ตอนที่ 50 คทาแห่งความเงียบ

บนผนังของห้อง มีคทาแห่งความเงียบ 3 ด้านแขวนเรียงกัน  แต่ละด้ามจะมีแถวอักขระแยกออกจากกัน อักษรทั้ง 3 บรรทัดเหล่านี้คือคำใบ้ถึงคำตอบปริศนา  เย่ว์หยางจำเป็นต้องหาคำตอบที่ถูกต้อง

แต่ถ้าเขาตอบไม่ถูก  กลไกกับดักจะเริ่มทำงาน พอเห็นว่าเวลาที่โล่ห์ป้องกันทุกอย่างเหลือน้อยลงไปทุกที  เขาก็ยิ่งร้อนใจ  อย่างไรก็ตาม นี่คือกฎของหอทงเทียน

ทุกคนถูกทดสอบด้วยวิธีนี้  ไม่มีตัวเลือกอื่น  แน่นอน พวกเขาคงวางมือเรื่องคทาแห่งความเงียบแล้วหันไปสู้กับไคเมรา 3 หัว แต่นั่นดูเหมือนจะยากยิ่งกว่า

"ไม่ใช่เกมปริศนาหรือ?  เราก็เล่นเกมเหล่านี้มาเยอะแล้ว  อย่าบอกข้านะว่าหัวข้ออย่าง ปริศนาเจ้าชายน้อยมีไว้แค่แสดง?"”

'เย่ว์หยาง'ปลอบใจตัวเอง เขาดูที่ประโยคซ้ายมือและอ่าน

"ข้าคือไม้ตีแมลงวัน  แมลงวันตัวหนึ่ง เมื่อไรก็ตามที่ข้าเห็นมันบินตอม ข้าก็ตีมันจนตาย ไม้ตีแมลงวันเหรอ? ไม้ตีแมลงวันนี้สามารถตีไคเมรา 3 หัวให้ตายได้หรือ?"”

'เย่ว์หยาง'เริ่มมีเหงื่อกาฬไหล  เขารู้สึกว่า มันเหมือนกับว่าไคเมรา 3 หัวจะหวดเขาตายแทนเสียมากกว่า ประโยคกลางบอกไว้ว่า

"ข้าคือผู้นำที่น่าเกรงขาม  ที่ใดก็ตามที่ข้าไปปรากฏจะกลายเป็นเงียบกันทั้งห้อง ข้าเป็นเพียงคนเดียวที่พูด  ไม่มีใครกล้าคุยต่อหน้าข้า  ไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ก็ไม่มีใครพูดได้"”

พอเห็นอย่างนี้ 'เย่ว์หยาง'สาปแช่งในใจ ประโยคด้านขวาแตกต่างสิ้นเชิงกับ 2 ประโยคก่อนหน้านั้น ไม่มีคำใบ้ที่โดดเด่นใดๆ  แต่น้ำหนักข้อความเป็นไปในเชิงซ่อนความขมขื่นและเห็นอกเห็นใจ  มันเหมือนกับอาการคร่ำครวญของสตรีที่เป็นม่ายมานานหลายปี

"หัวใจข้าต้องการบอกเจ้า  ตาข้าก็ต้องการบอกเจ้า กายทั้งหมดของข้าก็ต้องการบอกเจ้า  แต่เจ้าไม่เข้าใจ"

"ป้าฉงเหยา! ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าท่านยังอุตส่าห์มีแฟนๆ นักออกแบบชั้นเทพมาออกแบบเกมในหอทงเทียนด้วย"”

'เย่ว์หยาง'อดชื่นชมไม่ได้ เขาสามารถเลือกได้ 1 ข้อจากทั้ง 3  เขาจะเลือกข้อไหนดี? 'เย่ว์หยาง'ขมวดคิ้ว  เขารู้สึกว่าทั้ง 3 ข้อมีความเป็นไปได้น้อยที่จะถูกต้อง

แต่คำใบ้ทั้งหมดดูไม่เหมือนว่าจะเป็นคำตอบแต่อย่างหนึ่งอย่างใด ไม้ตีแมลงวัน?  ท่านผู้นำ?  หรือแม่ม่าย? เวลาผ่านไปจากวินาทีเป็นนาที  ตัวเลือกไม่ง่ายเลย

แม้ว่าเขาจะพบคทาแห่งความเงียบของจริงได้ในที่สุด ถ้าเวลาสำหรับโล่ห์ป้องกันทุกอย่างถึงขีดจำกัด   เขาจะไม่มีเครื่องป้องกันเอาไว้ปกป้อง และสถานการณ์จะแย่ยิ่งขึ้นไปอีก

'เย่ว์หยาง'เตรียมสุ่มเลือกมา 1 คำตอบ เช่นไม้ตีแมลงวันที่ก้าวร้าวมาก บางทีมันอาจกลายคทาเงียบขี้โม้ก็ได้ 'เย่ว์หยาง' กระโดดขึ้นไปหยิบไม้ตีแมลงวัน

เพียงแค่นั้น เขาเห็น'ฮุยไท่หลาง'ถูกทาคินขวิดทันที ส่งผลให้มันปลิวไปกระแทกกับผนังอย่างแรง 'เย่ว์หยาง'เหลือบมองอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ทันใดนั้นเขาพบว่ามีคันโยกควบคุมกลไกกับดักรอบๆ ผนังได้เผยให้เขาเห็น มันแปลก เขาร่อนไปข้างหน้าด้วยความสูงและตรงไปที่คันโยกควบคุมในด้านตะวันออก คำว่า ไม้ ถูกแกะสลักไว้ด้านใน และกลไกด้านทิศใต้ก็คือ ไฟ

'เย่ว์หยาง' เขารีบมองไปทางด้านตะวันออก  ซึ่งมีคำว่า ดิน อยู่บนนั้น  ทางด้านเหนือมีคำว่า น้ำ รวมเป็น 5 ธาตุ ขาดอยู่เพียง 1 ก็คือ โลหะ นี่ทำให้ใจของเขาเต้นแรง เป็นไปได้ว่า คันโยก โลหะ อยู่ที่ไหนกัน? ไม่มีคันโยกยาวอื่นบนเพดาน บนพื้นดิน

ยามนั้น 'เย่ว์หยาง'ก็ตระหนักได้ทันทีว่า เขาช่างโง่จริงๆ เขาวิ่งไปที่ทางเข้าห้องด้านข้าง  และหยุดหน้ารูปปั้นปีศาจหัวแกะขนาดใหญ่ 2 ตัว มีหอกอยู่ในมือของรูปปั้นที่เฝ้าประตูแต่ละตน มีคำสลักบนหอกข้างซ้ายว่า

"ข้าเป็นใบ้..."”

สลักบนหอกด้านขวาว่า

"ข้าคือโลหะ"”

'เย่ว์หยาง'เอื้อมมือออกไปจับหอกด้านขวาแล้วร้องออกมาว่า

"เจ้านั่นเอง"”

ในขณะเดียวกัน โล่ห์ที่ป้องกันได้ทุกอย่างของ'เย่ว์หยาง'เริ่มกระพริบ ปล่อยวางอย่างอื่นทุกอย่าง 'เย่ว์หยาง'คว้าหอกที่มองไว้แต่แรกแล้ววิ่งออกไป

เวลาของเขาตอนนี้เหลืออย่างจำกัด เขามีทางเลือก 2 ทาง คือ 1 รีบจากไปขณะที่ยังมีโล่ห์ป้องกันได้ทุกอย่าง  หรืออีกทางคือ มุ่งไปเผชิญหน้ากับไคเมรา 3 หัว เย่ว์หยางกัดฟันและเพ่งดูทางออก  ไม่..เขาคงไม่จากไป ถ้าเขาจากไป มันก็เหมือนกับสู้แพ้ และเขาจะไม่ได้อะไรจากมัน

ถ้าเขาอยู่เผชิญหน้ากับไคเมรา  เกราะป้องกันทุกอย่างของเขาจะหายไป  อย่างไรก็ตาม เขาสามารถเอาคทาแห่งความเงียบมาได้  ไม่ว่ากรณีใด อย่างน้อยเขาก็ได้สมบัติ เขาจะไม่ลองดูได้อย่างไร?

ปัจจุบัน 'เย่ว์หยาง'มีประสบการณ์มากกับความเครียดอย่างที่อุลตราแมนได้เผชิญมา  จากภายนอก ดูเหมือนอุลตราแมนใช้เวลาทุกวันคลุกคลีกับสาวๆ พูดคุยเรื่องความรักและสู้กับสัตว์ประหลาดตัวเล็กตัวน้อย

อย่างไรก็ตาม เขามีพลังความสามารถมากที่สุดเพียง 3 นาทีสุดท้ายก่อนที่พลังและความแข็งแกร่งจะหมดไปจากตัว  นี่เองทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อย และมีปกติเก็บตัวไม่กล้าสู้หน้าคนอื่นๆ เขาได้ทำแบบนี้มานานมาก ถ้าอุลตราแมนสามารถทนได้ 3 ชั่วโมง

อย่างนั้นเขาจะเป็นที่หวั่นเกรงสัตว์ประหลาดน้อยได้อย่างไรกัน เขามีเวลานานพอที่จะไปนอนได้ ไม่ต้องสู้ แล้วค่อยระเบิดสัตว์ประหลาดตัวเล็กตัวน้อยให้เป็นจุลแล้วฆ่ามันทั้งหมด

ในทำนองเดียวกัน  ถ้าโล่ห์ทองป้องกันได้ทุกอย่างของเขาใช้ได้ถึง 10 ชั่วโมงแทนที่จะเป็น 10 นาที อย่างนั้น'เย่ว์หยาง'คงไม่ต้องรีบร้อนรวบรวมคทาแห่งความเงียบและอักขระบอด

นอกจากนี้ เขายังมีเวลาดื่มชาได้สักถ้วย กินอาหารสักมื้อและแม้แต่หลับสักงีบก่อนจะสู้กับไคเมรา 3 หัวโดยไม่ต้องเร่งรีบ ปัญหาก็คือ โล่ห์ที่ป้องกันได้ทุกอย่าง ตอนนี้เหลือเพียง 1 นาทีสุดท้าย

'เย่ว์หยาง'แทบจะบ้าถึงขนาดอยากจะทึ้งหัวตัวเองให้พ้นเรื่องยุ่งยากให้รู้แล้วรู้รอด ทำไมมันจึงเป็นว่า เขาไม่สามารถสู้ได้ทันทีที่โล่ห์หายไปล่ะ? ช่วงเวลาที่เขาไปถึงทางออกและทางเข้าห้องด้านขวา โล่ห์ของเขาก็หายไปแล้ว  'เย่ว์หยาง'ยิ้ม แม้ไม่มีโล่ห์ เขาก็จะมีส่วนร่วมต่อสู้ด้วย

อย่างไรก็ตาม  เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากยกมือขึ้น  ร่างของเขาถูกผนึกไว้ด้วยพลังที่มองไม่เห็น  พลังของเขาไม่ได้ลดลง เพียงแต่ปล่อยออกมาไม่ได้

ดังนั้นเขาจึงโจมตีไม่ได้  'เย่ว์หยาง'อยากจะเหวี่ยงหมัดออกไปโจมตี แต่เขาพบว่าไม่สามารถขยับหมัดได้เลย  เหมือนกับว่ามีมือที่มองไม่เห็นดึงแขนเขาไว้ กฎระบุไว้ว่า ที่แดนดาว วิหารราศีเมษ นักสู้ใดๆ ผู้สูญเสียโล่ห์ที่ป้องกันได้ทุกอย่างสามารถใช้พลังป้องกันตัวเองได้เท่านั้น แต่ไม่สามารถโจมตีได้ มีเพียงสัตว์อสูรที่สามารถโจมตีและมีส่วนร่วมในการต่อสู้ได้

"ตายเป็นตาย"”

'เย่ว์หยาง'คงไม่ใส่ใจจะไปค้นหาอักขระบอดเนื่องจากหอกอย่างคทาแห่งความเงียบในมือของเขา ยังคงมีเวลาจำกัด 'เย่ว์หยาง'เหินขึ้นไปและจากนั้นพุ่งหอกลงมาที่พื้น

ทันใดนั้น หอกเปล่งแสงสีขาววาบหนึ่ง และในชั่วพริบตา  ทั้งเวทีก็สว่างไปด้วยแสงไฟสดใสราวกับเป็นตอนกลางวัน ในที่สุด คลื่นกระแทกก็แผ่กระจายเป็นวงกลมออกไป หัวมังกรของไคเมรา 3 หัวอ้าปากของมันออก

แต่ไม่สามารถพ่นกรดสีเขียวออกมาได้ กรดสำรองจำนวนมากล้นออกจากปากของมัน หยดลงบนพื้น  แต่หัวมันไม่สามารถยิงมาที่เย่ว์หยางได้ หัวมังกรคงส่ายไปมา

มันดูเหมือนมีอะไรมัดปากมันไว้ และตอนนี้มันพยายามดิ้นรนจากอาการปากค้างของมัน  แต่แม้จะดิ้นรนขนาดไหน  มันก็ไม่สามารถหลบหนีสถานการณ์นี้ได้

'เย่ว์หยาง'ยินดีอยู่ในใจ  หอกนี้คือคทาแห่งความเงียบแน่ๆ แสงรัศมีสีขาวถูกปล่อยออกมาเป็นคลื่นล้อมรอยคทาแห่งความเงียบ 'เย่ว์หยาง'รู้สึกว่าเวลาที่จำกัดมากที่สุดมีเพียง 10 นาที  กล่าวอีกนัยหนึ่ง

ถ้าเขาไม่สามารถเอาชนะไคเมรา 3 หัวได้ภายใน 10 นาที  เขาจะตกอยู่ในอันตราย  'ฮุยไท่หลาง'มีเวลานานตั้งแต่มันออกมา  แต่มันไม่กล้าพุ่งเข้าโจมตีไคเมรา  มันเข้าไปหลบในที่ไหนสักแห่งระยะห่าง  พลางคำรามเสียงต่ำใส่ไคเมราตลอดเวลา

โคเงาเข้าโจมตีอย่างไม่เกรงกลัว หัวราชสีห์เพลิงของไคเมรา 3 หัว ที่อยู่ตรงกลางพ่นเปลวไฟใส่โคเงา  อย่างไรก็ตาม  โคเงาไม่รู้จักหลบเลี่ยง  นางกลับวิ่งเข้าใส่โดยตรงแทน นางกระโดดขึ้นไปเหนืออากาศแล้วกำหมัดแล้วทุบไปที่จมูกของราชสีห์ไฟอย่างแรง

หัวราชสีห์ไฟ คำรามออกมาด้วยความโกรธและเจ็บปวด เงายักษ์ที่คอยสนับสนุนเพิ่มพลังให้ 100 เท่าได้หายไปแล้ว เพราะข้อจำกัดเวลา

มิฉะนั้นแล้ว หัวราชสีห์เพลิงคงทรมานมากบาดเจ็บมากหลังจากโดนโคเงาโจมตี มังกรไม่สามารถพ่นกรดได้อีกต่อไป   มันหันมาช่วยโจมตีทันที พยายามกัดโคเงา อย่างไรก็ตาม  มันยังไม่ตระหนักว่า'เย่ว์หยาง'กำลังรอช่วงเวลานั้น

ทันทีที่มันเปลี่ยนเป้าหมาย เสี่ยวเหวินหลีเข้าใจความคิดของเขา  ท่ามกลางแสงสว่างที่กระจายออกและกลิ่นหอมอบอวล  เธอเปลี่ยนรูปแล้วบินขึ้นไปในอากาศเหมือนสายรุ้ง มือทั้งสองของเธอถือดาบเยือกแข็งคู่หนึ่ง เธอใช้มันฟันลงไปที่คอยาวของหัวมังกร ก่อให้เกิดแผลสายหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม อากาศเยือกแข็งรอบๆ มีดก็ระเบิดออก ทำให้อากาศในเวทีสู้เต็มไปด้วยหิมะ  ผนึกแช่แข็งทำได้สำเร็จแล้ว  หัวมังกรเคลื่อนไหวช้าลง และการกัดของมันก็ค่อยๆ ลดลงด้วยเช่นกัน

ก่อนที่มันจะสามารถกัดโคเงาได้  หัวของมันทั้งหมดก็ถูกน้ำแข็งผนึกไว้และกลายเป็นตุ๊กตาน้ำแข็ง ดาบยะเยือกคู่นี้มีพลังที่น่ากลัว แม้แต่จ้าวปีศาจ'ฮาซิน' ก็ยังไม่สามารถป้องกันแขนของมันจากการแช่แข็งได้จนเคลื่อนไหวช้าเหมือนทากคลาน

ป่วยการจะพูดถึงไคเมรา 3 หัวชั้นทอง ระดับ 6 'เย่ว์หยาง'ตื่นเต้นมากที่เห็นการโจมตีของ'เสี่ยวเหวินหลี' ตามที่คาดไว้ ที่ถูกแล้วควรเรียกนางว่าอสูรเด็กระดับเพชร นางสุดยอดจริงๆ

แม้ว่านางจะยังคงอยู่ในสถานะเด็กอ่อนแค่ระดับ 1  นางก็สามารถผนึกหัวของไคเมรา 3 หัว ชั้นทอง ระดับ 6 ได้ ในการจู่โจมครั้งเดียว  มันน่าจะดีกว่ามองหาอักขระบอดในห้องด้านขวา

'เย่ว์หยาง'เพ่งไปที่หัวแกะด้านซ้าย แม้ว่ามันจะไม่พยายามโจมตีก็ตาม อย่างไรก็ตาม  'เย่ว์หยาง'รู้สึกว่าหัวแกะนี้ที่ไม่มีท่าทีคุกคามจะมีพลังมากที่สุดและมีลักษณะน่ากลัวที่สุด  หากปราศจากอักขระใบ้ควบคุมหัวแกะ  การต่อสู้นี้จะจบลงอย่างไร?

ที่มา:https://writer.dek-d.com/tanay2507/story/viewlongc.php?id=1429532&chapter=50