บทที่ 29 อีจีอึน (IU)

"แล้วคุณพ่อคุณแม่ล่ะคะ?" ทิฟฟานี่ถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนน่ารัก

"ไอ้หยา... ยังไม่ทันแต่งงานก็เรียกคุณพ่อคุณแม่ซะแล้วเหรอ? ยอดเยี่ยมมากเลยทิฟฟานี่"

"หูฝาดแล้วค่ะ ฉันไม่ได้เรียกแบบนั้นซะหน่อย" ทิฟฟานี่ตอบแบบซึนเดเระ

"คุณแม่ก็มีคุณพ่อคอยรักอยู่แล้วล่ะครับ ส่วนพวกเราก็แค่ต้องกตัญญูต่อท่านทั้งสอง แล้วก็แน่นอน... รวมไปถึงคุณพ่อของทิฟฟานี่ด้วยนะ"

"อย่ามาเหมาเป็นคุณพ่อตัวเองมั่วๆ สิ ฉันยังไม่ได้ตกลงจะแต่งงานด้วยเลยนะ"

"เดี๋ยวผมจะให้ของขวัญพี่อย่างหนึ่ง ดูสิ ในมือผมตอนนี้ไม่มีอะไรเลยนะ ดูให้ดีๆ ล่ะ" หวงจื่อเหิงแบฝ่ามือออกทั้งสองข้าง

ทิฟฟานี่เบิกตากว้างจ้องมองอย่างตั้งใจ จื่อเหิงค่อยๆ ประกบฝ่ามือเข้าหากัน "ของอยู่ข้างในนี้แล้วครับ"

"ไหนดูซิ! มันคืออะไรกันแน่ที่ว่าวิเศษนักหนา?" ทิฟฟานี่รีบดึงมือที่ประกบกันของจื่อเหิงให้ออกห่างจากกัน

เมื่อมือแยกออก ทิฟฟานี่เห็นจี้หยกที่แตกหัก "อ้าว ทำไมหยกมันแตกแบบนี้ล่ะ? โอปป้า จี้ที่ให้ฉันมันพังแล้วนะ ฉันไม่แฮปปี้เลย"

"นี่ไม่ใช่หยกธรรมดาหรอกครับ" หวงจื่อเหิงวางหยกชิ้นที่หักครึ่งหนึ่งลงบนฝ่ามือของทิฟฟานี่

"โอปป้า แล้วมันเอาไว้ทำอะไรล่ะ?" ทิฟฟานี่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงให้ของที่หักครึ่งมา บนหยกลายนั้นเป็นรูป นกฟีนิกซ์

หวงจื่อเหิงชูหยกอีกครึ่งหนึ่งในมือเขาขึ้นมา "ทิฟฟานี่ ถือหยกครึ่งของพี่ไว้ดีๆ นะ"

ทิฟฟานี่ทำตามที่เขาบอก ทันใดนั้นปาฏิหาริย์ก็บังเกิด! จี้หยกส่งเสียงคำรามของมังกรและเสียงร้องของนกฟีนิกซ์ออกมา ก่อนจะพุ่งเข้าหากันและสมานกันอย่างสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน

"นี่มัน... นี่มันมหัศจรรย์มาก! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?" ทิฟฟานี่ถือจี้หยกที่สมบูรณ์ไว้ในมือ ลูบคลำไปทั่วก็ไม่พบแม้แต่รอยปริร้าว

"นี่เรียกว่า 'จี้มังกรหงส์' ครับ มีเพียงคนที่รักกันจริงเท่านั้นที่จะทำให้จี้สมานกันได้ ถ้าไม่ได้รักกัน จี้จะไม่เกิดปฏิกิริยาอะไรเลย"

"สุดยอดไปเลย... แล้วถ้าจะแยกมันออกล่ะ?"

"ง่ายมากครับ แค่ต่างคนต่างถือคนละข้าง มันก็จะแยกออกจากกันเอง" หวงจื่อเหิงและทิฟฟานี่แยกจี้หยกออกเป็นสองส่วนอีกครั้ง

"โอปป้าใส่ไว้ชิ้นหนึ่งนะ แล้วฉันจะใส่อีกชิ้นหนึ่งเอง"

จังหวะที่ทิฟฟานี่กำลังจะเก็บจี้หยก ประตูก็ถูกผลักเข้ามา เป็น อีซูมาน นั่นเอง "จื่อเหิง เกิดอะไรขึ้นน่ะ? เมื่อกี้ผมได้ยินเสียงเหมือนมังกรคำรามกับเสียงนกร้องดังลั่นมาจากห้องซ้อมคุณเลย"

"อ้อ ตาแก่อีนี่เอง... ทิฟฟานี่ ส่งจี้ให้ผมหน่อย ผมจะทำการทดลองให้ดู" หวงจื่อเหิงรับจี้หงส์จากทิฟฟานี่มา

อีซูมานเห็นหวงจื่อเหิงยื่นหยกหักๆ มาให้ "อะไรน่ะจื่อเหิง? เอาหยกหักมาให้ผมทำไม?"

"ไม่ได้จะให้ แต่จะให้ช่วยถือเฉยๆ เลิกบ่นแล้วถือไว้ครับ" หวงจื่อเหิงพยายามจะเอาหยกในมือตัวเองไปประกบกับหยกหงส์ที่อีซูมานถืออยู่ แต่ผลคือไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

อีซูมานยืนงงเป็นไก่ตาแตก นี่กะจะเอามาประกบกันด้วยกาวตราช้างหรือยังไง?

"โอเค ตาแก่อี การทดลองสำเร็จแล้ว ทิฟฟานี่ ผมไม่ได้โกหกพี่ใช่ไหมล่ะ?" หวงจื่อเหิงรับหยกคืนจากอีซูมานแล้วส่งให้ทิฟฟานี่

ทิฟฟานี่เก็บจี้หงส์อย่างมีความสุข ทิ้งให้อีซูมานยืนมึนว่าสองคนนี้เล่นอะไรกัน "สรุปคือ ซ้อมเต้นเสร็จหรือยัง?"

"พี่ชายครับ เห็นผมเป็นอัจฉริยะหรือไง? เพิ่งจะซ้อมไปไม่กี่วันเองนะ"

"เอาน่า พื้นฐานโครงสร้างก็น่าจะพอได้แล้วล่ะ"

"ก็พอได้แล้วครับ เหลือแค่เก็บรายละเอียดท่าเต้นให้แม่น"

"งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมไปก่อนนะ"

ขณะที่อีซูมานกำลังจะเดินออกไป หวงจื่อเหิงก็เรียกไว้ "ตาแก่อี ทิฟฟานี่คือแฟนผม บอกให้รู้ไว้เฉยๆ แต่อย่าเอาไปพูดสุ่มสี่สุ่มห้านะ"

"เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เพิ่งจะมาบอกกันตอนนี้เนี่ยนะ?" อีซูมานหันกลับมามองหวงจื่อเหิงอย่างพูดไม่ออก

"ตอนแรกกะจะบอกตั้งแต่เช้าแล้วล่ะครับ แต่พอเจอเรื่องวุ่นวายเมื่อกี้เลยลืมซะสนิทเลย" หวงจื่อเหิงเกาหัวแก้เขิน

ทิฟฟานี่โค้งคำนับ 90 องศา "อาจารย์อีซูมานคะ ขอโทษด้วยนะคะที่เดตกันทั้งที่เพิ่งเดบิวต์ได้ไม่นาน"

"คุณผู้หญิงครับอย่ามาขอโทษผมเลยครับ ผมล่ะกลัวว่าจื่อเหิงจะไล่ผมออกซะมากกว่า"

"พอเลยตาแก่อี เอาเป็นว่าผมรายงานพี่แล้วนะ"

"เออ รู้แล้วๆ แต่ลายนี่ไวไฟจริงๆ เลยนะ"

"พี่ครับ ผมน่ะเป็นฝ่ายถูกสารภาพรักนะ" พอจื่อเหิงพูดจบ ทิฟฟานี่ก็ทุบหลังเขาปึกใหญ่

"เอาเถอะๆ ผมไม่กวนพวกวัยรุ่นแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผมไปล่ะ รีบทำอัลบั้มให้เสร็จด้วย"

"พูดถึงอัลบั้ม ผมเปลี่ยนแผนเป็นเพลงร้องรวม 8 คนแล้วนะ"

"ไม่ใช่โซโล่เหรอ?" พออีซูมานได้ยินว่าจะใช้ 8 คน (SNSD) เขาก็ไชโยในใจ เพราะมันจะช่วยยกระดับคุณภาพของอัลบั้มให้พุ่งกระฉูดแน่นอน

"เปล่าครับ ผมจะช่วยดันพวกเธอด้วย แล้วผมก็มีเพลงที่ทำคู่กับเจสสิก้า ซึ่งกะว่าจะเอาไปท้าชิงอันดับหนึ่งในชาร์ตฝั่งตะวันตก"

"ตะวันตก?!" อีซูมานต้องชะงักทันที ตลาดเพลงตะวันตกคือความฝันสูงสุดของเขา ถ้าในชั่วชีวิตนี้เขาได้เห็นเพลงของค่ายตัวเองไปอยู่อันดับหนึ่งที่นั่นได้ เขาคงตายตาหลับ

"อย่าคิดว่าเป็นไปไม่ได้นะครับ ผมบอกเลยว่ามันง่ายนิดเดียว"

"ต้องการอะไรเรียกผมได้ตลอดเลยนะ พออัลบั้มคุณออกมา ค่ายจะทุ่มทรัพยากรทุกอย่างที่มีให้คุณแน่นอน"

"เตรียมรอดูชื่อค่ายเราขึ้นแท่นเบอร์หนึ่งชาร์ตฝั่งตะวันตกได้เลยครับ"

"ผมจะไปวางแผนประชาสัมพันธ์รอก่อนเลยนะเนี่ย ทนรอไม่ไหวแล้ว" อีซูมานรีบก้าวเท้าออกจากห้องซ้อมเพื่อไปประชุมพนักงานทันที

"โหย ตาแก่อีนี่ตื่นเต้นยิ่งกว่าผมอีกนะเนี่ย"

"อาจารย์อีซูมานในสายตาพวกเราเป็นคนจริงจังและเจ้าระเบียบมากนะคะ ไม่เคยเห็นท่านคุยเล่นเหมือนเพื่อนแบบที่คุยกับโอปป้าเลย ดูท่าโอปป้ากับท่านจะเป็นเพื่อนกันจริงๆ"

"ก็เป็นเพื่อนกันสิครับ ถ้าไม่เป็นเพื่อน ผมจะเข้าไปนอนเต็นท์ในหอพี่ได้ยังไงล่ะ"

"หึ ฉันว่าแล้วเชียวว่านายต้องมีแผนร้าย... โอปป้าคะ ตอนที่คุยกับอาจารย์ ยูริส่งข้อความมาชวนฉันไปช็อปปิ้งน่ะค่ะ" ทิฟฟานี่โชว์หน้าจอมือถือให้จื่อเหิงดู

หวงจื่อเหิงเหลือบมอง "ไปสิครับ พี่จะเลิกคบพี่น้องเพราะมัวแต่มาเดตกับผมไม่ได้นะ ผมเข้าใจ"

"งั้นฉันไปก่อนนะโอปป้า เป็นเด็กดีนะคะ เจอกันตอนเย็น" ทิฟฟานี่จุ๊บหวงจื่อเหิงทีหนึ่งแล้วเดินจากไป

"เฮ้อ เมียไม่อยู่ข้างกายแล้วจะทำอะไรดีนะ?" หวงจื่อเหิงนึกย้อนดู ตั้งแต่มาถึงเขายังไม่ได้เที่ยวโซลจริงๆ จังๆ เลย นอกจากตอนไปเมียงดงกับทิฟฟานี่ครั้งนั้น

หวงจื่อเหิงเดินออกมาจากบริษัท เขาไม่ได้เรียกแท็กซี่แต่เลือกเดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนน มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา เขาสังเกตเห็นว่าที่เกาหลีเนี่ย สิ่งที่ทำกันบ่อยที่สุดคือการโค้งให้คนที่แก่กว่า ไม่เหนื่อยกันบ้างหรือไงนะ? ระบบอาวุโสนี่ แค่รู้กันในใจก็พอมั้ง แต่นี่เล่นโค้งกันไปโค้งกันมาอยู่นั่นแหละ ขณะที่เขากำลังคิดเพลินๆ เขาก็เดินไปชนเข้ากับอะไรบางอย่าง—ไม่ใช่สิ ชนคนเข้าจังๆ! คนคนนั้นร้อง "โอ๊ย" แล้วล้มลงกับพื้น หวงจื่อเหิงรีบก้มมองทันที และนี่แหละคือเรื่องใหญ่

"คุณผู้หญิงครับ เป็นอะไรไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" หวงจื่อเหิงรีบพยุงคนคนนั้นขึ้นมา

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็เดินไม่ดูทางเหมือนกัน ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ" เด็กสาวคนนั้นลุกขึ้นยืนแล้วปัดผมที่ปิดใบหน้าออก

ไอ้หยา... ตอนผมบังหน้าก็ยังไม่เท่าไหร่ แต่พอปัดออกเท่านั้นแหละ ตะลึงตึงตึง! นี่มัน อีจีอึน ไม่ใช่เหรอ?! ว่าที่ศิลปินหญิงเดี่ยวอันดับหนึ่งของเกาหลี เจ้าของเสียงไฮโน้ต 3 ชั้นในอนาคต! พระเจ้า... เดินสุ่มๆ ก็เจอเพชรเม็ดงามเข้าให้แล้ว "ดีแล้วครับที่ไม่เจ็บ ผมเองก็มัวแต่เหม่อเหมือนกัน"

"ขอโทษจริงๆ ค่ะ พอดีฉันกำลังรีบน่ะค่ะ ขอโทษจริงๆ นะคะ ถ้าคุณไม่เป็นอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ" อีจีอึนกล่าวขอโทษและโค้งรัวๆ เตรียมจะวิ่งหนีไป

หวงจื่อเหิงโบกมือลา และเธอก็วิ่งปรู๊ดออกไปทันที พอมองตามหลังไป ทิศทางนั้นมันมุ่งหน้าไปทางบริษัท SM นี่นา จากที่เขาจำประวัติจีอึนได้ เธอรักดนตรีมาตั้งแต่เด็กและเดินสายออดิชั่นมาทุกค่ายยักษ์ใหญ่แต่ดูเหมือนจะโดนปฏิเสธหมด ในเมื่อวันนี้เธอมาออดิชั่นที่ค่ายเรา ถ้าผมไม่เซ็นสัญญาเธอไว้ ผมก็ไม่ใช่คนแล้ว! การได้ปั้นท็อปสตาร์หญิงด้วยตัวเองเนี่ย มันน่าภูมิใจสุดๆ ไปเลย ดูท่าการเดินเล่นต้องจบแค่นี้แล้วล่ะ... ไอยูจ๋า โอปป้ามาแล้ว!

อีจีอึนวิ่งมาถึงห้องออดิชั่นในนาทีสุดท้ายพอดี เธอก้มหัวทักทายหัวหน้าแผนกเด็กฝึกที่ยืนขานชื่ออยู่ที่ประตู "สวัสดีค่ะ ฉันอีจีอึน มารายงานตัวออดิชั่นค่ะ"

"อืม... เธอคนแรกพอดี เข้าไปได้เลย"

อีจีอึนอึ้งไปเลย คนแรกเลยเหรอ? เธอเพิ่งใช้แรงทั้งหมดวิ่งมาถึงที่นี่ แถมยังหายใจไม่ทั่วท้องเลยด้วยซ้ำ

หัวหน้าแผนกเห็นจีอึนยืนนิ่ง "ทำไมไม่เข้าไปล่ะ? ถ้าไม่อยากออดิชั่นก็กลับไปซะ อย่าเสียเวลา"

จีอึนรีบโค้ง "ขอโทษค่ะ จะเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

อีจีอึนผลักประตูเข้าไปและเห็นคนสามคนนั่งอยู่ คนที่นั่งตรงกลางคือ คิมมินยอง พร้อมกับลูกน้องอีกสองคน เนื่องจากตอนนี้อีซูมานเข้าพวกกับหวงจื่อเหิงแล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องไว้หน้าคิมมินยองและไม่เรียกเข้าประชุมด้วยซ้ำ ส่วนอาจารย์ยูยองจินก็เป็นคนของเขาอยู่แล้ว คิมมินยองในตอนนี้จึงเป็นแค่ประธานในนามที่ชอบทำตัวกร่างไปวันๆ

อีจีอึนเดินไปกลางห้องและโค้งให้ทั้งสามคน "สวัสดีค่ะ ฉันชื่ออีจีอึนค่ะ"

"เริ่มการแสดงได้เลย" คิมมินยองไม่พูดพร่ำทำเพลง เพราะเขาก็อยากสร้างผลงานให้หวงจื่อเหิงเห็นเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นถ้าหวงจื่อเหิงสนิทกับอีซูมานมากขึ้นเรื่อยๆ เขาจะกลายเป็นหมาหัวเน่า และตำแหน่งประธานของเขาก็จะหลุดลอยไป

อีจีอึนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ฉันจะร้องเพลง 'I Miss You' ของรุ่นพี่คิมบอมซูค่ะ" เพลงนี้คือเพลงประกอบซีรีส์สุดเศร้าอย่าง Stairway to Heaven ขณะที่จีอึนร้องเพลง บางทีอาจเป็นเพราะเธอเพิ่งวิ่งมา ทำให้การคุมลมหายใจยังไม่ดีนัก และมีบางช่วงที่เธอหายใจไม่ทัน พอร้องจบเธอก็ยืนนิ่งรอฟังผล

คิมมินยองกาเครื่องหมาย 'X' ตัวเบ้อเริ่มลงบนใบประวัติในมือทันที "คนต่อไป"

จีอึนรู้ทันทีว่าสอบตก "ขอโอกาสให้ฉันอีกครั้งเถอะนะคะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งวิ่งมาเลยทำให้ร้องไม่ดี ขอโอกาสอีกครั้งนะคะ ฉันทำได้ดีกว่านี้แน่นอนค่ะ"

"พอเถอะ อย่าเสียเวลาเลย ต่อให้เธอร้องดีแล้วยังไงล่ะ? ดูหุ่นเธอสิ กลมเหมือนลูกบอลเลย (ไอยูตอนเดบิวต์ค่อนข้างมีแก้มและอวบกว่าปัจจุบัน) เดบิวต์ไปจะมีประโยชน์อะไร? ใครๆ ก็ชอบคนสวยทั้งนั้นแหละ ใครจะไปชอบวัตถุที่ดูเหมือนลูกบอลกัน?" คิมมินยองพ่นคำพูดที่แสนโหดร้ายออกมาอย่างไร้เยื่อใย

น้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้มของอีจีอึนเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอรีบวิ่งไปที่ประตูเพื่อจะออกไปจากที่นี่เสียที แต่ทันทีที่ผลักประตูเปิดออก เธอก็เจอกับคนที่เธอเพิ่งชนมาเมื่อกี้ หวงจื่อเหิงเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ ก่อนจะปรายตามองคิมมินยอง "ท่านประธานคิมนี่มีสไตล์การทำงานที่ 'น่าประทับใจ' จริงๆ นะครับ คำพูดเผด็จการของท่านเนี่ย ดังรอดออกมาถึงทางเดินเลยทีเดียว"

ทั้งสามคนในห้องรีบลุกขึ้นยืนและโค้งคำนับทันที "สวัสดีครับท่านผู้อำนวยการหวง"

อีจีอึนถึงกับช็อก... อะไรนะ?! คนที่เธอชนเมื่อกี้คือ 'ผู้อำนวยการบริษัท' เหรอ? จบกัน... ชีวิตในวงการของเธอจบเห่แล้วแน่ๆ เธอรีบโค้งให้หวงจื่อเหิงพัลวัน "ขอโทษค่ะท่านผู้อำนวยการหวง!"

"ว่าแต่แม่สาวน้อย... เธอมาออดิชั่นไม่ใช่เหรอ? เป็นไงบ้าง? สอบตกเหรอครับ?" หวงจื่อเหิงลูบหัวจีอึนเบาๆ

จีอึนก้มหน้าตอบเสียงสั่น "ค่ะ... ฉันสอบตก"

คิมมินยองยังไม่วายเหน็บแนมต่อ "คนคนนี้ไม่มีทั้งทักษะการร้องและหน้าตาครับ ผมไม่เห็นว่าจะมีค่าให้ลงทุนตรงไหนเลย"

"อย่างนั้นเหรอครับ? แล้วถ้าในอนาคตเธอคนนี้กลายเป็นศิลปินหญิงเดี่ยวอันดับหนึ่งของเกาหลีขึ้นมา... ท่านประธานจะรับผิดชอบยังไงดีล่ะ?"

อีจีอึนยืนนิ่งอึ้ง จ้องมองหวงจื่อเหิงตาค้าง