บทที่ 20 - แย่งตัว!

บทที่ 20 - แย่งตัว!

ลู่อันเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา ก็พบว่ามีฟังก์ชันใหม่เพิ่มเข้ามา

[สนามรบจำลอง]

"ฮี่ฮี่... นี่คงกลัวว่าฉันจะมัวแต่ออกไปตีกันจนลืมทำนาสินะ"

ลู่อันหัวเราะเบาๆ

อย่างที่เขาว่ากันว่า เมื่อมีอาวุธมีคมอยู่ในมือ จิตสังหารก็จะก่อเกิด รอให้เขามีพลังยุทธ์ที่แข็งแกร่งขึ้นเมื่อไหร่ เขาคงนั่งอยู่เฉยๆ ไม่ได้แน่ ต้องออกไปท่องโลกเสินถู่ ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็คงไม่มีเวลามานั่งทำนาหรอก

แต่พอมีฟังก์ชันสนามรบจำลองนี้ เขาก็สามารถฝึกฝนเคล็ดวิชาและทักษะการต่อสู้ได้แม้อยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขา แถมยังช่วยแก้เบื่อได้อีกด้วย

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง..."

เสียงหมาเห่าดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน พวกผู้ชายพากันถือไฟฉายออกมาดูสถานการณ์

ไม่นานนัก ที่ลานตากข้าวก็มีชาวบ้านมายืนมุงดูกันเต็มไปหมด ต่างพากันชี้ชวนดูซากเสือสัมผัสวิญญาณที่ถูกฟันขาดครึ่ง

ลู่อันหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาหวังอู่ ซึ่งทางนั้นกำลังนอนหลับสบายอยู่เลย

พอได้ยินเจ้าหน้าที่สื่อสารรายงานว่าเสือสัมผัสวิญญาณถูกฆ่าตายแล้ว หวังอู่ก็ตาสว่างตื่นเต็มตาขึ้นมาทันที

"หน่วยไหนเป็นคนฆ่า?" หวังอู่ถามด้วยความดีใจ

เจ้าหน้าที่สื่อสารตอบตะกุกตะกัก "มะ... ไม่ใช่คนของเราครับ... เสือถูกฆ่าตายที่หมู่บ้านจู๋ซีครับ"

หวังอู่: ...

"พลาดคนเก่งไปซะแล้ว..."

หวังอู่แหงนหน้าถอนหายใจยาว ก่อนจะคว้าเสื้อโค้ตมาใส่แล้วพาคนบึ่งไปที่หมู่บ้านจู๋ซีทันที

สิบกว่านาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึงลานตากข้าว และได้เห็นซากเสือที่ถูกฟันขาดครึ่ง

"ฆ่าตายในดาบเดียวอีกแล้ว แถมรอยแผลยังเรียบกริบ นายนี่แน่ใจนะว่าไม่ใช่นักสู้หลิงอู่น่ะ?"

หวังอู่หรี่ตามองอย่างจับผิด ถ้าซากเสือตัวเมียเมื่อเช้ายังพอมีเหตุผลอธิบายได้ แล้วไอ้ที่อยู่ตรงหน้านี้มันจะอธิบายว่ายังไงล่ะ?

เสือสัมผัสวิญญาณถูกฟันขาดครึ่งท่อนในดาบเดียว แถมบริเวณรอบๆ ยังไม่มีร่องรอยการต่อสู้เลยสักนิด ซึ่งแสดงว่ามันถูกฆ่าตายในพริบตา

แต่ชายหนุ่มตรงหน้าเป็นแค่นักเรียนหลิงอู่ ระดับพลังของทั้งคู่ไม่น่าจะห่างกันขนาดนี้นี่นา

แถมรอยแผลที่ถูกฟันก็ดูแปลกๆ เหมือนโดนเคล็ดวิชาวิญญาณโจมตีเข้าให้

"จะพูดยังไงดีล่ะ ก็คือ... พอกลับมาถึงบ้าน ผมก็ปลุกพรสวรรค์ระดับฟานได้น่ะครับ..."

ลู่อันลูบจมูกแก้เก้อ เรื่องแบบนี้ปิดบังได้แค่แป๊บเดียวแหละ ปิดไปตลอดไม่ได้หรอก

สู้บอกความจริงไปเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องมานั่งสงสัยและคอยตามสืบกันให้วุ่นวายทีหลัง

"เชี่ยเอ๊ย!"

หวังอู่มองเขาด้วยสายตาเหมือนเห็นผี ส่วนพวกลูกน้องที่ตามมาด้วยก็ทำหน้าตกตะลึงไปตามๆ กัน

"น้องชาย ถึงแม้ว่าจะมีคนปลุกกายวิญญาณได้หลังจากทดสอบกับศิลาวิญญาณไปแล้วก็เถอะ แต่โอกาสมันก็น้อยยิ่งกว่าถูกรางวัลที่หนึ่งอีกนะ... นี่บ้านนายทำบุญด้วยอะไรมาเนี่ย ถึงได้โชคดีขนาดนี้?"

"บัดซบ!"

ลู่อันขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับตาแก่นี่แล้ว เขาชี้ไปที่ซากเสือบนพื้น "รีบๆ ขนไปเลยไป เกะกะลูกตา"

ตามกฎหมายแล้ว ซากสัตว์อสูรสัมผัสวิญญาณและสัตว์อสูรต้องถูกส่งมอบให้ทางการ เพื่อนำไปสกัดเป็นอาหารเสริมสำหรับนักสู้

"ฮี่ฮี่... น้องชาย ผลงานครั้งนี้เป็นของนายเต็มๆ เลยนะ เดี๋ยวฉันจะรายงานเบื้องบนตามความเป็นจริงให้ อ้อ แล้วนายปลุกพรสวรรค์อะไรได้ล่ะ จะได้รายงานไปพร้อมกันเลย"

หวังอู่หัวเราะร่วน แอบมีความหวังลึกๆ ว่าจะดึงตัวลู่อันมาร่วมทีมกองกำลังความมั่นคงได้

ที่ตัวอำเภออันมีนักสู้หลิงอู่น้อยมาก เจ้าหน้าที่กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เป็นแค่นักเรียนหลิงอู่ ประสิทธิภาพการต่อสู้จึงมีจำกัด

แต่นักสู้หลิงอู่มีจำนวนจำกัด และทางการก็ควบคุมเข้มงวดมาก ไม่ค่อยจะส่งมาประจำการตามต่างจังหวัดหรอก

ขนาดกองทัพหลักๆ ยังขาดแคลนกำลังพลเลย รบกันจนตายไปตั้งเท่าไหร่ ก็ยังไม่ได้กำลังพลมาเสริมเลยด้วยซ้ำ

"ระดับฟาน... กายวิญญาณสายผสมครับ"

ลู่อันตอบเสียงเรียบ แต่กลับทำให้หวังอู่ยิ้มหน้าบาน

ระดับฟานก็ดีสิ กายวิญญาณสายผสมก็ยิ่งดีใหญ่ แบบนี้เบื้องบนคงไม่ต้องการตัวแน่ๆ จะได้อยู่ที่อำเภออันนี่แหละ สร้างประโยชน์ให้บ้านเกิดต่อไป

"ผมเห็นคุณทำหน้าดีใจซะขนาดนั้น มีเรื่องอะไรน่าดีใจหนักหนาบอกผมบ้างสิ?"

ลู่อันมั่นใจเลยว่า ตาแก่นี่ต้องกำลังคิดแผนการอะไรชั่วๆ อยู่แน่ๆ

"อะแฮ่ม... สัตว์อสูรสัมผัสวิญญาณตายทั้งที ก็ต้องดีใจสิ น้องชายเหนื่อยมามากแล้ว รีบไปพักผ่อนเถอะ ฉันไปล่ะ"

หวังอู่สั่งให้ลูกน้องช่วยกันยกซากเสือและเครื่องในขึ้นรถบรรทุกทหาร ก่อนจะรีบชิ่งหนีไป ท่ามกลางสายตารังเกียจของลู่อัน

พอพวกนั้นไปแล้ว ชาวบ้านก็พากันเดินเข้ามามุง

"ลู่อัน เธอปลุกพรสวรรค์ได้แล้ว แบบนี้ก็ต้องไปจากหมู่บ้านเราแล้วสิ?"

ลุงฉางกุ้ยเป็นตัวแทนถามความในใจของทุกคน ในใจของพวกเขานั้นไม่อยากให้ลู่อันไปเลย

แม้จะมีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็ไม่อยากให้ลู่อันออกไปเสี่ยงอันตรายอยู่ดี

ระดับฟาน · กายวิญญาณสายผสม ได้ยินมาว่าเป็นพรสวรรค์ที่ห่วยที่สุด ถ้าต้องไปเจอกับพวกสัตว์อสูร โอกาสรอดชีวิตมีไม่ถึง 10% ด้วยซ้ำ

"ผมได้รับมอบหมายงานแล้วครับ คงไม่มีการโยกย้ายอะไรอีกแล้ว"

ลู่อันยิ้มบอกทุกคน ก่อนจะไล่ให้ชาวบ้านกลับไปนอน

หลังจากกลับไปถึงสถานี หวังอู่ก็รีบทำรายงานเรื่องสัตว์อสูรสัมผัสวิญญาณส่งไปให้เบื้องบนทันที โดยเน้นย้ำว่าลู่อันเป็นคนฆ่ามันได้ และยังระบุด้วยว่าลู่อันมีความประสงค์อยากจะย้ายมาทำงานที่กองกำลังความมั่นคง ขอให้เบื้องบนพิจารณาด้วย

จัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ หวังอู่ก็ล้มตัวลงนอนอย่างมีความสุข หวังว่าพรุ่งนี้ตื่นมาจะได้เห็นหนังสือคำสั่งย้ายลู่อันมาที่กองกำลังความมั่นคง

แต่หารู้ไม่ว่า แผนการของเขามันสะดุดตั้งแต่ก้าวแรกแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น

พอจางเปียวรู้ข่าวว่าลู่อันฟันเสือสัมผัสวิญญาณตายในดาบเดียว แถมยังปลุกพรสวรรค์ได้แล้ว เขาก็ถึงกับช็อกไปเลย

"เฮ้ย นี่ฉันเพิ่งไม่ได้ติดต่อเขาสองวันเองนะ ทำไมถึงปลุกพรสวรรค์ได้ล่ะ แถมยังฆ่าเสือสัมผัสวิญญาณได้อีกต่างหาก"

"แล้วไอ้เฒ่าหวังจมูกโตนั่นหมายความว่าไง กล้ามาฉกคนของฉันเรอะ เขาขาดคนแล้วฉันไม่ขาดหรือไงวะ?"

"ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องไปดักคอไว้ก่อน"

จางเปียวรีบออกจากแผนกเกษตรวิญญาณ สตาร์ตรถจี๊ปเปิดประทุนบึ่งออกจากค่ายทหาร ตรงดิ่งไปที่หมู่บ้านจู๋ซีทันที

ระหว่างทางที่ขับผ่านร้านขายอาหารเช้า เขาก็ยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินซื้ออาหารเช้าชุดใหญ่ไปฝากลู่อันด้วย

ถ้าจะพูดถึงเรื่องขาดแคลนนักสู้ แผนกเกษตรวิญญาณของเขานี่แหละที่ขาดแคลนของจริง ทั้งหน่วยมีเขาเป็นนักสู้หลิงอู่แค่คนเดียว ที่เหลือเป็นแค่นักเรียนหลิงอู่ทั้งหมด

อุตส่าห์เจอช้างเผือกทั้งที จะยอมปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง?

[เรื่องซุบซิบชาวบ้าน · ข่าวสารประจำวัน: ข่าวเรื่องสัตว์อสูรสัมผัสวิญญาณปรากฏตัวในอำเภออันแพร่สะพัดไปทั่วอำเภอ ทำให้ชาวบ้านในชนบทต่างหวาดผวา ไม่กล้าออกจากบ้าน]

[ติ๊ง! ภารกิจใช้แรงงานประจำวัน: น้ำในนาวิญญาณเยอะเกินไปแล้ว โปรดปล่อยน้ำออกบ้าง รางวัลเมื่อทำภารกิจสำเร็จ: สุ่มรับแต้มสถานะ หรือ ค่าประสบการณ์ 1 อย่าง!]

ลู่อันปิดหน้าต่างแจ้งเตือนระบบ เดินลงไปชั้นล่างเพื่อก่อไฟต้มข้าวต้ม พออาบน้ำแปรงฟันเสร็จ ก็แบก 'จอบเทพจิ่วโจว' ลงนาไป

พอไปถึงนาวิญญาณ ก็เห็นน้ำเต็มปริ่มนา แทบจะล้นคันนาออกมาอยู่แล้ว

"แกร๊ก~"

เขาหาตำแหน่งที่เหมาะสม แล้วใช้จอบขุดคันนาให้เป็นร่องระบายน้ำ พอกำหนดระดับน้ำเสร็จสรรพ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น

[ติ๊ง! ภารกิจเสร็จสิ้น โปรดเลือกรางวัลผลตอบแทน!]

[รางวัลที่ 1: พลังป้องกัน 2 แต้ม!]

[รางวัลที่ 2: ค่าประสบการณ์ 5 แต้ม!]

"ห๊ะ? พลังป้องกันตั้ง 2 แต้มเลยเหรอ?"

ลู่อันประหลาดใจมาก เขาเมินค่าประสบการณ์ 5 แต้มไปเลย แล้วเลือกรับพลังป้องกัน 2 แต้มทันที

เมื่อเลือกรางวัลเสร็จ ขวดยาก็ปรากฏขึ้นในหัวอีกครั้ง และรินน้ำยาออกมาเองโดยอัตโนมัติ

"ทำไมไม่ให้มาเป็นขวดๆ เลยล่ะ หรือว่ากลัวฉันจะเอาไปขายหาเงิน?"

ความรู้สึกชาหนึบแผ่ซ่านไปทั่วตัว เสียงกระดูกลั่นดังเป๊าะแป๊ะเบาๆ

หลังจากร่างกายได้รับการเสริมความแข็งแกร่ง ผิวพรรณของลู่อันก็ดูกระชับและเต่งตึงขึ้นมาก

เขาหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายเซลฟี่ ก็พบว่าหน้าตาของตัวเองเปลี่ยนไปนิดหน่อย

"ฮี่ฮี่... หล่อชะมัด!"

ลู่อันเดินกลับมาที่ลานตากข้าวด้วยอารมณ์เบิกบาน ก่อนจะนั่งลงที่หน้าประตูบ้าน แล้วเปิดดูฟังก์ชันใหม่ของระบบ · สนามรบจำลอง

เมื่อกดเข้าไป ก็มีหน้าจอหนึ่งเด้งขึ้นมาตรงหน้า ตรงกลางหน้าจอมีตัวอักษรเขียนตวัดอย่างสวยงามว่า: จับคู่!

ข้างใต้คำว่าจับคู่ มีตัวหนังสือเล็กๆ เขียนไว้ว่า: ระดับปัจจุบัน: ระดับฟาน · ขั้นชำระกายา ระดับ 1 ☆☆☆

"มีแบ่งแรงก์ด้วยเรอะ?"

ลู่อันถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ถูก นึกว่ามันจะเป็นแค่สนามรบจำลองในจินตนาการซะอีก

"จับคู่..."

ลู่อันใช้นิ้วจิ้มไปที่คำว่าจับคู่ ภาพบนหน้าจอก็เริ่มสั่นไหว ดูแล้วน่าตื่นเต้นเร้าใจสุดๆ

[จับคู่สำเร็จ!]

[เป้าหมายการจับคู่ · โจวฉางชิง, ระดับฟาน · ขั้นชำระกายา ระดับ 1 ☆☆☆!]

วินาทีต่อมา สติของลู่อันก็ถูกดูดเข้าไปในลานประลองแห่งหนึ่ง ตรงหน้าเขามีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนถือกระบี่จ้องมองมาด้วยสายตาเย็นชา

[3... 2... 1... เริ่มได้!]

เสียงประกาศเริ่มการประลองดังขึ้น โจวฉางชิงก็พุ่งเข้ามาโจมตีทันที กระบี่ในมือแทงตรงเข้าใส่ลู่อัน

"ช้าไปนะ~"

ลู่อันยิ้มบางๆ จอบเล่มเขื่องปรากฏขึ้นในมือ...

"ตู๊ม~"

[การประลองจบลง ขอแสดงความยินดีที่คุณได้รับชัยชนะ ได้รับรางวัล 1 ★!]

...