถูกที่คาดหน้าผากปิดบังเอาไว้ "พูดตามตรงนะ อักขระนี่มันดูน่าเกลียดไปหน่อย..."

"งั้นหรือ เธอเกลียดมันมากงั้นสิ"

โจนินฮิวงะคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เขามองเด็กสาวที่ยืนหน้าซีดตัวแข็งทื่อพลางเอ่ยเสียงเย็น "ไปรับโทษกับท่านผู้อาวุโสด้วยตัวเองซะ"

"...รับทราบค่ะ" เด็กสาวก้มหน้าลงต่ำสุดขีด

"พวกแกอย่าคิดนะว่าอุบัติเหตุครั้งนี้จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลง เป็นตระกูลสาขาวันหนึ่ง ก็ต้องเป็นตระกูลสาขาไปตลอดชีวิต!"

โจนินฮิวงะกวาดสายตามองนินจาฮิวงะทุกคน เมื่อเห็นว่าทุกคนก้มหน้าลงหมดแล้วจึงพูดต่อ "ใครที่อยากจะช่วยแก้ไของค์ประกอบอักขระปักษาในกรงก็จงตามฉันมา"

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

เมื่อเห็นดังนั้น โจนินฮิวงะก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"การปรับปรุงวิชาอักขระปักษาในกรงต้องการความช่วยเหลือจากพวกแก งานนี้เป็นไปตามความสมัครใจ ใครอยากไปก็ไป"

พูดจบ ร่างของเขาก็หายวับไปจากตรงนั้นทันที

บรรยากาศของเหล่านินจาฮิวงะที่รั้งอยู่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ไม่มีใครกล้าก้าวเท้าเดินเข้าสู่หมู่บ้านที่ได้ชื่อว่าเป็นบ้านเป็นคนแรก

'เบื้องบนของโคโนฮะเห็นด้วยให้ตระกูลฮิวงะปรับปรุงวิชา แทนที่จะถอนอักขระปักษาในกรงทิ้งอย่างถาวรงั้นหรือ'

'ก็ถูกของพวกเขา ถ้าถอนอักขระให้ตระกูลสาขาตอนนี้ ก็เท่ากับเป็นการปลดปล่อยปัจจัยเสี่ยงที่ไม่มั่นคงออกมา'

'ตระกูลสาขาคือทาสของตระกูลหลัก นินจาโคโนฮะคนอื่นๆ ต่างก็เลือกที่จะเมินเฉยต่อความเจ็บปวดของพวกเขา'

'เพื่อนพ้องงั้นหรือ'

'เพื่อนพ้องที่แท้จริงจะไม่มีวันยืนทนดูเพื่อนถูกสวมปลอกคอทาสหรอก'

'ตระกูลสาขาไม่ได้แค่มีความขัดแย้งกับตระกูลหลัก แต่พวกเขายังไม่เคยได้รับการยอมรับอย่างแท้จริงจากโคโนฮะเลยด้วยซ้ำ'

ฮาเนะลอบสังเกตกำปั้นที่กำแน่นของนินจาหลายคนพลางพึมพำในใจ

'ทว่าการจะปรับปรุงวิชา ตระกูลฮิวงะก็ต้องส่งมอบวิชาอักขระปักษาในกรงให้คนอื่นตรวจสอบด้วย'

'แล้วคนที่ได้มันไปจะเอาไปทำอะไรล่ะ'

'ในฐานะวิชาที่ใช้ควบคุมผู้อื่น ข้อดีของอักขระปักษาในกรงนั้นคงไม่ต้องพูดถึงให้มากความ'

'แค่คิดจะปรับปรุง รังแต่จะไปปลุกปั่นความทะเยอทะยานของคนบางกลุ่มเสียมากกว่า'

'และคนที่มีวิสัยทัศน์มองการณ์ไกล ย่อมต้องหาทางค้นคว้าวิธีทำลายอักขระปักษาในกรงอยู่แล้ว'

...

"ดันโซ นายเอาวิชาอักขระปักษาในกรงจากพวกนั้นไปทำไม"

ณ อาคารโฮคาเงะ โฮคาเงะรุ่นที่สามจ้องมองชายชราฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"พลังของหน่วยรากมีมากพอแล้ว อย่าได้คิดขยายอำนาจไปมากกว่านี้!"

ดันโซแค่นเสียงเย็น "ฮิรุเซ็น นายตื่นตูมเกินไปแล้ว ฉันก็แค่ต้องการอักขระปักษาในกรงไปเพิ่มประสิทธิภาพในการควบคุมลูกน้องก็เท่านั้น"

"สมาชิกส่วนใหญ่ของหน่วยรากล้วนเป็นเครื่องมือชั้นเลิศ ไม่จำเป็นต้องใช้อักขระปักษาในกรงหรอก"

"แต่ลูกน้องบางคนของฉันดันมีความคิดอยากจะกลับไปใช้ชีวิตธรรมดา ฉันจึงต้องตัดไฟแต่ต้นลมให้เด็ดขาด"

แววตาของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น เปลี่ยนไปเล็กน้อย "นายคิดจะทำอะไรกับโนโนอุและคาบูโตะ"

ดันโซเอ่ยอย่างมีความนัย "พวกเขาคือสมาชิกของหน่วยราก แค่ทำตัวเป็นสายลับที่ไร้ความรู้สึกก็พอแล้ว"

"ไม่ พวกเขาคือสมาชิกของโคโนฮะ เป็นผู้สืบทอดเจตจำนงแห่งไฟ"

"ข้อมูลที่โนโนอุหามาให้โคโนฮะมันมากพอแล้ว ปล่อยให้เธอได้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุขเถอะ!"

ฮิรุเซ็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ส่วนคาบูโตะ เด็กคนนั้นเสร็จสิ้นภารกิจเมื่อไหร่ก็ส่งตัวมาให้ฉันด้วย"

"ฮิรุเซ็น นายนี่มันใจอ่อนเกินไปแล้ว" ดันโซส่ายหน้า "หากตอนนั้นนายยอมให้พลังสถิตร่างเก้าหางเข้าร่วมกับหน่วยราก ฉันคงเปลี่ยนยัยนั่นให้กลายเป็นสุดยอดเครื่องจักรสงคราม และยุติสงครามโลกนินจาครั้งที่สามไปได้ตั้งนานแล้ว"

"ไม่ใช่มาใช้ความผูกพันจอมปลอมผูกมัดพลังสถิตร่างเอาไว้แบบนี้"

"โนโนอุคือสายลับที่สมบูรณ์แบบ เธอรู้ข้อมูลมากเกินไป และไม่ได้โง่เง่าเหมือนคุชินะ การจะรับมือกับเธอ จะมามัวใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด ชะตากรรมเดียวของเธอคือ..."

"ดันโซ!"

ฮิรุเซ็นส่งสายตาเฉียบขาดพร้อมเอ่ยขัดขึ้นทันที

"ฉันคือโฮคาเงะ มีหน้าที่ต้องทำให้ทุกคนในหมู่บ้านมีชีวิตที่มีความสุข"

"คาบูโตะเป็นเด็กดี ส่วนโนโนอุก็เบื่อหน่ายกับชีวิตสายลับมานานแล้ว"

"ชัยชนะของโคโนฮะไม่จำเป็นต้องแลกมาด้วยความเสียสละของพวกเขา"

ดันโซจ้องมองฮิรุเซ็น มองดูใบหน้าที่ร่วงโรยไปตามวัยใกล้อายุห้าสิบปีของอีกฝ่าย

"นับวันนายยิ่งไร้เดียงสาขึ้นทุกทีนะ"

"นายจะต้องเสียใจฮิรุเซ็น!"

ดันโซทิ้งท้ายด้วยความโมโห ก่อนจะเดินกระแทกกระทั้นออกไปอย่างไม่สบอารมณ์

'โฮคาเงะ เอะอะก็อ้างโฮคาเงะ'

'ทุกครั้งที่ฮิรุเซ็นยกตำแหน่งโฮคาเงะขึ้นมาอ้าง ต่อให้เขามีเหตุผลร้อยแปดพันเก้าแค่ไหนมันก็ไร้ความหมาย'

'ในโคโนฮะ โฮคาเงะคือจุดสูงสุดของอำนาจ'

'ตัวเขาที่เป็นถึงที่ปรึกษาโฮคาเงะและหัวหน้าหน่วยราก จะได้อยู่ในตำแหน่งต่อไปหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับคำพูดเพียงคำเดียวของฮิรุเซ็น'

'ดังนั้น หากต้องการให้โคโนฮะขับเคลื่อนไปตามวิถีทางของเขา เขาจะต้องก้าวขึ้นเป็นเงาให้ได้!'

'วิชาอักขระปักษาในกรง คาถาควบคุมผู้อื่นที่ยอดเยี่ยมที่สุดในประวัติศาสตร์โลกนินจา หวังว่าจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ'

ฮิรุเซ็นมองตามแผ่นหลังของดันโซที่เดินจากไป เขาถอนหายใจยาวพลางอัดควันจากกล้องยาสูบ "โอทสึ"

"ครับผม!"

หน่วยลับสวมหน้ากากแมวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในพริบตา

'อักขระปักษาในกรงงั้นหรือ ต่อให้ป้องกันแน่นหนาแค่ไหน หลังจากเหตุการณ์นี้ มันก็คงต้องตกไปอยู่ในมือของตระกูลนินจาบางกลุ่มอยู่ดี ดันโซเองก็คงไม่อยู่เฉยแน่ ต้องหาทางทำลายวิชานี้ให้ได้'

ฮิรุเซ็นหรี่ตาลงเล็กน้อย

"ไปตามหาซึนาเดะ บอกให้เธอกลับมาที่โคโนฮะ บอกไปว่า..."

เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ "นี่เป็นคำขอร้องจากอาจารย์"

"รับทราบครับ!"

หน่วยลับรับคำสั่งก่อนจะหายตัวไป

'ถ้ามีซึนาเดะกับฉัน บวกกับความช่วยเหลือจากตระกูลยามานากะ ตระกูลฮิวงะ และอีกหลายตระกูล ก็น่าจะหาวิธีคลายอักขระปักษาในกรงได้'

ฮิรุเซ็นลอบถอนหายใจ

'หวังว่าฉันจะไม่มีวันต้องหงายไพ่ใบนี้ออกมาสู้กับนายนะ ดันโซ'

...

ในฐานะสมาชิกของตระกูลสาขา ชีวิตในโคโนฮะช่างจืดชืดและน่าเบื่อหน่าย

ต้องทำภารกิจตรงตามเวลา ต้องไปรับการตรวจร่างกายที่ทีมวิจัยอักขระปักษาในกรงที่โคโนฮะจัดตั้งขึ้น ใช้ชีวิตวนเวียนราวกับเครื่องจักรไปวันๆ

ฮาเนะเองก็ทำแค่ใช้ร่างแยกเงาไปทำงานแทน ส่วนตัวเขาก็เอาเวลาไปฝึกฝนและค้นคว้าวิจัย

เช่นเดียวกับคนในตระกูลฮิวงะทั่วไป ฮาเนะไม่ค่อยปรากฏตัวนอกเขตตระกูล และยิ่งไม่มีทางทำตัวเหมือนคนตระกูลอุจิวะบางคนที่ชอบไปแสดงความกระตือรือร้นช่วยเหลือชาวบ้าน

พวกเขาคือทาสที่ไร้ซึ่งชื่อเสียงเรียงนาม ตระกูลสาขาที่ต้องทนรับสายตารังเกียจและสายตาแปลกประหลาดจากเพื่อนพ้อง

ท่ามกลางคนเหล่านี้ จู่ๆ จะมีใครสักคนที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและอยากจะสืบทอดเจตจำนงแห่งไฟโผล่ขึ้นมา คนอื่นก็คงคิดว่าหมอนี่ต้องมีแผนการอะไรแอบแฝงอยู่แน่ๆ

ดังนั้น ฮาเนะจึงไม่เคยคิดที่จะพยายามไขว่คว้าความไว้วางใจจากโฮคาเงะหรือพวกเบื้องบน เขาแค่สวมบทบาทสมาชิกตระกูลสาขาของฮิวงะไปเงียบๆ ก็พอ

"นี่ไอ้หนู ตระกูลฮิวงะของพวกนายไปมีความสัมพันธ์อะไรกับโอโรจิมารุเข้าล่ะ"

ในห้องทดลองของทีมวิจัยอักขระปักษาในกรง นินจาหญิงที่ฮาเนะรู้สึกทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคยเอ่ยถามขึ้น

"นอกจากตาแก่ที่เป็นอาจารย์แล้ว หมอนั่นยังอุตส่าห์ส่งจดหมายตามให้ฉันกลับมาด้วยตัวเอง แถมยังเป็นเรื่องอักขระปักษาในกรงอีก ไม่สมกับเป็นหมอนั่นเลยสักนิด"

เธอสวมเสื้อคลุมที่มีตัวอักษร พนัน สลักอยู่ด้านหลัง ผมสีทองถูกมัดเป็นแกละสองข้าง ร่างกายแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสง่างาม

เซนจู ซึนาเดะ เจ้าหญิงแห่งตระกูลเซนจู หนึ่งในสามนินจาในตำนาน

[จบแล้ว]