บทที่ 4: วิทยุและเหมืองผีสิง

ช่างเถอะ ยังไงซะมันก็เป็นรางวัลความสำเร็จที่ได้มาฟรีๆ

มีก็ยังดีกว่าไม่มี

ดูจากทรงแล้ว ประสิทธิภาพของมันน่าจะดีขึ้นอีกหากต่อไปสามารถผลิตกระแสไฟฟ้าได้มากขึ้น

"ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะเก็บหอมรอมริบจนสร้างเครื่องกำเนิดไฟฟ้านิวเคลียร์ได้ เจ้านั่นมันผลิตไฟฟ้าได้มหาศาลจริงๆ" เฉินหวังผิงพึมพำกับตัวเองขณะหาลวดสองเส้นมาพันรอบขั้วของกังหันลม

หลังจากต่อสายขั้วต่างๆ เสร็จเรียบร้อย เขาก็นำสายไฟและสายดินไปต่อเข้ากับขั้วหลอดไฟที่ไปขูดรีดมาจากเฒ่าจาง และในที่สุดก็หมุนหลอดไฟประเภทที่เอาเข้าปากแล้วเอาออกไม่ได้ใส่เข้าไป

"จี่..."

แสงสว่างที่ห่างหายไปนานปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเฉินหวังผิง

แสงสีเหลืองนวลช่วยนำพาความคุ้นเคยมาสู่เขาในโลกที่แปลกประหลาดใบนี้ได้อย่างประสบความสำเร็จ

การมีไฟฟ้าใช้นี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ

เมื่อมองไปที่หลอดไฟ ความคิดของเฉินหวังผิงก็ล่องลอยไปโดยไม่รู้ตัว

ในช่วงไม่กี่วันที่เขาออกไปขุดเหมือง เขาก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำความเข้าใจโลกใบนี้ไปด้วย

เมืองชั้นใน เมืองชั้นนอก สัตว์ร้าย พลังพิเศษ

โลกที่แปลกประหลาด คำศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย ปะปนไปกับอันตรายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม

เขาไม่มีเวลาให้หวาดกลัว ไม่มีเวลาให้กังวลใจ

สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือการรวบรวมทรัพยากรทั้งหมดที่มีอยู่ใกล้ตัว และพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อมีชีวิตรอดในโลกที่แปลกประหลาดใบนี้

และต้องมีชีวิตอยู่อย่างเจิดจรัสด้วย

เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไป 3 นาทีแล้ว เฉินหวังผิงก็ดึงสติกลับมาสู่ความเป็นจริง เขาหยิบขั้วหลอดไฟแล้วลากสายไฟยาวไปจนถึงห้องใต้ดิน

หลังจากจัดการเสร็จ เขาก็มองย้อนกลับไปแล้วส่ายหน้าด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะหยิบสมุดพกเล่มเล็กออกมาจดบันทึก "เดี๋ยวต้องหาไม้หรือวัสดุอะไรสักอย่างมาทำท่อร้อยสายไฟ ปล่อยสายไฟระเกะระกะบนพื้นแบบนี้มันอันตราย"

เขาไต่บันไดลงไปที่ห้องใต้ดิน ทันทีที่เข้าไป เขาก็สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิความร้อนที่ค่อยๆ ลดลง มันให้ความรู้สึกเหมือนตอนบ่ายสองโมงในเดือนกรกฎาคมที่ทั้งแห้งและร้อนอบอ้าว

เฉินหวังผิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงรองน้ำใส่กะละมังแล้วใช้มือวักน้ำสาดลงไปตามบันไดช้าๆ

ไม่นานนัก อุณหภูมิก็ลดลงมาอยู่ที่ประมาณ 30 องศา

น้ำนี่แหละคือสารหล่อเย็นที่คุ้มค่าที่สุด

เมื่อกลับลงไปในห้องใต้ดิน เฉินหวังผิงก็แขวนหลอดไฟไว้ แล้วเดินไปสังเกตการณ์ที่เตาหลอมหินเป็นอันดับแรก

ผิวดินชั้นบนสุดที่อยู่ใกล้กับเตาหลอมหินเริ่มตกผลึกแล้ว แต่ระดับการตกผลึกยังไม่ลึกมากนัก ดูเหมือนว่ารัศมีการแผ่ความร้อนของเตาหลอมหินจะไปได้ไม่ไกล

การหลอมโลหะในห้องใต้ดินเป็นเวลาสั้นๆ น่าจะไม่มีปัญหาอะไร

อย่างแย่ที่สุด เขาก็แค่สร้างห้องใต้ดินกระจกขึ้นมา

บางทีมันอาจจะดูสวยดีก็ได้

ไอคอนรูปแผ่นเหล็กขนาดจิ๋วปรากฏขึ้นเหนือเตาหลอมที่ทำงานเสร็จแล้ว หลังจากกดที่ช่องปล่อยของ แผ่นเหล็กก็เข้าไปอยู่ในช่องเก็บของโดยอัตโนมัติ

[แผ่นเหล็ก] 5 แผ่น

"แร่เหล็ก 5 ก้อน กับถ่านหิน 3 ก้อน ใช้เวลา 3 นาทีในการผลิตแผ่นเหล็ก 5 แผ่น ประสิทธิภาพระดับนี้ถือว่าค่อนข้างดีทีเดียว" เฉินหวังผิงเอ่ยขณะดึงพิมพ์เขียวโต๊ะคราฟต์ขึ้นมาตรวจสอบ

เขาจะมัวแต่สร้างทุกอย่างด้วยมือเปล่าต่อไปไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น อุปกรณ์บนพิมพ์เขียวใหม่ๆ พวกนั้น โดยพื้นฐานแล้วต้องใช้โต๊ะคราฟต์ในการสร้างเท่านั้น

เขาจำเป็นต้องมีโต๊ะคราฟต์ก่อน

[โต๊ะคราฟต์ระดับ 1]

[วัสดุ: [แผ่นเหล็ก] 10 แผ่น, [ชุดเฟืองเหล็ก] 6 ชุด, [แผงวงจร] 5 แผง]

[วิธีการสร้าง: ประดิษฐ์ด้วยมือ / โต๊ะคราฟต์]

[หมายเหตุ: แผ่นเหล็กหายากบางชนิดจะสามารถสร้างโต๊ะคราฟต์ที่มีคุณสมบัติพิเศษได้]

หลังจากอ่านพิมพ์เขียว เฉินหวังผิงก็ไม่ได้เก็บเอาข้อมูลในช่องหมายเหตุมาใส่ใจมากนัก

หัดเดินให้คล่องก่อนคิดจะวิ่งดีกว่า

เขามองดูแผ่นเหล็กที่มีความยาวประมาณครึ่งเมตร เฉินหวังผิงทาบตัวลงไปเพื่อวัดขนาด

แผ่นเหล็กหนึ่งแผ่นสามารถสกัดทำชุดเฟืองเหล็กได้ประมาณ 2 ชุด

"แผ่นเหล็ก 10 แผ่น ชุดเฟืองเหล็ก 6 ชุด รวมเป็นแผ่นเหล็ก 13 แผ่นแล้ว แผงวงจร 1 แผง ต้องใช้แผ่นเหล็ก 1 แผ่น กับลวดทองแดงมัดเล็ก 3 มัด รวมแล้วต้องใช้แผ่นเหล็กทั้งหมด 18 แผ่น นั่นหมายความว่าฉันต้องหลอมแร่อีก 4 เตา"

เฉินหวังผิงวางแผนในสมุดพก "ในแง่ของเวลา ฉันสามารถใช้แผ่นเหล็กประดิษฐ์แผงวงจรและชุดเฟืองเหล็กด้วยมือไปก่อนได้เลย พอได้แผ่นเหล็กครบตามจำนวน ฉันก็จะสร้างโต๊ะคราฟต์ได้ทันที"

อืม แผนการนี้ยอดเยี่ยมมาก

น่าเสียดายที่หลังจากหลอมเตาที่สองเสร็จ เฉินหวังผิงก็พบว่าเขาไม่มีแร่เหล็กเหลืออยู่ในกระเป๋าอีกแล้ว

ในช่วงไม่กี่วันที่เขาออกไปขุดเหมือง เขาหาโอกาสไปที่เหมืองเหล็กได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

ที่บ้านจึงมีแร่เหล็กเหลืออยู่เพียงไม่กี่ก้อน

"ทรัพยากรยังไงก็ไม่เคยพอสินะ" เฉินหวังผิงถอนหายใจขณะกำลังประดิษฐ์แผงวงจร

พรุ่งนี้เขาจะออกไปดูลาดเลาข้างนอก ไม่ไปรับจ้างขุดแร่ที่เหมืองเหล็กเมืองวัวเพลิงเพื่อแอบขโมยแร่เหล็ก ก็คงต้องไปซื้อแร่เหล็กตามร้านขายอาวุธ

หลังจากประดิษฐ์แผงวงจรเสร็จ 5 แผง เฉินหวังผิงก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างหนัก เขาเก็บข้าวของ ออกจากห้องใต้ดิน กลับไปที่ห้องนอน และหลับสนิทไปในทันที

วันรุ่งขึ้น

ทันทีที่เฉินหวังผิงตื่นนอน เขาก็ได้ยินเสียงระฆังดังขึ้น

เจ็ดโมงเช้าแล้ว

หลังจากลุกจากเตียง เขาก็กินแผ่นแป้งย่างแห้งๆ แข็งๆ พลางรำลึกถึงอาหารเช้าแสนอร่อยในอดีตชาติ

"ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กินน้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ เต้าฮวย เจียนปิ่งกั๋วจือ แล้วก็ซาลาเปาไส้เนื้ออีกนะ!"

ยิ่งคิด เฉินหวังผิงก็ยิ่งหิว เขาจึงเปิดหน้าต่างการเกษตรขึ้นมาเพื่อศึกษาพิมพ์เขียว [เครื่องค้นหาเมล็ดพันธุ์] เสียเลย

ของดีนี่นา

ไม่ว่าจะเป็นในชาติก่อนหรือชาตินี้

เมล็ดพันธุ์! คือพระเจ้าอย่างแท้จริง!

[เครื่องค้นหาเมล็ดพันธุ์]

[วัสดุ: [แผ่นเหล็ก] 5 แผ่น, [ไม้] 5 ท่อน, [ขดลวดแม่เหล็ก] 1 ชิ้น]

[วิธีการสร้าง: ประดิษฐ์ด้วยมือ / โต๊ะคราฟต์]

[หมายเหตุ: ไม่ต้องกังวล มันจะไม่พานายไปหาเมล็ดพันธุ์สัตว์หรอกนะ]

เฉินหวังผิง: "??????"

บ้าอะไรเนี่ย? เมล็ดพันธุ์สัตว์??

ผู้พัฒนาเกมนี้มันไม่ใช่คนปกติแน่ๆ!

เมื่อดูความต้องการของวัสดุเหล่านี้ เขาก็ยังคงต้องการแผ่นเหล็กอยู่ดี

ในขั้นตอนนี้ แร่เหล็กเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งยวด

แม้ว่าในหน้าต่างคอลเลกชันจะมีพิมพ์เขียว [เครื่องตรวจจับแร่] อยู่ก็จริง แต่ประการแรก เจ้านี่ต้องใช้โต๊ะคราฟต์ในการสร้าง และประการที่สอง ต่อให้เขาหาแหล่งแร่พบ ด้วยสภาพร่างกายที่เล็กจ้อยของเขาในตอนนี้ การบุกเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้ามันอันตรายเกินไป

สู้เนียนเข้าไปปะปนกับทีมขุดเหมืองแล้วค่อยๆ เก็บสะสมเอาจะดีกว่า

ขณะที่เฉินหวังผิงปิดหน้าต่างระบบและกำลังจะเดินออกจากบ้าน เขาก็บังเอิญพบวิทยุหน้าตาโบราณเรียบง่ายเครื่องหนึ่งวางอยู่ข้างเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

มันดูเหมือนกับวิทยุที่เขาเคยใช้ที่บ้านปู่ตอนเด็กๆ เป๊ะเลย ตัวเครื่องสีขาวเงินเก่าๆ ลำโพงตาโตสองข้าง ปุ่มหมุนที่บิ่นแตก และหูหิ้วสีดำยาวที่เต็มไปด้วยคราบมัน

วิทยุเครื่องนั้นส่องแสงของระบบจางๆ ออกมา

"ทำไมเมื่อวานฉันถึงไม่เห็นเจ้านี่ล่ะ? หรือนี่จะเป็นไอเทมที่แถมมากับเกมเวอร์ชันเต็ม?"

เฉินหวังผิงเดินเข้าไปใกล้แล้วกดปุ่มฟัง

[พยากรณ์อากาศ]

พรุ่งนี้ท้องฟ้าจะแจ่มใสในรัศมี 50 กิโลเมตรรอบเมืองวัวเพลิง มีลมตะวันออกเฉียงใต้พัดผ่าน ระดับความแรง 3 ถึง 4

[เคล็ดลับแดนร้าง]

ลองไปสำรวจเหมืองผีสิงดูสิ คุณอาจจะได้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์มากขึ้นนะ

[คำใบ้ที่ไม่อาจบรรยายได้]

ในยามที่คุณอ่อนแอ การป้องกันย่อมสำคัญกว่าการโจมตี

[เสียงที่มากับสายลม]

"ปัดโธ่เว้ย! หรือว่าไอ้เด็กเฉินหวังผิงมันจะปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้? พิษทำลายวิญญาณถึงเอาชีวิตมันไม่ได้! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หรือว่าครอบครัวมันจะมีแผนสำรอง? ต้องสืบให้รู้ให้ได้"

เพียงไม่กี่นาที คลิปเสียง 4 ส่วนที่มีรูปแบบแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงก็เล่นจบ จากนั้นไฟบนวิทยุก็ดับลง

"ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ"

ทันทีที่ได้ยินพยากรณ์อากาศ เฉินหวังผิงก็หยิบสมุดพกเล่มเล็กออกมาแล้วเริ่มจดบันทึกอย่างรวดเร็ว

หลังจากจดบันทึกทีละข้อเสร็จ เฉินหวังผิงก็เก็บสมุดพกแล้วเริ่มวิเคราะห์

เขาไม่รู้ว่าพยากรณ์อากาศนี้จะแม่นยำแค่ไหน คงต้องรอดูไปก่อน ส่วนเรื่องเหมืองผีสิงที่เคล็ดลับแดนร้างพูดถึง เขาก็เคยได้ยินมาบ้าง ถ้ามีโอกาสคงต้องลองไปตรวจสอบดู

ส่วนคำใบ้ที่ไม่อาจบรรยายได้นั้นก็คุ้มค่าที่จะนำมาขบคิด

สำหรับเสียงที่มากับสายลมนั้น เฉินหวังผิงหันไปมองทางบ้านของหวังจินพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้า

เสียงในคลิปเสียงที่มากับสายลมนั้นคือเสียงของหวังจินไม่ผิดแน่

เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ พิษนั่นเป็นฝีมือของหวังจินจริงๆ!

"ดูเหมือนว่าหวังจินจะไม่ลงมือจนกว่าจะรู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของฉัน ซึ่งถือว่าเป็นข่าวดี ตอนนี้ฉันยังต้องหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับมัน และสะสมทรัพยากรเพื่อพัฒนาตัวเองไปก่อน"

เฉินหวังผิงคิดพลางเก็บของ สะพายกระเป๋า วิ่งไปที่ริมที่ดินเช่าใกล้กับนอกเมือง ปีนข้ามกำแพง และวิ่งจ้ำอ้าวตรงไปยังประตูเหนือของเมืองชั้นนอก

ได้เวลาไปขุดแร่เหล็กแล้ว!