บทที่ 17 - มรดกสืบทอดจากบรรพชน

บทที่ 17 - มรดกสืบทอดจากบรรพชน

สองวันผ่านไป ทหารรักษาเมืองก็มาแจ้งฟู่หย่วนหมิงว่ามีงานอีกแล้ว

ฟู่หย่วนหมิงไปรอที่ลานประหารล่วงหน้าเหมือนเช่นเคย ครั้งนี้นักโทษกระทำความผิดฐานลอบเข้าบ้านเพื่อลักทรัพย์... ถูกต้องแล้ว กฎหมายของโลกนี้เข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง แม้จะเป็นเพียงการลักทรัพย์ในเคหสถานก็มีโทษถึงประหารชีวิต!

ส่วนขอทานที่ถูกจับได้คาหนังคาเขาบนถนน แม้จะถูกตีจนตาย ก็ไม่ถือว่าผิดกฎหมายแต่ประการใด

ทันทีที่ฟู่หย่วนหมิงก้าวขึ้นแท่นประหาร นักโทษเงยหน้าขึ้นมามองเขาก็ถึงกับสลบเหมือดไปในทันที... ทำเอาแม้แต่เฉินฮ่าวยังหมดคำพูด ในเมื่อกลัวตายขนาดนี้ แล้วจะไปขโมยของทำไมกัน

แต่ไม่ว่าจะสลบไปหรือไม่ เขาก็ไม่มีทางหนีพ้นโทษประหารไปได้ ใครใช้ให้เขากระทำผิดเล่า ใครใช้ให้เขาถูกจับได้เล่า ใครใช้ให้เขาไร้ฝีมือเล่า

ประโยคสุดท้ายนี่แหละคือประเด็นสำคัญ!

ขอแอบบ่นสักหน่อยเถอะ อัตราการไขคดีของโลกนี้ก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเสียเหลือเกิน!

ก็นะ ความห่างชั้นของพลังฝีมือแต่ละบุคคลมันแตกต่างกันมากเกินไปนี่นา

ฟู่หย่วนหมิงตวัดดาบตัดหัวนักโทษอย่างเยือกเย็นและมั่นคง เมื่อกลับมาถึงห้องพักเล็กๆ เขานั่งรออยู่ตั้งนาน ก็ไม่เห็นดาบยาวจะมีปฏิกิริยาอันใด

เขารู้สึกฉงนใจอยู่บ้าง

หรือว่าเขาจะเดาผิด หรือจำนวนยังไม่มากพอ

ครั้งนี้เขารอถึงสามวัน ฟู่หย่วนหมิงก็ได้ประหารนักโทษอีกสองคน

เมื่อกลับไปถึง เฉินฮ่าวก็รีบมอบเคล็ดวิชาวายุคลั่งขั้นที่สองให้เขาทันที

ครานี้ฟู่หย่วนหมิงตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง!

คัมภีร์ที่ดาบยาวตอบแทนกลับมาเป็นเครื่องพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของเขาแล้ว

ดาบยาวต้องการสังหารผู้คน ตราบใดที่สังหารได้ตามจำนวนที่กำหนด มันก็จะตอบแทนผู้ถือครองดาบด้วยเคล็ดวิชาทีละขั้น

หรือว่านี่จะเป็นดาบวิญญาณ

หรือว่านายท่านคนก่อนของดาบยาวเล่มนี้ จะเป็นผู้อาวุโสที่บรรลุวิถีแห่งยุทธ์จนถึงขั้นเทพเจ้า

ผู้อาวุโสท่านนั้นใช้ดาบยาวเล่มนี้เพื่อคัดเลือกผู้สืบทอด และถ่ายทอดวิถีแห่งยุทธ์ของตนกระนั้นหรือ

ข้อสันนิษฐานของฟู่หย่วนหมิงนับว่าสมเหตุสมผลทีเดียว บนทวีปนภาเร้นลับแห่งนี้ ยอดฝีมือไร้เทียมทานหลายท่านในช่วงบั้นปลายชีวิต หากไม่มีผู้สืบทอดที่เหมาะสม พวกเขาล้วนใช้วิธีการต่างๆ นานาเพื่อสืบทอดวิถีแห่งยุทธ์ของตนต่อไป

โดยทั่วไปแล้วพวกเขามักจะไม่ยอมแพ้ปล่อยให้หยาดเหงื่อแรงกายของตนต้องสูญหายไป เพราะนั่นคือวิธีหนึ่งในการทิ้งร่องรอยชีวิตของพวกเขาเอาไว้

ยอดฝีมือผู้อาวุโสทั้งหลายเมื่อใกล้จะดับสูญ วิธีการสืบทอดที่คุ้นเคยที่สุดคือการสร้างสุสานของตนเองขึ้นมา และวางบททดสอบต่างๆ ไว้ภายใน หากมีคนรุ่นหลังที่อายุน้อยสามารถผ่านบททดสอบของพวกเขาไปได้ พวกเขามักจะไม่ตระหนี่ถี่เหนียวที่จะถ่ายทอดวิชาความรู้ของตนให้กับคนรุ่นหลังที่ยอดเยี่ยมเหล่านั้น!

แน่นอนว่า มารเฒ่าบางคนก่อนตายก็อาจใช้ข้ออ้างเรื่องบททดสอบมาวางกับดักมรณะ เพื่อหมายจะลากคนไปตายเป็นเพื่อนให้มากที่สุด

เรื่องที่โด่งดังที่สุดก็คือเมื่อสิบปีก่อน สุสานของยอดฝีมือพรรคมารระดับตำนานอายุนับพันปีผู้หนึ่งได้ถูกเปิดออก

หน้าสุสานระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำกว่าก่อกำเนิดคนแรกที่สามารถผ่านบททดสอบสิบแปดด่านของสุสานไปได้ จะได้รับการสืบทอดเจตนารมณ์ทั้งหมดของเขา เขาได้ทิ้งมรดกและทรัพย์สมบัติทั้งหมดไว้ในห้องลับชั้นที่สิบเก้าของสุสาน!

ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วทั้งแดนใต้ต่างเดือดดาล พากันหลั่งไหลมาดุจเกลียวคลื่น

ทั้งฝ่ายธรรมะและฝ่ายมารต่างเข่นฆ่ากันเพื่อแย่งชิงทางเข้าจนฟ้าดินมืดมิด เมื่อเข้าไปในสุสานแล้วก็ยังคงเข่นฆ่ากันต่อไป

บททดสอบในแต่ละชั้นของสุสานนั้นโหดเหี้ยมอำมหิตเป็นอย่างยิ่ง ผู้ฝึกยุทธ์ที่ตกตายมีจำนวนนับไม่ถ้วน ศพเกือบจะอุดตันทางเดินจนหมดสิ้น

ก็พรรคมารมักจะมีนิสัยโหดเหี้ยมอยู่แล้ว ยอดฝีมือผู้นั้นเมื่อพันปีก่อนก็เคยเป็นถึงตัวตนที่สามารถล้างบางได้ทั้งอาณาจักรด้วยตัวคนเดียว บททดสอบจะโหดร้ายไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

ตามสถิติในภายหลัง ศึกแย่งชิงครั้งนั้นมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำกว่าก่อกำเนิดต้องทิ้งชีวิตไว้ในสุสานมากถึงห้าหมื่นคน ยอดฝีมือระดับก่อกำเนิดขึ้นไปก็ร่วงหล่นไปหลายสิบคน บางสำนักถึงกับถูกล้างบางไปในบททดสอบนี้เลยทีเดียว!

แต่ทั้งหมดนั้นยังไม่ใช่เรื่องที่โหดร้ายที่สุด เรื่องที่โหดร้ายที่สุดคือเมื่อเหล่านักยุทธ์ผู้บ้าคลั่งยอมแลกด้วยชีวิตเพื่อฝ่าฟันด่านทั้งสิบแปดด่านไปได้ พวกเขากลับพบว่าภายในห้องลับชั้นที่สิบเก้าว่างเปล่าไร้สิ่งใด มีเพียงโลงหินตั้งอยู่โลงเดียวเท่านั้น

ทั้งมรดกและทรัพย์สมบัติก็ไม่ได้อยู่ในโลงหิน ภายในโลงว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ศพ มีเพียงข้อความสลักไว้ที่ก้นโลงว่า "ข้าแค่ล้อพวกเจ้าเล่นเท่านั้น! ข้ามีศัตรูมากมายนับไม่ถ้วนตลอดชีวิต ไร้ญาติขาดมิตร ไม่คิดจะยกประโยชน์ให้ใครทั้งนั้น! ก่อนตายข้าได้โยนทรัพย์สมบัติทั้งหมดลงไปในเหวลึกไร้ก้นบึ้งแห่งแดนผีทะเลใต้หมดแล้ว พวกเจ้าอย่าได้หวังเลย และถ้าพวกเจ้าคิดจะสับร่างข้าให้แหลกเป็นผุยผง ก็เป็นไปไม่ได้อีกนั่นแหละ หากไม่มีอะไรผิดพลาด ข้าคงเผาตัวเองตายอยู่แถวๆ แดนผีทะเลใต้แล้วล่ะ ถ้าพวกเจ้าหาเถ้ากระดูกของข้าเจอ ข้าก็ยอมรับความพ่ายแพ้!"

ได้ยินมาว่ายอดฝีมือที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้นถึงกับกระอักเลือดตายด้วยความโกรธแค้นไปกว่ายี่สิบคน หนึ่งในนั้นยังมีถึงระดับเจ้าสำนักรวมอยู่ด้วย!

เรื่องราวนี้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว เอิ่ม... แล้วทั่วทั้งทวีปก็สั่นสะเทือนไปตามๆ กัน!

ยอดฝีมือที่มีนิสัยเลวร้ายเช่นนี้เรียกได้ว่าเป็นที่สุดของทวีป หมื่นปีจะมีสักคน!

แน่นอนว่าเรื่องนี้ฟู่หย่วนหมิงก็แค่ได้ยินมา ส่วนจะจริงหรือไม่นั้นเขาเองก็ไม่รู้... แต่เขาคาดว่าน่าจะจริง การกระทำของคนพรรคมาร ผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาย่อมไม่อาจคาดเดาได้

เนื่องจากนิสัยของยอดฝีมือผู้อาวุโสแต่ละคนแตกต่างกัน วิธีการสืบทอดบางอย่างจึงแปลกประหลาดพิสดาร

ฟู่หย่วนหมิงรู้สึกว่าดาบยาวในมือน่าจะเป็นวิธีการสืบทอดที่หาได้ยากยิ่งรูปแบบหนึ่ง

การที่ต้องสังหารคนจึงจะได้เคล็ดวิชามา อาจจะเป็นยอดฝีมือผู้ใช้ดาบจากพรรคมาร เคล็ดวิชาวายุคลั่งอาจจะเป็นเพียงเคล็ดวิชาธรรมดา เคล็ดวิชาและกระบวนท่าที่ร้ายกาจจริงๆ อาจจะยังรออยู่เบื้องหลัง

ดูท่าเขาจะต้องสังหารคนให้มากขึ้นเสียแล้ว!

ระหว่างทางกลับ เขาใช้สายตาเย็นชาทอดมองผู้คนสัญจรไปมา ทว่าเขาก็ยังตัดใจไม่ได้อยู่ดี

เมื่อคิดว่าจะต้องสังหารผู้บริสุทธิ์ที่ไม่รู้จัก เขาก็ยังคงลงมือไม่ลง!

บางที... บางทีข้าอาจจะไม่เหมาะที่จะก้าวเข้าสู่วิถีมารกระมัง!

ฟู่หย่วนหมิงคิดในใจอย่างอดไม่ได้

อีกทั้งฝีมือของเขาก็ไม่ได้แข็งแกร่งอะไร มีเพียงระดับกระแสปราณขั้นสูงสุดเท่านั้น หากเขาออกไล่ฆ่าคนไปทั่ว เกรงว่าคงต้องเตรียมตัวหนีออกจากบ้านเกิดเมืองนอน ร่อนเร่พเนจรไร้ที่อยู่เป็นแน่

เมื่อนึกถึงภรรยา นึกถึงบุตรชาย เขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

หาก... หากย้อนกลับไปเมื่อสิบห้าปีก่อนตอนที่เขาได้ดาบยาวเล่มนี้มา ตอนที่แขนของเขายังอยู่ครบ ตอนที่ยังไม่มีภรรยาและลูก เขาคงไม่ลังเลที่จะใช้เลือดของคนนับไม่ถ้วนมาเปิดผนึกมรดกสืบทอดทั้งหมดที่อยู่ในดาบยาวเป็นแน่!

แต่ตอนนี้ เขาอายุมากเกินไปแล้ว

ทว่า เพียงแค่เคล็ดวิชาวายุคลั่งก็ทำให้เขาได้รับประโยชน์อย่างไม่รู้จบแล้ว ในฐานะเพชฌฆาต เขาก็สามารถเปิดผนึกมรดกได้เร็วขึ้น และปลอดภัยกว่ามาก!

บางที... เขาอาจจะนึกถึงฟู่ชิงหรงบุตรชายของตน

เฉินฮ่าวย่อมไม่ล่วงรู้ถึงความคิดในใจของฟู่หย่วนหมิง แต่ต่อให้รู้ เขาก็ไม่ใส่ใจหรอก

เขาเพียงต้องการให้ฟู่หย่วนหมิงตระหนักถึงคุณค่าของดาบยาวเล่มนี้อย่างถ่องแท้ก็พอ!

ตอนนี้ฟู่หย่วนหมิงคือผู้ถือครองดาบที่ดีที่สุดของเขา หากต้องการหาผู้ถือครองดาบที่เป็นดั่งจอมมาร ด้วยสถานะอาวุธระดับทั่วไปขั้นสูงสุดของเขา ย่อมไม่มีโอกาสนั้นอย่างแน่นอน

เขาต้องการเลื่อนระดับ!

เลื่อนระดับให้เร็วที่สุด!

แม้จะไม่ได้มีคนมารอให้ตัดหัวทุกวัน แต่อย่างน้อยเมืองศิลาเหล็กก็เป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรือง ย่อมต้องมีคนที่คิดสั้นไม่อยากมีชีวิตอยู่ดีๆ บ้างล่ะ

เดือนแรก มีนักโทษสิบคนถูกฟู่หย่วนหมิงบั่นคอ

เดือนที่สอง มีนักโทษสิบสามคนถูกฟู่หย่วนหมิงบั่นคอ และอีกสองคนถูกเขาสับร่างเป็นหมื่นชิ้น

เดือนที่สาม มีนักโทษสิบห้าคนถูกฟู่หย่วนหมิงบั่นคอ

เคล็ดวิชาวายุคลั่งมีทั้งหมดเพียงห้าขั้น แต่จนถึงเดือนที่สาม เฉินฮ่าวก็ยังแกล้งถ่ายทอดให้ไม่หมด

ตอนแรกที่ฟู่หย่วนหมิงสังหารนักโทษไปสามคน เฉินฮ่าวก็ถ่ายทอดเคล็ดวิชาวายุคลั่งขั้นที่หนึ่งให้ ต่อมาเขาก็เพิ่มความยากขึ้นไปอีก ขั้นที่สามนั้นเขาถ่ายทอดให้ตอนที่ฟู่หย่วนหมิงสังหารนักโทษไปถึงสิบห้าคนแล้ว

เฉินฮ่าวก็หน้าด้านแบบนี้แหละ...

เดือนที่สี่ ฟู่หย่วนหมิงก็บั่นคอนักโทษไปอีกสิบสามคน เมื่อเฉินฮ่าวดูดซับเลือดและวิญญาณของนักโทษคนสุดท้ายเสร็จสิ้น พลังงานในดาบยาวก็ถึงเกณฑ์ที่จะเลื่อนระดับอีกครั้งในที่สุด

[จบแล้ว]