บทที่ 26 คำขอความช่วยเหลือจากเอลฟ์ (1)

บทที่ 26 คำขอความช่วยเหลือจากเอลฟ์ (1)

เสินมู่ที่เพิ่งได้สตินิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง

"เอ๊ะ เมื่อกี้ข้าเผลอหลับไปเหรอ?"

เสินมู่ยกกรงเล็บขึ้นเกาหัว จนเกิดประกายไฟลุกวาบขึ้นมากลุ่มหนึ่ง

เขาหันมองจานสุริยะที่วางอยู่ข้างกาย มันยังคงสภาพสมบูรณ์ ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ ให้เห็น

ทว่าเสินมู่กลับรู้สึกตะขิดตะขวงใจชอบกล เหมือนมีบางอย่างผิดปกติ แต่บอกไม่ถูกว่าเป็นเรื่องอะไร

เขาตรวจสอบร่างกายตัวเองอย่างละเอียดถี่ถ้วน แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

"ระบบ เมื่อกี้มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับข้าหรือเปล่า?"

ด้วยความไม่สบายใจ เสินมู่จึงนึกถึงระบบและเอ่ยถามออกไป

ทว่าระบบแห่งอนาคตได้แจ้งเตือนเขาไปแล้ว

"ติ๊ง! โฮสต์ ทุกอย่างปกติดี ไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น"

"อย่างนั้นเหรอ? แล้วไอ้ความรู้สึกโหวงๆ แปลกๆ นี่มันมาจากไหนกัน? ประหลาดชะมัด สงสัยข้าคงคิดมากไปเอง!"

เมื่อหาคำตอบไม่ได้ เสินมู่จึงเลิกสนใจ เขาผิงแดดอย่างสบายใจ แล้วหยิบกิ่งไม้แห่งโลกออกมาเพื่อเริ่มทำความเข้าใจสิ่งที่เรียกว่าพลังเวทมนตร์

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเสินมู่จะนั่งสมาธิหลับตา หรือจ้องมองกิ่งไม้นั้นตาเขม็ง เขาก็ไม่เกิดพุทธิปัญญาใดๆ เลยแม้แต่น้อย

บางทีอาจเป็นเพราะโครงสร้างร่างกายแบบชาวคริปโตเนียนจริงๆ ก็ได้!

เพราะในจักรวาล DC เดิม นอกจักรวาลหลัก มีซูเปอร์แมนน้อยคนนักที่จะใช้เวทมนตร์ได้

ตามหลักเหตุผล ด้วยสมองระดับซูเปอร์อัจฉริยะ หากคิดจะเรียนรู้ก็ไม่น่าใช่เรื่องยาก

ขนาดความรู้ของกาแล็กซี 28 แห่งเขายังเชี่ยวชาญ ภาษาที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนเขาก็เรียนรู้ได้ในไม่กี่นาที

ถ้าไม่ใช่ปัญหาเรื่องความสามารถในการเรียนรู้ ก็คงเป็นเพราะข้อจำกัดทางกายภาพของชาวคริปโตเนียนนั่นแหละ!

แต่เสินมู่ก็ไม่ได้ท้อใจ เพราะเขาเองก็ไม่ใช่ชาวคริปโตเนียนสายเลือดบริสุทธิ์

"ลองทำความเข้าใจดูอีกสักหลายๆ รอบเถอะ"

การมีจานสุริยะที่สามารถกลั่นผลึกเทพสุริยะได้ การควบคุมพลังเวทมนตร์ก็เป็นเพียงแค่ส่วนเสริมเติมเต็ม

ดังนั้น ต่อให้สุดท้ายเขาจะไม่เข้าใจพลังเวทมนตร์ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

เมื่อยามเย็นมาเยือน แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว เสินมู่ที่ยังไม่ได้อะไรจากการทำความเข้าใจ เก็บจานสุริยะเข้าสู่มิติระบบ และเตรียมตัวลงจากยอดเขา

เขาจำได้ว่าคืนนี้โวลสแต็กจะนำเหล้าล้ำค่าที่เก็บสะสมมาหลายร้อยปีออกมาเลี้ยงฉลอง

อาจเป็นเพราะกลายเป็นมังกร เสินมู่จึงรู้สึกถูกคอกับเครื่องดื่มรสแรงอย่างเหล้าเป็นพิเศษ

"เสินมู่ วันนี้เจ้าไม่ได้ไปผิงแดดที่เดิม พวกเรากำลังจะให้ไฮม์ดัลช่วยตามหาอยู่พอดี!"

ขณะที่เสินมู่ลงมาจากยอดเขาโฮลส์ ก็บังเอิญพบกับซิฟในชุดลำลอง

เมื่อถอดชุดเกราะออก นางดูเปลี่ยนไปราวกับแปลงโฉมจากวัลคีรีผู้แข็งแกร่ง เป็นสตรีสูงศักดิ์ผู้สง่างาม

นางสวมชุดคลุมยาวสีทองอ่อน ผมดำขลับถูกรวบขึ้นอย่างเรียบง่าย และประดับต่างหูที่ใบหู

"วันนี้ข้าเปลี่ยนไปที่ที่สบายกว่าเดิมน่ะ"

"ซิฟ คืนนี้เจ้าดูแปลกตากว่าปกตินะ งดงามมากจริงๆ!"

เสินมู่ส่งยิ้มและทักทายพูดคุยกับนาง

"เอ๋! เสินมู่ เจ้ามีรสนิยมความงามเหมือนพวกเราด้วยหรือ?"

ในสายตาของซิฟ มังกรยักษ์อย่างเสินมู่ไม่น่าจะมีรสนิยมความงามแบบเดียวกับชาวแอสการ์ด

ในจินตนาการของนาง เสินมู่น่าจะชอบมังกรตัวเมียที่ดูแข็งแกร่งบึกบึนเหมือนตัวเขามากกว่า

"ไม่! ไม่! ไม่!"

"มุมมองความงามของข้าไม่น่าจะต่างจากพวกเจ้านักหรอก"

"แม้ข้าจะเชื่อว่ารูปลักษณ์ปัจจุบันของข้านั้นสมบูรณ์แบบที่สุด แต่ข้าก็ยังชื่นชมความงามของเจ้าได้"

ยิ่งเป็นมังกรนานวันเข้า เสินมู่ก็ยิ่งปรับตัวเข้ากับร่างมังกรยักษ์ได้ดีขึ้น

แม้บางครั้งจะไม่สะดวกสบายเท่ามือเท้ามนุษย์ก็ตาม

"เสินมู่! เจ้าเป็นมังกรที่แปลกที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอ และแน่นอนว่าแข็งแกร่งและเฉลียวฉลาดที่สุดด้วย"

"แถมรูปลักษณ์ของเจ้ายังดูแข็งแกร่งและสง่างามกว่าพวกสัตว์อสูรมังกรที่ดูงุ่มง่ามพวกนั้นตั้งเยอะ!"

ซิฟมีความประทับใจที่ดีต่อเสินมู่มาก

ในด้านพละกำลัง เสินมู่เป็นยอดฝีมือที่สามารถสยบเทพเจ้าสายฟ้าธอร์ได้ ในด้านนิสัยใจคอ เสินมู่มีพลังขนาดนี้แต่ยังยึดมั่นในเกียรติของนักรบ

ชาวแอสการ์ดยกย่องผู้แข็งแกร่ง และเสินมู่ก็เป็นผู้แข็งแกร่งที่เพียบพร้อมและมีเกียรติ

เสินมู่เคยเห็นภาพลักษณ์ของตัวเอง เขาพอยอมรับได้ว่าตนเองแข็งแกร่ง มีมังกรน้อยตัวนักในจักรวาลมาร์เวลที่จะทรงพลังเท่าเขา

ส่วนเรื่องรูปลักษณ์น่ะหรือ! ก่อนที่จะย่อส่วนลง ต้องเรียกว่าดูดุร้ายน่าเกรงขามเลยทีเดียว

แม้จะย่อส่วนลงแล้ว แรงกดดันจะลดลงบ้าง แต่ก็ห่างไกลจากคำว่าสง่างามอยู่ดี

ถึงกระนั้น เสินมู่ก็ยังยินดีที่ได้รับคำชมเช่นนี้

"ขอบคุณสำหรับคำชม ท่านหญิงซิฟ"

เสินมู่แสดงความขอบคุณต่อซิฟ

เขาหารู้ไม่ว่าในอนาคต เขาจะถูกบูชาในฐานะมังกรปีศาจผู้ทำลายล้างโลกโดยเหล่าผู้ศรัทธา

"เสินมู่ งานเลี้ยงของโวลสแต็กพร้อมแล้ว ไปด้วยกันเถอะ!"

ซิฟเอ่ยชวนเสินมู่

"ตกลง ไปกันเถอะ!"

หนึ่งคนหนึ่งมังกรจึงเดินเคียงคู่กันไปยังที่พักของโวลสแต็ก

งานเลี้ยงวันนี้ไม่ได้ยิ่งใหญ่เท่างานคราวที่แล้ว! มีคนมาร่วมงานเพียงสิบกว่าคนเท่านั้น

"เสินมู่ ซิฟ งานเลี้ยงรอพวกเจ้าอยู่!"

"รีบมาเร็วเข้า นี่คือเหล้าชั้นดีที่หมักโดยพวกเอลฟ์แห่งอัลฟ์ไฮม์เชียวนะ!"

"ไม่ได้ดื่มมาตั้งหลายร้อยปีแล้ว!"

"ใช่แล้ว ครั้งนี้โวลสแต็กยอมตัดใจเอาของรักของหวงออกมา เราต้องดื่มให้หนำใจกันไปเลยคืนนี้"

โฮกันและฟันดรัลเริ่มดื่มกันไปก่อนแล้ว!

ทันทีที่เห็นเสินมู่และคนอื่นมาถึง พวกเขาก็รีบเดินถือแก้วเหล้าเข้ามาหา

เขายื่นแก้วใบใหญ่ให้เสินมู่ แล้วทำท่าชนแก้วดื่ม

แน่นอนว่าเสินมู่ไม่ปฏิเสธ เขายกแก้วขึ้นจรดปาก ของเหลวรสชาติหอมหวานกลิ่นดอกไม้ไหลลงคอ

จนกระทั่งลงไปถึงท้อง ความรู้สึกร้อนวาบซาบซ่านจึงพุ่งพล่านขึ้นมา

"สดชื่น!"

เสินมู่ถูกใจในรสสัมผัสจนต้องอุทานออกมาจากใจ

เมื่อเทียบกับเหล้ารสร้อนแรงเพียวๆ ของแอสการ์ด เหล้าที่เอลฟ์หมักนี้ถูกปากเสินมู่มากกว่า

"เสินมู่ ในที่สุดเจ้าก็มา"

ในตอนนั้น ธอร์ที่สวมผ้าคลุมสีดำก็เดินถือแก้วเหล้าเข้ามาหาเช่นกัน

เขายังคงอารมณ์บูดบึ้งอยู่บ้าง เพราะวันนี้พระบิดาของเขาเข้าสู่ภาวะนิทราแห่งโอดินอีกครั้ง!

แถมพระมารดาฟริกกาก็ยังยืนกรานไม่ยอมบอกสาเหตุที่พระบิดาต้องหลับใหลอีกครั้ง

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงระบายอารมณ์ทั้งหมดลงในแก้วเหล้า

เสินมู่ย่อมยินดีต้อนรับทุกคนและดื่มกินอย่างเต็มที่

ในขณะที่เสินมู่และสหายกำลังดื่มด่ำกับงานรื่นเริง การสังหารหมู่ที่น่าสยดสยองกำลังเกิดขึ้นในจักรวาล

เพชฌฆาตคือชาวครี ผู้ที่เคยทดลองบนดวงจันทร์เพื่อสร้างเหล่าอินฮิวแมน

ส่วนฝ่ายที่ถูกสังหารคือชาวสครัลล์ ที่รู้จักกันในนาม "มนุษย์ต่างดาวจอมปลอมตัว"

ทั้งสองเผ่าพันธุ์นับเป็นคู่อริที่จองเวรกันมาอย่างยาวนาน!

ตามเส้นเวลาเดิม การสู้รบของพวกเขาจะไม่ดึงอาณาจักรอื่นๆ ในเก้าอาณาจักรมาร่วมวงด้วย นอกจากโลกมนุษย์

ทว่าด้วยลิขิตแห่งโชคชะตา การไล่ล่าสังหารกลับลุกลามมาถึงอาณาจักรเอลฟ์แห่งอัลฟ์ไฮม์

ในฐานะผู้รักษากฎระเบียบ เมื่อเอลฟ์ตกอยู่ในที่นั่งลำบาก แอสการ์ดย่อมไม่อาจทนดูดายได้!

ดังนั้น ในขณะที่ธอร์กำลังดื่มอย่างเมามัน เขาก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากไฮม์ดัล