บทที่ 35 - หยวนหยวน

บทที่ 35 - หยวนหยวน

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"นายแอบเลี้ยงแมวไว้ตัวหนึ่งใช่ไหม"

พอได้ยินปีศาจตรงหน้าพูดประโยคนี้ออกมา สีหน้าของทูตสวรรค์ก็ชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมาสนใจเรื่องแมว

จ้าวเย่ามองท่าทางเซ่อซ่าของอีกฝ่ายแล้วถามซ้ำอีกรอบ "ฉันถามว่านายเลี้ยงแมวไว้ตัวหนึ่งใช่ไหม พาฉันไปดูแมวตัวนั้นเดี๋ยวนี้"

"ดะ... ได้ครับ ได้เลย ผมเข้าใจแล้ว" ทูตสวรรค์พยักหน้ารัวๆ "ท่านปีศาจครับ เอาจริงๆ ผมไม่ได้เชื่อเรื่องพระเจ้าอะไรนั่นหรอก ผมเป็นผู้สนับสนุนนรกอย่างเหนียวแน่นมาตลอดเลยนะ เวลาเล่นเกมผมก็ชอบเลือกเล่นเผ่าปีศาจที่สุดเลยด้วย"

"พอแล้วๆ" จ้าวเย่ากลอกตาบน "รีบพาฉันไปดูแมวได้แล้ว"

จากนั้นจ้าวเย่าก็เดินตามทูตสวรรค์ไปยังห้องพักอีกห้องหนึ่ง พอเดินเข้าไปใกล้หูของจ้าวเย่าก็กระตุกเบาๆ เขาได้ยินเสียงเคี้ยวกร้วมๆ ดังแว่วมาจากในห้องอย่างต่อเนื่อง

พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นก้อนเนื้อสีขาวดำก้อนเบ้อเริ่มนอนแผ่หลาอยู่บนโซฟา

มันคือแมวที่มีขนสีดำเกือบทั้งตัว แต่มีขนสีขาวตรงบริเวณปาก หน้าอก หน้าท้อง และอุ้งเท้าทั้งสี่ข้าง แมวที่มีลวดลายแบบนี้มักจะถูกเรียกว่าลายเมฆคลุมหิมะ

แต่สิ่งที่เตะตามากที่สุดก็คือขนาดตัวของมัน มันอ้วนกลมป๊อกราวกับลูกชิ้นก้อนโต พุงที่ยื่นย้วยออกมาทำให้ขาทั้งสี่ข้างดูสั้นเต่อจนน่าสงสัยว่ามันจะพลิกตัวไหวหรือเปล่า

ข้างๆ ตัวมันยังมีถุงมันฝรั่งทอดกรอบ คุกกี้ และขนมขบเคี้ยวสารพัดชนิดวางกองอยู่

เสียงเคี้ยวกร้วมๆ ที่จ้าวเย่าได้ยินเมื่อครู่นี้ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นเสียงที่เจ้าแมวตัวนี้กำลังกินขนมนั่นเอง

พอเจ้าแมวอ้วนลายเมฆคลุมหิมะเห็นทูตสวรรค์กับจ้าวเย่าเปิดประตูเข้ามา มันก็ชะงักไปนิดหนึ่ง และพอเห็นว่าทูตสวรรค์ถูกจับมัดเอาไว้มันก็ลุกลี้ลุกลนพยายามจะลุกขึ้นยืน ในขณะเดียวกันร่างกายของมันก็เข้าสู่สถานะล่องหนในพริบตา

คราวนี้ไม่ได้มีแค่ตัวมันเท่านั้นที่ล่องหน แต่โซฟาที่มันนอนอยู่รวมไปถึงพื้นกระเบื้องใต้โซฟาก็พลอยล่องหนไปด้วย แถมดูเหมือนว่าขอบเขตการล่องหนกำลังแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ ราวกับว่าตึกทั้งหลังกำลังจะค่อยๆ เลือนหายไปจากจุดที่มันอยู่

"หืม อยู่ไหนเนี่ย" หูของจ้าวเย่าขยับยุกยิก เขาพยายามเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าของแมวที่กำลังเคลื่อนไหว

แต่ไม่ว่าจะตั้งใจฟังแค่ไหนเขาก็ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าแมวเลยแม้แต่นิดเดียว

"ไวจนาดนี้เลยเหรอ" จ้าวเย่ารีบหันกลับไปปิดประตูเพื่อบล็อกทางออกเพียงทางเดียวของห้องเอาไว้ "คิดไม่ถึงเลยว่าตัวอ้วนขนาดนี้แต่จะเคลื่อนไหวได้ปราดเปรียวขนาดนี้ แถมยังไม่มีเสียงเลยสักนิด"

แต่ตอนนี้จ้าวเย่าดักหน้าประตูทางเข้าออกเพียงแห่งเดียวไว้แล้ว เขาจึงไม่กังวลเลยสักนิดว่าแมวตัวนี้จะหนีรอดไปได้

ในเวลาเดียวกันอาณาเขตการล่องหนก็ขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับสีย้อมผ้าที่ล่องหนได้ มันลามมาติดตัวทูตสวรรค์และจ้าวเย่า ทำให้ร่างกายของพวกเขาเริ่มโปร่งแสงตั้งแต่ฝ่าเท้าไล่ขึ้นมาถึงน่อง

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้" ทูตสวรรค์พึมพำอย่างเหม่อลอย "หยวนหยวนน้อยก็ได้รับของประทานจากพระเจ้าด้วยงั้นเหรอ"

จ้าวเย่ามองภาพตรงหน้าแล้วขมวดคิ้ว "พลังล่องหนนี่รับมือยากกว่าที่คิดแฮะ สามารถปล่อยพลังเป็นวงกว้างได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ระดับพลังเหนือกว่าทูตสวรรค์กับไป๋ฉวนไปไกลลิบเลย"

ถ้าพื้นที่บริเวณกว้างถูกทำให้ล่องหนไปทั้งหมด ถึงตอนนั้นจ้าวเย่าก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองยืนอยู่ตรงไหน ยิ่งถ้าตึกทั้งหลังล่องหนไปเขาก็คงหาทางออกจากตึกไม่ได้ สภาพคงไม่ต่างอะไรกับคนตาบอด

ต่อให้เกิดไฟไหม้หรือเผลอไปแตะโดนสายไฟเข้า เขาก็คงหาทางเอาชีวิตรอดได้ยากลำบาก

พอคิดได้แบบนี้เขาก็ยิ่งตระหนักได้ว่าพลังล่องหนตรงหน้านี้มันรับมือยากขนาดไหน

ในขณะที่จ้าวเย่ากำลังคิดหาวิธีตามหาตัวเจ้าแมวอยู่นั้น อาณาเขตล่องหนก็อันตรธานหายไปอย่างกะทันหัน พลังถูกยกเลิกไปเสียแล้ว

เจ้าแมวอ้วนลายเมฆคลุมหิมะยังคงนอนแผ่หลาอยู่บนโซฟา มันหอบหายใจแฮกๆ แล้วตะโกนขึ้น "ไม่ไหวแล้วๆ เหนื่อยชะมัดเลย" มันโบกอุ้งเท้าอวบอ้วนไปทางจ้าวเย่ากับทูตสวรรค์แล้วร้องสั่ง "เร็วเข้า ใครก็ได้มาช่วยพลิกตัวฉันหน่อย ฉันลุกไม่ขึ้น!"

'มิน่าล่ะถึงไม่มีเสียง...' จ้าวเย่ากลอกตาบนก่อนจะเดินไปที่โซฟา "ไอ้เจ้าบ้า อ้วนจนพลิกตัวไม่ได้เลยหรือไง"

"เอ๋ นายฟังฉันรู้เรื่องด้วยเหรอ" แมวอ้วนมองจ้าวเย่าตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

ทางด้านทูตสวรรค์ก็รีบกระโดดเข้ามาพูดแทรก "ท่านปีศาจครับ หยวนหยวนเป็นแค่แมวธรรมดาตัวหนึ่ง ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมันถึงมีพลังเทพได้ ผมขอร้องล่ะครับได้โปรดอย่าทำร้ายมันเลยนะ"

"เจ้านี่ก็รักแมวใช้ได้เลยนี่" อลิซาเบธที่อยู่ในกระเป๋าเป้เบ้ปากพูดขึ้น

จ้าวเย่ามองดูถุงขนมบนโซฟาแล้วตอบ "ก็แค่ตามใจมากเกินไปจนเอาของมั่วซั่วมาให้กินนั่นแหละ"

"แกวางใจเถอะ ฉันไม่ทำร้ายมันหรอก แต่ฉันถูกใจแมวตัวนี้ ฉันจะเอามันไปด้วย"

พอทูตสวรรค์ได้ยินแบบนั้นก็มีท่าทีลังเล เขาพยายามต่อรอง "แต่ว่า... แต่ว่าหยวนหยวนเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของผม มันเป็นคู่หูของผม ท่านพอจะ..."

"ไสหัวไปซะ ไม่หลบฉันฆ่าแกแน่"

พร้อมกับเปลวไฟปีศาจที่ลุกโชนขึ้นมา เสียงอันทรงพลังก็ระเบิดก้องอยู่ในหูของทูตสวรรค์ ทำเอาอีกฝ่ายหน้าซีดด้วยความหวาดกลัวและวิ่งเตลิดหนีไปอย่างทุลักทุเล

"จำเอาไว้ อย่าให้ฉันเห็นแกมาก่อเรื่องวุ่นวายแบบวันนี้อีก"

หลังจากเอ่ยเตือนทูตสวรรค์เป็นครั้งสุดท้าย จ้าวเย่าก็หันไปมองเจ้าแมวอ้วนตรงหน้าแล้วถามขึ้น "นี่ เรื่องลัทธิบ้านสหายมิตรอะไรนี่ แกเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดใช่ไหม หยวนหยวน"

หยวนหยวนทำท่าเหมือนมีเหงื่อตกหยดแหมะลงมาจากหัว มันมองจ้าวเย่าเจื่อนๆ ก่อนจะแกล้งร้องเหมียวๆ ออกมาด้วยท่าทางเซ่อซ่าเหมือนแมวธรรมดาทั่วไป

"มาแกล้งทำตัวเป็นแมวธรรมดาตอนนี้มันสายไปแล้ว" จ้าวเย่าตบหัวหยวนหยวนไปหนึ่งฉาด

ในขณะเดียวกันมัทฉะกับอลิซาเบธก็เบียดตัวมุดออกมาจากกระเป๋าเป้อวกาศ

"นี่ก็เป็นแมวพลังวิเศษเหมือนกันเหรอ" มัทฉะถามด้วยความอยากรู้ "หน้าตาโคตรขี้เหร่เลย"

อลิซาเบธวิจารณ์เสริม "แต่พลังล่องหนก็ถือว่าใช้ได้อยู่"

พอเห็นมัทฉะกับอลิซาเบธโผล่ออกมาจู่ๆ หยวนหยวนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก "อะไรกัน ที่แท้ก็พวกเดียวกันนี่เอง"

"ใครเป็นพวกเดียวกับแกฟะ" มัทฉะตบหน้าหยวนหยวนไปหนึ่งที "บอกมานะ แกก่อเรื่องลัทธิบ้านสหายมิตรนี่ขึ้นมาได้ยังไง"

"อย่าตีฉันๆ" หยวนหยวนร้องลั่น "ฉันยอมบอกแล้ว ฉันยอมรับสารภาพหมดทุกอย่างเลย"

จากคำสารภาพของเจ้าแมวอ้วนตรงหน้า จ้าวเย่าและพรรคพวกถึงได้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

ทูตสวรรค์ซึ่งเป็นเจ้านายของหยวนหยวนเป็นชายวัยกลางคนที่ล้มเหลวทั้งเรื่องงานและเรื่องครอบครัว โดยเฉพาะหลังจากที่หย่าร้างเขาก็เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องศาสนาและเทพนิยาย เอาความหวังไปฝากไว้กับสิ่งที่เรียกว่าพระเจ้า

เมื่อสองเดือนก่อน หยวนหยวนได้ตื่นขึ้นเป็นแมวพลังวิเศษและได้รับพลังล่องหนมา ด้วยความที่อยากจะตอบแทนเจ้านายและอยากให้ชีวิตความเป็นอยู่ของตัวเองดีขึ้น มันจึงแอบใช้พลังช่วยเหลือทูตสวรรค์จนก่อตั้งเป็นลัทธิบ้านสหายมิตรขึ้นมา

"แต่ทำไมพวกนั้นถึงใช้พลังล่องหนได้ล่ะ ตอนที่พวกนั้นใช้พลังล่องหนแกก็ไม่ได้อยู่ข้างๆ ไม่ใช่เหรอ" จ้าวเย่ามองหยวนหยวนที่อยู่ตรงหน้าแล้วถามขึ้น

"เอ๋ นายไม่รู้เหรอ" หยวนหยวนมองจ้าวเย่าด้วยความแปลกใจ "พลังวิเศษของพวกเราสามารถให้มนุษย์ยืมไปใช้ชั่วคราวได้ไง นายไม่เคยยืมพลังพวกนี้ไปใช้เหรอ"

มันเอาแต่คิดมาตลอดว่าที่อีกฝ่ายสามารถเอาชนะทูตสวรรค์และบุกมาถึงที่นี่ได้เป็นเพราะไปยืมพลังมาจากแมวพลังวิเศษ

จ้าวเย่าหันไปมองหน้ากับอลิซาเบธและมัทฉะก่อนจะหันกลับมาถลึงตาใส่หยวนหยวน "แกช่วยอธิบายให้มันละเอียดกว่านี้หน่อยซิ"

[จบแล้ว]