บทที่ 19 - เปิดระบบสนามรบจำลอง

บทที่ 19 - เปิดระบบสนามรบจำลอง

"ถุย~"

ลู่อันถ่มน้ำลายใส่ซากเสือที่ตายอยู่บนพื้น แล้วเดินกลับไปที่รถ

"พ่อหนุ่ม... นั่นใช่สัตว์อสูรสัมผัสวิญญาณหรือเปล่า?"

เมื่อเห็นลู่อันกลับมา พ่อตาของฉางกุ้ยก็ถามเสียงตะกุกตะกัก

"อืม แต่ไม่ใช่ตัวที่กินคนเมื่อคืนหรอกครับ" ลู่อันตอบกลับไปเรียบๆ

หลังจากตรวจสอบดูแล้ว เสือที่เขาเพิ่งฟันตายไปก็แค่เสือตัวเมียธรรมดา ไม่ใช่ตัวที่กองกำลังความมั่นคงกำลังตามหาอยู่

รถบรรทุกขับมาจอดเทียบข้างซากเสือ ลู่อันลงไปหิ้วซากเสือโยนขึ้นไปบนกระบะท้าย ทำเอาชาวบ้านนับสิบคนที่นั่งอยู่บนนั้นถึงกับตาสว่าง อาการเมาค้างหายเป็นปลิดทิ้ง

ลู่อันยิ้มกว้าง "ไม่ต้องกลัวนะครับ มันตายแล้ว"

"..."

แม้จะตายไปแล้ว แต่กลิ่นอายความน่ากลัวของเสือก็ยังคงอยู่ จะไม่ให้พวกเขากลัวได้ยังไง กลุ่มชาวนารีบขยับเข้าไปเบียดกันเป็นก้อน จ้องมองซากเสือที่ตายสนิทด้วยความหวาดระแวง

ในใจก็แอบคิดว่า ถ้าจู่ๆ มันฟื้นขึ้นมาจะทำยังไง...

รถบรรทุกแล่นส่ายไปมา เลือดเสือหยดแหมะๆ ลงพื้นถนน ส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

เมื่อรถมาถึงหมู่บ้านหลิ่งโฮ่ว ลู่อันก็เห็นเจ้าหน้าที่กองกำลังความมั่นคงประจำการอยู่ที่นี่

"นายเป็นคนฆ่าเหรอ?" หลินไห่มองซากเสือแล้วถาม

"อืม มันกะจะซุ่มโจมตีพวกเราน่ะ แต่โดนผมฟันทีเดียวตายเลย

ผมสงสัยว่ามันน่าจะเป็นคู่หูของไอ้สัตว์อสูรสัมผัสวิญญาณตัวนั้น ตอนนี้มันตายไปแล้ว หมู่บ้านหลิ่งโฮ่วอาจจะตกเป็นเป้าหมายแก้แค้นของตัวที่เหลือ คุณก็ระวังตัวหน่อยละกัน"

"ฮ่าฮ่า... ฉันล่ะภาวนาให้มันโผล่มาเร็วๆ จะได้ไม่ต้องมานั่งทำงานล่วงเวลาช่วงปีใหม่แบบนี้"

"โอเค งั้นผมไปล่ะนะ ซากไอ้ตัวนี้มีประโยชน์มากทีเดียว"

"รับทราบ..."

ลู่อันสตาร์ตรถอีกครั้ง มุ่งหน้ากลับหมู่บ้านจู๋ซีพร้อมกับซากเสือ

สัตว์ป่ามักจะแกะรอยตามกลิ่น เขาตั้งใจจะลากซากเสือวนรอบๆ สันเขาพยัคฆ์ร่วง เพื่อล่อให้ไอ้ตัวที่ซ่อนอยู่ออกมา

เมื่อรถขับกลับมาถึงเขตสันเขาพยัคฆ์ร่วง หวังอู่ก็มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาแปลกๆ

"ฟันทีเดียวขาดเลยเรอะ?"

หวังอู่ไม่เหมือนหลินไห่ที่เป็นแค่นักเรียนหลิงอู่ด้อยประสบการณ์ ตัวเขาเป็นถึงนักสู้หลิงอู่ ระดับทะลวงชีพจร ย่อมมองออกถึงความไม่ธรรมดาในการโจมตีของลู่อัน

"แค่ฟันเสือธรรมดา ต้องใช้ถึงสองดาบเลยเหรอครับ?"

ลู่อันไม่ได้ใส่ใจ ต่อให้เขาจะยังไม่ปลุกกายวิญญาณ ขอแค่มีดาบเอนโทรปีอยู่ในมือ เขาก็สามารถผ่าท้องมันได้สบายๆ

"นายนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ สนใจมาร่วมงานกับกองกำลังความมั่นคงของฉันไหม ฉันให้ตำแหน่งรองหัวหน้าหน่วยเลยเอ้า"

หวังอู่เผยสายตาเสียดายคนเก่ง นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เจอคนหนุ่มมีฝีมือแบบลู่อัน

"เงินเดือนเท่าไหร่ครับ?" ลู่อันกะพริบตาปริบๆ

"1,200 บวกโบนัสตามผลงาน"

"ไม่ไปหรอก!"

ลู่อันเบ้ปาก เงินเดือนแค่นี้ยังกล้ามาซื้อตัวเขาอีกเรอะ?

เขาเป็นถึงข้าราชการไฮโซเงินเดือนตั้ง 2,500 เชียวนะ จะมาหวั่นไหวกับเงินแค่นี้ได้ยังไง?

"ลองคิดดูอีกทีสิ หน่วยเราต้องการคนเก่งๆ แบบนายนะ"

"จะไปคิดอะไรให้เสียเวลา ไปล่ะครับ"

ลู่อันกลับขึ้นรถ แล้วขับหนีไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้หวังอู่ยืนกินฝุ่นอยู่ตรงนั้น

เอาจริงๆ นะ การตัดสินใจซื้อรถคันนี้ถือเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดที่สุดของเขาเลย

ขืนขับรถไถนามา... มันคงจะดูเสียภาพพจน์แย่ แถมยังต้องโดนลมหนาวเป่าหน้าอีกต่างหาก...

เมื่อชาวบ้านจู๋ซีเห็นลู่อันลากซากเสือตัวเบ้อเริ่มกลับมา ก็พากันตกตะลึง ยืนล้อมวงชี้ชวนกันดูซากเสืออย่างสนใจ

ลู่อันจัดการถลกหนังเสือออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปบอกชาวบ้านว่า "ใครอยากได้เนื้อเสือก็แล่เอาไปเลยนะครับ..."

"จัดไป..."

ชาวบ้านต่างพากันคึกคัก โดยเฉพาะพวกผู้ชาย ใครๆ ก็รู้ว่าเนื้อเสือเป็นของบำรุงกำลังชั้นยอด กินแล้วคึกคักปึ๋งปั๋ง

ดังนั้นคืนนั้น พวกผู้หญิงในหมู่บ้านก็พากันร้องครางระงม...

ที่หน้าบ้านของลู่อัน มีหนังเสือขึงตากไว้บนราวไม้ไผ่ ส่วนตัวเขาก็ปิดไฟนั่งพิงดาบอีโต้อยู่ที่ระเบียง หลับตานิ่งรอคอยอะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ

และในป่าหลังบ้านของเขา ก็มีเสือลายพาดกลอนตัวหนึ่ง ดวงตาทั้งสองข้างทอประกายวาวโรจน์กำลังจ้องเขม็งลงมาที่บ้านหลังนั้น

"โฮก~"

เสียงคำรามต่ำๆ ของเสือดังขึ้น ทำให้ฝูงนกที่อยู่รอบๆ ตกใจบินหนีไป

[ติ๊ง! สัตว์อสูรสัมผัสวิญญาณบุกโจมตี โปรดปกป้องนาวิญญาณและบ้านเรือนให้ดี รางวัลเมื่อทำภารกิจสำเร็จ: สุ่มเพิ่มแต้มสถานะทุกด้าน หรือ เพิ่มเปอร์เซ็นต์ค่าสถานะทั้งหมด!]

ลู่อันลืมตาขึ้น มุมปากยกยิ้มขึ้นมา

เดรัจฉานก็คือเดรัจฉานอยู่วันยังค่ำ โง่เง่าเต่าตุ่น แค่ใช้กลลวงนิดหน่อยก็หลอกล่อมันมาได้แล้ว

แม้ตาจะมองไม่เห็นรอบทิศ แต่หูกลับได้ยินเสียงรอบด้าน

ลู่อันเพ่งสมาธิจับทุกความเคลื่อนไหวในหมู่บ้านจู๋ซี เสียงใบไม้ไหวหรือเสียงอะไรก็ตามล้วนอยู่ในความรับรู้ของเขาทั้งหมด

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงผิดปกติบางอย่างดังมาจากป่าหลังบ้าน เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังขึ้นเป็นระยะๆ

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าไอ้สัตว์อสูรสัมผัสวิญญาณตัวนั้นกำลังมาแน่ๆ สัตว์ป่าทั่วไปไม่มีทางกล้าบุกเข้ามาในหมู่บ้านแบบนี้หรอก

ที่หมู่บ้านฝั่งตรงข้าม หวังเป่ากั๋วยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียงบ้าน สายตาทอดมองไปยังทิศทางบ้านของลู่อัน

ตอนนี้ในใจของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง อยากรู้เหลือเกินว่าลู่อันมีฝีมือมากแค่ไหน

"มาแล้ว"

ดวงตาของหวังเป่ากั๋วเป็นประกายขึ้นมา สายตาจับจ้องไปที่ป่าห่างจากหลังบ้านของลู่อันไป 100 เมตร

ระยะห่างขนาดนี้ สำหรับสัตว์ป่าทั่วไปอาจจะถือว่าไกล

แต่สำหรับเสือโคร่งที่ปลุกสัมผัสวิญญาณได้แล้ว แค่กระโดดสองทีก็ถึงแล้ว

แต่มันไม่ได้บุ่มบ่ามบุกเข้ามา มันกำลังสังเกตการณ์รอบๆ อย่างระมัดระวัง

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตราย มันก็พุ่งตัวออกจากป่ามาพร้อมกับเสียงสายลม

"ตึก ตึก ตึก..."

กระโดดเพียงไม่กี่ครั้ง เสือปีศาจก็ลงมายืนอยู่ที่ลานตากข้าว มันเดินวนรอบๆ หนังของเสือตัวเมียสองสามรอบ ก่อนจะเผยสีหน้าดุร้าย แสยะเขี้ยวแยกเขี้ยวเข้าใส่ตัวบ้าน

จู่ๆ มันก็เห็นร่างของใครคนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ที่ชั้นสองของบ้าน

โดนจับได้แล้ว!

ในเมื่อเป็นแบบนี้...

"โฮก!"

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังสะท้านไปทั่วหมู่บ้านจู๋ซี ทำเอาไก่บินหมาเห่า วัวควายแตกตื่นกันไปหมด

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของสัตว์ร้ายแผ่ซ่านออกไป ทำให้พวกสัตว์เลี้ยงเหล่านั้นเกิดความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ

เพียงชั่วพริบตา ทั้งหมู่บ้านก็ตกอยู่ในความวุ่นวาย ปลุกให้พวกผู้หญิงและผู้ชายที่เพิ่งจะเข้านอนสะดุ้งตื่นขึ้นมา จากนั้นไฟในบ้านแต่ละหลังก็ค่อยๆ สว่างขึ้นทีละดวงๆ

"โฮก~"

เสือปีศาจคำรามอีกครั้ง ร่างขนาดใหญ่กว่าสามเมตรของมันกระโจนเข้าใส่ลู่อันที่อยู่บนชั้นสอง หมายจะขย้ำคอของอีกฝ่ายให้ขาดกระจุยในคำเดียว

"หึ~"

ลู่อันแค่นเสียงเย็นชา กระชับมีดอีโต้ในมือแน่นแล้วพุ่งสวนกลับไป

ความสูงแค่สามเมตร สำหรับทั้งคู่แล้ว ใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีก็ถึงตัวกันแล้ว

"พรวนดิน!"

ประกายแสงเย็นเยียบวาบขึ้นกลางอากาศ เสือปีศาจที่กำลังกระโจนขึ้นมาถูกพลังมหาศาลฟันขาดครึ่งร่าง

"สาดดด~"

เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วฟ้า เครื่องในและร่างของเสือปีศาจร่วงหล่นลงพื้นพร้อมกัน จากนั้นกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งก็ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ซึ่งเกิดจากความร้อนในตัวของเสือปีศาจนั่นเอง

"อ่อนหัดสิ้นดี..."

ลู่อันร่อนลงพื้นอย่างสวยงาม หันหลังให้กองเลือดและเครื่องในเสือ พลางยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

ไกลออกไป เมื่อหวังเป่ากั๋วเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ถึงกับอ้าปากค้าง ก่อนจะส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วเดินกลับเข้าไปซุกตัวในผ้าห่มตามเดิม

นายน้อยไม่เพียงแต่ปลุกพรสวรรค์ได้ แต่ยังซ่อนฝีมือเอาไว้อีกด้วย

ดาบเมื่อกี้มีคลื่นพลังวิญญาณแผ่ออกมาอย่างชัดเจน มั่นใจได้เลยว่าเป็นเคล็ดวิชาวิญญาณแน่นอน

แถมถ้าดูจากความเร็วในการเคลื่อนไหวแล้ว ก็ต้องอยู่ในระดับฟาน ขั้นชำระกายา ระดับ 3 แน่ๆ

วันเดียวอัปไปถึงขั้นชำระกายา ระดับ 3 เลยเนี่ยนะ?

เป็นไปไม่ได้หรอก!

แล้วมันคืออะไรกันล่ะ?

เขาคงมองพลาดไปแน่ๆ ประเมินระดับพรสวรรค์ของลู่อันผิดไปถนัดเลย

ลู่อันไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกใครบางคนจับตามองอยู่ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ข้อความแจ้งเตือนรางวัล

[ติ๊ง! ภารกิจเสร็จสิ้น เพิ่มเปอร์เซ็นต์ค่าสถานะทั้งหมด 15%!]

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนรางวัล ลู่อันก็ยิ้มแก้มแทบปริ รางวัลใหญ่จริงๆ แฮะ

ยังไม่ทันจะได้ดีใจเสร็จ ก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาอีก

[ติ๊ง! คุณสามารถสังหารคู่ต่อสู้ระดับสัมผัสวิญญาณได้ด้วยตัวเอง ระบบเปิดใช้งานฟังก์ชันสนามรบจำลอง!]

[สนามรบจำลอง: สามารถสุ่มจับคู่ต่อสู้ในระดับเดียวกันเพื่อฝึกซ้อมการต่อสู้ได้ หรือจะคัดลอกข้อมูลของคนจริงๆ มาต่อสู้ด้วยก็ได้...]