บทที่ 30 - รสนิยมพี่ชายแอบฮาร์ดคอร์ไปหน่อยนะ

บทที่ 30 - รสนิยมพี่ชายแอบฮาร์ดคอร์ไปหน่อยนะ

"แย่แล้ว!" เสิ่นเกอมีสีหน้าเคร่งเครียด

เติ้งอวี้ฉี: ?

"ลืมหยิบผักดองมาด้วย! ข้าวกล่องพอไม่มีผักดอง ข้าวก็หมดความอร่อยไปในพริบตาเลย เฮ้อ" เสิ่นเกอถอนหายใจออกมาด้วยความหดหู่ใจสุดๆ

เติ้งอวี้ฉีขี้เกียจจะสนใจเสิ่นเกออีก เธอถือข้าวกล่องเดินตรงดิ่งไปยังห้องชันสูตรทันที

เสิ่นเกอมองลึกเข้าไปในทางเดินที่สว่างไสวด้วยแสงไฟนีออน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น...

ห้างสรรพสินค้าทอมที่มีสิ่งวิปริตระดับ 7 เพ่นพ่านอยู่คือเขตปนเปื้อนระดับพิเศษ ส่วนที่นี่คือเขตปนเปื้อนระดับสูง ซึ่งหมายความว่าอย่างน้อยก็ต้องมีสิ่งวิปริตระดับห้าหรือระดับหกเพ่นพ่านอยู่

สิ่งวิปริตระดับห้าหรือระดับหกในอีกสี่ปีข้างหน้า ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ก็ต้องมีระดับหนึ่งหรือระดับสองเป็นอย่างน้อยแล้ว

เป็นสิ่งวิปริตที่หน่วยรับมือเหตุพิเศษ "เลี้ยง" เอาไว้เพื่อสร้างอุปกรณ์พลังงานวิปริต หรือว่าเป็นสิ่งวิปริตที่ถูกผนึกเอาไว้จากเหตุการณ์สิ่งวิปริตที่จัดการไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมากันแน่

แต่สิ่งที่ทำให้เสิ่นเกอสนใจมากที่สุดก็คือคำว่า "สำนักงานใหญ่สิ่งวิปริต"

ระบบมีช่วงเวลาห่างกันสี่ปี หมายความว่าหน่วยรับมือเหตุพิเศษในอีกสี่ปีข้างหน้าได้ตกเป็นสำนักงานใหญ่ของสิ่งวิปริตไปแล้ว และคำว่า "สำนักงานใหญ่" นี้นั้น เห็นได้ชัดว่ามีปัญหาใหญ่ซ่อนอยู่

ระบบเคยแจ้งเตือนว่าพื้นที่ที่มีสิ่งวิปริตโผล่ออกมาจำนวนมากคือ "รังสิ่งวิปริต" ต่อให้เป็นห้างสรรพสินค้าทอมก็ยังแจ้งเตือนว่าเป็น "รังของสิ่งวิปริตระดับ 7"

แต่สำนักงานใหญ่นี่...

มันหมายความว่าสิ่งวิปริตที่มีสติปัญญาได้ยึดครองหน่วยรับมือเหตุพิเศษไปแล้วงั้นเหรอ

ตั้งแต่เสิ่นเกอปลุกระบบให้ตื่นขึ้นมา นอกจากลุงหวังที่มีคุณลักษณะ "สามเศียรหกกร" แล้ว สิ่งวิปริตที่เขาเจอก็แทบจะเป็นสัตว์ทั้งนั้น

ถ้าคนกลายเป็นสิ่งวิปริตแล้วยังคงรักษาสติสัมปชัญญะเอาไว้ได้ นั่นถือเป็นข้อมูลระดับระเบิดภูเขาเผากระท่อมเลยทีเดียว!

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด เสิ่นเกอก็ถือข้าวกล่องเดินตามเติ้งอวี้ฉีเข้าไปในห้องชันสูตรที่ชั้นหนึ่งของฝ่ายเทคนิค

ในห้องชันสูตรมีคนอยู่เก้าคน นำโดยหลี่เสียงและเจ้าหน้าที่เทคนิคอีกสามคน ผู้ช่วยสองคน และนักรบติดอาวุธครบมืออีกสี่คนที่รับหน้าที่คุ้มกันความปลอดภัยให้พวกหลี่เสียง

"หัวหน้า"

"หัวหน้า"

เมื่อเห็นเติ้งอวี้ฉีและเสิ่นเกอเดินเข้ามา ผู้ช่วยสองคนก็เดินเข้าไปหา หนึ่งในนั้นพูดขึ้นว่า "หัวหน้าคะ คุณเสิ่นเกอ เชิญตามฉันมาทางนี้ค่ะ"

เนื่องจากเป้าหมายในการชันสูตรคือสิ่งวิปริต ดังนั้นการจะเข้าไปในห้องชันสูตรด้านในสุดจึงต้องเปลี่ยนไปใส่ชุดป้องกัน เพื่อป้องกันไม่ให้ได้รับผลกระทบจากสิ่งวิปริต

ถึงแม้ว่าตั้งแต่วินาทีแรกที่สิ่งวิปริตปรากฏตัวขึ้นมา นักวิทยาศาสตร์ของมนุษยชาติก็เริ่มทำการวิจัยพวกมันทันที แต่เวลาผ่านไปหลายปีก็ยังไม่มีใครรู้ว่าสิ่งวิปริตถือกำเนิดขึ้นมาได้อย่างไร

ตกลงแล้วนี่มันคือไวรัสบนโลก ไวรัสจากต่างดาว หรือว่า... สิ่งที่วิทยาศาสตร์ไม่สามารถอธิบายได้ อย่างเช่น... "ผี" กันแน่

ดังนั้นไอ้ชุดป้องกันนี้จะใช้ได้ผลจริงหรือไม่ก็ไม่มีใครรู้ แต่เพื่อความปลอดภัย เบื้องบนก็ยังคงสั่งการให้ปฏิบัติกับสิ่งวิปริตราวกับมันเป็นไวรัส ต้องสวมใส่อุปกรณ์ป้องกันให้มิดชิดถึงจะสามารถเข้าไปสัมผัสกับมันได้

หลังจากตามผู้ช่วยเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เติ้งอวี้ฉีก็เดินไปนั่งที่โต๊ะตัวเล็กมุมห้อง เปิดข้าวกล่องออกแล้วพูดว่า "พวกคุณพาเขาเข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันกินเสร็จแล้วจะตามไป"

เติ้งอวี้ฉีกินข้าวไปนิดหน่อยตอนสิบเอ็ดโมง จากนั้นก็ยุ่งหัวหมุนจนเกือบจะทุ่มนึงถึงจะได้เตรียมตัวกินมื้อเย็น ผลคือโดนเสิ่นเกอโทรตามตัวออกมา ตอนนี้เธอเลยหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว

"รับทราบค่ะหัวหน้า"

ผู้ช่วยหยิบชุดป้องกันชุดหนึ่งออกมาจากด้านข้าง ส่วนเสิ่นเกอกำลังมองดู "กล่องใบใหญ่" สีขาวทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่มีล้อเลื่อนอยู่ตรงมุมห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"นั่นอะไรน่ะ" เสิ่นเกอถาม

ผู้ช่วยตอบ "นั่นคือเก้าอี้ป้องกันของหัวหน้าแผนกเฉินค่ะ หัวหน้าแผนกเฉินเคยได้รับบาดเจ็บที่ขาจากการต่อสู้กับสิ่งวิปริต ทำให้เคลื่อนไหวไม่สะดวก คนในแผนกเทคนิคก็เลยสร้างเก้าอี้ตัวนี้ขึ้นมาเป็นพิเศษ สามารถเข้าไปนั่งข้างในได้เลย ถึงแม้ว่าตอนนี้หัวหน้าแผนกเฉินจะย้ายไปแล้ว แต่เก้าอี้ตัวนี้ก็ยังคงเก็บไว้ที่นี่ค่ะ"

"อ้อ แบบนี้นี่เอง ในเมื่อหัวหน้าแผนกเฉินไม่ได้ใช้แล้ว ผมขอยืมหน่อยได้ไหม ผมดูแล้วข้างในกว้างขวางดี นั่งเข้าไปคงจะกินข้าวไปดูชันสูตรไปได้สบายๆ เลย" เสิ่นเกอถาม

ผู้ช่วย: ?

"คุณแน่ใจนะว่าจะกินข้าวไปดูการผ่าตัดชันสูตรศพไปน่ะ" ผู้ช่วยขมวดคิ้วแน่น แค่นึกภาพตามกระเพาะก็ปั่นป่วนจนอยากจะอ้วกแล้ว

ส่วนเติ้งอวี้ฉีที่อยู่ข้างๆ ถึงแม้จะเพิ่งรู้จักกับเสิ่นเกอได้แค่สองวัน แต่หลังจากทนรับการทรมานทางจิตใจมาตลอดสองวันเต็มๆ เธอก็ชินชากับความแปลกประหลาดนี้ไปซะแล้ว

เสิ่นเกอโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ เขามุดเข้าไปในรถเข็นรูปทรงกล่องที่ดูเหมือน "รถไฟฟ้าคนแก่" ด้วยตัวเอง เปิดข้าวกล่องแล้วก็เริ่มสวาปามทันที

"..."

"คุณเสิ่นเกอคะ ฉันว่าคุณน่าจะ..."

ผู้ช่วยยังพูดไม่ทันจบ เสิ่นเกอก็ถือข้าวกล่องมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งสตาร์ท "รถไฟฟ้าคนแก่" แล้วขับฉิวออกไปอย่างชำนาญ

พอหลี่เสียงเห็นเสิ่นเกอขับรถไฟฟ้าคนแก่ออกมาก็ถึงกับอึ้ง "คุณเสิ่นเกอ คุณนี่มัน..."

"โทษทีนะ ยังไม่ได้กินมื้อเย็นเลย แถมยังต้องไปวิ่งไล่จับหนูมาตั้งไกล ไม่อยากจะกวนเวลาเลิกงานของพวกคุณ ก็เลยต้องกินรวบยอดแบบนี้แหละ" เสิ่นเกออธิบาย

"..."

ทุกคนถึงกับพูดไม่ออกไปตามๆ กัน

นักรบรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะแซวขึ้นมา "รสนิยมของพี่ชายแอบฮาร์ดคอร์ไปหน่อยนะ"

แต่ถึงยังไงการชันสูตรก็ไม่จำเป็นต้องให้เสิ่นเกอลงมือเองอยู่แล้ว แค่ให้เขาดูศพหนูวิปริต แล้วช่วยวิเคราะห์ว่าศพสิ่งวิปริตในตอนนี้แตกต่างจากตอนที่มันยังมีชีวิตอยู่อย่างไรก็พอ

เมื่อทุกคนเข้าไปในห้องชันสูตรด้านใน เสิ่นเกอก็เห็นว่าบนเตียงเหล็กมีศพที่ถูกถลกหนังออกไปกว่าครึ่ง หน้าท้องถูกผ่าเปิดออก เผยให้เห็นเครื่องในน่าขยะแขยงอยู่ข้างใน

เสิ่นเกอขับรถไฟฟ้าคนแก่เข้าไปใกล้ๆ เตียงชันสูตร กินข้าวไปพลางก็สังเกตศพหนูวิปริตอย่างละเอียดไปพลาง "แผลตรงซีกซ้ายของกะโหลกน่าจะเป็นฝีมือผมเองแหละ นอกจากจะใช้อิฐมอญฟาดแล้ว ผมก็ยังเอาเท้ากระทืบด้วย น่าจะประมาณ... สิบยี่สิบทีได้มั้ง"

"..."

หรือว่าท่านนี้ก็คือผู้สืบทอดวิชาท่าเท้าเหยียบนิ้วไร้เงาแห่งฝอซานในตำนาน

ก่อนตายหนูวิปริตตัวนี้ต้องไปเจอเรื่องสยองขวัญอะไรมากันแน่

หลี่เสียงเดินเข้าไปใช้เครื่องมือเขี่ยหัวหนูวิปริตขึ้น มือขวาถือเลื่อยไฟฟ้าทางการแพทย์ผ่ากะโหลกออกบางส่วน ทันใดนั้นสมองของหนูวิปริตก็ค่อยๆ ขยับยุกยิกออกมาเหมือนหนอนแมลงวัน มันทำการ "เชื่อมต่อ" กะโหลกส่วนที่ถูกตัดออกให้ติดกัน และเพียงแค่สองสามวินาทีต่อมา รอยแผลที่หลี่เสียงเลื่อยเอาไว้ก็หายวับไป

หลี่เสียงพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "คุณเสิ่นเกอ อย่างที่คุณเห็นครับ นอกจากแผลที่คุณสร้างไว้แล้ว แผลที่เกิดจากเครื่องมือของพวกเรา ล้วนถูกพลังงานวิปริตที่ตกค้างอยู่ในตัวหนูวิปริตสมานให้หายดีได้อย่างรวดเร็ว แต่เรากลับตรวจพบพลังงานวิปริตที่ไม่ใช่ของหนูวิปริตหลงเหลืออยู่ในแผลที่คุณสร้างขึ้นครับ"

"อ้อเหรอ" เสิ่นเกอพุ้ยข้าวเข้าปากคำโต เคี้ยวแจ็บๆ กลืนลงคอแล้วถามว่า "แล้วพวกคุณได้ตรวจอิฐมอญที่ผมเอามาด้วยหรือเปล่า"

ผู้ช่วยสาวที่ยืนอยู่ข้างเสิ่นเกอ เดิมทีตอนที่เห็นสมองยุกยิกของหนูวิปริตก็รู้สึกพะอืดพะอมจนมีน้ำย่อยตีตื้นขึ้นมาที่คอหอยอยู่แล้ว พอมาเห็นเสิ่นเกอเคี้ยวเต้าหู้ผัดพริกเสฉวนในชามดังแจ็บๆ อีก ก็ถึงกับทนไม่ไหว วิ่งไปอ้วกแตกใส่ถังขยะมุมห้องทันที

"คุณผู้ช่วยคนนี้กำลังตั้งครรภ์อยู่หรือเปล่าเนี่ย" เสิ่นเกอถามด้วยความสงสัย

บ้าบอตั้งครรภ์อะไรกันล่ะ โดนนายทำเอาอ้วกแตกต่างหาก!

ในห้องชันสูตรมีคนคลื่นไส้จนอ้วกแตกไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง หลี่เสียงจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ในสายตาของเขาตอนนี้มีเพียงศพของสิ่งวิปริตเท่านั้น

"ตรวจสอบแล้วครับ พบพลังงานวิปริตตกค้างที่ไม่ใช่ของหนูวิปริตอยู่ในอิฐมอญก้อนนั้นเหมือนกันครับ" หลี่เสียงตอบ

เมื่อเสิ่นเกอได้ยิน เขาก็พยักหน้าอย่างจริงจัง "พูดแบบนี้ก็คือ... อิฐมอญที่ผมบังเอิญเก็บได้จากตลาดสด มีพลังงานวิปริตชนิดอื่นตกค้างอยู่ ก็เลยกลายเป็นอาวุธพลังงานวิปริตที่เอาไว้จัดการหนูวิปริตได้พอดีอย่างงั้นสินะ"

"มีความเป็นไปได้ครับ" หลี่เสียงพึมพำ

เสิ่นเกอพูดต่อ "งั้นก็ง่ายนิดเดียว พวกคุณรีบส่งคนไปที่ร้านที่กำลังตกแต่งอยู่ตรงข้ามร้านขายปลาในตลาดสดถนนเฉิงหงเลย ไปโกยอิฐมอญที่นั่นกลับมาตรวจให้หมด ไม่แน่ว่าอาจจะได้อาวุธพลังงานวิปริตกลับมาเป็นคันรถเลยก็ได้นะ"

"จริงด้วย! ขอบคุณคุณเสิ่นเกอที่ช่วยเตือนครับ!" หลี่เสียงเพิ่งจะได้รับรายงานผลการตรวจสอบอิฐมอญเมื่อกี้นี้เอง ยังไม่ทันได้รายงานให้เติ้งอวี้ฉีทราบ พอได้ยินเสิ่นเกอเตือนสติ เขาก็รีบสั่งให้ผู้ช่วยส่งคนไปจัดการทันที

แต่เห็นได้ชัดว่าการไปครั้งนี้พวกเขามีแต่จะต้องคว้าน้ำเหลวกลับมา เพราะพลังงานวิปริตที่ตกค้างอยู่บนอิฐมอญก้อนนั้น ก็คือเศษซากที่หลงเหลืออยู่จากการที่เสิ่นเกอถืออิฐมอญแล้วเปิดใช้งานคุณลักษณะ "หยุดนิ่ง" เพื่อควบคุมหนูวิปริตนั่นเอง

และข้อมูลใหม่นี้ ก็ทำให้เสิ่นเกอมองเห็นแนวทางใหม่ๆ ในการจัดการกับเหตุการณ์สิ่งวิปริตด้วย!

[จบแล้ว]