บทที่ 15: ผลเก็บเกี่ยวที่ยอดเยี่ยม

บทที่ 15: ผลเก็บเกี่ยวที่ยอดเยี่ยม

หลินเสี่ยวเยว่ไม่สนใจสัตว์ป่าตัวอื่นที่พากันวิ่งเตลิดหนีไป หญิงสาวยกยิ้มมุมปากก่อนจะรีบมุ่งหน้าไปยังลำธาร

เสียงฝีเท้าของเธอทำให้สัตว์เล็กๆ ริมลำธารตกใจกลัว จนพวกมันพากันแตกตื่นวิ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง

หลินเสี่ยวเยว่ไม่ได้ใส่ใจนัก เธอเดินลุยข้ามลำธารตรงไปยังอีกฝั่ง และเก็บกวางที่ล่ามาได้เข้าไปไว้ในแหวนมิติ

ต้นไม้ริมลำธารไม่ได้สูงใหญ่นัก เมื่อไร้ร่มเงาไม้คอยบดบังแสงแดด หลินเสี่ยวเยว่ก็ยิ่งรู้สึกร้อนอบอ้าวมากขึ้น

เมื่อเห็นน้ำใสแจ๋วในลำธาร เธอจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วย่อตัวลง ใช้สองมือกอบน้ำขึ้นมาดื่มดับกระหายไปหลายอึก จากนั้นจึงล้างหน้าล้างตา

สายลมเย็นสดชื่นจากยอดเขาพัดผ่านใบหน้าจิ้มลิ้ม นำพาความเย็นฉ่ำมาให้ในทันที

หลินเสี่ยวเยว่หรี่ตาลงและหยุดพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มสังเกตลำธารสายนี้

ลำธารทอดยาวคดเคี้ยวอยู่ระหว่างภูเขาสองลูก เมื่อมองออกไปก็ไม่อาจมองเห็นจุดสิ้นสุดได้

หากทอดสายตาตามกระแสน้ำลงไป เธอรู้ดีว่าในท้ายที่สุดสายน้ำนี้จะไหลไปบรรจบกับแม่น้ำฉาง

แม่น้ำฉางเป็นแม่น้ำสายที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นเยี่ยน ซึ่งเป็นแคว้นที่เธออาศัยอยู่ในปัจจุบัน

แม้ว่าหมู่บ้านต้าสือจะยังอยู่ห่างจากแม่น้ำฉางพอสมควร ทว่าเมืองชิงสือที่หมู่บ้านต้าสือสังกัดอยู่นั้น ถูกสร้างขึ้นติดกับท่าเรือริมแม่น้ำฉางเลยทีเดียว

และเพราะท่าเรือแห่งนี้นี่เอง เมืองชิงสือจึงคลาคล่ำไปด้วยพ่อค้าแม่ค้ามากมายจนกลายเป็นเมืองที่ใหญ่โตและเจริญรุ่งเรือง

เมื่อนึกถึงเมืองชิงสือและนึกขึ้นได้ว่าเธอกับท่านแม่จะเข้าเมืองกันในวันพรุ่งนี้ หลินเสี่ยวเยว่ก็รู้สึกฮึกเหิมมีพลังขึ้นมาทันที

เธอเริ่มเดินทวนกระแสน้ำขึ้นไปตามลำธาร

จากนั้นเธอก็จัดการจับงูได้ 2 ตัว กระต่ายป่า 1 ตัว ไก่ป่า 1 ตัว และเก็บไข่ป่าได้อีกกว่าสิบฟอง

เมื่อไม่เห็นสัตว์ใหญ่ตามที่คาดหวังไว้ หลินเสี่ยวเยว่ก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

แต่เมื่อดูเวลาซึ่งปาเข้าไป 11:30 น. แล้ว เธอเกรงว่าท่านแม่จะเป็นห่วง หลินเสี่ยวเยว่จึงตัดสินใจเดินทางกลับ

ระหว่างทางกลับบ้าน เธอก็บังเอิญจับกระต่ายป่าได้เพิ่มอีก 1 ตัว

ในที่สุดเธอก็กลับมาถึงบ้านพอดีกับตอนที่ท่านแม่กำลังเตรียมตัวจะออกไปตามหาเธอ

"หนีไปเที่ยวเล่นที่ไหนมา? ถึงเวลาข้าวปลาแล้วก็ยังไม่ยอมกลับ!" หลิวซื่อเอ่ยถามอย่างขัดใจเมื่อเห็นใบหน้าแดงก่ำและเต็มไปด้วยเหงื่อของลูกสาว

"หิวน้ำเจ้าค่ะ!" หลินเสี่ยวเยว่ที่รู้สึกเหมือนถูกแดดแผดเผาเดินเลี่ยงท่านแม่แล้วพุ่งพรวดเข้าไปในบ้าน

เธอตรงดิ่งไปที่โอ่งน้ำ ตักน้ำขึ้นมาหนึ่งกระบวยแล้วยกดื่มอึกๆ

เมื่อน้ำเย็นๆ ไหลลงคอ ในที่สุดเธอก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง

"เด็กคนนี้นี่ ค่อยๆ ดื่มสิ! ดื่มน้ำเย็นเข้าไปเยอะๆ เดี๋ยวก็ท้องเสียหรอก!" หลิวซื่อพูดพลางเดินตามเข้ามา

"แหะๆ ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะท่านแม่! ตอนนี้ลูกสาวของท่านแข็งแรงราวกับวัวถึกเลยนะเจ้าคะ!" หลินเสี่ยวเยว่ตอบพร้อมรอยยิ้ม

จากนั้นเธอก็หันกลับไปแล้วดึงแขนท่านแม่ให้ขยับมาด้านข้าง

"ท่านแม่ ลูกหาวิธีหาเงินได้แล้วนะเจ้าคะ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

หลิวซื่อได้แต่งุนงง

จนกระทั่งลูกสาวจับนางให้นั่งลงบนม้านั่ง

ส่วนตัวลูกสาวก็ย่อตัวลง คุกเข่าข้างหนึ่งให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับนาง จ้องมองมาแล้วบอกว่าเมื่อครู่ตนเพิ่งจะเข้าไปในภูเขามา

หลิวซื่อตกใจอย่างมาก

แต่ก่อนที่นางจะได้เอ่ยปาก หลินเสี่ยวเยว่ก็ยัดแหวนมิติใส่มือนางเสียก่อน

"ข้างในนี้คือของที่ข้าล่ามาได้ ท่านแม่ลองดูสิเจ้าคะ!" หลินเสี่ยวเยว่พูดด้วยรอยยิ้ม

เธอตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะพึ่งพาการล่าสัตว์นี่แหละในการหาเงิน

นี่คือสิ่งที่เธอถนัด เป็นเส้นทางสู่ความร่ำรวยที่ถูกลิขิตมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ!

คำตำหนิที่หลิวซื่อเตรียมจะต่อว่าถูกกลืนหายกลับลงไปในลำคอ

นางเห็นอะไรน่ะหรือ? กระต่ายป่า 5 ตัว ไก่ป่า 4 ตัว แล้วก็ไข่ป่าอีกเต็มตะกร้า! ที่น่าตกใจที่สุดคือมีงู 3 ตัวกับกวางอีก 1 ตัวด้วย

หลิวซื่อไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วหลินเสี่ยวเยว่จับงูได้มากกว่า 3 ตัว เพียงแต่เธอโยนพวกงูพิษทิ้งไป และเก็บไว้แค่พวกที่ไม่มีพิษ 3 ตัวนี้เท่านั้น

หลินเสี่ยวเยว่มองหลิวซื่ออย่างมีความสุข

"ท่านแม่คิดว่าของพวกนี้จะขายได้สักเท่าไหร่หรือเจ้าคะ?" แววตาของเธอแทบจะเปล่งประกายเป็นรูปเงินตรา

หลิวซื่อได้สติกลับมาจากความตกตะลึง

"นี่... เจ้าเป็นคนจับพวกมันมาทั้งหมดเลยงั้นหรือ? แค่... ชั่วประเดี๋ยวเดียวที่เจ้าออกไปเนี่ยนะ?" นางมองหลินเสี่ยวเยว่อย่างไม่อยากจะเชื่อ