บทที่ 24 - ระบบตบรางวัลให้นายเป็นสับปะรดสีเขียวหนึ่งลูก

บทที่ 24 - ระบบตบรางวัลให้นายเป็นสับปะรดสีเขียวหนึ่งลูก

ตอนที่เสิ่นเกอกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว เขาต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งซอง เปิดคอมพิวเตอร์เตรียมเลือกเพลงประกอบที่เหมาะกับการเปิดกาชา

เพลง "ความโชคดีมาเยือน" กับ "เพลงเปิดตัวโคตรเซียน" ก็เคยใช้ไปแล้ว ในพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์อย่างการเปิดกาชาแบบนี้ จะขาดเพลงประกอบไปไม่ได้เด็ดขาด

ต่อให้จะเป็นการสุ่มแค่ครั้งเดียวก็เถอะ!

"เอาล่ะ เลือกนายก็แล้วกัน!"

เสิ่นเกอเลือกเพลง "นักดูเอลผู้เร่าร้อน" จากสิบอันดับแรกของ "เพลงประกอบเปิดกาชา" ในเว็บวิดีโอชื่อดัง เมื่อเสียงตะโกนอันเร่าร้อนว่า "เทิร์นของฉัน ดรอว์การ์ด!" ดังขึ้น ดนตรีประกอบที่ฮึกเหิมก็ดังตามมาติดๆ

[ต้องการใช้ 100 แต้มระบบเพื่อทำการสุ่มรางวัลหรือไม่]

"สุ่มเลย!"

[กำลังสุ่มรางวัล!]

[ติ๊ง!]

[ขอแสดงความยินดี โฮสต์สุ่มได้ไอเทมสิ้นเปลือง "ระเบิดมือสังหาร F-1" หนึ่งลูก]

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้น สับปะรดสีเขียวขนาดเท่ากำปั้นลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะกระจก

สีหน้าของเสิ่นเกอในตอนนี้ดูแปลกไปเล็กน้อย ถึงแม้เขาจะอยากสุ่มได้อาวุธยุทโธปกรณ์ที่สามารถสร้างความเสียหายโดยตรงต่อสิ่งวิปริตจากระบบ ยิ่งถ้าเป็นแบบที่ไม่สะดุดตาและสามารถพกออกไปเดินถนนได้อย่าง "อุปกรณ์แช่แข็ง" กับ "ถุงมือดำ" ของหน่วยรับมือเหตุพิเศษก็จะดีมาก

แต่สับปะรดสีเขียวตรงหน้านี้ถึงจะตอบโจทย์เรื่อง "พลังทำลายล้างสูง" แต่แทบจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคำว่า "ไม่สะดุดตา" เลยสักนิด!

ประเทศเรามีกฎหมายห้ามพกพาอาวุธปืนและมีด ขนาดมีดปังตอฆ่าหมูยังพกออกไปเดินถนนไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับ "สับปะรดสีเขียว" ลูกนี้

"ระบบ แกหาเรื่องกันนี่หว่า!"

เสิ่นเกอเปิดหน้าเว็บขึ้นมาอยากจะดูข้อมูลจำเพาะของ "ระเบิดมือสังหาร F-1" ลูกนี้ พอไม่ดูก็ไม่เท่าไหร่ แต่พอดูแล้วอารมณ์ยิ่งซับซ้อนกว่าเดิม

"'ระเบิดมือสังหาร F-1' บรรจุระเบิดแรงสูงไว้ประมาณ 60 กรัม ใช้ชนวนหน่วงเวลา UZRGM โดยทั่วไปจะระเบิดภายใน 3.5 ถึง 4 วินาที ระยะขว้างปกติคือ 30 ถึง 45 เมตร แต่รัศมีหวังผลคือ 30 เมตร..."

พูดง่ายๆ ก็คือ ไอ้ของพรรค์นี้มันง่ายมากที่จะระเบิดโดนคนขว้างเข้าซะเอง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการพกมันใส่กระเป๋า ไม่ว่าจะตอนเดินผ่านเครื่องสแกน หรือโดนคนของหน่วยรับมือเหตุพิเศษเอาเครื่องมาสแกนดัง "ติ๊ดๆ" ใส่ รับรองว่าได้เข้าไปกินข้าวแดงในคุกยาวๆ แน่นอน

"ถ้าแน่จริงแกก็เสกมิติเก็บของส่วนตัวออกมาสิ!" เสิ่นเกอพูดด้วยความจนใจสุดๆ

[ขอให้โฮสต์พยายามเพิ่มระดับการประเมิน ระบบจะทำการปลดล็อกฟังก์ชันต่างๆ เพิ่มเติม]

"งั้นทำการประเมินระดับใหม่เลย"

[กำลังทำการประเมินสถานะปัจจุบันของโฮสต์...]

[ผลการประเมินคือ: ระดับ 0]

"นายเพิ่งบอกเองนะว่าฉันจัดการสิ่งวิปริตระดับ 2 ได้ด้วยตัวคนเดียว แต่ยังให้ฉันอยู่ระดับ 0 อีก ระบบประเมินของนายมีปัญหาใหญ่แล้วมั้งเนี่ย" เสิ่นเกอไม่ยอมรับ

[ผลการประเมินถูกต้องแล้ว]

เจ๋งโคตร

เสิ่นเกอค้นกล่องเหล็กขึ้นสนิมใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง ข้างในมีรูปถ่ายสีเหลืองซีดกับนาฬิกาพกเรือนเก่าและของอื่นๆ วางอยู่ จากนั้นเขาก็เอาสับปะรดสีเขียวใส่ลงไป

ถ้าโดนค้นเจอจริงๆ คงบอกได้แค่ว่าเป็น "ของดูต่างหน้าของคุณปู่" นึกว่าเป็นของเล่นโมเดลเลยไม่ได้เอาไปส่งตำรวจ ของแบบนี้เห็นได้ชัดว่าต้องรอให้ระดับการประเมินเพิ่มขึ้นจนระบบปลดล็อกมิติเก็บของส่วนตัวก่อนถึงจะเอาออกมาใช้ได้

หลังจากสุ่มรางวัลเสร็จ เสิ่นเกอก็กดเล่นเพลงประกอบต่อไป เพราะการฆ่าสิ่งวิปริตระดับ 2 นอกจากจะได้รางวัล 100 แต้มระบบแล้ว ยังมีเสบียงระดับ F แบบสุ่มที่ฝากไว้อีกหนึ่งชิ้นซึ่งยังไม่ได้กดรับ

ถ้าไม่นับเรื่องความอันตรายของสับปะรดสีเขียว ผลการสุ่มรางวัลครั้งนี้ถือว่า "โชคดี" อยู่พอสมควร เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเพลงประกอบนี้ได้ผล

"ระบบ รับรางวัล"

[กำลังสุ่มรางวัล...]

[สุ่มรางวัลสำเร็จ!]

[ได้รับ "สลอดหมดอายุ x 1 ชั่ง (ระดับ F)"]

บนโต๊ะกระจกปรากฏถุงใส่เมล็ดถั่วที่มีกลิ่นแปลกๆ ขึ้นมาหนึ่งถุง

เสิ่นเกอหยิบขึ้นมาดูด้วยสีหน้าประหลาดใจ

[สลอดหมดอายุ 1 ชั่ง (ระดับ F): กินเพียง 50 กรัมก็สามารถขับสารพิษออกจากร่างกายได้อย่างรวดเร็ว มีผลกับยาพิษทุกชนิดที่ไม่ได้ออกฤทธิ์ร้ายแรงถึงตายในทันที (เห็นผลภายใน 1 นาที)]

เสิ่นเกอโยนถุง "สลอดหมดอายุ" ไปไว้ใต้เตียงเงียบๆ จากนั้นก็ขยับเมาส์ไปกดยกเลิกถูกใจเพลงประกอบ แล้วกดบล็อกทิ้งซะ

ลาก่อน!

เสิ่นเกอเลื่อนดูเว็บบอร์ดด้วยความเซ็ง ใน "เว็บบอร์ดเมืองหรง" เขาก็เจอเรื่องเหตุการณ์สิ่งวิปริตที่ถนนเฉิงหงเมื่อตอนเย็นจริงๆ แต่กระทู้พวกนี้อยู่รอดได้ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง "เว็บบอร์ดเมืองหรง" ทั้งบอร์ดก็กลายเป็นหน้า 404 แจ้งเตือนว่าเครือข่ายมีปัญหา

"หน่วยรับมือเหตุพิเศษทำงานเร็วจริงๆ" เสิ่นเกออุทานพร้อมกับค้นหาข้อมูลต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับสิ่งวิปริตบนอินเทอร์เน็ต

ตอนนี้เขา "เปิดเผย" ตัวตนกับหน่วยรับมือเหตุพิเศษไปหมดแล้ว ต่อให้ค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวกับสิ่งวิปริตแล้วโดนตำรวจมาเคาะประตูบ้านก็ไม่เป็นไร

เพราะการเจอเหตุการณ์สิ่งวิปริตถึงสองครั้งในสองวัน ถ้าเขาไม่สนใจค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งวิปริตเลยสิถึงจะน่าสงสัยสำหรับหน่วยรับมือเหตุพิเศษมากกว่า

ในฐานะที่เป็นชนวนเหตุให้สิ่งวิปริตถูกเปิดเผยต่อสายตาชาวโลกในอีกสามปีข้างหน้า เหตุการณ์สิ่งวิปริตในประเทศซากุระเห็นได้ชัดว่าน่าเข้าไปศึกษาค้นคว้าเป็นอย่างยิ่ง

แต่เมื่อเสิ่นเกอพิมพ์คำค้นหาว่า "สิ่งวิปริต" "เหตุการณ์สิ่งวิปริต" "มิติวิปริต" "อาณาเขตวิปริต" เป็นต้น เนื้อหาที่ค้นหาเจอกลับทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตาอย่างเต็มที่

"ชุดคอสเพลย์สิ่งวิปริตล่าสุดของโมโมโนกิ สามคำคือ โคตร ดึง ดูด!"

"เหตุการณ์สิ่งวิปริตในโรงเรียนมัธยม... กางเกงในร้อยตัวที่หายไปของนากาโนะ"

"กางอาณาเขตวิปริต เกมหยุดเวลาของเอริกะ!"

"หนึ่งร้องไห้ สองโวยวาย สามขึ้นเตียง... อาจารย์มิคามิพูดคุยถึงความสุขแห่งความปรารถนาอันวิปริต!"

"นี่มัน..."

เครื่องมือค้นหานี่มันช่างทรงพลังจริงๆ!

ต้องยอมรับเลยว่า ในฐานะที่เป็นวัฒนธรรมประจำชาติของประเทศซากุระ ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์อะไรก็สามารถเอาไปเชื่อมโยงกับบรรดาอาจารย์ทั้งหลายได้หมด ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจสักนิด

ในใจของเสิ่นเกอตอนนี้มีแต่เรื่องของสิ่งวิปริต ไม่มีอารมณ์จะมาศึกษาเรื่องพวกนี้ เขาจึงพยายามใช้คำค้นหาต่างๆ กันเพื่อค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับสิ่งวิปริตต่อไป

แม้จะค้นหาเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับสิ่งวิปริตไม่เจอเท่าไหร่นัก แต่ตำนานพื้นบ้านของประเทศซากุระกลับดึงดูดความสนใจของเสิ่นเกอได้

อย่างเช่น...

"ทุกครั้งที่หมอกลงจัด คุณจะเข้าสู่มิติไร้ผู้คนอันแปลกประหลาด สาวสวยหุ่นแซ่บที่สวมหน้ากากอนามัยจะเข้ามาถามคุณว่า ฉันสวยไหม"

"หลังฝนตก เมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งปรากฏโคมไฟหัวคนขนาดยักษ์ พวกมันจะแปลงกายเป็นคนรู้จัก เพื่อให้คุณเปิดหน้าต่าง และกลายเป็นพวกเดียวกับพวกมัน"

"..."

ยังมีตำนานพื้นบ้านที่คล้ายคลึงกันอีกมากมาย คำศัพท์อย่าง "มิติไร้ผู้คน" "โคมไฟหัวคน" เป็นเรื่องยากที่จะไม่เอาไปเชื่อมโยงกับมิติวิปริตและสิ่งวิปริต

"ถ้าเป็นแบบนี้ พื้นที่ไหนมีตำนานพื้นบ้านเยอะ ก็แสดงว่ามีความถี่ในการปรากฏตัวของสิ่งวิปริตสูงงั้นเหรอ" เสิ่นเกอพบแนวทางค้นหาใหม่ เขาเปลี่ยนคีย์เวิร์ดแล้วเริ่มค้นหาตำนานพื้นบ้านบางเรื่องในประเทศตัวเอง

พอค้นหาปุ๊บก็พบเบาะแสมากมายทันที

"บ้านผีสิงในสวนสนุกแห่งหนึ่งที่เมืองเจเจ นักท่องเที่ยวอ้างว่าเจอผีตัวเป็นๆ ชมเปาะว่าคุ้มค่าตั๋วสุดๆ"

"เมืองต้าชางปรากฏชายชราที่ชอบเคาะประตูบ้าน ว่ากันว่าเป็นคุณปู่ของนักเรียนคนหนึ่งที่ตายไปนานแล้ว"

"..."

แม้ว่า "ข่าว" พวกนี้จะค้นหาไม่เจอในแพลตฟอร์มที่เป็นทางการ แต่ในแพลตฟอร์มที่เกี่ยวกับเรื่องลี้ลับกลับมีอยู่ไม่น้อย

"เรื่องเล่า" มากมาย เมื่อลองเอามาปะติดปะต่อดู ก็จะพบเบาะแสที่คล้ายคลึงกับ "มิติวิปริต" และ "สิ่งวิปริต" แม้กระทั่งย้อนไปไกลหน่อย ก็สามารถสืบสาวไปถึงเรื่องผีในสมัยโบราณได้

อันที่จริงจากที่เติ้งอวี้ฉีหลุดปากออกมาว่า "สาขาเมืองหรงก่อตั้งมาหลายปี" ก็พอมองออกแล้วว่า เหตุการณ์สิ่งวิปริตไม่ได้เพิ่งจะปรากฏขึ้นในช่วงสองปีนี้

เพียงแต่เพราะเหตุผลบางอย่าง ทำให้โอกาสเกิดเหตุการณ์สิ่งวิปริตในช่วงปีหลังๆ มีมากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าเบื้องบนจะพยายามอย่างหนักเพื่อปกปิดเรื่องพวกนี้เอาไว้ แต่ในเมื่อเครือข่ายอินเทอร์เน็ตพัฒนาไปไกลขนาดนี้ ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการแพร่กระจายข้อมูลที่เกี่ยวข้อง

อย่างเช่น เสิ่นเกอเพิ่งจะค้นเจอ "รถวิปริต" เวอร์ชั่นใหม่เอี่ยมในเว็บไซต์เรื่องเล่าสยองขวัญได้อย่างรวดเร็ว

"ย่านการค้าใจกลางเมือง ชายหนุ่มนั่งรถแท็กซี่แล้วไม่จ่ายตังค์ แถมยังจุดไฟเผารถอีกต่างหาก!"

เสิ่นเกอ: ...

เวรเอ๊ย!

[จบแล้ว]