บทที่ 12: เมนูนรก

บทที่ 12: เมนูนรก

"เอ๊ะ? พ่อหนุ่มคนนี้มีฝีมือเหมือนกันนะเนี่ย"

"ใช่เลย ทักษะการใช้มีดของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเชฟระดับปรมาจารย์เลย"

"ฉันนึกว่าจะมีแต่พวกดารามาแสดงละครตบตาเสียอีก"

ในบรรดาผู้ชมรายการนี้ ยังพอมีคนตาถึงอยู่บ้าง

ยังไม่ต้องพูดถึงฝีมือทำอาหารโดยรวมของจ้าวเหยียน ทว่าแค่ทักษะการใช้มีดเพียงอย่างเดียวก็กินขาดผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ไปไกลแล้ว

"เหอะ ก็แค่ท่าดีทีเหลว ทักษะการใช้มีดของไอดอลเราเจ๋งกว่าตั้งเยอะ"

"ใช่ๆๆ"

"ไอดอลของพวกเราเก่งที่สุดเสมอ"

เมื่อเห็นคอมเมนต์ที่มืดบอดเหล่านี้ ผู้ชมบางส่วนในห้องไลฟ์ถึงกับเอือมระอาพูดไม่ออก

อย่าว่าแต่ฝีมือการทำอาหารของเนี่ยฮั่นเลย แค่ทักษะการใช้มีดก็มองออกได้ชัดเจนแล้วว่าเขาเป็นแค่มือสมัครเล่น

แน่นอนว่าทักษะการใช้มีดของจ้าวเหยียนย่อมไม่อาจรอดพ้นสายตาของเนี่ยฮั่นไปได้ เนื่องจากเขายืนอยู่เคาน์เตอร์ติดกัน

หากผู้จัดการส่วนตัวไม่ได้บังคับให้เขาไปเรียนทำอาหารแบบเร่งรัด ฝีมือของเขาก็คงจะดูไม่ได้ยิ่งกว่านี้

เมื่อเห็นจ้าวเหยียนแย่งซีนตัวเองไป เขาก็รู้สึกขัดใจอย่างยิ่ง

กล้าดียังไงมาทำอวดเก่งต่อหน้าเขา?

ทว่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่านี่คือการถ่ายทอดสด เขาก็จำต้องกลืนคำพูดลงคอไป

หึๆ ต่อให้แกจะเก่งกาจสักแค่ไหนแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร ท้ายที่สุดตำแหน่งแชมป์ก็ต้องตกเป็นของฉันอยู่ดี

เนี่ยฮั่นแค่นเสียงเย็นชาในใจ แล้วหันกลับมาตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารของตัวเองต่อไป

เจ๊หงเคยกำชับเอาไว้ว่า รสชาติจะเป็นอย่างไรก็ช่าง แต่หน้าตาอาหารต้องออกมาดูดีไร้ที่ติ!

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป

จากนั้น พิธีกรก็เดินออกมาหน้าเวที ท่องบทโฆษณาอย่างรวดเร็วฉับไว ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างพลางกล่าวว่า

"เอาล่ะ ตอนนี้ผู้เข้าแข่งขันทุกคนทำอาหารเสร็จแล้ว ต่อไปขอต้อนรับผู้เข้าแข่งขันคนแรกของเราครับ"

ผู้เข้าแข่งขันท่านแรกเป็นเชฟจากภัตตาคารอาหารเสฉวน ซึ่งค่อนข้างมีชื่อเสียงในละแวกนี้

เมนูที่เขาทำคือเต้าหู้หม่าผอ

หลังจากที่คณะกรรมการทั้งสามท่านผลัดกันชิม พวกเขาก็ให้คำวิจารณ์ในแง่บวก พร้อมกับเทคะแนนเฉลี่ยให้ถึงเจ็ดคะแนน

หลังจากให้คะแนนผู้เข้าแข่งขันคนถัดๆ ไปตามลำดับแล้ว ในที่สุดก็ถึงคิวของเนี่ยฮั่น

เขาถือจานผัดมะเขือเทศใส่ไข่ที่ตกแต่งมาอย่างสวยงามน่าทาน ไปวางลงตรงหน้าคณะกรรมการด้วยท่าทีมาดมั่น

คนแรกที่ลงมือชิมคือหลี่เซิง เขารู้จักมักคุ้นกับเนี่ยฮั่นอยู่แล้ว

อย่างไรเสีย เขาก็เคยคลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงมาก่อน แถมผู้กำกับยังแอบกระซิบไว้ล่วงหน้าแล้วว่า หากไม่มีเหตุขัดข้องอันใด เนี่ยฮั่นจะต้องคว้าแชมป์ในรายการนี้ไปครองอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นว่าเมนูผัดมะเขือเทศใส่ไข่หน้าตาดูดีใช้ได้ หลี่เซิงก็แอบคาดหวังอยู่ลึกๆ

เขาตักอาหารเข้าปากคำหนึ่ง ทว่าทันใดนั้น รสชาติอันซับซ้อนยากจะพรรณนาก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ

เขารีบกลืนมันลงคอไปอย่างรวดเร็ว ฝืนปั้นรอยยิ้มที่ดูอึดอัดทว่ายังคงรักษามารยาทเอาไว้ "ไม่นึกเลยว่าคุณเนี่ยฮั่นจะมีฝีมือปลายจวักเหมือนกัน ถ้าคะแนนเต็มสิบ ผมให้เมนูนี้แปดคะแนนเลยครับ"

ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากจะให้แค่ศูนย์จุดแปดคะแนนด้วยซ้ำ!

"ขอบคุณครับอาจารย์" เมื่อได้ยินเช่นนั้น เนี่ยฮั่นก็ตอบกลับอย่างนอบน้อม

น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า แม้ว่าสถานะของเขาจะอยู่สูงกว่ากรรมการท่านนี้อยู่บ้าง แต่นี่คือการถ่ายทอดสด เขาจึงต้องแสดงภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติออกมา

ถัดมา เยี่ยฝานและเสี่ยวหมิงก็ผลัดกันชิมบ้าง คนหนึ่งเป็นถึงนักวิจารณ์อาหารฝีปากกล้า ส่วนอีกคนก็เป็นถึงหัวหน้าเชฟจากโรงแรมระดับห้าดาว

ถึงแม้ว่ารสชาติมันจะห่วยแตกจนแทบอยากจะคายทิ้ง ทว่าทั้งสองกลับเอ่ยปากชมเปาะอย่างหน้าชื่นอกตรม

มาถึงตรงนี้ ผู้ชมบางส่วนในห้องไลฟ์ก็เริ่มตะหงิดใจกับความผิดปกติที่เกิดขึ้น

"มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันดูขั้นตอนการทำแล้ว ไม่เห็นน่าจะออกมารสชาติดีได้เลย"

"หึๆ พวกแกจะไปรู้อะไร กรรมการเขาเป็นมืออาชีพนะเว้ย"

"ใช่เลย เห็นไอดอลของเราเก่งกว่าก็เลยอิจฉาริษยาล่ะสิ?"

"การยอมรับว่าคนอื่นเก่งกว่าตัวเองมันยากนักหรือไง"

เมื่อเห็นมีคนกล้าตั้งคำถามกับไอดอลของตน บรรดาแฟนคลับก็ของขึ้นทันที ต่างพากันรัวแป้นพิมพ์สาดคอมเมนต์สวนกลับอย่างดุเดือด

ในสายตาของพวกเขา การที่คณะกรรมการทั้งสามท่านไม่ให้คะแนนเต็มนั้นถือเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดพอแล้ว

การที่คณะกรรมการได้ลิ้มรสรสมือไอดอลของพวกเขาแล้วไม่ยอมให้คะแนนเต็ม ก็สร้างความขัดเคืองใจให้พวกเขามากพออยู่แล้ว ทว่าตอนนี้กลับมีคนในห้องไลฟ์มาหาว่าให้คะแนนสูงเกินไปอีก

นี่จึงทำให้พวกเขาเดือดปุดๆ ขึ้นมาทันที

ด้วยจำนวนที่น้อยกว่า ผู้ชมที่ตั้งข้อสงสัยจึงถูกแฟนคลับที่บ้าคลั่งรุมจวกด้วยถ้อยคำรุนแรงจนย่อยยับ และไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีก

"เอาล่ะ ตอนนี้ขอต้อนรับผู้เข้าแข่งขันคนสุดท้ายของเราครับ"

สิ้นเสียงของพิธีกร จ้าวเหยียนก็ยกเมนูผัดมันฝรั่งเส้นเปรี้ยวเผ็ดที่เขาทำไปวางตรงหน้าคณะกรรมการ

เมื่อมองดูมันฝรั่งเส้นที่สมบูรณ์แบบทั้งรูป รส และกลิ่น เยี่ยฝานถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอ

เขารีบตักขึ้นมาชิมคำหนึ่งด้วยความหิวโหย

รสสัมผัสอันแสนเปรี้ยว เผ็ด กรอบ และสดชื่น แตกซ่านไปทั่วทั้งโพรงปาก

รสชาตินั้นสยบต่อมรับรสของเขาลงได้อย่างราบคาบในชั่วพริบตา

ขณะที่เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยชมและมอบคะแนนเต็มให้ ทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดถึงการเตี๊ยมกันของทีมงานรายการขึ้นมาได้ สีหน้าของเขาจึงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันที

"ถึงแม้ว่าทักษะการหั่นมันฝรั่งเส้นจานนี้จะใช้ได้ แต่เห็นได้ชัดว่าคุณควบคุมอุณหภูมิไฟได้ไม่ดีพอ ทำให้มันสุกงอมจนเกินไป ผมให้ได้แค่ห้าคะแนนเท่านั้น"

???

เมื่อได้ยินดังนั้น จ้าวเหยียนถึงกับยืนอึ้ง

กรรมการคนนี้ต่อมรับรสมีปัญหาหรือไง?

มันฝรั่งเส้นที่รังสรรค์ขึ้นจากทักษะการทำอาหารระดับเทพเจ้า แต่กลับมาบอกว่าควบคุมไฟได้ไม่ดีเนี่ยนะ?

เสี่ยวหมิงและหลี่เซิงเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาชิมบ้าง

หลี่เซิงคีบมันฝรั่งเส้นเข้าปาก ดวงตาของเขาพลันเบิกโพลงเป็นประกาย แต่พริบตาต่อมาเขาก็รีบคายมันทิ้งทันที

"ผมรู้สึกว่า... ต่อให้มันฝรั่งเส้นจานนี้จะดูหน้าตาน่าทาน แต่รสชาติมันค่อนข้างเค็มโดดเกินไปสำหรับผมนะ"

"ใช่ครับ ถ้าให้คะแนนหน้าตาอาหารเต็มสิบ รสชาติก็คงได้แค่สี่คะแนนจากผมเท่านั้น"

คณะกรรมการเหล่านี้จำต้องเล่นตามน้ำไปตามสคริปต์ของทีมงานรายการ แม้ว่ามันฝรั่งเส้นจานนี้จะอร่อยล้ำเลิศที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยลิ้มลองมาในชีวิต แต่มันก็ไร้ความหมาย

ต้องโทษที่ไอ้หนุ่มนี่โชคร้ายดันถูกจัดให้อยู่กลุ่มเดียวกับเนี่ยฮั่น มีเพียงการเขี่ยเขาทิ้งเท่านั้น เนี่ยฮั่นถึงจะผ่านเข้ารอบต่อไปได้อย่างราบรื่น

หากมีกรรมการเพียงคนเดียวบอกว่ารสชาติห่วย จ้าวเหยียนก็ยังพอจะอ้างได้ว่ากรรมการท่านนั้นลิ้นจระเข้ แต่ในเมื่อตอนนี้กรรมการทั้งสามท่านต่างประสานเสียงพูดเป็นเสียงเดียวกัน มันก็ย่อมมีปัญหาแล้ว

"นี่ถามจริงเถอะครับ ท่านอาจารย์ผู้ทรงเกียรติ ต่อมรับรสของพวกคุณมีปัญหาหรือเปล่า?" จ้าวเหยียนเอ่ยถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ทำไมผู้เข้าแข่งขันคนนี้ถึงพูดจาแบบนี้ล่ะ! พวกเราเป็นคณะกรรมการมืออาชีพนะ"

"นั่นสิ ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะกลับไปตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝนพัฒนาฝีมือตัวเอง มากกว่าจะมายืนเถียงคณะกรรมการฉอดๆ อยู่ตรงนี้นะ"

"กลับไปฝึกทำอาหารมาใหม่ไป๊"

บัดซบเอ๊ย! ฉันมีทักษะการทำอาหารระดับเทพเจ้าอยู่แล้ว จะให้ไปพัฒนาบ้าบออะไรอีกวะ!

จ้าวเหยียนโกรธจนแทบพ่นไฟ มาถึงขั้นนี้แล้วทำไมเขาจะดูไม่ออกล่ะว่าเขากำลังเจอกับการล็อกผลโหวตเข้าให้อย่างจัง!

"หมอนี่เป็นบ้าอะไรของเขา? กรรมการเขาก็วิจารณ์ไปตามความจริง แล้วยังจะไม่พอใจอีกเหรอ?"

"เฮ้อ หน้าตาก็หล่อเหลาเอาการอยู่นะ แต่ใครจะไปคิดว่าสันดานจะแย่ขนาดนี้"

"จริงด้วย เทียบกับไอดอลของพวกเราไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ"

"ฉันว่ามันมีลับลมคมในนะ! สีหน้าของคณะกรรมการเมื่อกี้ก็บ่งบอกชัดเจนว่ามันอร่อยเหาะไปเลยไม่ใช่รึไง"

ผู้ชมส่วนใหญ่ในห้องไลฟ์ต่างเทใจเชื่อว่าปัญหาอยู่ที่ตัวจ้าวเหยียนที่ไม่ยอมรับความจริงว่าฝีมือตัวเองนั้นห่วยแตกเกินเยียวยา

แม้ว่าผู้ชมส่วนน้อยจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นทะแม่งๆ แต่ก็ป่วยการ เสียงของพวกเขานั้นแผ่วเบาและไร้น้ำหนักเกินกว่าจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้

"เอาล่ะๆ พ่อหนุ่ม เดี๋ยวเรายังมีการแข่งขันรอบแก้ตัวอยู่นะ ถึงตอนนั้นคุณก็แค่โชว์เมนูที่คุณถนัดออกมาก็แล้วกัน"

พิธีกรรีบก้าวเข้ามากู้สถานการณ์อย่างรวดเร็ว

เพื่อแสดงให้เห็นถึงความยุติธรรมของทางรายการ ผู้เข้าแข่งขันจะยังไม่ถูกคัดออกตั้งแต่รอบแรก ทว่าการแข่งขันจะมีด้วยกันทั้งหมดสองรอบ

หึ! จ้าวเหยียนแค่นหัวเราะ ความอดทนของเขาใกล้จะขาดผึงเต็มที

ภารกิจของเขาก็ลุล่วงไปแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องทนอยู่ร่วมรายการปาหี่นี่อีกต่อไป แล้วเหตุใดเขาถึงต้องทนรองรับอารมณ์พวกงี่เง่าพวกนี้ด้วยล่ะ?

【โฮสต์ทริกเกอร์ภารกิจแบบสุ่ม: โปรดลงโทษคณะกรรมการด้วยเมนูนรก คะแนนประเมินโดยรวม +30】

ภารกิจมาแล้วงั้นเหรอ?

คำด่าทอสารพัดสัตว์ที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากของจ้าวเหยียนถูกกลืนกลับลงคอไปทันควัน

เมื่อเห็นภารกิจจากระบบ เขาจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะผุดแผนการขึ้นมาในหัว

เมนูนรกงั้นเหรอ?

ก็ได้ ในเมื่อคณะกรรมการทั้งสามท่านบังอาจมาสับเละมันฝรั่งเส้นระดับเทพเจ้าของเขาเช่นนี้ เขาก็จะขอใช้ทักษะดั้งเดิมของร่างนี้ ทำอาหารให้พวกมันกินสักมื้อก็แล้วกัน!

นั่นคือทักษะการทำอาหารขั้นสุดยอดที่ทำเอาผู้คนทั้งตลาดกลางคืนยังต้องขยาด!

"เอาล่ะครับ ผู้เข้าแข่งขันทุกท่าน โปรดตระเตรียมวัตถุดิบให้พร้อม การแข่งขันรอบแก้ตัวของเรากำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ช้านี้แล้ว"

เมื่อพิธีกรกล่าวจบ เขาก็ส่งสัญญาณตัดเข้าสู่ช่วงโฆษณาทันที