บทที่ 7: วิวัฒนาการ! ดาบดื่มโลหิตเงามายา!

ดาบเล่มนี้...!?

ในวินาทีนี้ เย่หลานสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าดาบยาวในมือเกิดการสั่นสะท้าน ซึ่งทำให้เขาตื่นตระหนกตกใจในทันที

คล้ายกับว่าดาบเล่มนี้กำลังเรียกร้องพลังงานจากเขา

"รนหาที่ตาย!"

ในยามนี้ เย่หลานผู้เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร จ้องมองชายคนที่ตวัดดาบฟันลงมาหาเขาอีกครั้ง เขาแผดเสียงคำรามทุ้มต่ำในลำคอ พร้อมกับรีดเร้นพลังปราณในร่างกายให้ไหลทะลักเข้าสู่ดาบดื่มโลหิตในมืออย่างรวดเร็ว

หึ่ง หึ่ง หึ่ง—

ในยามนี้ ตัวดาบยิ่งสั่นพ้องอย่างรุนแรงมากยิ่งขึ้น

เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าตนเองได้ไปกระตุ้นพลังอำนาจบางอย่างของดาบยาวเล่มนี้เข้าให้แล้ว!

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ—

เขาทิ่มแทงดาบยาวออกไปโดยพลัน!

【ระบำเงามายา】!

เย่ฝานสามารถปลดปล่อยทักษะนี้ออกมาได้โดยตรงด้วยการใช้แต้มพลังงานของตนเอง หรือให้นายแห่งดาบเป็นผู้ปลดปล่อยโดยใช้พลังปราณของตัวนายแห่งดาบเองก็ได้เช่นกัน

แน่นอนว่าหากต้องสูญเสียพลังงานมากเกินไป ทางที่ดีที่สุดก็คือการดึงเอาพลังงานจากนายแห่งดาบมาใช้เพื่อปลดปล่อยมันออกมา

ชายคนที่กำลังเงื้อดาบยาวฟันลงมา ถูกเพลงดาบอันแพรวพราวตระการตาที่เย่หลานปลดปล่อยออกมาอย่างกะทันหันจู่โจมจนตั้งตัวไม่ติด

เพียงการปะทะกันไม่กี่กระบวนท่า แขนของเขาก็ถูกฟันขาดกระเด็นในทันที!

"อ๊าก!"

เขารีดร้องโหยหวน ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเย่หลานจะครอบครองทักษะยุทธ์เพลงดาบที่ทรงพลังถึงเพียงนี้

"แกลงนรกไปซะเถอะ!"

เย่หลานแสยะยิ้มกริ่ม

เขากระชับดาบดื่มโลหิตแล้วแทงทะลวงต่อไปอย่างไม่ลดละ!

ฉึก—

คมดาบเล่มนี้เสียบทะลุเจาะกะโหลกศีรษะของชายผู้นั้นไปโดยตรง

【สังหารผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่ง ได้รับแต้มวิวัฒนาการ 100 แต้ม】

"ข้าได้สมบัติล้ำค่ามาแล้ว"

หลังจากที่เย่หลานดึงดาบดื่มโลหิตออกจากศีรษะของชายผู้นั้น ร่างของเขาก็สั่นเทิ้มไปด้วยความตื่นเต้น

เมื่อลองพิจารณาดูให้ดี ตัวดาบกลับไม่มีคราบเลือดหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

คล้ายกับว่าเลือดทั้งหมดถูกใบดาบดูดกลืนเข้าไปจนหมดสิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่นี้เขายังสามารถกระตุ้นการทำงานของความสามารถบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในดาบเล่มนี้ได้อีกด้วย

ในยามนี้ ความมั่นใจของเย่หลานพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด สายตาของเขากวาดมองไปยังคนอื่นๆ ที่ยังคงต่อสู้พัวพันอยู่เบื้องหน้า และในชั่วพริบตานั้น เขาก็พุ่งทะยานตรงเข้าไปในทันที!

เลี้ยงดาบด้วยโลหิต!

"ไอ้หมอนี่โดนจิตสังหารครอบงำ หรือว่าเป็นความต้องการของตัวมันเองกันแน่?"

เย่ฝานมองดูความกล้าหาญชาญชัยที่จู่ๆ ก็ปะทุขึ้นมาของเขาแล้วก็รู้สึกสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาเล็กน้อย

ทว่าในฐานะผู้ที่มีระบบติดตัว เขาจะไม่มีทางถูกจิตสังหารหรือกลิ่นอายความตายเหล่านั้นเข้าครอบงำได้อย่างแน่นอน

【ดูดซับหยดเลือดแก่นแท้ของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่ง ได้รับพลังงาน 0.1 แต้ม】

【สังหารผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่ง ได้รับแต้มวิวัฒนาการ 100 แต้ม】

...

เมื่อกลุ่มทหารรับจ้างเงามายาถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก แต้มวิวัฒนาการที่เย่ฝานได้รับมาก็พุ่งสูงทะยานถึง 1,360 แต้ม!

ใช้เพียงแค่หนึ่งพันแต้ม เขาก็สามารถเลื่อนระดับวิวัฒนาการได้แล้ว!

【ตรวจพบว่าแต้มวิวัฒนาการของโฮสต์เพียงพอแล้ว ต้องการดำเนินการวิวัฒนาการหรือไม่?】

"ตกลง!"

เย่ฝานตอบรับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ในเมื่อมีโอกาสวิวัฒนาการ เขาย่อมต้องคว้าเอาไว้ก่อนอย่างแน่นอน!

【วิวัฒนาการสำเร็จ】

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น เย่ฝานก็พบว่าหน้าต่างระบบได้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง:

【โฮสต์】: เย่ฝาน

【นามแห่งดาบ】: ดาบดื่มโลหิตเงามายา (ดาบยาวที่แฝงไปด้วยพลังงานธาตุมืด สามารถดูดกลืนโลหิตได้ มีความคมกล้ายิ่งนัก)

【ระดับคุณภาพ】: ซี

【ทักษะเรียกใช้】: 【ระบำเงามายา】 (ระดับซี): การร่ายรำเพลงดาบอันแพรวพราวตระการตาที่สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงให้แก่ศัตรู

【ทักษะติดตัว】: ดูดกลืนโลหิต (ระดับซี) (ดูดซับหยดเลือดแก่นแท้ เพิ่มความคมให้แก่ดาบ และได้รับแต้มพลังงานจำนวนหนึ่ง) กลืนกินผู้เป็นนาย (ระดับซี) (หลังจากนายแห่งดาบสิ้นชีพ จะทำการดูดซับพลังงานเลือดแก่นแท้ของเขาโดยอัตโนมัติ) พลังงานธาตุมืด (ระดับซี) (เมื่อพลังงานของนายแห่งดาบไหลเวียนเข้าสู่ตัวดาบ จะแฝงเร้นไปด้วยพลังงานธาตุมืด)

【แต้มวิวัฒนาการ】: 360 / 5000

【พลังงาน】: 55.6

"ระดับซี!"

เย่ฝานรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อยในยามนี้

เมื่อลองพิจารณาดูให้ดีในตอนนี้ ดาบดื่มโลหิตเงามายาได้แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทมากยิ่งขึ้น

บนตัวดาบปรากฏลวดลายโบราณอันลี้ลับประดับอยู่ ซึ่งจะสามารถมองเห็นได้ก็ต่อเมื่อมีแสงแดดตกกระทบเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากผ่านการวิวัฒนาการและเลื่อนระดับในครั้งนี้ มันยังได้รับพลังงานธาตุมืดเพิ่มเข้ามาอีกด้วย

"ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินเย่หลานต่ำเกินไป คืนนี้เขาสังหารสมาชิกกลุ่มทหารรับจ้างเงามายาไปได้ถึงหกคนเลยทีเดียว"

ถือว่าเหนือความคาดหมายของเขาไปมาก

"ซุนโยวหรานตายแล้ว! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะไม่มีกลุ่มทหารรับจ้างเงามายาอีกต่อไป!"

จางหู่ชูอาวุธขึ้นเหนือหัวแล้วแผดเสียงคำรามก้อง

เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่รายล้อมต่างพากันโห่ร้องด้วยความยินดีปรีดา

"จางขวาง แกคือวีรบุรุษของค่ำคืนนี้เลยนะ"

เมื่อร่างของจางขวางปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของพวกเขา จางหู่ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ

สายตาทุกคู่ต่างหันไปจับจ้องที่จุดนั้น

จางขวาง อดีตสมาชิกของกลุ่มทหารรับจ้างเงามายา

เป็นอย่างนี้นี่เอง

ในที่สุดทุกคนก็กระจ่างแจ้งแก่ใจ

จะต้องเป็นจางขวางแน่ๆ ที่ลอบวางยาผงสกัดกั้นปราณใส่กลุ่มทหารรับจ้างเงามายา จนส่งผลให้พวกมันไม่สามารถใช้พลังปราณได้เลยแม้แต่น้อย

ในการศึกครั้งนี้ กลุ่มทหารรับจ้างพยัคฆ์คำรามเองก็สูญเสียกำลังพลไปไม่น้อยเช่นกัน

แต่กลุ่มทหารรับจ้างเงามายานั้นถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก!

"ลูกพี่หู่กล่าวชมเกินไปแล้ว"

จางขวางคลี่ยิ้มออกมา

"นับจำนวนซะ แล้วแจกจ่ายรางวัลตามผลงานของค่ำคืนนี้!"

จางหู่มองไปยังชายวัยกลางคนผู้หนึ่งในหมู่พวกเขาก่อนจะหัวเราะร่วน

หลังจากทำลายล้างกลุ่มทหารรับจ้างเงามายาลงได้ ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของพวกมันก็ตกเป็นของพวกเขา

ทั้งอาณาเขตแห่งนี้ เสบียงกรัง หรือแม้กระทั่งดินแดนที่พวกมันเคยปกครองมาก่อน

"ได้เลย!"

ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับ

แววตาของคนอื่นๆ ต่างก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นยินดี

พวกเขาอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายและยอมเสี่ยงชีวิต ก็เพื่อเงินทองทั้งนั้น

จางหู่เป็นคนใจกว้าง และพวกเขาก็รู้ดีว่าส่วนแบ่งที่จะได้รับนั้นต้องไม่ใช่น้อยๆ อย่างแน่นอน

...

"เย่หลาน สังหารศัตรูหกคน ได้รับรางวัลหกร้อยเหรียญทอง"

หลังจากรวบรวมทรัพย์สินทั้งหมดจากกลุ่มทหารรับจ้างเงามายาเสร็จสิ้น การแจกจ่ายรางวัลก็เริ่มต้นขึ้น

"หมอนั่นฆ่าไปได้ถึงหกคนเลยรึ!?"

"หกร้อยเหรียญทองเชียวนะ..."

เมื่อสมาชิกของกลุ่มทหารรับจ้างพยัคฆ์คำรามได้ยินคำประกาศจากฝ่ายบัญชีของกลุ่ม พวกเขาก็พลันบังเกิดความอิจฉาริษยาและขุ่นเคืองใจขึ้นมาในทันที

เย่หลานที่เป็นเพียงแค่สมาชิกระดับล่างของกลุ่ม กลับสามารถสังหารศัตรูไปได้ถึงหกคน

"ขอบคุณมากขอรับ"

เย่หลานรับถุงเงินหกร้อยเหรียญทองมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"ต่อจากนี้ไป ข้าจะพยายามให้หนักขึ้นและสู้รบเพื่อกลุ่มของพวกเรา!"

ฝ่ายบัญชีมองเขาด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะขีดฆ่าชื่อของเขาออกจากบัญชีรายชื่อรับรางวัล แล้วเริ่มประกาศชื่อคนต่อไป

บางคนจ้องมองถุงเงินที่อัดแน่นไปด้วยเหรียญทองของเย่หลานด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

ทว่าการที่เย่หลานสามารถสังหารศัตรูไปได้ถึงหกคนในค่ำคืนนี้ ก็ถือเป็นผลงานชิ้นโบแดงจริงๆ

เมื่อกลับมาถึงบ้านพักหลังเล็กในเขตที่อยู่อาศัย เย่หลานก็หยิบถุงเงินออกมาดูด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความปิติ

"หกร้อยเหรียญทอง ตั้งหกร้อยเหรียญทอง!"

เขาหัวเราะเสียงดังลั่น แทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

เย่ฝานถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้

ไอ้หมอนี่ทำตัวราวกับคนไม่เคยเห็นเงินเห็นทองมาก่อนเลยจริงๆ

แต่อย่างไรเสีย เงินหกร้อยเหรียญทองก็คงจะเป็นจำนวนที่ไม่ใช่น้อยๆ แน่

ถ้าเทียบกับโลกใบเดิมของเขา ก็คงจะตกราวๆ หลายแสนบาทเลยกระมัง?

ตอนนั้นที่เถียนจินซินสังหารหวังป้าไป ก็ยังได้เงินมาแค่ไม่กี่ร้อยเหรียญทองเองนี่นา

"นี่มันดาบวิเศษชัดๆ"

หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความตื่นเต้นไปแล้ว เย่หลานก็ทอดสายตามองดาบดื่มโลหิตเงามายาที่ช่วยให้เขาสามารถสังหารผู้ฝึกยุทธ์เหล่านั้นลงได้ ความรู้สึกเบิกบานใจก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว

ช่างโชคดีเหลือเกินที่ตอนนั้นไม่มีใครแย่งดาบเล่มนี้ไป ทำให้เขาได้ครอบครองสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้

"หลังจากที่สังหารผู้ฝึกยุทธ์พวกนั้นไป ดาบเล่มนี้ก็เปลี่ยนสภาพไปงั้นรึ...?"

เขาหยิบเศษผ้าขี้ริ้วออกมาเช็ดทำความสะอาดตัวดาบพลางพึมพำกับตัวเอง

เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ทุกอย่างในค่ำคืนนี้ เขาก็ยังคงรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินกว่าจะรับได้

ดาบเล่มนี้ไม่เพียงแต่ดูดกลืนเลือดได้เท่านั้น ทว่ามันยังสามารถแปรสภาพได้อีกด้วย!

เห็นทีดาบในมือของเถียนจินซินเล่มนี้ คงจะไม่ใช่ดาบธรรมดาทั่วไปเสียแล้ว

"ลูกพี่นี่ตาถั่วจริงๆ"

ขณะที่พร่ำบ่น เย่หลานก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองช่างโชคดีมหาศาล