บทที่ 5 - โค้ชหวังจอมโหด

บทที่ 5 - โค้ชหวังคนจริง

พ้นช่วงโค้งเข้าสู่ทางตรง หลินหยวนตั้งใจจะรักษาวิ่งก้าวยาวตามปกติของเขา แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าคนที่ตามมาข้างหลังคือนักเรียนที่ยังไม่เคยผ่านการฝึกซ้อม

ดังนั้นเขาจึงไม่มีความจำเป็นต้องเร่งความเร็วต่อไป เพราะถ้าทำแบบนั้น

นักเรียนอีกสี่คนที่มีนิสัยเลือดร้อนและไม่ยอมแพ้คงจะพยายามวิ่งตามเขาให้ทันแน่ๆ และนั่นจะทำให้จังหวะการวิ่งของคนพวกนั้นพังทลายลง

หลินหยวนจึงตัดสินใจลดความเร็วลงมาในระดับที่เหมาะสม เพื่อให้นักเรียนที่ตามมาสามารถจับจังหวะการวิ่งตามเขาได้

ตอนนี้หลินหยวนเปรียบเสมือน ‘เพซเซอร์’ในการแข่งจักรยานที่คอยนำจังหวะให้คนข้างหลัง

แต่หลินหยวนไม่มีทางยอมเสียสละตัวเองเหมือนพวกเพซเซอร์หรอก เพราะเขายังออมแรงไว้อีกมหาศาล

ช่วงทางตรงเข้าสู่โค้งสุดท้าย หลินหยวนยังคงวิ่งได้อย่างผ่อนคลาย นักเรียนที่ตามมาสังเกตเห็นสิ่งที่หลินหยวนทำ และพอจะเดาเจตนาของเขาออกได้

เพราะความเร็วของหลินหยวนนั้นสม่ำเสมอและไม่เร่งจนเกินไป ทำให้การวิ่งตามหลังเขาดูจะง่ายขึ้นมาก

โค้ชหวังที่รออยู่ตรงเส้นชัยก็สังเกตเห็นจุดนี้เช่นกัน เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าหลินหยวนจะทำแบบนี้ และไม่นึกเลยว่าพรสวรรค์ของหลินหยวนจะสูงขนาดนี้ด้วย

ตามความคิดของโค้ชหวัง วัยรุ่นวัยนี้มักจะไม่ยอมแพ้และอยากจะแสดงฝีมือให้เต็มที่ ไม่นึกเลยว่าหลินหยวนจะเลือกไม่ทำแบบนั้น

ช่วงหนึ่งร้อยเมตรสุดท้าย หลินหยวนก็เริ่มวิ่งแบบปล่อยเต็มที่ เขาไม่เก็บความเร็วไว้อีกต่อไป ค่อยๆ เร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ

ซึ่งแตกต่างจากการวิ่งพยายามเข้าเส้นชัยอย่างทุลักทุเลของกลุ่มก่อนหน้านี้ หลินหยวนดูผ่อนคลายกว่ามาก

กลุ่มคนที่ได้พักแล้วนั่งอยู่ริมสนาม ต่างจ้องมองหลินหยวนที่วิ่งเข้าเส้นชัยด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูสบายๆ

ในใจลึกๆ ต่างก็คิดกันว่า นี่เราวิ่งระยะ 400 เมตรเดียวกับหมอนี่จริงหรือเปล่าเนี่ย

“56 วินาที, 59 วินาที...”

โค้ชหวังประกาศคะแนนของกลุ่มหลินหยวน ทั้งห้าคนต่างทำเวลาได้ภายในเกณฑ์ 1 นาที 10 วินาที

หากตัดห้าคนที่ถูกไล่ออกไป ก็มีคนผ่านเกณฑ์นี้สิบคน และเมื่อรวมหลินหยวนด้วยก็มีนักเรียนที่ผ่านเกณฑ์ทั้งหมดถึงยี่สิบคน

“ไม่เลวเลยเจ้าหนู วิ่งสบายๆ ยังทำเวลาได้ตั้ง 56 วินาที ดูเหมือนจะยังไม่ได้ปล่อยของหมดสินะ” โค้ชหวังเดินเข้ามาตบบ่าหลินหยวนพลางหัวเราะร่า

“สนใจมาวิ่งระยะ 400 เมตรกับครูสักรอบไหม วันนี้ครูรู้สึกคันไม้คันมืออยากออกกำลังกายขึ้นมาหน่อย”

หลินหยวนรู้ดีว่าโค้ชหวังคงดูออกว่าเขาออมแรงไว้ และสถิติการวิ่ง 400 เมตรจริงๆ ของเขาน่าจะดีกว่านี้มาก

เขาคิดถึงตอนที่วิ่งเมื่อกี้ที่ดูอึดอัดเพราะไม่ได้วิ่งเต็มที่ มันทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยสะใจเท่าไหร่

เขาจึงพยักหน้าตอบตกลง “ได้ครับ ผมเองก็อยากเห็นฝีมือของโค้ชเหมือนกัน”

“ฮ่าๆ เดี๋ยวเดี๋ยวก็ได้รู้กัน ครูไปวอร์มอัพก่อน เธอก็พักผ่อนรอไปก่อนนะ”

พูดจบโค้ชหวังก็วางนกหวีด นาฬิกาจับเวลา และสมุดบันทึกไว้บนสนาม แล้วเริ่มวิ่งเหยาะวอร์มอัพรอบสนามทันที

“สุดยอดเลยเพื่อน ข้านับถือแกจริงๆ กับอีแค่ 400 เมตรเมื่อกี้”

“ต้องขอบคุณแกนะที่ช่วยนำจังหวะพวกเรา ไม่อย่างนั้นลำดับที่ห้าอย่างข้าก็ไม่รู้จะผ่านเกณฑ์หรือเปล่า”

…………

“โค้ชครับ ผมก็อยากลองแข่งด้วย” ชายหนุ่มที่เป็นอันดับหนึ่งของกลุ่มแรกพูดขึ้นมาด้วยความอยากจะประลองฝีมือ เขาตะโกนบอกโค้ชหวังที่ยืนเตรียมพร้อมอยู่ตรงจุดสตาร์ท

“ได้สิ งั้นเธอก็มาร่วมด้วย มีใครอยากจะมาลองวิ่งอีกรอบไหม เร็วเข้า”

“ผมครับ”

“ผมด้วย”

“งั้นผมก็เอาด้วยคน”

……

พอโค้ชหวังถามออกมา การวิ่งรอบนี้ก็มีคนมารวมตัวกันได้ถึงสิบกว่าคน

“เดี๋ยวข้าจะเป็นคนให้สัญญาณเอง”

“เข้าที่... ระวัง... ไป!”

โค้ชหวังออกตัวได้เร็วมาก หลินหยวนแววตาหดเล็กลง อย่างน้อยในตอนนี้การตอบสนองของเขาก็ยังตามโค้ชหวังไม่ทัน

แต่ทักษะการแย่งลู่วิ่งของหลินหยวนยังคงยอดเยี่ยม เมื่อคนอื่นยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็เข้ามาอยู่ข้างหลังโค้ชหวังได้ติดๆ แล้ว

ระยะก้าวของโค้ชหวังนั้นยาวมาก หลินหยวนเดาว่าโค้ชหวังน่าจะสูงประมาณ 185 เซนติเมตร

ซึ่งสูงกว่าเขาประมาณหนึ่งช่วงหัว หลินหยวนรู้สึกว่ามันยากจริงๆ โค้ชวิ่งสามก้าว แต่หลินหยวนต้องวิ่งถึงสี่ก้าวถึงจะตามทัน

หลินหยวนเริ่มหงุดหงิด ส่วนสูงไม่พอต้องใช้จำนวนก้าวเข้าสู้ ในการวิ่งระยะ 400 เมตร ส่วนสูงถือว่ามีข้อได้เปรียบมากจริงๆ

ในชาติก่อนหลินหยวนที่มีส่วนสูงถึง 187 เซนติเมตรจึงค่อนข้างได้เปรียบในการวิ่งระยะนี้

แต่ตอนนี้ลำบากสุดๆ เมื่อเข้าสู่ทางตรง โค้ชหวังรับรู้ได้ถึงเสียงฝีเท้าที่เร่งกระชั้นตามมาข้างหลัง เขาคิดในใจว่านี่ยังไม่สลัดไม่หลุดอีกเหรอ

ดูเหมือนว่าฝีมือของเจ้าหนุ่มคนนี้จะเก่งกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก

ชายหนุ่มอันดับหนึ่งของกลุ่มแรกพยายามวิ่งสุดชีวิต กัดฟันแน่นวิ่งตามหลังหลินหยวนมาติดๆ

สองร้อยเมตรผ่านไปอย่างรวดเร็ว พ้นทางตรงเข้าสู่ทางโค้ง โค้ชหวังเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง ความเร็วยังคงสูงกว่าช่วงสองร้อยเมตรแรกเสียอีก

ในสายตาคนนอกอาจจะดูเหมือนว่าโค้ชหวังช่วงสองร้อยเมตรหลังช้ากว่าช่วงแรก แต่สำหรับคู่แข่งที่กำลังวิ่งอยู่นั้นไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย

หลินหยวนพบว่าความสามารถในการรักษาความเร็วของโค้ชหวังนั้นแข็งแกร่งมาก ในขณะที่เขเริ่มจะลดความเร็วลงอย่างมากแล้ว โค้ชหวังยังคงรักษาความเร็วที่ยอดเยี่ยมไว้ได้

หลินหยวนแอบถอนใจ ร่างกายที่ยังวัยรุ่นนั้นเต็มไปด้วยความเป็นไปได้ที่ไม่สิ้นสุด แต่ก็ยังต้องผ่านการฝึกซ้อมที่หนักหน่วงและยาวนาน

ตอนนี้เขายังอ่อนแอเกินไป หลินหยวนใช้พละกำลังส่วนใหญ่ไปกับการวิ่งตามจังหวะของโค้ชในช่วงสองร้อยเมตรแรก

ในช่วงสองร้อยเมตรหลัง หลินหยวนไม่อาจตามจังหวะของโค้ชหวังได้อีกต่อไป ทำได้เพียงมองดูโค้ชหวังค่อยๆ ทิ้งห่างออกไปทีละน้อย

และคนที่อยู่ข้างหลังหลินหยวนก็ทำได้เพียงมองดูหลินหยวนทิ้งห่างออกไปเช่นกัน

เมื่อเข้าสู่เส้นชัย ร่างกายของหลินหยวนก็เริ่มมีปฏิกิริยาของกรดแล็กติกอย่างรุนแรง

กล้ามเนื้อเริ่มล้าและปวดเมื่อย ในขณะที่โค้ชหวังยังดูสบายๆ มองดูเหล่าวัยรุ่นทั้งหลาย

คนที่ออกแรงวิ่ง 400 เมตรเต็มที่ครั้งแรก และบางคนวิ่งติดต่อกันถึงสองรอบต่างก็แทบจะรับมือไม่ไหว

“ตั้งแต่วันนี้ไป พวกเธอคือทหารในสังกัดของหวังเปียวคนนี้แล้ว”

โค้ชหวังตะโกนเสียงดัง “เอาละ ภารกิจของพวกเธอในวันนี้คือ วิ่งเหยาะรอบสนามสิบรอบเพื่อคลายกล้ามเนื้อ ทำได้ไหม”

“ได้ครับ” “ไม่มีปัญหา” “แน่นอนอยู่แล้ว”

“รับรองว่าสำเร็จภารกิจครับ”

…………

“งั้นก็รีบไปวิ่งซะ อย่าคิดจะอู้ล่ะ ใครอู้เจอดีแน่”

ตอนนั้นเป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว แต่ท้องฟ้ายังคงเป็นสีส้มแดงของแสงยามเย็น เสียงอ่านหนังสือดังมาจากอาคารเรียนที่อยู่ไม่ไกล

บนสนามกีฬา วัยรุ่นชายยี่สิบคนต่างวิ่งไปพลางทำความรู้จักกันไปพลาง

ด้วยความที่เป็นวัยรุ่น คุยกันไม่กี่คำก็รู้สึกสนิทสนมกันขึ้นมา

“ฉันสวี่เฟยหยาง อยู่ ม.4 ห้อง 6 แล้วพวกนายล่ะ”

“ฉันสวี่ยางเฟย อยู่ ม.4 ห้อง 6 เป็นพี่ชายของสวี่เฟยหยาง”

“แกตายแน่ยางเฟย คอยดูนะว่าพี่จะสั่งสอนแกยังไง”

“เฮ้ แล้วไอ้คนจริงที่นำจังหวะพวกเราล่ะหายไปไหนแล้ว”

“หลินหยวน หลินที่เป็นอักษรไม้สองตัว หยวนที่เป็นตัวอักษรโดดๆ” หลินหยวนตอบขึ้นมาทันทีเมื่อมีคนถาม เขาคือคนที่วิ่งในกลุ่มเดียวกัน

“จากนี้ไปนายคือหยวนเกอของฉัน หยวนเกอนายเก่งจริงๆ ข้านับถือจากใจเลย”

“หยวนเกอโครตเจ๋ง ช่วงสองร้อยเมตรแรกเกาะติดโค้ชหวังได้แน่นมาก สุดยอดจริงๆ”

“ฉันชื่อโจวฉางซาน หลินหยวน ถ้ามีโอกาสเรามาแข่งกันหน่อยนะ”

หลินหยวนมองดูชายหนุ่มที่แนะนำตัว และดูเหมือนจะไม่ค่อยยอมแพ้เขาเท่าไหร่นัก

“ได้สิ มีโอกาสเรามาแข่งกัน”

(จบแล้ว)