บทที่ 32 - มหันตภัยอึ

บทที่ 32 - มหันตภัยอึ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

'เทเลพอร์ต พลังจิต แถมยังมีพลังเชิดหุ่นที่ควบคุมร่างกายคนได้โดยตรงอีก' ไป๋ฉวนมองแผ่นหลังของจ้าวเย่าพลางคิดในใจ 'นี่มัน... ลำพังแค่เทเลพอร์ตอย่างเดียวก็ร้ายกาจพอตัวอยู่แล้ว นี่ดันมีทั้งพลังจิตกับวิชาเชิดหุ่นอีก...'

ทันทีที่จ้าวเย่าเปิดประตูห้องเข้าไปกลิ่นเหม็นชวนอ้วกก็พุ่งสวนออกมากระแทกหน้าอย่างจัง จ้าวเย่ารีบยกมือขึ้นปิดปากปิดจมูกแน่นพร้อมกับตะโกนลั่นด้วยความตกใจปนโมโห "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ใครมาขี้ทิ้งไว้ทำไมมันเหม็นขนาดนี้!"

ปรากฏว่าหลังจากที่เขาเปิดประตูเข้าไปก็มีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวสุดจะบรรยายลอยมาเตะจมูก จ้าวเย่ากล้ายืนยันได้เลยว่าตลอดเวลาเกือบปีที่เขาวงการทาสแมวมาเขายังไม่เคยเจอกับอึที่กลิ่นบรรลัยกัลป์ขนาดนี้มาก่อน

มัทฉะวิ่งร้องเหมียวๆ หน้าตื่นออกมาจากด้านใน "จ้าวเย่า ไอ้เด็กโง่แมงโก้มันขี้แตก ห้องน้ำแมวอัตโนมัติก็เลยจัดการอบแห้งอึไปเรียบร้อยแล้ว!"

จ้าวเย่ามองมัทฉะที่วิ่งหน้าตั้งพุ่งตรงมาที่ประตูแต่เขากลับดึงบานประตูให้ปิดดังปัง ปล่อยให้มัทฉะทุบประตูดังปึงปังอยู่ด้านใน

"ขอโทษนะมัทฉะ แต่กลิ่นมันสุดยอดเกินไปจริงๆ นี่มันอาวุธชีวภาพชัดๆ"

ระบบการทำงานของห้องน้ำแมวอัตโนมัติคือการใช้ที่ตักไฟฟ้าตักก้อนอึออกไป จากนั้นก็ชำระล้างด้วยน้ำ ให้ความร้อน และเป่าลมให้แห้งสนิท

แต่ถ้าหากว่าแมวเกิดท้องเสียขึ้นมาเห็นได้ชัดเลยว่าที่ตักไฟฟ้าจะไม่สามารถตักก้อนเหลวๆ ออกไปได้ ซึ่งนั่นก็ส่งผลให้อึเหลวๆ พวกนั้นถูกชำระล้าง ให้ความร้อน และเป่าลมจนกลายสภาพเป็นอึอบแห้งไปในที่สุด

และตอนนี้บ้านของเขาก็ถูกยึดครองไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าของอึอบแห้งพวกนั้นอย่างสมบูรณ์แบบ

พอคิดถึงกลิ่นเหม็นเปรี้ยวสุดสะพรึงเมื่อครู่นี้จ้าวเย่าก็ถึงกับทำหน้าบอกบุญไม่รับ

จ้าวเย่าหันไปหาอลิซาเบธ "อลิซาเบธ แก..." เขาเพิ่งจะอ้าปากบอกให้อลิซาเบธควบคุมไป๋ฉวนเข้าไปเก็บกวาดซากอึด้านในแต่ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าอลิซาเบธถึงกับอ้วกเอาอาหารแมวออกมาแล้วสลบเหมือดคาไหล่ของเขาไปเป็นที่เรียบร้อย

"เอาจริงดิ สลบไปเลยเนี่ยนะ"

จังหวะนั้นเองไป๋ฉวนก็สัมผัสได้ทันทีว่าร่างกายของเขากลับมาขยับได้อิสระอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะรู้สึกพะอืดพะอมกับกลิ่นเหม็นนั่นจนแทบจะทนไม่ไหวแต่เขาก็รับรู้ได้ว่านี่คือโอกาสทอง เขาจึงกลั้นหายใจฮึบแล้วเข้าสู่สถานะล่องหนอีกรอบ

"เฮ้ย! แก!"

ไป๋ฉวนแอบยิ้มกริ่มเมื่อเห็นท่าทางแตกตื่นของจ้าวเย่า ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ขยับตัวทำอะไรเขากลับรู้สึกเหมือนมีพลังที่มองไม่เห็นกระแทกเข้าที่หน้าอกอย่างจังจนร่างปลิวไปไกลสามสี่เมตรและร่วงกระแทกพื้นดังอั้ก

หน้าอกของเขาเจ็บแปลบปลาบราวกับถูกไฟแผดเผา ไป๋ฉวนรู้สึกเหมือนปอดของเขาแหลกสลายไปแล้ว การสูดลมหายใจแต่ละครั้งช่างยากลำบากเหลือแสน พลังล่องหนของเขาจึงถูกยกเลิกไปโดยปริยายและเผยให้เห็นร่างของเขาอีกครั้ง

ซึ่งรอบนี้เป็นผลงานของจ้าวเย่าที่รัวเตะใส่เขาไม่ยั้งในช่วงที่เวลาหยุดนิ่ง

ไป๋ฉวนมองจ้าวเย่าที่เดินเข้ามาใกล้พลางเค้นเสียงพูดอย่างยากลำบาก "พลังจิตแข็งแกร่งมาก"

จ้าวเย่าไม่ได้สนใจเขาแต่กลับเหลือบมองอลิซาเบธที่ยังคงสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนไหล่ด้วยความเหนื่อยใจก่อนจะเรียกชื่อในใจ "อลิซาเบธ"

วินาทีต่อมาเขาก็สลับไปใช้พลังของอลิซาเบธ เขาก้มมองไป๋ฉวนที่นอนกองอยู่บนพื้นพร้อมกับดวงตาที่ทอประกายสีแดงจางๆ ทว่ากลับ...

"ล้มเหลวแฮะ... เฮ้อ... ค่าความภักดีแค่ 60 สินะ"

หลังจากนั้นเขาก็พยายามลองอีกสองรอบจนในที่สุดก็ทำสำเร็จ โชคดีที่คราวนี้เขาลงมือหนักไปหน่อยไป๋ฉวนจึงลุกไม่ขึ้นและไม่สามารถกลั้นหายใจได้ จ้าวเย่าเลยมีโอกาสได้ทดลองใช้พลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนบรรลุเป้าหมาย

ไป๋ฉวนรู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองแข็งทื่อไปอีกครั้ง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างแทรกซึมเข้ามาในสมองจนเขาสูญเสียการควบคุมร่างกายไปโดยปริยาย

"ความรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว สามารถควบคุมร่างกายฉันได้โดยตรงเลยงั้นเหรอ..."

และหลังจากนั้นท่ามกลางสายตาอันเต็มไปด้วยความคับแค้นใจไป๋ฉวนก็ถูกจ้าวเย่าบังคับให้เข้าไปเก็บกวาดซากอึแห้งๆ ร้อนๆ จากห้องน้ำแมวอัตโนมัติจนสะอาดเอี่ยม

ส่วนอลิซาเบธก็ฟื้นคืนสติในอีกไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อไป๋ฉวนมองไปเห็นหนึ่งคนกับอีกสองตัวที่หนีไปหลบอยู่ซะไกลลิบที่อีกฟากของตัวบ้านความรู้สึกคับแค้นในใจของเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก

มีเพียงลูกแมวบริติชชอร์ตแฮร์สีเทาหรือก็คือไอ้เด็กโง่แมงโก้ตัวเดียวเท่านั้นที่ยืนทำตาแป๋วอยู่ข้างๆ มันเอาแต่ดมกลิ่นของไป๋ฉวนเป็นระยะๆ ดูเหมือนมันจะสนใจคนแปลกหน้าคนนี้เอามากๆ

เห็นได้ชัดเลยว่าแมงโก้ไม่ได้รู้ตัวสักนิดว่าตัวเองได้ก่อวีรกรรมระดับชาติเอาไว้ แถมมันยังดูร่าเริงสุดๆ ที่บ้านทั้งหลังอบอวลไปด้วยกลิ่นของตัวเอง

ส่วนกลิ่นที่ลอยมาปะทะจมูกของไป๋ฉวนนั้นเอาเข้าจริงก็เหมือนกับมีคนขี้แตกใส่ชักโครกแล้วโยนซากหนูตายตามลงไป จากนั้นก็ตักขึ้นมาใส่ชามแล้วเอาเข้าไมโครเวฟอุ่นสักสิบนาที

มันเป็นกลิ่นที่ทำเอาเขารู้สึกเหมือนเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายกำลังจะระเบิดเป็นผุยผง

ทางฝั่งจ้าวเย่าที่หลบอยู่ไกลๆ ก็ได้แต่ทอดถอนใจ "ดูเหมือนห้องน้ำแมวอัตโนมัติก็ไม่ได้ครอบจักรวาลเสมอไปแฮะ พอเจอแมวขี้แตกเข้าไปนอกจากจะทำความสะอาดยากแล้วมันยังช่วยกระจายกลิ่นอึให้คลุ้งไปทั่วบ้านอีกต่างหาก"

อลิซาเบธที่อยู่ข้างๆ ก็ร้องขอทันที "จ้าวเย่า ห้องน้ำสาธารณะแบบนี้มันขยะแขยงเกินไปแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนายต้องเตรียมห้องน้ำส่วนตัวให้ฉัน แล้วฉันก็ต้องการห้องนอนส่วนตัวของฉันด้วย"

"ฮ่าๆๆๆ" มัทฉะหัวเราะเยาะอยู่ข้างๆ "ยัยอ้วนขนฟูเอ๊ย แกน่ะลืมไปแล้วหรือไงว่าคราวที่แล้วแกก็ปล่อยให้อึติดขนที่ก้นน่ะ ยังจะมีหน้ามาทำเป็นรังเกียจไอ้เด็กโง่แมงโก้อีกเหรอ"

อลิซาเบธคิ้วกระตุก ในฐานะแมวขนยาวมันก็เป็นเรื่องจริงที่เธอมีโอกาสอึติดก้นได้ง่ายกว่าพวกแมวขนสั้น ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่เธอเกลียดแสนเกลียดมาโดยตลอด

พอได้ยินมัทฉะเอาเรื่องนี้มาล้อเลียนต่อหน้าต่อตาดวงตาของเธอก็สว่างวาบเป็นสีแดงทันที จากนั้นมัทฉะที่อยู่ข้างๆ ก็เริ่มเอามือตบหัวตัวเองรัวๆ

"เจ้าทาส หางเสียงแกหายไปไหน แล้วก็ถอยไปไกลๆ ฉันเลยนะ ตัวแกมีแต่กลิ่นเหม็นอึเต็มไปหมด"

"อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้อึติดก้นแล้ววิ่งพล่านไปทั่วก็แล้วกัน"

"เอาล่ะๆ พวกแกเลิกทะเลาะกันได้แล้ว" จ้าวเย่าห้ามทัพ

ครึ่งชั่วโมงต่อมาในที่สุดภารกิจกวาดล้างซากอึแมวก็เสร็จสมบูรณ์ หน้าต่างทุกบานในบ้านถูกเปิดออกเพื่อระบายอากาศ

ไป๋ฉวนถูกบังคับให้ไปยืนอยู่ริมหน้าต่าง ส่วนจ้าวเย่าก็ไปยืนหลบมุมอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร เขายกมือขึ้นปิดจมูกพลางทำหน้าขยะแขยงแล้วถามขึ้น "บอกมาสิว่าพลังของนายได้มาจากไหน แล้วก็ทำไมนายถึงมาดักลอบโจมตีฉัน"

เห็นได้ชัดเลยว่าตอนนี้กลิ่นอึแมวติดฝังแน่นอยู่บนตัวของไป๋ฉวน แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะเริ่มชินกับมันแล้ว พอได้ยินคำถามของจ้าวเย่าเขาก็มองหน้าจ้าวเย่าด้วยสีหน้าจริงจังแล้วตอบว่า "พลังของฉันได้รับประทานมาจากท่านทูตสวรรค์แห่งบ้านสหายมิตร..."

จ้าวเย่าขมวดคิ้ว "บ้านสหายมิตร" สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "เดี๋ยวนี้แค่รวมกลุ่มผู้ชายสายเหลืองก็ทำให้มีพลังวิเศษได้แล้วเหรอเนี่ย"

"ใครบอกว่าเป็นกลุ่มผู้ชายสายเหลืองกันฟะ!" ไป๋ฉวนตะโกนลั่น "พวกเราเป็นลัทธิที่เคารพบูชาและสวดอ้อนวอนต่อทวยเทพต่างหากโว้ย!"

ทั้งจ้าวเย่า มัทฉะ และอลิซาเบธที่อยู่ข้างๆ ต่างก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

หลังจากที่ได้ฟังคำอธิบายของไป๋ฉวนจ้าวเย่าก็ได้รับรู้ว่าพลังของอีกฝ่ายไม่ได้เป็นพลังที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด แต่ได้รับมาจากลัทธิที่มีชื่อว่าบ้านสหายมิตร

ซึ่งในสายตาของจ้าวเย่าแล้วไอ้ลัทธิบ้านสหายมิตรที่ว่านี่มันก็คือแก๊งต้มตุ๋นลูกโซ่และลัทธิเถื่อนดีๆ นี่เอง มันเป็นแหล่งรวมตัวของพวกคนว่างงานที่วันๆ เอาแต่นั่งสวดมนต์ นั่งจับเข่าคุยกัน แล้วก็หวังพึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ประทานพรและความสุขมาให้

แต่สิ่งที่ทำให้ลัทธินี้แตกต่างไปจากลัทธิเถื่อนทั่วไปก็คือสมาชิกของบ้านสหายมิตรดันมีคนที่ได้รับพลังวิเศษจากพระเจ้าจริงๆ

อย่างเช่นไป๋ฉวนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ก็ได้รับประทานพลังล่องหนมาให้ใช้งานได้เป็นเวลาสามชั่วโมง โดยมีเงื่อนไขว่าเขาจะต้องกลั้นหายใจเพื่อเปิดใช้งานพลัง

และเมื่อเวลาผ่านไปจนครบสามชั่วโมงเขาก็ไม่สามารถใช้งานพลังล่องหนได้อีกต่อไป

จังหวะนั้นเองหน้าจอภารกิจในสมุดระบบก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับภารกิจใหม่ที่ปรากฏขึ้น

ภารกิจรอง: จะปล่อยให้แมวพลังวิเศษจอมวายร้ายมาป่วนเมืองได้ยังไง

เป้าหมายภารกิจ: กวาดล้างลัทธิบ้านสหายมิตรและจับกุมแมวพลังวิเศษที่อยู่เบื้องหลัง

รางวัลภารกิจ: แต้มประสบการณ์ 200 แต้ม

บทลงโทษหากทำภารกิจล้มเหลว: หักแต้มประสบการณ์ 200 แต้ม

จ้าวเย่ามองดูภารกิจบนหน้าต่างระบบแล้วขมวดคิ้ว "ให้แต้มประสบการณ์รวดเดียว 200 แต้มเลยเหรอเนี่ย เป็นเพราะว่าเลเวลของฉันเพิ่มขึ้นหรือเป็นเพราะว่าภารกิจนี้มันยากหินกันแน่"

[จบแล้ว]