บทที่ 30 การเซ็นสัญญาอีจีอึน

"คุณจะทำยังไงถ้าเด็กสาวคนนี้กลายเป็นนักร้องหญิงเดี่ยวอันดับหนึ่งของวงการเพลงเกาหลีได้?"

คิมมินยองรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง เด็กสาวตัวเตี้ยแถมยังเจ้าเนื้อเนี่ยนะจะกลายเป็นศิลปินเดี่ยวอันดับหนึ่ง? นอกจากว่าคนดูจะตาบอด "ผู้อำนวยการหวงครับ เลิกล้อเล่นเถอะ คนแบบเธอมีอยู่ดาษดื่น การจะบอกว่าเธอคือที่หนึ่งมันก็แค่เรื่องตลกเรื่องหนึ่งเท่านั้นแหละ"

"หน้าผมดูเหมือนกำลังล้อเล่นเหรอ?" หวงจื่อเหิงมองคิมมินยองด้วยสีหน้าจริงจัง

"แต่ผมมองไม่เห็นความคุ้มค่าที่จะลงทุนเลยจริงๆ"

"คุณไม่ต้องกังวลหรอกว่าจะเห็นความหวังในการลงทุนหรือไม่ แค่บอกผมมา คุณมั่นใจใช่ไหมว่าเธอไม่มีทางเป็นนักร้องหญิงเดี่ยวอันดับหนึ่งได้?"

คิมมินยองโบกมือปัด "มันเป็นไปไม่ได้แน่นอนครับ"

"ดีมาก... อีจีอึน ตอนนี้มีคนกำลังดูถูกเธออยู่ ในนามของบริษัท ฉันจะเป็นคนเซ็นสัญญาเธอเอง เธอคิดว่าเธอจะก้าวไปเป็นนักร้องหญิงเดี่ยวอันดับหนึ่งได้ไหม?" หวงจื่อเหิงหันไปมองอีจีอึน

อีจีอึนไม่คาดคิดว่าผู้อำนวยการหนุ่มที่เธอเพิ่งเดินชนจะตั้งความหวังในตัวเธอไว้สูงขนาดนี้ เขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่? ในเมื่อเธอก็ไม่ได้สวยและหุ่นก็ไม่ได้ดี "ฉัน... ฉันทำได้ค่ะ"

"ดังกว่านี้! เธออยากจะถูกดูถูกแบบนี้ไปตลอดชีวิตหรือไง? เธอต้องทำให้คนที่กำลังเยาะเย้ยเธอตอนนี้รู้ซึ้งว่า ฉัน อีจีอึน ก็สามารถยืนอยู่บนบัลลังก์นักร้องหญิงเดี่ยวอันดับหนึ่งของเกาหลีได้!" หวงจื่อเหิงพูดพลางจ้องหน้าคิมมินยอง

"ฉันทำได้ค่ะ! ฉันอยากเป็นนักร้องหญิงอันดับหนึ่ง!" อีจีอึนรวบรวมพลังทั้งหมดตะโกนออกมา

หวงจื่อเหิงลูบหัวอีจีอึนเบาๆ "ดีมาก ตามฉันมา พวกเขาไม่มีคุณสมบัติพอจะมาเป็นครูของเธอหรอก"

"ค่ะ ผู้อำนวยการหวง ขอบคุณมากค่ะ" อีจีอึนโค้งคำนับ

"ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ความสามารถของเธอต่างหากที่นำทางมา... เอาล่ะคิมมินยอง ผมยกเวทีนี้คืนให้คุณ คุณเลือกคนที่เหลือตามสบายเลยนะผมไม่สนใจแล้ว ยังไงผมก็ได้คนที่ถูกใจไปแล้ว—คนที่คุณเกือบจะไล่เขาออกไปนั่นแหละ โชคร้ายหน่อยนะ" หวงจื่อเหิงจูงมืออีจีอึนเดินออกจากห้องไป

คิมมินยองโกรธจนตัวสั่นแต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมา ตอนนี้ถ้าหวงจื่อเหิงแค่ขยับนิ้วสั่ง ตัวเขาเองก็คงไม่เหลืออะไร เขาจึงได้แต่นั่งลงอย่างหมดแรงและดำเนินการประเมินเด็กฝึกคนอื่นต่อไป

หวงจื่อเหิงจูงอีจีอึนเดินไปตามทางเดิน เหล่าเด็กฝึกที่เดินสวนมาต่างทำความเคารพเขาและมองอีจีอึนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ยัยนั่นใครน่ะ? ทำไมถึงถูกรุ่นพี่จูงมือไปแบบนั้น?"

"ไม่รู้สิ เด็กใหม่มั้ง"

"ทั้งอ้วนทั้งขี้เหร่... เป็นไอดอลได้ด้วยเหรอ?"

"นั่นสิ แต่ยัยนั่นโชคดีชะมัดที่รุ่นพี่เลือกไปเองเลย"

"จริงด้วย ลูกเป็ดขี้เหร่กำลังจะได้กลายเป็นหงส์หรือเปล่านะ"

ได้ยินคำนินทาพวกนั้น อีจีอึนก้มหน้าลงด้วยความไม่มั่นใจ หวงจื่อเหิงจูงเธอไปข้างหน้าพลางพูดโดยไม่หันกลับมามอง "อย่าไปใส่ใจคำพูดคนอื่นเลย ถึงตอนนี้พวกเขาจะใช้คำพูดทำร้ายเธอและเธอทำอะไรไม่ได้ แต่เมื่อไหร่ที่เธอประสบความสำเร็จ นั่นจะเป็นการโต้กลับที่มีประสิทธิภาพที่สุด เล่ห์เหลี่ยมทุกอย่างจะพ่ายแพ้ต่อความแข็งแกร่งที่แท้จริงเสมอ"

"ทำไมผู้อำนวยการหวงถึงมั่นใจว่าฉันจะสำเร็จคะ?"

"เรียกฉันว่าโอปป้าสิ ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ ต่อให้เธอว่าได้ มันก็คือไม่ได้ แต่ถ้าเธอว่าไม่ได้ แล้วฉันบอกว่าได้ มันก็คือ 'ต้องได้' "

"ค่ะ ผู้อำนวยการ โอ... โอปป้า" พอเธอจะหลุดคำว่าผู้อำนวยการหวง หวงจื่อเหิงก็ปรายตามาดุจนเธอต้องรีบเปลี่ยนคำเรียก

หวงจื่อเหิงพาอีจีอึนมายังห้องที่อยู่สุดทางเดิน เขาผลักประตูเข้าไปแล้วตะโกน "ตาแก่อี! ผมพา 'ปรมาจารย์' กลับมาฝากคุณแล้ว!"

ทุกคนในห้องประชุมหันมามองที่ประตู เห็นหวงจื่อเหิงจูงเด็กสาวคนหนึ่งเข้ามา อีซูมานเตรียมจะดุคนที่เสียมารยาท แต่พอเห็นว่าเป็นหวงจื่อเหิงเขาก็ยิ้มออกมา "ไหนว่าออกไปเดินเล่นไง? ทิฟฟานี่บอกผมว่าเธอออกไปกับยูริและคนอื่นๆ แล้วนายกลับมาได้ยังไง?"

"เดิมทีก็ไปเดินเล่นแหละครับ แต่ผมดันไปเห็น 'อนาคต' เข้าพอดี เลยต้องรีบกลับมา"

อีซูมานเริ่มสนใจ "อนาคตแบบไหนกัน?"

"อนาคตที่จะก้าวข้ามการมีอยู่ของโบอา, แทยอน และจางลี่อิน แบบนี้ถือว่าเป็นปรมาจารย์และอนาคตของวงการศิลปินเดี่ยวหญิงได้หรือยังครับ?"

คนในห้องประชุมเริ่มอยู่ไม่สุข โบอาและจางลี่อินต่างก็เป็นเด็กปั้นของอีซูมาน คนหนึ่งคือลูกศิษย์เอก อีกคนคือคนที่เขาเลือกมากับมือ อาจารย์ยูยองจินยิ่งสนใจหนักเข้าไปอีก "คงไม่ใช่เด็กสาวที่อยู่ข้างหลังนายนั่นใช่ไหม?"

"ถูกต้องครับ... มาสิจีอึน ให้ทุกคนเห็นหน้าหน่อย ไม่ต้องกลัวนะ" หวงจื่อเหิงดันตัวอีจีอึนไปข้างหน้า

อีจีอึนแทบจะโค้ง 180 องศา มีแต่ผู้ใหญ่ระดับบิ๊กทั้งนั้น "สวัสดีค่ะทุกคน ฉันอีจีอึนค่ะ"

อีซูมานถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ "นี่คือนอนาคตของนายเหรอ?" มองแวบแรก วิชวลของเธอยังไม่ผ่านเกณฑ์—ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการร้องเพลงเลย บริษัทนี้ให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์มากเป็นอันดับต้นๆ

"ไร้สาระน่า... ช่างเถอะ ผมอธิบายไปพวกคุณก็ไม่เข้าใจหรอก แค่จำไว้ว่าถ้าเธอเกิดดังขึ้นมา อย่ามาแย่งเธอไปจากผมก็พอ เธอจะทำให้พวกคุณช็อกตายแน่นอน"

เห็นหวงจื่อเหิงมั่นใจขนาดนั้น ยูยองจินก็รู้สึกว่าอีจีอึนคนนี้ต้องมีอะไรพิเศษ "ขอเราฟังเธอร้องเพลงหน่อยได้ไหม?"

"จีอึน สะดวกไหมครับ?"

"ค่ะ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ"

อีจีอึนสูดลมหายใจลึกเพื่อสงบจิตใจ และค่อยๆ ร้องเพลง 'Missing You' ที่เพิ่งทำให้เธอสอบตกมาเมื่อกี้

หวงจื่อเหิงพยักหน้าพลางฟัง สิ่งที่อีจีอึนต้องการตอนนี้คือกำลังใจ ความสำเร็จของเธอคือเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว การที่เขาปรากฏตัวก็แค่ช่วยให้เธอไม่ต้องเดินอ้อมและมีเส้นทางที่ราบรื่นขึ้น เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องล้มลุกคลุกคลานในชีวิตมากนัก

เมื่ออีจีอึนร้องจบและโค้งคำนับ หวงจื่อเหิงก็ปรบมือให้ ยูยองจินพยักหน้า "เนื้อเสียงดีนะ ถ้าได้รับการฝึกฝนเพิ่มเติมก็มีศักยภาพ"

อีซูมานก็รู้สึกว่าโอเค "แต่รูปลักษณ์ยังขาดไปนิดนะ สนใจทำศัลยกรรมหน่อยไหม? ถ้าวิชวลดีกว่านี้จะเพอร์เฟกต์มาก"

"ไม่มีทางครับ" ก่อนที่อีจีอึนจะได้พูด หวงจื่อเหิงก็ปฏิเสธทันควัน

"ทำไมล่ะ?" อีซูมานไม่เข้าใจ เขาไม่ได้เป็นคนโดนมีดหมอซะหน่อย

"ผมจะบอกให้นะ พวกคุณห้ามมายุ่งกับอีจีอึนเด็ดขาด ใครกล้าแตะต้องเธอแม้แต่นิดเดียว ผมเอาเรื่องแน่ อนาคตของเธอไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณจะมาควบคุม"

"แล้วนายพาเธอมาที่นี่ทำไม?"

"พามาอวดไงครับ นี่คืออนาคตของนักร้องหญิงเดี่ยวเกาหลี ถ้าไม่ดูตอนนี้ ต่อไปจะหาดูตัวจริงยากนะ... อ้อ จริงด้วย ช่วยร่างสัญญาให้ผมฉบับนึง แบ่งรายได้แบบ 8:2 ค่ายเอา 2 เธอเอา 8" พูดจบเขาก็จูงอีจีอึนออกไป กะจะพาเธอไปดูห้องอัดเสียง

"หมอนี่บ้าไปแล้ว ถ้าคนข้างนอกรู้เรื่องสัญญานี้ได้ขำกันฟันร่วงแน่ ยื่นสัญญาแบบนี้ให้เด็กที่ยังไม่ได้เดบิวต์เนี่ยนะ? 8:2?" หัวหน้าแผนกการตลาดอุทานด้วยความไม่เข้าใจ

อีซูมานนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนสั่งเลขา "ไปร่างสัญญามา เสร็จแล้วส่งไปให้ผู้อำนวยการหวง" เลขาโค้งรับแล้วรีบเดินออกไป

"ท่านประธานอี ท่านก็เห็นด้วยกับเขาเหรอครับ?"

"ไม่ใช่เรื่องเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย แต่นั่นคือหวงจื่อเหิง เขามีพลังที่จะผลักดันเธอไปถึงจุดนั้นได้ ขอแค่เด็กคนนี้ร้องเพลงได้ บวกกับความอัจฉริยะของหวงจื่อเหิง..." อีซูมานเคยเห็นปาฏิหาริย์ทางดนตรีจากหวงจื่อเหิงมามากพอแล้ว

"โอปป้า ทำไมไม่ให้ฉันทำศัลยกรรมล่ะคะ?" อีจีอึนรู้สึกว่าถ้าได้เดบิวต์ เธอยอมเจ็บตัวนิดหน่อยก็ได้ ทำไมหวงจื่อเหิงถึงปฏิเสธไวขนาดนั้น

หวงจื่อเหิงบีบแก้มยุ้ยๆ ของเธอ "พ่อแม่เธออุตส่าห์ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเธอมาอย่างยากลำบาก สุดท้ายจะมาทำให้หน้าตาไม่เหมือนคนไม่เหมือนผี จนพ่อแม่จำไม่ได้ แบบนั้นมันดีเหรอ?"

"โอปป้า เจ็บค่ะ! ปล่อยนะ! แต่พวกเขาก็บอกว่าฉันไม่สวยนี่นา ฉันกลัวว่าเดบิวต์ไปจะไม่มีใครชอบ"

"เธอน่ะ แค่ต้องลดน้ำหนัก ไม่ต้องพึ่งศัลยกรรมหรอก พอลดน้ำหนักแล้วเธอก็สวยเองแหละ แต่การลดน้ำหนักมันเหนื่อยมากนะ เธอจะไหวเหรอ?"

อีจีอึนรู้สึกว่าถ้าได้ยืนบนเวทีเพื่อร้องเพลง เธอทำได้ทุกอย่าง "ไหวค่ะ! เริ่มตั้งแต่วันนี้ฉันจะไม่กินเนื้อสัตว์ จะเริ่มลดน้ำหนักตั้งแต่วันนี้เลย"

"โถ่... กะว่าจะพาไปเลี้ยงเนื้อย่างเกาหลี (ฮันอู) ซะหน่อย งั้นช่างเถอะ เดี๋ยวพาไปเจอใครบางคนแทน" หวงจื่อเหิงแกล้งเย้า

"โอปป้าอ่า ใจร้ายที่สุด! แล้วเราจะไปเจอใครคะ?"

"แป๊บนนะ เดี๋ยวโทรหาเขาก่อน" หวงจื่อเหิงหยิบโทรศัพท์โทรหา 'เมียพานี' (ทิฟฟานี่)

ปลายสายรับ "ฮัลโหล โอปป้าเหรอคะ?"

"ทิฟฟานี่ อยู่ไหนครับ? ยูริอยู่ข้างๆ ไหม?"

"อยู่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่า? พี่ยูริเขาก็กำลังมองหาโอปป้าอยู่เหมือนกัน"

ยูริคว้ามือกือมาคุย "ฮัลโหล จื่อเหิง มีอะไรเหรอ?"

"ช่างเถอะ พวกพี่อยู่ที่ไหน เดี๋ยวผมไปหา มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย" หวงจื่อเหิงคิดว่าคุยต่อหน้าดีกว่า

"โอเค พวกเรารออยู่ที่สตาร์บัคส์แถวดงแดมุนนะ"

"รับทราบ เดี๋ยวเจอกัน" เขาพูดยังไม่ทันจบก็วางสาย

"โอปป้า เราจะไปไหนกันคะ?" อีจีอึนถามเมื่อได้ยินว่าเขากำลังจะพาเธอไปที่ไหนสักแห่ง

"ไปดงแดมุนกัน... อ้อ จริงด้วยจีอึน เธอออกมาอยู่ข้างนอกได้ไหม? ตอนนี้เรียนอยู่ที่ไหน?"

"ได้ค่ะ ถ้าเพื่อการร้องเพลง ฉันยอมทิ้งการเรียนได้เลย" อีจีอึนรักการร้องเพลงมาก (ในอนาคตเธอจะสละสิทธิ์การเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อทำงานเพลง เช่นเดียวกับแทยอน)

"ผมแค่จะถามว่าสนใจอยากเรียนต่อไหม จริงๆ การเรียนมันไม่ยากขนาดนั้นหรอก"

อีจีอึนเกาหัวแก้เขิน "คะแนนสอบฉันอยู่บ๊วยของห้องเลยค่ะ"

"งั้นช่างมันเถอะ เดี๋ยวฉันจะให้บริษัททำเรื่องถึงโรงเรียนให้ ต่อไปไม่ต้องไปโรงเรียนแล้วก็ได้ ให้ศึกษาด้วยตัวเองที่บ้านแทน ค่อยกลับไปตอนสอบก็พอ เดี๋ยวฉันสอนเอง ฉันไม่ถนัดพวกประวัติศาสตร์ แต่พวกวิทยาศาสตร์เนี่ยบอกเลยว่าจิ๊บๆ"

"ถ้าอย่างนั้นโอปป้าคะ ฉันขอโทรหาคุณย่าก่อนนะคะ"

จังหวะที่หวงจื่อเหิงจะยื่นโทรศัพท์ให้ เลขาของอีซูมานก็เดินเข้ามาพอดี "ผู้อำนวยการหวงคะ นี่คือสัญญาที่ประธานอีอนุมัติค่ะ และนี่คือเงินค่าเซ็นสัญญา (Signing Bonus) ทั้งหมด 100 ล้านวอน สำหรับสัญญา 5 ปีค่ะ"

"โอ้ ขอบคุณที่เหนื่อยครับ... จีอึน เซ็นซะ อย่ามัวแต่ยืนเหม่อ" หวงจื่อเหิงยื่นสัญญาให้อีจีอึน

"โอปป้า ฉันหูฝาดไปหรือเปล่าคะ? 100 ล้านวอนเหรอ?" อีจีอึนอยากจะตบหน้าตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป

"ใช่ 100 ล้าน ฉันรู้ว่าสถานการณ์ทางบ้านเธอไม่ค่อยดี เงินก้อนนี้น่าจะพอช่วยแก้ปัญหาได้นะ"

"โอปป้า... รู้ได้ยังไงคะ?"

"ก็เพราะโอปป้าคือโอปป้าไงล่ะ ขอแค่โอปป้าอยู่ที่นี่ ทุกอย่างเป็นไปได้เสมอ รีบเซ็นสิ หรือว่าไม่พอใจ?"

"เปล่าค่ะ เปล่า! พอใจมากที่สุดเลยค่ะ!" ถ้าไม่พอใจสัญญานี้ก็คงไม่ใช่คนแล้ว ส่วนแบ่งรายได้ 8:2 แถมเงินกินเปล่าอีก 100 ล้าน อีจีอึนจรดปากกาเซ็นชื่อลงในสัญญาทันที

"เนื่องจากเธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ สัญญายังไม่มีผลสมบูรณ์ ต้องให้ผู้ปกครองเซ็นด้วย เดี๋ยวค่อยให้คุณย่าเซ็นให้แล้วกัน"

"ค่ะโอปป้า เดี๋ยวฉันโทรหาคุณย่าก่อน" อีจีอึนรับโทรศัพท์หวงจื่อเหิงมาโทรหาคุณย่าของเธอ

"ฮัลโหล นั่นใครน่ะ?"

"คุณย่าคะ จีอึนเองค่ะ! ย่าคะ หนูหาเงินได้ 100 ล้านแล้วนะ! แถมได้เซ็นสัญญากับค่าย SM ด้วย! เราจะเอาเงินไปใช้หนี้ให้พ่อกับแม่ได้แล้วนะคะ!" อีจีอึนบอกข่าวดีกับคุณย่าสุดที่รักด้วยความตื่นเต้น

"จีอึน พูดอะไรของหลานน่ะ? ไม่ได้โดนหลอกใช่ไหม? 100 ล้านนะ ไม่ใช่ 100 วอน?"

"เรื่องจริงค่ะย่า โอปป้าอยู่ข้างๆ หนูเนี่ย เขาเป็นผู้อำนวยการค่ายนี้ด้วย"

"ย่าไม่เชื่อหรอก ให้เขาคุยสายกับย่าหน่อย"

"โอปป้าคะ คุณย่าอยากคุยด้วยค่ะ" อีจีอึนส่งโทรศัพท์ให้หวงจื่อเหิง