บทที่ 10 - ซื้อรถ

บทที่ 10 - ซื้อรถ

ลู่อันพยายามกดความตื่นเต้นในใจเอาไว้ ในดวงตาฉายแววความหวังที่จะได้เป็นนักสู้หลิงอู่

แต่ไม่นานเขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้

"เดี๋ยวนะ จะตื่นเต้นไปทำไม มีระบบทั้งทีแต่ดันได้แค่พรสวรรค์ระดับฟานเนี่ยนะ นี่ฉันโลกแคบหรือระบบมันห่วยแตกกันแน่?"

นึกถึงพวกรุ่นพี่ตัวเอกในนิยายที่ข้ามมิติมา พอได้ระบบปุ๊บ ก็ได้พรสวรรค์ระดับเทพกันทั้งนั้น

มีทั้ง SSS, SSR แล้วก็มี UR ด้วยซ้ำ

แต่พอมองดูตัวเอง อยู่ในโลกที่มีระบบพรสวรรค์แค่ 5 ระดับ แต่ได้พรสวรรค์แค่ระดับฟานเนี่ยนะ มันคืออะไร?

หรือว่าเขาจะดวงซวย?

แต่ก็เอาเถอะ ได้พรสวรรค์ระดับฟานมาฟรีๆ ก็ดีแล้วล่ะ เป็นคนต้องรู้จักพอ

หลังจากปลอบใจตัวเองได้สองสามประโยค ลู่อันก็เดินมุ่งหน้าไปยังจุดหมายด้วยความอารมณ์ดี

โชคดีนะที่ระบบไม่ได้วิ่งมั่วซั่ว จุดที่หยุดวิ่งอยู่ห่างจากร้านขายรถไถนาไม่ไกลนัก

สามนาทีต่อมา

"พี่ชาย ไม่ได้ว่าอะไรนะ แต่บุคลิกอย่างพี่เนี่ย ขับรถไถนามันจะเข้ากันเหรอ?"

"มาๆๆ มาดูคันนี้ รถบรรทุกดินมือสองสภาพนางฟ้า เกิดมาเพื่อคนหล่อๆ อย่างพี่โดยเฉพาะ"

"ลองคิดดูสิ ถ้าพี่ขับรถบรรทุกคันโตสีแดงคันนี้กลับหมู่บ้าน ภาพมันจะยิ่งใหญ่อลังการขนาดไหน?"

"อย่างอื่นไม่กล้ารับประกันนะ แต่พี่จะต้องเป็นหนุ่มที่เท่ที่สุดในหมู่บ้าน ในตำบลแน่ๆ ต่อให้เข้าตัวอำเภอ ก็ไม่มีใครกล้ามองหน้าพี่ตรงๆ หรอก!"

"..."

หน้าร้านขายรถไถนา จางเอ้อโก๋วดึงแขนลู่อันไปยืนอยู่หน้ารถบรรทุกสีฟ้า 4x2 สีแดงคันหนึ่ง แล้วก็สาธยายไม่หยุด

ทั้งอวยว่ารถคันนี้ดียังไง ทั้งวาดฝันอนาคตอันสวยงามให้ฟัง

จะว่าไป ลู่อันก็ฟังแล้วเคลิ้มเหมือนกันนะ

ไม่ได้เจอคนที่พูดจาเข้าหูแบบนี้มานานแล้ว เอาแต่ชมว่าเขาหล่อ แถมยังสอนวิธีเอารถไปจีบสาวให้อีก

จางเอ้อโก๋วเองก็หน้าบานเป็นจานเชิง

ไม่ได้มีลูกค้าวัยรุ่นมาซื้อรถนานแล้ว วันนี้เจอ "หมูตู้" ทั้งที ยังไงก็ต้องหลอกขายรถบรรทุกมือ N มีตำหนิคันนี้ให้ได้

"หยุดเลยๆ พี่บอกมาเลยดีกว่าว่า คันนี้กับรถไถนาคันใหม่ คันไหนถูกกว่ากัน"

ลู่อันยกมือเบรกการ "ล้างสมอง" ของจางเอ้อโก๋ว แล้วถามคำถามสำคัญ

"เอ่อ... ถ้าเรื่องราคา รถไถนาก็ต้องถูกกว่าอยู่แล้ว แต่ว่า..."

"ตกลง งั้นเอารถไถนา"

จางเอ้อโก๋วไม่อยากจะยอมแพ้ แต่ลู่อันไม่เปิดโอกาสให้เลย เขาเดินตรงไปที่รถไถนาคันใหม่เอี่ยมทันที

ลองจับๆ คลำๆ ดูแล้วก็รู้สึกว่าโอเค น่าจะขับกลับได้

แต่เป้าหมายจริงๆ ของเขาคือรถบรรทุกมือสองคันนั้นต่างหาก

ถ้ามีรถคันนั้น ต่อไปชาวบ้านจะเอาข้าวไปขายหรือเข้าตัวอำเภอก็จะสะดวกขึ้นเยอะ

"คันนี้ราคาเท่าไหร่ครับ?" ลู่อันสำรวจรถไถนาพลางถาม

ความกระตือรือร้นของจางเอ้อโก๋วดรอปลงไปทันที เขาชูนิ้วบอกราคา "ไม่แพงหรอก 8,000 หยวน ทางร้านรับประกันให้ 3 ปี"

ลู่อันยิ้มกว้าง ก่อนจะชูนิ้วต่อราคา "6,000 ไม่เอาประกัน"

รถไถนามันจะเอาประกันไปทำไม ทั้งคันมีแค่เครื่องยนต์ดีเซลสูบเดียวเท่านั้นแหละที่แพง

เท่าที่เขารู้ ไอ้นี่มันทนทานสุดๆ ขอแค่ไม่เกิดอุบัติเหตุ จะขับสักแปดปีสิบปีก็ไม่มีปัญหา

จางเอ้อโก๋วเบิกตาโพลง ร้องเสียงหลง "โห น้องชาย ต่อราคาแบบนี้ได้ไงเนี่ย รถไถนาทุกคันมีป้ายราคาติดไว้ชัดเจน พี่ก็ได้แค่ค่าขนส่งนิดหน่อยเอง

ถ้าน้องอยากได้จริงๆ 7,800 ขับไปเลย พี่ไม่เอากำไรเยอะหรอก"

"อืม งั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้สิ"

ลู่อันกลอกตาไปมา แล้วถามต่อ "แล้วรถเก่าคันนั้นล่ะ ลดได้สุดๆ เท่าไหร่?"

จางเอ้อโก๋วตอบไปตามสัญชาตญาณ "อ้อ คันนั้นเหรอ 12,000 น้องจะเอาไหมล่ะ"

"เฮ้ย น้องชาย นี่เอ็งหลอกถามราคานี่หว่า หน้าตาก็หล่อ หัวหมอไม่เบาเลยนะ"

ลู่อันยิ้มกริ่ม ก่อนจะกระโดดลงจากรถไถนา

"ให้หมื่นนึง ผมขับรถออกไปเลย เรื่องหลังจากนี้พี่ไม่ต้องยุ่ง"

ลู่อันควักเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ทำเอาตาของจางเอ้อโก๋วลุกวาว

แม่เจ้าโว้ย "หมูตู้" ตัวเบ้อเริ่มเลยนี่หว่า แบงก์ร้อยล้วนๆ

"ไม่ได้ๆ หมื่นนึงพี่ขาดทุนย่อยยับเลย"

"งั้นเพิ่มให้อีก 500 ถ้าตกลงผมก็ขับไปเลย ถ้าไม่ตกลงก็ช่างมันเถอะ ผมดูรถพี่จอดทิ้งไว้ตรงนี้น่าจะครึ่งปีได้แล้ว วันนี้ไม่ขาย วันหน้าก็คงขายไม่ได้ราคานี้หรอก"

จางเอ้อโก๋วเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ กัดฟันยอมขายอย่างเจ็บปวด

"ตกลง เดี๋ยวพี่ไปเอากุญแจกับเล่มทะเบียนมาให้"

จางเอ้อโก๋ววิ่งปรู๊ดเข้าไปในบ้าน หยิบกุญแจ สัญญาซื้อขาย แล้วก็เล่มทะเบียนรถออกมา

ทั้งสองคนเซ็นสัญญากันอย่างรวดเร็ว ลู่อันใช้มือถือถ่ายรูปเอกสารอัปโหลดขึ้นระบบ ก็เป็นอันเสร็จสิ้นขั้นตอนการโอนรถ

ยุคนี้ไม่มีขั้นตอนการโอนรถที่ยุ่งยากอะไร ส่วนใหญ่แค่เซ็นสัญญาก็ถือว่าจบ

เพราะอำเภอเล็กๆ ไม่มีอินเทอร์เน็ตน่ะสิ...

"น้องเป็นนักสู้หลิงอู่เหรอ?"

พอเห็นลู่อันหยิบมือถือออกมา จางเอ้อโก๋วก็ถามด้วยความประหลาดใจ

"ตอนนี้ยังไม่ใช่ครับ"

ลู่อันเก็บเอกสารใส่กระเป๋า แล้วตอบกลับไปแบบส่งๆ

จางเอ้อโก๋วเข้าใจทันที ก่อนจะเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้ม "น้องชาย รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวพี่เติมน้ำมันให้เต็มถัง แล้วก็จะเช็กสภาพรถให้ด้วย"

จางเอ้อโก๋ววิ่งเข้าไปรื้อค้นข้าวของในบ้านออกมาเพียบ

ทั้งเติมน้ำมัน ทั้งเติมน้ำยาหล่อเย็น แล้วก็เปลี่ยนน้ำมันเครื่องให้ใหม่หมด

สุดท้าย เขาก็เอาน้ำฉีดล้างรถบรรทุกจนสะอาดเอี่ยมอ่อง สงสัยรถคันนี้คงเพิ่งเคยได้รับบริการแบบนี้เป็นครั้งแรกแน่ๆ

"เรียบร้อยแล้วน้องชาย"

ในที่สุด จางเอ้อโก๋วก็ยิ้มหน้าบาน เปิดประตูรถเชิญให้ลู่อันขึ้นไปนั่ง

ลู่อันมองลงมาจากมุมสูง "พี่มีอะไรปิดบังผมอยู่ใช่ไหม?"

"ฮี่ฮี่..."

จางเอ้อโก๋วยิ้มแห้งๆ เขารู้ว่าอีกฝ่ายคงเดาออกแล้ว

"ฝากบอกคนพวกนั้นด้วยนะว่า ถ้ากล้ามาแตะรถผม ผมจะจับพวกมันฝังเป็นปุ๋ยในนาให้หมด"

พูดจบ ลู่อันก็สตาร์ตรถอย่างชำนาญ เข้าเกียร์ R แล้วถอยรถออกไป

พอรถขับออกไป จางเอ้อโก๋วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ขายออกก็ดีแล้ว ขายออกก็ดีแล้ว เรื่องหลังจากนี้ไม่เกี่ยวกับฉันแล้วเว้ย"

รถที่ขายไปไม่ได้มีปัญหาเรื่องเครื่องยนต์หรอก แต่ปัญหามันอยู่ที่โดนพวกแก๊งอันธพาลหมายตาไว้ต่างหาก

แต่พวกมันดันให้ราคาแค่ 3,000 หยวนเนี่ยสิ

โชคดีที่จางเอ้อโก๋วก็พอมีเส้นสายและอิทธิพลอยู่ในอำเภอ พวกอันธพาลเลยไม่กล้ามาปล้นไปดื้อๆ

พอคนอื่นรู้ว่ารถคันนี้ถูกพวกอันธพาลเล็งไว้ ก็เลยไม่มีใครกล้าซื้อ

เพราะกลัวว่าซื้อไปแล้ว ไม่ยางแตกก็เบรกแตก...

ลู่อันขับรถไปที่ตลาดสด ซื้อหมูมาครึ่งตัว ปลาอีกหลายสิบตัว เป็ดไก่อีกหลายสิบตัว แล้วก็พวกเหล้า บุหรี่ เครื่องดื่ม ขนมเด็กอีกเพียบ ก่อนจะขับรถกลับหมู่บ้าน

รอบนี้ใช้เวลาเดินทางนานหน่อย เกือบชั่วโมงครึ่งกว่าจะถึงหมู่บ้านจู๋ซี

"ดูสิ รถบรรทุกคันใหญ่เลย!"

ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน พวกเด็กๆ พอได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถก็พากันวิ่งกรูกันเข้ามาล้อมรอบ

"ปี๊นๆ..."

ลู่อันบีบแตร แล้วชะโงกหน้าออกไปเตือน "พวกเธอระวังหน่อย อย่าให้โดนน้ำสกปรกกระเด็นใส่นะ"

พวกเด็กๆ ไม่ได้สนใจคำเตือนนั้นเลย เด็กชนบทไม่สนใจเรื่องความสะอาดอยู่แล้ว พวกเขาเอาแต่ถามด้วยความสงสัย "รถบรรทุกนี่ พี่ชาย พี่ซื้อมาเหรอ?"

ลู่อันยิ้มแล้วพยักหน้า "ใช่แล้ว ต่อไปพวกเธอสามารถนั่งรถคันนี้เข้าอำเภอได้นะ"

พวกเด็กๆ ร้องเฮลั่น วิ่งตามรถไปพลางตะโกนดีใจไปพลาง

พวกเด็กโตหน่อยก็ปีนขึ้นไปเกาะขอบกระบะ พอเห็นของกินเต็มหลังรถ น้ำลายก็แทบหก

รถบรรทุกค่อยๆ ขับมาจอดหน้าบ้าน ลู่อันเห็นพวกป้าๆ น้าๆ กำลังวุ่นอยู่กับการล้างหม้อล้างชามและล้างผัก

"แกร๊ก"

เมื่อรถจอดสนิท พวกผู้ชายและคนแก่ในหมู่บ้านก็พากันมามุงดูรถด้วยความสนใจ

หวังเป่ากั๋วเดินมาหาลู่อัน แล้วถามยิ้มๆ "ลูกเอ๊ย เอ็งซื้อรถมาเหรอ?"

ลู่อันยิ้มแล้วอธิบาย "ครับ บังเอิญมีคนขายพอดี ผมเห็นว่าหมู่บ้านเราน่าจะได้ใช้ประโยชน์ ก็เลยซื้อมาครับ"

ชายชรามองหน้าเขา แล้วพยักหน้าเบาๆ "เอ็งเป็นคนมีน้ำใจ..."