บทที่ 12 - ผู้เล่นกระเป๋าหนักจัดเต็มเติมสามพัน!

บทที่ 12 - ผู้เล่นกระเป๋าหนักจัดเต็มเติมสามพัน!

เมื่อได้ยินตัวเลขระดับดาราศาสตร์ที่ลูกชายพร่ำเพ้ออยู่ในใจ ภายนอกเฉินเฟิงพยายามเก็บอาการอย่างเต็มที่ แต่ในใจนั้นกำลังสั่นสะท้านราวกับเกิดคลื่นยักษ์สึนามิ

เกมที่ชื่อว่า 'จ้วนฉี' ค่าลิขสิทธิ์แค่สามแสนดอลลาร์ แต่ในอนาคตจะกวาดรายได้หลายหมื่นล้านงั้นเหรอ?

เฉินเฟิงแอบสลักคีย์เวิร์ดคำว่า 'เกาหลี' และ 'Wemade' ฝังลึกไว้ในสมอง

ถึงตอนนี้เขาจะยังไม่มีเงินสามแสนดอลลาร์ก็ตามที

แต่กว่าจะถึงปี 2001 ก็ยังมีเวลาอีกตั้งสองปี

สองปีนี้ ด้วยร้านเน็ตสองสาขาในมือกับโปรแกรมคิดเงินที่กำลังจะคลอดออกมา เงินก้อนนี้สำหรับเขาแล้ว ไม่ใช่แค่ความฝันลมๆ แล้งๆ อย่างแน่นอน

ชิ้นปลามันก้อนนี้ เฉินเฟิงคนนี้จะต้องฮุบไว้ให้ได้!

ส่วนเรื่องโปรแกรมร้านเน็ตนั่น ในเมื่อลูกชายบอกว่าในอนาคตมันจะกลายเป็นช่องทางโปรโมตชั้นยอดได้ ก็ยิ่งต้องทำให้มันออกมาดีที่สุด

ไม่กี่วันต่อมา จ้าวข่ายก็หอบเอาขอบตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้า วิ่งหน้าตั้งมารายงานด้วยความตื่นเต้น "เถ้าแก่เฉิน! เสร็จแล้วครับ! เวอร์ชันทดลองตัวแรกคลอดแล้วครับ!"

เฉินเฟิงอ่านโค้ดไม่รู้เรื่องหรอก แต่เขามี 'สูตรโกง' อยู่กับตัว

เขาตั้งใจแวะไปรับลูกชายที่โรงเรียน อ้างว่าจะพามาเล่นเกม แต่ความจริงคือพามาเป็นคิวซีตรวจสอบคุณภาพต่างหาก

ในห้องวีไอพีสลัวๆ จ้าวข่ายกำลังพรีเซนต์หน้าจอ UI สีเทาๆ ดูกากๆ อย่างกระตือรือร้น

"เถ้าแก่เฉินดูนะครับ แค่กรอกรหัสบัตร แล้วคลิกเข้าสู่ระบบ ทางฝั่งเครื่องแม่ข่ายก็จะมีเวลาล็อกอินเด้งขึ้นมาให้เห็นเลยครับ..."

เฉินเฟิงพยักหน้าหงึกหงัก พลางเงี่ยหูฟังเสียงในใจของลูกชายที่กำลังดูดน้ำอัดลมอยู่ข้างๆ

[เชี่ย หน้าตาโปรแกรมโคตรทุเรศเลย เหมือนใช้ส้นเท้าเขียนเลยว่ะ]

[แล้วโลจิกก็มีช่องโหว่บานตะไท ถ้าลูกค้ากดปุ่มรีสตาร์ทเครื่องดื้อๆ โปรแกรมคิดเงินมันไม่หลุดไปเลยเหรอ? ต้องเพิ่มระบบล็อกหน้าจออัตโนมัติเปิดเครื่องปุ๊บล็อกปั๊บดิวะ แล้วก็ต้องบล็อก Task Manager ด้วย]

[อ้อ แล้วก็ฐานข้อมูลสมาชิกก็ต้องเข้ารหัสให้แน่นหนา ขืนปล่อยไว้แบบนี้ พวกเซียนคอมฯ ก็แฮกเข้าไปแก้ตัวเลขเงินเล่นได้สบายใจเฉิบสิ พ่อได้ขาดทุนย่อยยับแน่]

[อ้อลืมไป ตอนกดคิดเงินล็อกเอาต์ น่าจะใส่เสียงพูดประกาศเตือนสักหน่อยด้วย จะได้ดูไฮโซขึ้น]

ฟังจบปุ๊บ หน้าเฉินเฟิงก็ตึงเปรี๊ยะทันที เขาชี้ไปที่จุดต่างๆ บนหน้าจอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด "เสี่ยวจ้าว งานของนายยังไม่ผ่านนะ"

จ้าวข่ายใจหล่นวูบ "ถะ... เถ้าแก่เฉินครับ ไม่ผ่านตรงไหนเหรอครับ?"

"สมมติว่าลูกค้ากดรีสตาร์ทเครื่องล่ะ? ระบบล็อกหน้าจอของนายมันจะยังเอาอยู่ไหม? แล้วเรื่องความปลอดภัยของข้อมูลอีกล่ะ ใครหน้าไหนก็เข้ามาแฮกแก้ข้อมูลได้งั้นสิ? ไปเขียนบล็อก Task Manager มาให้เรียบร้อย! แล้วตอนล็อกเอาต์ ก็ใส่เสียงประกาศเตือนมาให้ฉันด้วย!"

เฉินเฟิงพ่นคำด่าทอที่ก๊อปมาจากเสียงบ่นของลูกชายออกมาเป็นชุดๆ พูดฉะฉานเป็นคุ้งเป็นแคว

จ้าวข่ายฟังแล้วถึงกับอ้าปากค้าง มองหน้าเฉินเฟิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ตอนแรกก็นึกว่าเถ้าแก่จะเป็นแค่นายทุนบ้านนอกรวยๆ ซะอีก ที่ไหนได้ดันเป็นเทพไอทีตัวจริงเสียงจริง! ถึงขนาดมองทะลุปรุโปร่งไปถึงเรื่องล็อกการทำงานของโปรแกรมกับบล็อก Task Manager ได้ด้วย!

"เถ้าแก่เฉิน! คุณนี่เซียนตัวจริงเลย! ผมจะรีบแก้เดี๋ยวนี้เลยครับ! จะปั่นให้เสร็จเดี๋ยวนี้เลย!"

จ้าวข่ายยอมศิโรราบให้เฉินเฟิงอย่างราบคาบ เขาอุ้มคอมพิวเตอร์พุ่งไปหมกตัวอยู่ตรงมุมห้องเพื่อปั่นโค้ดแก้บั๊กอย่างบ้าคลั่ง

ผ่านไปอีกสามวัน เฉินเฟิงก็พาลูกชายมาตรวจงานอีกรอบ

คราวนี้ พอเฉินเสี่ยวเทียนเห็นว่าแม้หน้าตาโปรแกรมจะยังไม่สวยงามนัก แต่ฟังก์ชันต่างๆ ถูกปรับปรุงจนค่อนข้างสมบูรณ์แล้ว เขาก็พยักหน้าอย่างพอใจ

[ใช้ได้เลยแฮะ จ้าวข่ายคนนี้มีของเหมือนกัน แก้งานได้ไวดี โปรแกรมตัวนี้ถ้าเอามาใช้ในปี 99 ถือว่าเป็นของล้ำยุคสุดๆ ใช้หากินได้สบายๆ]

ในเมื่อลูกชายบอกว่าผ่าน เฉินเฟิงก็เคาะโต๊ะฟันธงทันที

"โอเค! เอาเวอร์ชันนี้แหละ! จัดการลงโปรแกรมให้คอมฯ ทุกเครื่องเดี๋ยวนี้เลย!"

เฉินเฟิงเรียกหลี่จื้อเฉิงกับเด็กคุมร้านที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่อีกสองคนมารวมตัวกัน ให้จ้าวข่ายจับมือสอนวิธีเปิดบัตรสมาชิกและเติมเงินแบบทีละขั้นตอน

ในขณะเดียวกัน ที่ชั้น 3 ถนนคนเดิน คอมพิวเตอร์เครื่องใหม่เอี่ยม 70 เครื่องก็ถูกจัดวางเข้าที่เรียบร้อยแล้ว

พอรวมกับเครื่องจากร้านเก่าที่ย้ายมาสมทบอีกจำนวนหนึ่ง ก็กลายเป็นคอมพิวเตอร์ 100 เครื่องเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ดูอลังการงานสร้างสุดๆ

เฉินเฟิงขี้เกียจคิดชื่อใหม่ ก็เลยใช้ชื่อเดียวกันหมดว่า "ร้านเน็ตพายุ (Storm Internet Cafe)"

ร้านเก่าใช้ชื่อ "สาขาหัวมุมถนนสายเก่า" ส่วนร้านใหม่ก็ใช้ชื่อ "สาขาแฟลกชิปถนนคนเดิน"

ในเมื่อระบบสมาชิกพร้อมแล้ว ก็ถึงเวลาปล่อยของ

เช้าตรู่วันเสาร์ เฉินเฟิงสั่งให้ตั้งป้ายไวนิลตัวหนังสือสีเหลืองพื้นแดงกระแทกตาไว้ที่หน้าร้านทั้งสองสาขา

บนป้ายมีข้อความเชิญชวนยั่วน้ำลายตัวเบ้อเริ่ม:

[เปิดรับสมัครสมาชิกด่วน! บัตรเดียวใช้ได้ทั้งสองสาขา!]

[เติม 100 แถม 10 หยวน! เติม 200 แถม 30 หยวน! เติม 500 แถม 100 หยวน!]

คนทำธุรกิจในยุคนี้ยังมีแต่พวกซื่อตรง ใครจะไปเคยเห็นโปรโมชัน 'แจกเงินฟรี' แบบนี้กันล่ะ?

ตั้งป้ายได้ไม่ทันไร วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่ทำผมทรงรังนก ขอบตาดำคล้ำ ก็เข้ามารุมล้อมทันที

ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็กลุ่มพี่เฉียงลูกค้าเหมาข้ามคืนชุดแรกในวันเปิดร้านของเฉินเฟิงนั่นเอง

พวกนี้เป็นพนักงานโรงงานเครื่องประดับ เงินเดือนดี แถมยังติดเกมงอมแงม ถือเป็นลูกค้าระดับซูเปอร์วีไอพีของร้านเฉินเฟิงเลยล่ะ

"เถ้าแก่เฉิน ข้อความบนป้ายนี่เรื่องจริงป่ะเนี่ย?"

พี่เฉียงคาบบุหรี่ ชี้ไปที่ป้ายด้วยความระแวง "เติมห้าร้อยแถมร้อยนึงจริงดิ? นั่นมันร้อยหยวนเลยนะโว้ย!"

เฉินเฟิงที่นั่งสูบบุหรี่อยู่หน้าร้านได้ยินก็หัวเราะร่า "พี่เฉียง ฉันเคยหลอกนายที่ไหนล่ะ? นี่ถือเป็นการคืนกำไรให้ลูกค้าเก่าไง"

"แถมพอทำบัตรสมาชิกแล้ว นายก็ไม่ต้องมาคอยควักเงินสดจ่ายทุกรอบด้วย แค่เอาไอดีกับพาสเวิร์ดไปล็อกอินเข้าเครื่อง จะเล่นนานแค่ไหนก็จัดไปเลย พอเลิกเล่นระบบก็หักเงินให้อัตโนมัติ โคตรจะสะดวก"

"แล้วก็เอาไปใช้ที่ร้านใหม่ตรงถนนคนเดินได้ด้วยนะ ฝั่งนู้นแอร์เย็นฉ่ำ โซฟาหนังแท้อย่างหรู"

พี่เฉียงกับลูกน้องมองหน้ากัน ดูทรงแล้วคงเริ่มหวั่นไหว

คนยุคนี้ยังไม่ค่อยรู้จักการเก็บออม มีเงินเท่าไหร่ก็ใช้เท่านั้น

"เถ้าแก่!" จู่ๆ พี่เฉียงก็ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น ขยับเข้ามาถามใกล้ๆ "แล้วถ้าพวกฉันเติมคนละพันล่ะ? เถ้าแก่จะแถมให้เท่าไหร่?"

"หนึ่งพัน?"

เฉินเฟิงอึ้งไปนิดนึง กวาดสายตามองพวกวัยรุ่นกลุ่มนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า

ให้ตายเถอะ สมกับเป็นมนุษย์เงินเดือนเกรดพรีเมียมจากโรงงานเครื่องประดับ กระเป๋าหนักเอาเรื่องเลยแฮะ

ในเมื่อมีเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งมาประทานพรให้ถึงที่ มีหรือจะผลักไสไล่ส่ง?

เฉินเฟิงขยี้บุหรี่ทิ้ง ชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว กระซิบเสียงเบา "ถ้าพวกนายเติมคนละพันจริงๆ ฉันแถมให้คนละสามร้อยเลยเอ้า!"

"สามร้อย?!"

ดวงตาของพี่เฉียงสว่างวาบราวกับเปิดไฟสปอตไลต์

เติมพันนึงกลายเป็นพันสาม นี่มันลาภลอยชัดๆ!

"จัดไป! เถ้าแก่รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวพวกฉันวิ่งไปกดตังค์ก่อน!"

วัยรุ่นกลุ่มนี้ใจร้อนสุดๆ กลัวเฉินเฟิงจะเปลี่ยนใจ รีบสับเท้าวิ่งไปที่ธนาคารใกล้ๆ ทันที

ไม่ถึงยี่สิบนาที ทั้งสามคนก็วิ่งหอบแฮกกลับมา ตบปึกธนบัตรหนาเตอะลงบนเคาน์เตอร์ดังปัง

"สามพันถ้วน! เถ้าแก่นับดูเลย!"

เฉินเฟิงก็ไม่รอช้า นับเงินต่อหน้าพวกเขาจนครบถ้วน แล้วสั่งให้จ้าวข่ายไปเปิดบัญชีสมาชิกระดับ 'ซูเปอร์วีไอพี' ในระบบหลังบ้านให้ทั้งสามคน ยอดเงินคงเหลือในระบบโชว์หราอยู่ที่ตัวเลข: 1300.00

"เรียบร้อย! นี่ไอดีกับพาสเวิร์ดของพวกนาย จำไว้ให้ดีล่ะ"

เฉินเฟิงยื่นสลิปที่จดไอดีให้พวกเขา "ไปเลย จะนั่งเครื่องไหนก็ไปกรอกไอดีเล่นได้เลย ยอดเงินเช็กดูได้ตลอดเวลา"

พี่เฉียงรับสลิปไป รู้สึกยืดอกได้อย่างภาคภูมิใจ

เขาไปนั่งที่หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง พิมพ์ไอดีลงไป เสียง "ติ๊ด" ดังขึ้น พร้อมกับหน้าต่างป๊อปอัปเด้งขึ้นมาที่มุมขวาล่างของหน้าจอ:

[เรียนท่านสมาชิกผู้ทรงเกียรติ ยินดีต้อนรับสู่ร้านเน็ตพายุ ยอดเงินคงเหลือของท่านคือ 1300 หยวน]

"เชดโด้! โคตรไฮโซ!"

"พี่เฉียง แบบนี้พวกเราก็กลายเป็นคนมีระดับแล้วดิวะ!"

มองดูวัยรุ่นสามคนที่กำลังตื่นเต้นดีใจ เฉินเฟิงก็ตบกระเป๋ากางเกงที่ตุงเป่งด้วยเงินสามพันหยวน

นี่เพิ่งจะเปิดร้านตอนเช้าเองนะเนี่ย

ตลอดทั้งวันนี้ แค่ค่าสมัครสมาชิกอย่างเดียว จะกวาดเงินไปได้เท่าไหร่กันล่ะเนี่ย?

เฉินเฟิงหันไปมองทิศทางของร้านสาขาใหม่ที่ถนนคนเดินซึ่งเพิ่งตกแต่งเสร็จ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ขอแค่กระแสเงินสดหมุนเวียนกลับมาได้เร็วพอ สาขาที่สาม เผลอๆ เดือนหน้าก็เปิดต่อได้เลยล่ะมั้ง