บทที่ 41 - คดีฆาตกรรม

บทที่ 41 - คดีฆาตกรรม

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

วันต่อมา ณ ร้านอาหารแห่งเดิม ซ่งเฟยยื่นปึกเอกสารส่งให้จ้าวเย่า

เขามองจ้าวเย่าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดก่อนจะพูดขึ้น "อ่านตรงนี้ให้จบเลยนะ อ่านเสร็จแล้วก็ทำลายทิ้งซะ เรื่องนี้มันร้ายแรงกว่าที่ฉันคิดไว้ เบื้องบนกำลังให้ความสนใจเป็นพิเศษ"

"แล้วก็จำไว้นะว่าเรื่องนี้มันมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่อันตรายมาก ฉันขอเตือนว่าอ่านจบแล้วก็ลืมมันไปให้หมดซะ"

ท่าทีจริงจังของอีกฝ่ายทำเอาจ้าวเย่าต้องปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมตามไปด้วย เขาเปิดแฟ้มเอกสารออกแล้วกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว

เอกสารชุดนี้เห็นได้ชัดเลยว่าไม่ใช่เอกสารทางการของหน่วยงานรัฐ แต่มันคือข้อมูลสรุปที่ซ่งเฟยไปแอบสืบและรวบรวมมาจากคนรู้จักอีกที

สถานการณ์คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในตอนนี้เกิดเหตุขึ้นมาแล้วถึงสิบสองคดี หนำซ้ำยังมีเจ้าหน้าที่รัฐสองคนตกเป็นเหยื่อและเสียชีวิตไปแล้วด้วย

ต่อให้ทางการจะพยายามปิดข่าวอย่างสุดความสามารถแค่ไหนแต่มันก็เริ่มจะปิดไม่อยู่แล้ว

ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็คือจากร่องรอยที่พบในที่เกิดเหตุทั้งสิบสองแห่ง มันบ่งชี้ชัดเจนว่าฆาตกรที่ลงมือในแต่ละคดีไม่ใช่คนคนเดียวกันเลย

นั่นหมายความว่ามีกลุ่มคนร้ายสุดอำมหิตรวมหัวกันก่อเหตุฆาตกรรมต่อเนื่องนี้อยู่

นอกจากนี้ทรัพย์สินมีค่าทั้งหมดในที่เกิดเหตุ ไม่ว่าจะเป็นเงินสดหรือเครื่องเพชรก็ไม่มีร่องรอยการถูกรื้อค้นหรือสูญหายไปเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันเหยื่อทุกคนล้วนถูกทรมานอย่างทารุณก่อนที่จะสิ้นใจ

เห็นได้ชัดเลยว่าเป้าหมายของกลุ่มฆาตกรพวกนี้ไม่ได้ทำไปเพื่อประสงค์ต่อทรัพย์

เมื่อจ้าวเย่าอ่านข้อมูลสำคัญจนจบ ซ่งเฟยก็หยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดไฟเผาเอกสารที่ตัวเองเป็นคนเขียนขึ้นมากับมือ

เขามองดูแผ่นกระดาษที่ค่อยๆ มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองจ้าวเย่า "ตอนนี้แกคงรู้แล้วสินะว่าเรื่องนี้มันอันตรายแค่ไหน"

จ้าวเย่าพยักหน้ารับเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก "พลังของแมวพลังวิเศษตัวนี้คืออะไรกันแน่ ควบคุมมนุษย์งั้นเหรอ หรือว่าเป็นภาพลวงตา หรือว่ามันสามารถแปลงร่างได้เอง แต่การก่อคดีฆาตกรรมติดๆ กันถึงสิบสองคดีแบบนี้ แมวตัวนี้มันอันตรายเกินไปแล้ว ต้องรีบหาทางหยุดยั้งมันให้เร็วที่สุด"

ในเมื่อฝั่งตำรวจคงไม่สามารถช่วยอะไรได้มากกว่านี้แล้ว จ้าวเย่าจึงเบนเป้าหมายไปหาข้อมูลจากพวกแมวพลังวิเศษแทน

คิดได้ดังนั้นหลังจากแยกย้ายกับซ่งเฟยเขาก็เปิดแอปวีแชตและเข้าไปในแชตกลุ่มของแมวพลังวิเศษ เขาสังเกตเห็นว่ามีไอดีชื่อ อี้อี้ เพิ่งจะเข้าร่วมกลุ่มมาหมาดๆ

เขาพิมพ์ข้อความถามลงไป "ช่วงนี้มีใครได้ยินข่าวเรื่องแมวพลังวิเศษไล่ฆ่าคนบ้างไหม"

"เด็กใหม่พิมพ์เป็นแล้วเว้ย" หัวหน้าเสือดาว โผล่มาแซวเป็นคนแรก "เหมียวๆๆ มีแมวไล่ฆ่าคนด้วยเหรอ จริงปะเนี่ย"

รักปลาแห้งที่สุด พิมพ์เสริม "ต้องเป็นพวกแมวพันธุ์แน่ๆ เลย ไอ้พวกนี้มันชอบมีอาการทางประสาท เอะอะก็หงุดหงิดอาละวาดใส่คนอื่น"

"อย่ามาบูลลี่สายพันธุ์กันสิวะ" เหมียวหล่อขั้นเทพ พิมพ์ขัดขึ้นมา "ฉันเหมือนจะเคยได้ยินใครพูดถึงเรื่องนี้อยู่เหมือนกันนะ ว่าแต่ หล่อจนลืมชื่อ นายถามเรื่องนี้ทำไมเหรอ"

จ้าวเย่าเพิ่งจะอ้าปากเตรียมพิมพ์ตอบ จู่ๆ เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ 'ในกลุ่มนี้มีแมวพลังวิเศษอยู่ตั้งเยอะ หรือว่าไอ้แมวฆาตกรนั่นมันจะแฝงตัวอยู่ในกลุ่มนี้ด้วย' พอคิดแบบนั้นจ้าวเย่าก็เริ่มระมัดระวังตัว เขาเปลี่ยนคำตอบเป็น "แค่ฟังเพื่อนเล่ามาน่ะ ก็เลยสงสัยนิดหน่อย"

เหมียวหล่อขั้นเทพ พิมพ์เตือน "เรื่องแบบนี้นายอย่าเข้าไปยุ่งจะดีกว่า ฉันเคยได้ยินมาว่ามีแมวบางตัวที่ถูกทารุณกรรมมาเป็นเวลานาน พอพวกมันตื่นขึ้นมามีพลังวิเศษพวกมันก็เลยคิดอยากจะแก้แค้นมนุษย์"

"แต่มนุษย์น่ะแข็งแกร่งมากนะ แล้วมนุษย์หลายคนก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร เพราะงั้นฉันถึงไม่เห็นด้วยกับพวกแมวที่คิดจะแก้แค้นมนุษย์ สมาชิกในกลุ่มพวกเราต่างก็เป็นพวกวางตัวเป็นกลางกันทั้งนั้น ถ้านายบังเอิญไปเจอแมวพวกนั้นล่ะก็ ทางที่ดีอย่าไปยุ่งเกี่ยวด้วยจะดีกว่า"

"ถ้าพวกเราเปิดศึกกับมนุษย์ขึ้นมาจริงๆ จุดจบเพียงอย่างเดียวก็คือพวกเราจะถูกกวาดล้างจนหมดเกลี้ยง นอกจากพวกเราจะซวยแล้ว พวกแมวธรรมดาทั่วไปก็จะต้องมารับเคราะห์ไปด้วย"

เจ้าอ้วนนักล่าลู่ปัน กระโดดเข้ามาแทรก "ฉันไม่เห็นจะกลัวเลย คราวที่แล้วฉันไล่ฟันคนตั้งแต่ถนนป๋ายอวิ๋นฝั่งตะวันออกไปยันฝั่งตะวันตก ฟันฉับๆๆ ร่วงเป็นใบไม้ร่วง ต่อให้เอารถถังมาก็ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก"

"ถ้าตอนนั้นฉันไม่ปวดขี้ขึ้นมาซะก่อนนะ ป่านนี้ฉันคงบุกไปยึดศาลาว่าการเมืองได้แล้ว"

"เลิกโม้ได้แล้วไอ้อ้วน" หัวหน้าเสือดาว พิมพ์ด่า "เมื่อวานแกเพิ่งจะมาบ่นให้พวกเราฟังอยู่เลยไม่ใช่เหรอว่าแกโดนหมาฮัสกี้ที่บ้านนั่งทับหัวน่ะ"

"ก็ฮัสกี้มันน่ารักแถมยังขี้เล่นขนาดนั้น จะให้ฉันฆ่ามันลงได้ยังไงล่ะ"

จ้าวเย่ามองดูหัวข้อสนทนาของตัวเองที่ถูกพัดออกทะเลไปไกลลิบ เขาส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจและวางโทรศัพท์ลงพลางคิดหาวิธีตามหาตัวแมวพลังวิเศษต่อไป

"คงต้องหาข้อมูลในเน็ตไปก่อน ระหว่างที่ออกลาดตระเวนทุกวันก็ลองไปแวะดูตามสถานที่ที่มีข่าวเรื่องลี้ลับ เผื่อจะฟลุ๊กเจอไอ้แมวฆาตกรนั่นเข้าสักวัน"

จังหวะนั้นเองเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของจ้าวเย่าก็ดังขึ้น เขาหยิบมาดูก็พบว่าเป็นสายเรียกเข้าจากเซียวซืออวี่

"ฮัลโหล มีอะไรเหรอ"

เสียงของเซียวซืออวี่ดังมาจากปลายสาย "จ้าวเย่า นายรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับไป๋ฉวน"

"ไป๋ฉวนเหรอ" จ้าวเย่าขมวดคิ้ว "หมอนั่นไปทำอะไรอีก มันไปก่อกวนเธอเหรอ"

"เปล่าหรอก" น้ำเสียงของเซียวซืออวี่ฟังดูประหลาดใจพิกล "เมื่อเช้าตรู่เขามาหาฉันเพื่อขอโทษ แถมยังยื่นใบลาออกแล้วด้วยนะ เขาบอกว่าจะไม่มาโผล่หน้าให้ฉันเห็นอีกแล้ว"

"โอ๊ะ" จ้าวเย่ายิ้มมุมปาก "แบบนั้นก็ดีแล้วนี่"

"แต่ว่าเขากลับตัวเร็วเกินไปหรือเปล่า นี่เป็นฝีมือนายใช่ไหม"

"ฉันก็แค่จับเข่าคุยกับเขาด้วยเหตุผลนิดหน่อยน่ะ เอาเข้าจริงหมอนั่นก็ไม่ได้มีนิสัยเลวร้ายอะไรหรอก" จ้าวเย่าหัวเราะกลบเกลื่อน

"ต้องเป็นฝีมือนายแน่ๆ เลย เรื่องที่นายมาอุดหนุนซื้อบ้านคราวที่แล้วฉันยังไม่ได้เลี้ยงขอบคุณนายเลยนะ" เซียวซืออวี่พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง "ว่าไงจ๊ะพ่อมหาเศรษฐี จะให้เกียรติไปทานข้าวกับฉันสักมื้อได้ไหม"

จ้าวเย่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "เอาสิ จะไปเมื่อไหร่ล่ะ"

"เย็นนี้เลยเป็นไง แต่บอกไว้ก่อนนะว่ามนุษย์เงินเดือนต๊อกต๋อยอย่างฉันไม่มีปัญญาเลี้ยงข้าวร้านหรูๆ หรอกนะ หวังว่านายคงจะไม่รังเกียจหรอกนะ"

จ้าวเย่าหัวเราะเบาๆ "งั้นเธอเลิกงานกี่โมงล่ะ เดี๋ยวฉันแวะไปรับ"

พอกลับมาถึงบ้าน จ้าวเย่าก็เห็นมัทฉะกำลังก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออย่างเมามัน ส่วนหยวนหยวนก็นอนหงายท้องแอ้งแม้งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเบื่อโลกสุดๆ ทางด้านแมงโก้ก็เอาแต่วิ่งไล่กวดอะไรสักอย่างอยู่กลางห้องนั่งเล่นอย่างเอาเป็นเอาตาย

จ้าวเย่าเหลือบไปมองที่ริมหน้าต่างและพบว่าอลิซาเบธก็กำลังก้มหน้าก้มตากดมือถือยิกๆ อยู่เหมือนกัน พอเห็นโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่เอี่ยมที่เพิ่งมาส่งเมื่อเช้าเขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"อลิซาเบธ ไอดีวีแชตที่ชื่ออี้อี้นั่นคือแกใช่ไหม"

"อืม ฉันเอง" อลิซาเบธกระโดดลงมาจากหน้าต่าง ขนที่ฟูฟ่องพริ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหว เธอเดินนวยนาดมาหยุดอยู่แทบเท้าของเขา "นายได้เบาะแสของแมวฆาตกรแล้วเหรอ"

"เอ่อ..." จ้าวเย่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเล่าข้อมูลของแมวฆาตกรให้เธอฟัง "ตอนนี้ฉันยังสืบไม่ได้เลยว่าไอ้แมวฆาตกรนั่นมันกบดานอยู่ที่ไหน ฉันก็เลยวางแผนไว้ว่าช่วงนี้จะคอยหาข้อมูลจากในเน็ตกับในแชตกลุ่มแมวพลังวิเศษไปก่อน แล้วก็จะออกลาดตระเวนทุกวันเพื่อไปตรวจสอบตามสถานที่ที่มีข่าวลือแปลกๆ ดู"

ดวงตาสีฟ้าใสแจ๋วราวกับไพลินของอลิซาเบธเบิกกว้างขึ้น มันทอประกายแน่วแน่และจริงจัง "ฉันจะออกไปกับนายด้วย เรื่องนี้ฉันก็อยากจะยื่นมือเข้าช่วยเหมือนกัน"

หลังจากนั้นจ้าวเย่าก็วุ่นอยู่กับการทำภารกิจประจำวัน ทำอาหารแมว และฝึกฝนพลังวิเศษอยู่พักใหญ่ เขาก็เจียดเวลามานั่งหาข้อมูลสถานที่เกิดเหตุแปลกๆ จากอินเทอร์เน็ตเพิ่มเติม

ช่วงเย็นตอนที่ขับรถไปรับเซียวซืออวี่ จ้าวเย่าก็หนีบอลิซาเบธไปด้วย เขาตั้งใจไว้ว่ากินข้าวกับเซียวซืออวี่เสร็จก็จะพาอลิซาเบธไปตระเวนดูตามจุดเกิดเหตุแปลกๆ เพื่อตามหาเบาะแสของแมวพลังวิเศษต่อเลย

ทิ้งให้หยวนหยวนนอนมองชามอาหารแมวตาละห้อยอยู่กลางห้อง มันเหลือบมองมัทฉะกับแมงโก้ที่กำลังกินอาหารแมวอย่างเอร็ดอร่อยแล้วก็เบ้ปาก มันคร่ำครวญในใจ "นี่มันขุมนรกชัดๆ ต้องมากินไอ้อาหารจืดชืดแบบนี้ทุกวันมันต่างอะไรกับการกินอึเล่า จะปล่อยให้ชีวิตตกต่ำแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว"

มันหันซ้ายหันขวาเพื่อดูลาดเลาก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาแล้วแอบกดเข้าแอปสั่งอาหารเงียบๆ

จังหวะนั้นเองก็มีเสียงของมัทฉะดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "แกกำลังทำอะไรน่ะ"

หยวนหยวนสะดุ้งสุดตัว มันรีบยกสองขาหน้าขึ้นมากุมหัวด้วยความหวาดกลัวแล้วละล่ำละลักตอบ "ขอโทษๆๆ ฉันไม่ได้คิดจะสั่งของกินมากินเองเลยนะ"

"เหมียว สั่งอาหารเหรอ" มัทฉะชะโงกหน้าไปมองแอปสั่งอาหารบนหน้าจอมือถือของหยวนหยวน ดวงตาของมันก็ทอประกายเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที "ไอ้อ้วน แกมีเงินเหรอ"

พอเห็นหยวนหยวนพยักหน้ารับหงึกๆ มัทฉะก็ตบต้นคอหยวนหยวนเบาๆ สองสามทีแล้วเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา "ไอ้น้อง เคยเล่นเกมตีป้อมไหม"

[จบแล้ว]