บทที่ 4 แบบนี้เรียกว่าอกตัญญูงั้นหรือ?

บทที่ 4 แบบนี้เรียกว่าอกตัญญูงั้นหรือ?

ลูกๆ ของบ้านรองก็น่ารังเกียจเหมือนกับเจียงเหลาเอ้อร์ผู้เป็นพ่อไม่มีผิด!

ในความทรงจำอันน้อยนิดของเด็กสาวปัญญาอ่อน ลูกๆ ของบ้านรองมักจะแอบรังแกนางอยู่เสมอ ไม่ว่าจะแย่งของกิน แอบทุบตี หรือแม้กระทั่งฉีกทิ้งเสื้อผ้าของนาง

เด็กสาวปัญญาอ่อนผู้น่าสงสารพูดไม่ได้ เมื่อถูกรังแกนางก็ได้แต่ยืนเหม่อลอย แม้แต่จะร้องไห้ก็ยังทำไม่เป็น ดังนั้นเด็กๆ จากบ้านรองจึงได้ใจและไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด

เจียงหว่านกำหมัดเล็กๆ ของตนแน่น เธอจะเอาคืนความคับแค้นใจและสิ่งที่เด็กสาวปัญญาอ่อนเคยถูกรังแกมาให้หมด!

แม่เฒ่าเจียงและนางโจวผู้เป็นภรรยาของเจียงเหลาเอ้อร์ได้ยินเสียงตะโกนโวยวายอยู่ข้างนอกจึงวิ่งหน้าตั้งออกมาราวกับพายุ ดวงตาของพวกนางเบิกโพลงเป็นประกายเมื่อเห็นไก่ฟ้าในมือของเอ้อร์หลาง

"ครอบครัวใหญ่ของเรายังไม่ได้แยกบ้านกันอยู่ หากใครกล้าซุกซ่อนของดีเอาไว้ คอยดูเถอะข้าจะถลกหนังมัน! เอ้อร์หลาง เอาไก่มาให้ข้า! ประจวบเหมาะพอดีที่อาหญิงเล็กของเจ้ากำลังอยู่ไฟ ไก่ฟ้าตัวนี้จะได้ช่วยบำรุงน้ำนมให้นาง"

เอ้อร์หลางซ่อนไก่ฟ้าไว้ด้านหลัง "เจียงหว่านเป็นคนจับไก่ตัวนี้ได้ วันนี้นางตกใจขวัญเสียมามาก นางเองก็ต้องการอาหารบำรุงเช่นกัน"

แม่เฒ่าเจียงเพิ่งสังเกตเห็นเจียงหว่านเกาะอยู่บนหลังของเจียงพ่านจึงโพล่งขึ้นมาว่า "นางกลับมาได้อย่างไร!"

ในตอนนั้นเอง นางถึงเพิ่งสังเกตเห็นเจียงเหลาเอ้อร์ที่เดินรั้งท้ายกลุ่มคนอยู่

"ลูกแม่! เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า!"

แม่เฒ่าเจียงรีบถลันเข้าไปกอดเจียงเหลาเอ้อร์ แต่มือกลับเผลอไปกดทับบาดแผลของเขาเข้าพอดี ทำให้เขาร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

"เจียงพ่านตีข้า มันตีข้า ท่านแม่ ท่านต้องทวงความเป็นธรรมให้ข้านะ!"

แม่เฒ่าเจียงแผดเสียงตวาดใส่เจียงพ่าน "ไอ้เดรัจฉาน นี่แกกะจะตีเขาให้ตายเลยหรือไง?"

ขณะเดียวกัน นางโจวก็ตะโกนเข้าไปในลานบ้าน "ท่านพ่อ รีบออกมาดูเร็วเข้า ลูกชายของท่านกำลังจะถูกตีตายอยู่แล้ว"

เฒ่าเจียงรีบวิ่งกระหืดกระหอบออกมาเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย พอเห็นเจียงเหลาเอ้อร์ถูกซ้อมจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ เขาก็โกรธจัดและเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าเจียงพ่าน

ทว่าเจียงพ่านกลับคว้าข้อมือของเขาไว้พลางจ้องเฒ่าเจียงเขม็ง แววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของเขาทำเอาเฒ่าเจียงถึงกับสะดุ้ง

"แก... แกจะทำอะไร? อย่าบอกนะว่าแกคิดจะลงไม้ลงมือกับพ่อของแกน่ะ!"

เจียงพ่านกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น "ท่านก็รู้เห็นเป็นใจกับแผนการขายเจียงหว่านด้วยใช่หรือไม่?"

เฒ่าเจียงเบือนหน้าหนี หลบสายตาของเขา

แม่เฒ่าเจียงกัดฟันพูด "รู้แล้วจะทำไม? นางก็แค่เด็กปัญญาอ่อน เลี้ยงไว้ก็เปลืองข้าวสุกเปล่าๆ"

ทันทีที่เฉินเยว่จือได้ยินเช่นนั้น สติของนางก็ขาดผึง นางยัดลูกสาวคนเล็กใส่อ้อมอกของลูกชายคนโต แล้วพุ่งเข้าไปจับแม่เฒ่าเจียงกดลงกับพื้น นางขึ้นคร่อมร่างนั้นไว้ มือข้างหนึ่งจิกเส้นผม ส่วนมืออีกข้างก็ข่วนใบหน้า ทุบตีแม่เฒ่าเจียงจนลืมตาไม่ขึ้น

"นังแก่หนังเหนียว เอ็งกล้าว่าลูกสาวข้าเปลืองข้าวสุกงั้นรึ แล้วนังคนใจดำอย่างเอ็งล่ะ ไม่ได้อยู่ร่วมโลกไปวันๆ ให้เปลืองข้าวสุกเหมือนกันหรือไง?"

ใบหน้าของแม่เฒ่าเจียงถูกข่วนจนแสบสัน นางอยากจะตอบโต้ แต่ด้วยวัยที่ชราภาพจะไปสู้แรงของเฉินเยว่จือที่กำลังโกรธจัดและอยู่ในวัยหนุ่มสาวได้อย่างไร นางจึงตะโกนเรียกเฒ่าเจียงและนางโจว "มัวยืนบื้ออยู่ทำไม รีบมาช่วยข้าสิ!"

"ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าใครมันจะกล้า!"

เจียงพ่านคำรามลั่น ทำเอาทั้งเฒ่าเจียงและนางโจวกลัวจนตัวแข็งทื่อขยับไปไหนไม่ได้

เฒ่าเจียงหน้าซีดเผือดพลางกล่าวว่า "ทำไมแกไม่รีบห้ามเฉินเยว่จือซะ? นั่นแม่แกนะ แกมันอกตัญญูสิ้นดี!"

"แม่ของข้าตายไปกว่ายี่สิบปีแล้ว ภรรยาคนที่สองของท่านเป็นตัวอะไร? นางมีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องความกตัญญูกับข้า?"

เฒ่าเจียงโกรธจัดจนอยากจะกระโดดเข้าไปตบหน้าเจียงพ่าน แต่กลับถูกเจียงพ่านผลักจนล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

"แก... ไอ้ลูกอกตัญญู แกกล้าลงไม้ลงมือกับข้าเชียวรึ!"

เจียงพ่านกระชากคอเสื้อของเขาแล้วดึงตัวขึ้นมา "แบบนี้เรียกว่าอกตัญญูงั้นหรือ?"

"ท่านอยากเห็นไหมล่ะ ว่าความอกตัญญูที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร?"

พูดจบเขาก็ง้างหมัดขึ้น ทำเอาใบหน้าของเฒ่าเจียงเปลี่ยนจากสีเขียวคล้ำเป็นซีดเผือด

เจียงพ่านไม่สนใจพวกเขาอีก เขาเรียกภรรยาและลูกๆ เข้าไปในลานบ้าน และเริ่มลงมือจัดการกับไก่ฟ้าตัวนั้น

พวกเขาจำไม่ได้แล้วว่าได้กินเนื้อสัตว์ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

ตั้งแต่เกิดภัยแล้งรุนแรงติดต่อกันมาสองปี ไม่เพียงแต่พืชผลในนาจะแห้งตายจนหมดสิ้น แม้แต่สัตว์ป่าบนภูเขาก็แทบจะสูญหายไปหมด

หากไม่ใช่เพราะมีตาน้ำพุบนภูเขาหลังหมู่บ้านภูเขาเล็กที่ไม่เคยเหือดแห้ง พวกเขาเองก็คงเอาชีวิตไม่รอดเช่นกัน

แต่ถึงกระนั้น การใช้ชีวิตก็เริ่มยากลำบากขึ้นทุกที