บทที่ 24: ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ล้วนเป็นขยะ

บทที่ 24: ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ล้วนเป็นขยะ

"ดื้อด้านสิ้นดี"

หลินเจิ้นแค่นเสียงเย็นชา เลิกเสียเวลาเกลี้ยกล่อม แล้วพุ่งตัวทะยานไปข้างหน้าอย่างฉับพลัน

ปั้ก!

หลังจากประมือกันอีกไม่กี่กระบวนท่า จ้าวเหยียนก็คว้าแขนทั้งสองข้างของหลินเจิ้นเอาไว้ได้อย่างแน่นหนา

ใบหน้าของหลินเจิ้นแดงก่ำจากการออกแรงขัดขืน แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่อาจดิ้นหลุดจากการจับกุมได้

"เป็นไปได้ยังไง? นายน้อยซ่อนฝีมือที่แท้จริงเอาไว้เรอะ?!"

เขาตื่นตะลึงจนเผลอร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด

"ท่านเจ้าสำนักช่างตาแหลมคมจริงๆ!" จ้าวเหยียนเอ่ยชม

"..."

ไอ้เด็กนี่มันร้ายกาจนัก!

หลินเจิ้นขบกรามแน่นด้วยความเจ็บใจ

หมัดปาจี๋—ท่ากระแทกภูผา!

จ้าวเหยียนปล่อยมือออก และอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังชะงัก เอี้ยวตัวไปด้านข้างแล้วพุ่งกระแทกเข้าใส่หลินเจิ้นอย่างจัง

ตึง! ตึง! ตึง!

หลินเจิ้นเซถอยหลังไปหลายเมตรก่อนจะล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นอย่างแรง

นี่เป็นเพราะจ้าวเหยียนจงใจยั้งมือเอาไว้ ไม่อย่างนั้น ท่ากระแทกภูผาแบบเต็มกำลังคงส่งหลินเจิ้นไปเฝ้ายมบาลแล้วอย่างแน่นอน

ท้ายที่สุดแล้ว ก็มีคำกล่าวไว้ว่าท่ากระแทกภูผานั้นทรงพลังถึงขั้นพังทลายภูเขาได้ทั้งลูก!

หลินซูอวี่รีบวิ่งเข้าไปประคองพ่อของเธอให้ลุกขึ้น พลางถลึงตาใส่จ้าวเหยียนด้วยความโกรธเกรี้ยวและตัดพ้อ

ไอ้บ้าเอ๊ย ถึงกับกล้าลงมือกับพ่อของเธอเลยเหรอ!

"นายชนะแล้ว"

หลินเจิ้นถอนหายใจยาว สีหน้าเต็มไปด้วยความทดท้อ

คลื่นลูกใหม่ซัดทับคลื่นลูกเก่าจริงๆ

"ขอบคุณที่ชี้แนะครับ" จ้าวเหยียนประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

"ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ในเมื่อนายเก่งกาจถึงขั้นนี้ แล้วจะมาที่สำนักของเราทำไมกัน?"

หลินเจิ้นรู้สึกข้องใจเป็นอย่างยิ่ง

ด้วยระดับฝีมือของจ้าวเหยียน หลินเจิ้นย่อมไม่มีคุณสมบัติพอที่จะสั่งสอนเขาได้เลย

"ผมมาที่นี่เพื่อขัดเกลาฝีมือให้ดียิ่งขึ้นครับ ผมหวังว่าจะสามารถทะลวงขีดจำกัดของตัวเองผ่านการประลอง แต่น่าเสียดาย... ผมไม่เจอคู่มือที่สูสีมานานมากแล้ว"

จ้าวเหยียนยืนเอามือไพล่หลัง ทอดสายตามองเหม่อขึ้นไปบนเพดานอย่างเลื่อนลอย

ทำตัวราวกับว่าบนนั้นมีดอกไม้ผลิบานอยู่อย่างไรอย่างนั้น

"..."

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทั้งสองพ่อลูกตระกูลหลินต่างก็รู้สึกสะท้านไปทั้งบานใจ

เมื่อทอดมองแผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวอ้างว้างของจ้าวเหยียน พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอันลึกซึ้งที่เอ่อล้นขึ้นมา

จากนั้น สีหน้าของพวกเขาก็แปรเปลี่ยนไปมาด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ภายในใจเต็มไปด้วยความละอาย

นี่แหละคือปรมาจารย์ที่แท้จริง!

ทั้งที่เขาเก่งกาจถึงเพียงนี้แล้ว แต่ก็ยังออกเดินทางไปทั่วซาร์ทิศเพื่อท้าประลองขัดเกลาตนเอง

แล้วพวกล่ะเขาล่ะ? สิ่งเดียวที่พวกเขาวนเวียนคิดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันก็คือจะประคับประคองสำนักให้อยู่รอดต่อไปได้อย่างไร โดยไม่เคยสนเลยว่าฝีมือของตัวเองพัฒนาขึ้นบ้างหรือไม่!

"คำพูดของน้องจ้าวทำให้ฉันตาสว่างขึ้นมาก ฉันตัดสินใจแล้วว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเลิกรับศิษย์ใหม่ และหันมามุ่งเน้นที่การขัดเกลาวิชาของตัวเองแทน"

หลินเจิ้นรู้สึกตื้นตันใจอย่างล้นเหลือและได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว

??

จ้าวเหยียนถึงกับอึ้งไป

เอาจริงดิ? นี่เขาคิดจะปิดสำนักหนีงั้นเหรอ?

"ท่านเจ้าสำนัก โปรดไตร่ตรองดูให้ดีเถอะครับ การปิดประตูฝึกวิชาอยู่คนเดียวย่อมสู้การเปิดรับแนวคิดใหม่ๆ จากภายนอกไม่ได้หรอกครับ"

"ท่านปรมาจารย์กล่าวถูกต้องแล้ว ไม่ทราบว่าท่านปรมาจารย์มีความคิดที่จะรับศิษย์บ้างหรือไม่?" หลินเจิ้นบรรลุแจ้งขึ้นมาทันที สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความเคารพเลื่อมใส ถึงขนาดยอมเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกขานจ้าวเหยียนเสียใหม่

ใช่แล้ว ปรมาจารย์ที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ยังอุตส่าห์ตระเวนท้าประลองตามสำนักต่างๆ เพื่อหาทางทะลวงจุดกำเนิด

เมื่อเทียบกันแล้วเขาช่างอ่อนแอเสียเหลือเกิน การปิดประตูฝึกวิชาอยู่แต่ในกะลาคงไร้ประโยชน์

สู้ฝากตัวฝึกวิชากับท่านปรมาจารย์จะดีกว่า แถมยังได้ปกป้องลูกสาวของเขาไปด้วยในตัว

ระดับปรมาจารย์แล้ว คงไม่ลงมือทำมิดีมิร้ายกับลูกสาวของลูกศิษย์ตัวเองหรอกน่า!

หลินซูอวี่ถึงกับพูดไม่ออก

พ่อของเธอหมายความว่ายังไง? เขาคิดจะกราบไอ้บ้าชีกอนี่เป็นอาจารย์งั้นเหรอ?

ไม่ได้เด็ดขาด!

แบบนี้ศักดิ์ของเธอจะไม่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนเรียกไอ้บ้านี่ว่า 'พ่อ' ยังไม่สมควรเลยด้วยซ้ำงั้นเหรอ?

"เรื่องนั้นผมยังไม่ได้คิดไว้เลยครับ แต่สมัยที่ผมเป็นเชฟ ผมก็เคยรับลูกศิษย์ไว้คนหนึ่งเหมือนกัน"

ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย?

ถ้าหลินเจิ้นมาเป็นศิษย์ของเขา ลำดับความอาวุโสจะไม่พังพินาศไปหมดเลยรึไง?

"เข้าใจแล้วครับ" หลินเจิ้นรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินคำตอบนั้น

"เอ่อ ท่านเจ้าสำนัก ผมมีคำขอที่อาจจะดูเสียมารยาทไปสักหน่อย" จ้าวเหยียนนึกถึงภารกิจของเขาขึ้นมาได้กะทันหัน

"เชิญว่ามาได้เลยครับ"

"ผมอยากจะขอท้าประลองกับศิษย์คนอื่นๆ ในสำนักครับ"

"??"

หลินเจิ้นและลูกสาวต่างก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมด

นี่เขาหมายความว่ายังไง? ท่านปรมาจารย์คิดว่าไอ้พวกลูกศิษย์ปลายแถวพวกนั้นมีฝีมือเก่งกาจกว่าเขาที่เป็นถึงเจ้าสำนักอย่างนั้นหรือ?

หลินเจิ้นรู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติเล็กน้อย

ราวกับสัมผัสได้ถึงความคลางแคลงใจของพวกเขา จ้าวเหยียนจึงด้นสดแต่งเรื่องขึ้นมาอย่างไหลลื่น "วิชาของแต่ละคนย่อมมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ในเมื่อผมมาเยือนถึงที่แล้ว ผมก็ไม่อยากปล่อยโอกาสให้หลุดมือไป บางทีพวกเขาอาจจะมอบแรงบันดาลใจอะไรบางอย่างให้กับผมก็ได้"

"ตกลงครับ ท่านปรมาจารย์ โปรดตามผมมา"

หลินเจิ้นมีสีหน้าครุ่นคิด เขารู้สึกว่าคำพูดของท่านปรมาจารย์นั้นแฝงไปด้วยสัจธรรมอันลึกซึ้งยิ่งนัก

ห้านาทีต่อมา

"สวัสดีทุกคน ที่ผมขอให้ท่านเจ้าสำนักเรียกพวกคุณมารวมตัวกันที่นี่ ก็เพราะว่าผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะบอก"

จ้าวเหยียนเอ่ยทักทาย เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง แล้วกวาดสายตามองเข้าไปในดวงตาอันสับสนงุนงงของเหล่าลูกศิษย์

ก่อนจะพูดต่อว่า "ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ล้วนเป็นขยะ!"

สำหรับเขาแล้ว ไอ้พวกที่สมัครเข้ามาเรียนเพียงเพราะหวังจะเคลมสาวสวย ถือเป็นการดูถูกเหยียดหยามศิลปะการต่อสู้ดั้งเดิมอย่างร้ายแรงที่สุด!

แล้วจ้าวเหยียนผู้เปี่ยมไปด้วยคุณธรรมอันสูงส่ง จะยอมให้เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นได้อย่างไรกัน?

?

เหล่าศิษย์ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างอึ้งกิมกี่ไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดอารมณ์โกรธแค้นออกมาในทันที

"เชี่ยเอ๊ย ไอ้เด็กเวร เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?"

"แม่งเอ๊ย แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ? ถึงกล้ามาสั่งสอนพวกฉันแบบนี้!"

"ใช่! แน่จริงแกก็เข้ามาพร้อมกันให้หมดเลยสิวะ!"

"..."

สองพ่อลูกตระกูลหลินถึงกับอ้าปากค้าง

ไหนบอกว่าแค่ขอประลองไงล่ะ? แล้วทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นการยั่วยุไปซะได้ล่ะเนี่ย?

เมื่อเห็นความเดือดดาลอันพลุ่งพล่านของฝูงชน จ้าวเหยียนก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

แบบนี้สิถึงจะค่อยน่าสนุกหน่อย

ยั่วยุก่อนแล้วค่อยซัดกันทีหลัง แบบนี้แหละสมบูรณ์แบบ

"พวกแกอยากจะอัดฉันใช่ไหมล่ะ? ดีเลย ฉันเองก็อยากจะอัดพวกแกเหมือนกัน เข้ามาพร้อมกันเลย ไอ้พวกสวะ เข้ามาสิ!"

จ้าวเหยียนหรี่ตาลง พลางตะโกนท้าทายด้วยท่าทีโอหังสุดขีด

ท่าทางของเขาในตอนนี้มันน่าแจกหมัดให้สักทีสองทีจริงๆ

ใครมันจะไปทนไหววะเนี่ย?

แม้แต่หลินเจิ้นและหลินซูอวี่ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ยังอดหน้ากระตุกไม่ได้ พวกเขาเองก็อยากจะเข้าไปรุมกระทืบจ้าวเหยียนเหมือนกัน

นับประสาอะไรกับพวกวัยรุ่นเลือดร้อนเหล่านี้ล่ะ

"ลุยเข้าไปพร้อมกันเลย! อัดไอ้เวรนี่ให้เละ!" ใครบางคนคำรามลั่น

เหล่าศิษย์ที่ไม่ยอมทนให้ใครหน้าไหนมาด่าว่าขยะ ต่างพากันลุกฮือและพุ่งตัวเข้าใส่จ้าวเหยียนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่ง

ปัง!

ปั้ก!

"อ๊าก!"

"ลูกพี่ อย่าตบหน้า..."

"ท่านเจ้าสำนัก ช่วยด้วย!"

"ไอ้หนู ฉันเตือนให้แกใจเย็นๆ นะเว้ย พ่อฉันเส้นใหญ่นะ!"

"หยุดนะโว้ย! แกกล้าเตะฉันเหรอ? แกรู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร!"

"..."

หลังจากการตะลุมบอนอันแสนวุ่นวายจบลง พื้นก็เต็มไปด้วยร่างที่นอนเกลื่อนกลาดระเกะระกะ

เหล่าลูกศิษย์นอนดิ้นพล่านอยู่บนพื้น พากันโอดครวญและสบถด่าไม่ขาดสาย

โลกนี้มันช่างไร้ความยุติธรรมสิ้นดี!

จู่ๆ ก็โดนด่าทอหยามเกียรติ แถมพอจะรวมพลังกันทวงคืนความยุติธรรม ก็ดันโดนกระทืบซะยับเยินอีก

สวรรค์ช่างโหดร้าย! ทำไมคนชั่วถึงได้เสวยสุข ในขณะที่คนดีต้องมานั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่าแบบนี้ด้วย!

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จ คะแนนรวม +10 ได้รับทักษะหมัดซิงอี้ระดับปรมาจารย์】

ทันใดนั้น จ้าวเหยียนก็สัมผัสได้ถึงกระบวนท่าและเคล็ดวิชาการเดินพลังจำนวนมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา

ในห้วงเวลาอันแสนเร้นลับนั้น เขารู้สึกได้ว่าสมรรถภาพทางกายของตัวเองถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

ดังนั้น ด้วยอารมณ์ที่เบิกบานสุดขีด จ้าวเหยียนจึงหันไปกล่าวกับเหล่าลูกศิษย์ที่นอนกองอยู่บนพื้นว่า "เหนื่อยหน่อยนะทุกคน ฉันจองเตียงวีไอพีที่โรงพยาบาลไว้ให้ล่วงหน้าแล้ว แถมจะจัดการค่ารักษาพยาบาลให้ทั้งหมดเลยด้วย นอนพักให้สบายใจเฉิบ ไม่ต้องเกรงใจกันล่ะ!"

"???"

บรรยากาศรอบข้างตกอยู่ในความเงียบสงัดทันที

ลูกศิษย์ในสำนักทุกคนถึงกับใบ้กิน ลืมกระทั่งความเจ็บปวดและเสียงโอดครวญไปชั่วขณะ

แกสมองกลับไปแล้วหรือไงวะ!

ใครมันจะไปอยากได้เตียงโรงพยาบาลที่แกจองเอาไว้กันวะห๊ะ?

เมื่อตั้งสติได้ ฝูงชนต่างก็ก่นด่าสาปแช่งเขาอยู่ในใจอย่างเกรี้ยวกราด ทว่ากลับไม่มีใครกล้าปริปากพูดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

ท้ายที่สุด หลินเจิ้นที่ทนดูสภาพลูกศิษย์ของตัวเองต่อไปไม่ไหว จึงตัดสินใจโทรเรียกรถพยาบาล

คนพวกนี้ล้วนเป็นลูกศิษย์ในสำนักของเขาทั้งนั้น หากเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้นมา เขาก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบสิ!

ยี่สิบนาทีต่อมา

รถพยาบาลก็แล่นมาถึงพร้อมกับเสียงไซเรนดังระงม

เมื่อมองเห็นสภาพของผู้บาดเจ็บที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น เหล่าพยาบาลก็ถึงกับอึ้งตาค้าง

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย? วัยรุ่นสมัยนี้เขาฝึกศิลปะการต่อสู้กันซาดิสม์ถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

ด้วยความที่ไม่มีเวลาให้มัวคิดฟุ้งซ่าน พวกเธอจึงรีบลำเลียงทุกคนขึ้นรถพยาบาลอย่างทุลักทุเล

ในฐานะเจ้าสำนัก หลินเจิ้นจึงต้องติดสอยห้อยตามไปด้วย ส่วนเรื่องค่ารักษาพยาบาลนั้น จ้าวเหยียนก็เป็นคนควักกระเป๋าจ่ายให้จริงๆ

เขาเป็นลูกผู้ชายที่รักษาคำพูดเสมอ

ระหว่างทางกลับ จ้าวเหยียนมีสีหน้าครุ่นคิดหนัก

เฮ้อ ดูท่าฉันคงต้องหาวิธีหาเงินเพิ่มซะแล้วสิ ไม่อย่างนั้นถ้าไอ้ระบบเฮงซวยนี่มอบภารกิจชวนหาตีนแบบนี้มาให้อีก...

ฉันจะไม่หมดตัวล้มละลายเอาเหรอเนี่ย!