บทที่ 7: เพลงพลองอัสนีชาร์จพลัง!

วิญญาณเร่ร่อนที่เหลือพลังชีวิตเพียงน้อยนิดเคลื่อนที่ช้าลงกว่าเดิมมาก แต่มันยังคงตะเกียกตะกายเข้าหาเฉินหวังผิงอย่างไม่ลดละ

ช่างเป็นจิตวิญญาณที่น่านับถือจริงๆ

เฉินหวังผิงเมินมันเสีย แล้วก้มลงหยิบสายเคเบิลจากกังหันลมที่เขาลากลงมาไว้ก่อนหน้านี้ เขาหายใจเข้าลึกๆ ฉีกเทปพันสายไฟออก พลิกมือแล้วใช้หลังมือขวาแตะลงบนลวดทองแดงข้างในเบาๆ

การใช้หลังมือแตะคือการป้องกันอุบัติเหตุในกรณีที่ระบบควบคุมแรงดันไฟฟ้าอัตโนมัติของกังหันลมเกิดขัดข้อง

หากเขาสัมผัสกับไฟฟ้าแรงสูงเข้าจริงๆ นิ้วมือจะหดเกร็งทำให้ไม่สามารถปล่อยมือได้

การใช้หลังมือจึงเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด

นี่คือความรู้ที่เขาเคยได้ยินมาจากช่างไฟเก่าๆ ในไซต์ก่อสร้าง คำพูดเพียงประโยคเดียวสามารถรักษาชีวิตคนได้ในยามคับขัน

เปรี๊ยะ

เมื่อหลังมืออยู่ห่างจากลวดทองแดงเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ประกายไฟเล็กๆ ก็กระโดดข้ามจากผิวลวดมายังขนหลังมือของเขา

โชคดีที่เฉินหวังผิงปฏิกิริยาไว เขารีบกดหลังมือแนบกับลวดทองแดงทันที

ดับประกายไฟด้วยเนื้อหนัง

ทันทีที่สัมผัสลวดทองแดง เฉินหวังผิงรู้สึกได้ถึงพลังงานที่ซ่านจนชาไหลจากหลังมือผ่านแขน กระดูกไหปลาร้า และซี่โครง ก่อนจะไปรวมกันที่เมล็ดพันธุ์สายฟ้าในอกของเขา

มันได้ผลจริงๆ!

เมื่อเห็นวิญญาณเร่ร่อนเข้ามาใกล้ เฉินหวังผิงไม่รอช้า ยกมือซ้ายขึ้นฟาดด้วยพลองอัสนีทันที

เปรี๊ยะ

เพียงการฟาดครั้งเดียว แถบเลือดของวิญญาณเร่ร่อนก็ลดลงไปอีก 5 เซนติเมตร เหลือเพียงประมาณ 4-5 เซนติเมตรสุดท้าย

"ยังไม่ตายอีกเหรอ?" เฉินหวังผิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขวาที่ถือสายเคเบิลจากกังหันลมฟาดใส่ร่างวิญญาณโดยตรง

ขวับ

หลังจากสายเคเบิลกระทบร่างวิญญาณ มันสร้างเพียงรูโหว่เล็กๆ ขนาดไม่ถึงเซนติเมตร และหักพลังชีวิตไปเพียงประมาณ 1 เซนติเมตรเท่านั้น

เห็นดังนั้น เฉินหวังผิงจึงเลิกล้มความคิดที่จะใช้ไฟฟ้าจากกังหันลมฆ่าผีโดยตรง

"ช่างเถอะ สุดท้ายก็ต้องลงมือเองสินะ"

เฉินหวังผิงถือพลองทองแดงในมือซ้ายและสายเคเบิลในมือขวา เขาเล็งไปที่วิญญาณเร่ร่อนแล้วฟาดพลองทองแดงออกไปอีกครั้ง

คราวนี้แถบเลือดของวิญญาณเร่ร่อนหมดเกลี้ยง ร่างของมันแตกสลายกลายเป็นแสงเรืองรองสีน้ำเงินจางๆ

แสงนั้นวนรอบตัวเขาครึ่งรอบในอากาศ ก่อนจะพุ่งตรงเข้าสู่ร่างกายของเฉินหวังผิง

"นี่มันอะไรกัน?" ทีแรกเฉินหวังผิงคิดจะหลบแสงนั้น แต่ไม่ทันที่เขาจะขยับตัว มันก็ซึมซับเข้าสู่ร่างกายเขาไปเสียแล้ว

ขณะที่เฉินหวังผิงกำลังกระวนกระวาย ข้อความสีม่วงสายฟ้ากะพริบก็ลอยขึ้นมาในครรลองสายตา

【ขีดจำกัดการกักเก็บพลังงานของเมล็ดพันธุ์สายฟ้า +1%】

เฉินหวังผิง: "!!!!"

ของดีนี่นา!

เพิ่มขีดจำกัดการเก็บพลังงานได้โดยตรงถึง 1% เลยเหรอ?

จากการทดลองเมื่อครู่ เขาเข้าใจแล้วว่าไฟฟ้าจากกังหันลมเพียงอย่างเดียวสามารถสร้างความเสียหายแก่ดวงวิญญาณได้พอๆ กับพลั่วขุดแร่เท่านั้น

หากต้องการปลิดชีพมันจริงๆ เขาต้องพึ่งพาพลังที่ปะทุออกมาจากเมล็ดพันธุ์สายฟ้า

พูดง่ายๆ ก็คือ เขาต้องใช้กังหันลมชาร์จพลังให้ตัวเองก่อน แล้วค่อยใช้พลองทองแดงช็อตวิญญาณเร่ร่อน

สรุปแล้วเขาก็คือ "หม้อแปลงไฟสายบู๊" ดีๆ นี่เอง

ในกระบวนการนี้ ยิ่งขีดจำกัดการเก็บพลังงานของเมล็ดพันธุ์สายฟ้าสูงเท่าไหร่ เขาก็จะสามารถสร้างความเสียหายรุนแรงได้มากขึ้นในระยะเวลาสั้นๆ

และนั่นยังไม่หมด หลังจากดูดซับแสงเรืองรองนั้นแล้ว เฉินหวังผิงสังเกตเห็นรัศมีจางๆ หลงเหลืออยู่ตรงจุดที่วิญญาณสลายไป

เมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ๆ มันคือแร่เหล็กสีน้ำเงินนั่นเอง

【แร่เหล็กสีน้ำเงิน】 × 2

ผลตอบแทนช่างคุ้มค่าจริงๆ

เขาต้องขุดแทบตายกว่าจะได้สักก้อน แต่นี่แค่ฆ่าวิญญาณเร่ร่อนตัวเดียวก็ได้ถึง 2 ก้อน

เมื่อมองลึกเข้าไปในความมืดมิดของเหมือง เฉินหวังผิงรู้สึกอยากจะออกสำรวจต่อ

ทว่าความอยากนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงคำรามที่ดังสะท้อนมาจากที่ไหนสักแห่งในเหมือง

เสียงคำรามนั้นสั้นมาก ไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ

"แปลก วิธีการโจมตีของวิญญาณเร่ร่อนคือการรบกวนความทรงจำ มันไม่น่าจะสังหารคนงานเหมืองได้รวดเร็วขนาดนี้ หรือว่าข้างในนั้นจะมีวิญญาณชนิดอื่นอยู่อีก?" เฉินหวังผิงขมวดคิ้ว

เขาม้วนสายเคเบิลกังหันลมพันรอบมือพลางเร่งมือขุดแร่ไปด้วย

การเคลื่อนที่ขณะมีสายไฟพันมือนั้นค่อนข้างทุลักทุเล ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเดินถือสายน้ำเกลือทำงาน

แต่มันไม่มีทางเลือกอื่น กำลังไฟจากกังหันลมนั้นต่ำเกินไป แม้จะชาร์จทิ้งไว้ถึง 2 นาที เฉินหวังผิงก็ยังรู้สึกว่าเมล็ดพันธุ์สายฟ้ายังเก็บพลังงานได้ไม่ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ

"กลับไปต้องรีบสะสมทรัพยากร วิจัยสร้างแบตเตอรี่ให้ได้ไวๆ แล้วค่อยหาทางสร้างแหวนกักเก็บพลังงานติดตัวไว้" เฉินหวังผิงคิดไปเรื่อยเปื่อยขณะออกแรงจามแร่เหล็ก

————-

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

ด้านนอกเหมือง เมื่อเห็นว่าคนงานเหมืองเดินเข้าไปขุดแร่อย่างว่าง่าย กัวฉีข่ายก็รีบก้มลงดับธูปขับไล่วิญญาณทันที เขาหยิบกล่องหยกออกมาบรรจุมันไว้อย่างทะนุถนอม พร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน "ไอ้พวกคนงานชั้นต่ำ คิดว่าฉันจะยอมเสียธูปขับไล่วิญญาณเพื่อปกป้องพวกแกจริงๆ งั้นเหรอ? เหอะ! ขายพวกแกทั้งฝูงยังได้เงินไม่เท่าธูปดอกนี้ดอกเดียวเลย!"

ลูกน้องคนสนิทเห็นดังนั้นก็ยิ้มประจบพลางถามอย่างสงสัย "นายครับ คนงานพวกนี้จะตายห่าไปก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าพวกมันขนแร่เหล็กสีน้ำเงินออกมาไม่ได้ล่ะครับ?"

ที่ลูกน้องคนนี้ถามไม่ใช่เพราะห่วงชีวิตคนงาน แต่เขาห่วงว่าถ้าไม่มีแร่เหล็กออกมา กัวฉีข่ายอาจจะสั่งให้เขาเป็นคนลงไปขุดแทน

กัวฉีข่ายปรายตามองอย่างดูแคลน "วางใจเถอะ แกมันคนของฉัน ฉันไม่ส่งแกไปตายฟรีๆ หรอก ถึงเหมือง 112 จะขึ้นชื่อเรื่องผีสิง แต่ความหนาแน่นของผีข้างในนั้นต่ำมาก อย่างมากใน 20 คนนี้คงเจอผีแค่ครึ่งเดียว เบื้องบนต้องการแร่แค่ 20 ก้อน ต่อให้พวกมันรอดออกมาได้แค่ 1 ใน 4 ก็เพียงพอที่ฉันจะเอาไปส่งงานแล้ว"

"ครับๆ นายท่านช่างมองการณ์ไกล ผมมันโง่เขลาเอง" ลูกน้องรีบก้มหัวประจบสอพลอ

กัวฉีข่ายหึในลำคอแล้วหยิบธูปอีก 2-3 ดอกออกจากกระเป๋าโยนให้ลูกน้อง "ไปจุด 'ธูปเก็บเสียง' ซะ อย่าให้เสียงร้องของไอ้พวกที่กำลังจะตายมาขัดอารมณ์สุนทรีย์ของฉัน"

พูดจบเขาก็เดินกลับไปจิบน้ำชาบนรถอย่างสบายใจ

"รับทราบครับ!" ลูกน้องรับธูปด้วยสองมือ เดินไปที่ปากปล่องเหมืองแล้วจุดมันทันที ไม่นานเสียงคำรามโหยหวนของคนงานที่สิ้นใจข้างในก็ถูกกลบจนเงียบกริบไปเกือบหมด

ภายในเหมือง เงาวิญญาณวูบไหว

แต่ภายนอกเหมือง 'เงาผี' ในคราบมนุษย์นั้นมืดดำยิ่งกว่า

สองชั่วโมงต่อมา

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เฉินหวังผิงที่อยู่ในสภาพเหนื่อยหอบจามพลั่วใส่แร่เหล็กสีน้ำเงินตรงหน้าพลางคิดอย่างประหลาดใจ "แปลกแฮะ ตอนแรกยังพอได้ยินเสียงขุดแร่แว่วมาบ้าง ทำไมตอนนี้ถึงเงียบลงเรื่อยๆ?"

"หรือว่าทุกคนจะเข้าไปลึกกว่านี้แล้ว?"

"หรือว่า... คนอื่นจะตายหมดแล้ว?"

หลังจากจัดการแร่เหล็กตรงหน้าเสร็จ เฉินหวังผิงเดินกลับไปที่ตะกร้าขุดแร่ของเขา ซึ่งมีแร่เหล็กสีน้ำเงินวางอยู่แล้ว 4 ก้อน เขาเอื้อมมือไปเก็บใส่ในช่องเก็บของก้อนหนึ่ง

เขาจะแบกออกไป 3 ก้อนก่อน แล้วค่อยไปดูว่าคนอื่นขุดได้เท่าไหร่ที่ปากทางเหมือง ถ้าพวกเขาขุดได้เยอะ เขาค่อยเนียนเอาออกมาเติมทีหลัง

ขอแค่ส่งแร่ให้ครบตามโควตาก็พอแล้ว

ด้วยความช่วยเหลือของเรดาร์ ในช่วง 2 ชั่วโมงนี้เขาได้พบกับวิญญาณเร่ร่อนถึง 7-8 ตัว เขาสังหารไป 4 ตัวและหลบเลี่ยงตัวที่เหลือจากระยะไกล

หลังจากสู้กับพวกมันหลายครั้ง เขาสังเกตเห็นว่าแถบเลือดของวิญญาณเร่ร่อนแต่ละตัวนั้นแตกต่างกันเล็กน้อย โดยจะแกว่งอยู่ในช่วง 50 ถึง 80 เซนติเมตร แต่คุณลักษณะและทักษะพื้นฐานนั้นเหมือนกันหมด

ตราบใดที่เขามีพลังงานเพียงพอ วิญญาณเร่ร่อนพวกนี้ก็ไม่ต่างจากแร่เหล็กสีน้ำเงินเดินได้!

ลุยสะสมทรัพยากรต่อไป! ไปเลย!