บทที่ 20 พ่อทูนหัวไม่ได้หลอกฉันจริงๆ!

บทที่ 20 พ่อทูนหัวไม่ได้หลอกฉันจริงๆ!

เซี่ยเทียนและฟางอวี่ตั้งแผงขายผลไม้รวมไว้ที่ด้านนอกสนามบาสเกตบอลในสวนสาธารณะชินสุ่ย

ตรงนี้ถือเป็นจุดที่พลุกพล่านที่สุดในสวนสาธารณะแห่งนี้เลยก็ว่าได้

หลังจากตั้งแผงเสร็จเรียบร้อย เซี่ยเทียนก็นำผลไม้ส่วนหนึ่งลงไปแช่ในถังน้ำแข็งที่เตรียมไว้ล่วงหน้า

เนื่องจากบริเวณนี้เต็มไปด้วยคนที่มาเล่นบาสเกตบอล หลังจากออกกำลังกายเสร็จพวกเขาจะต้องร้อนมากแน่ๆ

การขายของเย็นๆ ในสภาพอากาศแบบนี้ย่อมดึงดูดลูกค้าได้อย่างรวดเร็ว

เพื่อให้เปิดบิลได้เร็วขึ้น เซี่ยเทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เขาบอกให้ฟางอวี่ไปซื้อน้ำแร่มาสักสองสามขวด

"ไปซื้อน้ำแร่มาหน่อย เดี๋ยวพวกคนที่เล่นบาสเสร็จต้องมาหาน้ำกินแน่ แล้วพวกเขาก็จะบังเอิญเห็นข้อความบนกระดานดำของเราพอดี"

"ตกลง!"

ตอนนี้ฟางอวี่เชื่อฟังเซี่ยเทียนอย่างสนิทใจ

เขารีบออกไปนอกสวนสาธารณะ ซื้อน้ำแร่มาหลายขวดแล้วนำมาวางไว้บนโต๊ะ

และก็เป็นไปตามคาด

ไม่นานนัก นักศึกษาหนุ่มที่เพิ่งเล่นบาสเกตบอลเสร็จและกำลังกระหายน้ำก็สังเกตเห็นแผงลอยที่ตั้งอยู่หน้าทางเข้าสนาม

"ตรงนี้มีน้ำขายไหม? มีน้ำเย็นหรือเปล่า?"

"น้ำมีแต่อุณหภูมิห้องครับ แต่เรามีผลไม้แช่เย็นนะ"

นักศึกษาคนนั้นยังไม่ได้มองข้อความบนกระดานดำ เขาโบกมือปัด "ฉันแค่อยากกินน้ำ ไม่เย็นก็ไม่เป็นไร เอามาสองขวด"

เซี่ยเทียนไม่ได้รีบร้อน

ขณะที่ยื่นขวดน้ำแร่ให้นักศึกษา เขาก็ชี้ไปที่กระดานดำบานเล็กข้างๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

"นี่น้ำครับพี่ชาย อ้อ ทางเรามีกิจกรรมอยู่ด้วยนะ ถ้าเข้าร่วมก็รับผลไม้ไปกินฟรีๆ ได้เลยหนึ่งกล่อง"

เมื่อนักศึกษาหนุ่มได้ยินคำว่า "ฟรี" ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เขารีบก้มลงมองกระดานดำบานเล็กบานนั้นทันที

"【ผลไม้รวม: ทอยลูกเต๋ากับพ่อค้า ชนะกินฟรี แพ้ซื้อหนึ่งกล่อง กล่องละ 5 หยวน】"

หลังจากอ่านจบ นักศึกษาก็ถามขึ้นทันที "หมายความว่าถ้าฉันทอยเต๋าชนะ ก็ได้กินฟรีกล่องนึงเลยใช่ไหม? แค่วัดแต้มกันเฉยๆ ใช่ไหมเนี่ย?"

"ใช่ครับ แต่ถ้าพี่แพ้ พี่ต้องซื้อผลไม้หนึ่งกล่องในราคา 5 หยวนนะ"

เซี่ยเทียนพูดพร้อมรอยยิ้ม

ปลาตัวแรกติดเบ็ดแล้ว!

นักศึกษาหนุ่มถลกแขนเสื้อขึ้น สีหน้าตื่นเต้น "มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ? เรื่องทอยเต๋านี่ฉันถนัดนักล่ะ! เล่นได้เรื่อยๆ เลยใช่ไหม? นายคงไม่ห้ามไม่ให้ฉันเล่นต่อถ้าฉันชนะสักตาหรอกนะ?"

"ไม่หรอกครับ ถ้าพี่เก่งจริง จะเหมาผลไม้หมดแผงนี่ไปฟรีๆ เลยก็ยังได้"

เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยเทียน นักศึกษาหนุ่มก็ยิ่งคึกคักกว่าเดิม

"ตกลง! แต่พี่ชายคนนี้ก็ไม่ได้หน้าหนาขนาดนั้นหรอกนะ ได้สักสองสามกล่องฉันก็พอแล้ว! มา เอาลูกเต๋ามาเลย"

เซี่ยเทียนส่ายหน้าเบาๆ "ต้องจ่ายเงินก่อนครับ ถ้าพี่ชนะ ผมถึงจะคืนให้ทั้งเงินทั้งผลไม้"

นักศึกษาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงธนบัตรห้าหยวนออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เซี่ยเทียน

"เออๆ รีบๆ เริ่มกันเถอะ"

เมื่อรับเงินมาแล้ว เซี่ยเทียนก็ส่งลูกเต๋าให้นักศึกษาหนุ่ม

ทั้งสองเขย่าถ้วยลูกเต๋าสองสามครั้งแล้วเปิดฝาออกพร้อมกัน

"สามแต้ม!"

"หกแต้ม! ฮ่าๆๆๆ ฉันชนะแล้ว!"

นักศึกษาชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความดีใจสุดขีด

เขาไม่คิดว่าจะชนะง่ายดายขนาดนี้!

ดวงเขากำลังขึ้นชัดๆ!

เซี่ยเทียนไม่ได้พูดอะไร

เขาเพียงแค่หยิบผลไม้แช่เย็นออกมาหนึ่งกล่อง แล้วส่งคืนให้นักศึกษาพร้อมกับเงินห้าหยวน

"พี่ชาย พี่ชนะ นี่ผลไม้กับเงินของพี่ครับ"

"ไม่ต้องรีบคืนหรอก นายเก็บเงินนี่ไว้ก่อน มาเล่นกันอีกสักสองตา!"

เมื่อเห็นสีหน้าของนักศึกษาหนุ่ม เซี่ยเทียนก็แอบหัวเราะในใจ

ปลาฮุบเหยื่อเข้าเต็มเปาแล้ว!

หลังจากนั้น เซี่ยเทียนก็เล่นกับนักศึกษาคนนั้นอีกสองรอบ และนักศึกษาก็เป็นฝ่ายชนะทั้งสองรอบ

เซี่ยเทียนแกล้งทำหน้าเสียดาย

"โธ่... พี่ชาย พี่ดวงดีจริงๆ ชนะผลไม้ไปตั้งสามกล่องแล้วเนี่ย"

นักศึกษาหนุ่มรับผลไม้สามกล่องไปอย่างเบิกบานใจ แล้วเก็บเงินห้าหยวนใส่กระเป๋าตามเดิม

เขาพูดอย่างภาคภูมิใจ "ไอ้น้องเอ๊ย พี่บอกแล้วไงว่าพี่ชนะชัวร์ เรื่องทอยเต๋านี่ของถนัดพี่เลย ฮ่าๆๆ!"

นักศึกษาหนุ่มหอบผลไม้สามกล่องไว้ในมือ

ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด จากนั้นก็เดินอาดๆ จากไป

ฟางอวี่มองตามหลังนักศึกษาคนนั้นไป เขาอดกลั้นมานานจนในที่สุดก็ทนไม่ไหว

ตอนแรกที่เขาเห็นเซี่ยเทียนแพ้ เขาไม่ได้คิดอะไรมาก

เขาคิดว่าเป็นแผนของเซี่ยเทียนที่ตั้งใจจะให้นักศึกษาคนนั้นได้ลิ้มรสความหอมหวานของชัยชนะไปก่อน

แต่พอเซี่ยเทียนแพ้ติดๆ กัน ฟางอวี่ก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"เซี่ยเทียน นายทำอะไรเนี่ย? ทำไมถึงแพ้ติดกันสามตารวดเลยล่ะ? ขาดทุนย่อยยับเสียผลไม้ไปตั้งสามกล่องเลยนะ!"

"เมื่อกี้นายยังชนะฉันมาได้อย่างง่ายดายเลย พอลงสนามจริงทำไมถึงปวกเปียกแบบนี้ล่ะ!"

เมื่อเห็นสีหน้าร้อนรนของฟางอวี่ เซี่ยเทียนกลับยังคงมีท่าทีสงบนิ่งเยือกเย็น

เขาไม่ได้แสดงอาการรีบร้อนใดๆ

เขานั่งลงบนแผ่นหินอ่อนข้างๆ แล้วไขว่ห้างหน้าตาเฉย

"จะรีบร้อนไปทำไม? ฉันตั้งใจแพ้ต่างหาก เดี๋ยวก็รู้เองแหละว่าทำไปทำไม"

"รอดูผลลัพธ์ไปก่อนเถอะ"

สายตาของเซี่ยเทียนทอดต่ำลงเล็กน้อย มองไปในทิศทางที่นักศึกษาคนนั้นเดินจากไปอย่างไม่ใส่ใจนัก

ในขณะนี้ นักศึกษาหนุ่มคนนั้นได้กลับไปที่สนามพร้อมกับผลไม้ทั้งสามกล่องแล้ว...

"พวกเรา มาทางนี้เร็ว มากินผลไม้กัน แช่เย็นมาด้วยนะ!"

จ้าวหยางชูผลไม้สามกล่องที่เพิ่งได้มา แล้วตะโกนเรียกเพื่อนๆ ที่กำลังเล่นบาสอยู่ให้ลงมากิน

พอดีกับที่เป็นช่วงเวลาพัก ทุกคนจึงกรูกันเข้ามาล้อมวง

"โอ้โห ลูกพี่หยาง เจ้าของฉายา 'ไก่เหล็ก' วันนี้อุตส่าห์ซื้อของกินมาฝากพวกเราด้วยแฮะ พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือเปล่าเนี่ย?"

"เชี่ย! จ้าวหยางซื้อของมากิน ฉันแอบระแวงว่ามันจะมียาพิษปนอยู่หรือเปล่าเนี่ย..."

"หายากๆ ลูกพี่หยางเลี้ยงของกิน ถือเป็นเรื่องแปลกประหลาดจริงๆ!"

ทุกคนต่างพากันแซวเขา

จ้าวหยางเริ่มรู้สึกเขินๆ

เขากาวหัวและอธิบายให้ทุกคนฟัง "จริงๆ แล้วฉันไม่ได้ซื้อมาหรอก... มีเด็กม.ปลายสองคนตั้งแผงอยู่หน้าสนาม ถ้าไปเล่นทอยเต๋ากับพวกเขา ชนะตานึงก็จะได้ผลไม้มากินฟรีๆ กล่องนึง

แต่ถ้าแพ้ก็ต้องซื้อผลไม้กล่องละห้าหยวน เมื่อกี้ฉันเพิ่งไปลองเล่นมา ชนะติดกันสามตารวด เลยได้ผลไม้สามกล่องนี่มาแบบไม่ต้องเสียเงินสักแดงเดียว"

เมื่อเพื่อนๆ ของจ้าวหยางได้ยินดังนั้นก็เข้าใจกระจ่างแจ้งทันที

"ว่าแล้วเชียว! แกจะใจป้ำเลี้ยงของกินพวกฉันได้ยังไง? ที่แท้ก็ได้มาฟรีนี่เอง"

"เจ๋งว่ะ แผงนี้น่าสนใจดีแฮะ! ขนาดคนอย่างนายยังได้มาฟรีตั้งสามกล่อง ถ้าฉันไปเล่นสงสัยคงเหมาหมดแผงจนพ่อค้าหมดตัวแน่ๆ"

"ผลไม้พวกนี้ในซูเปอร์มาร์เก็ตขายตั้งกล่องละเก้าหยวน ต่อให้แพ้แล้วต้องซื้อก็ยังถือว่าถูกอยู่ดี... จ้าวหยาง แผงนั่นอยู่ตรงไหนล่ะ? ไปพวกเรา ไปกันเถอะ!"

"ใช่ๆ ไปกัน"

จ้าวหยางทนเสียงรบเร้าไม่ไหว จึงรีบนำเพื่อนๆ เดินออกไปนอกสนามทันที

ทางด้านเซี่ยเทียนก็คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของจ้าวหยางในสนามอยู่ตลอด

เมื่อเขาเห็นจ้าวหยางเดินนำคนเกือบสิบคนตรงมาหา ในที่สุดเขาก็เผยรอยยิ้มออกมา

เขาตบไหล่ฟางอวี่ "ฟางอวี่ ได้เวลาทำงานแล้ว เตรียมตัวรับทรัพย์ได้เลย!"

...ไม่นานนัก จ้าวหยางและกลุ่มเพื่อนสนิทของเขาก็มาถึงที่แผง

"ไอ้น้อง เพื่อนๆ พี่เพิ่งกินผลไม้ของน้องไปเมื่อกี้ พวกเขาบอกว่าอร่อยดี ทุกคนก็เลยอยากจะมาเล่นทอยเต๋าบ้าง น้องโอเคไหม?"

"โอเคสิครับ ไม่มีปัญหา ยินดีต้อนรับเลย"

เซี่ยเทียนยิ้มอย่างมีเลศนัย

จากนั้น จ้าวหยางก็เป็นคนเปิดเกมอีกครั้ง

เขาหยิบเงินห้าหยวนออกมาส่งให้เซี่ยเทียน "มาๆ ไอ้น้อง พี่จะสาธิตให้เพื่อนๆ ดูสักตาก่อน"

เซี่ยเทียนปรายตามองฟางอวี่เพื่อส่งสัญญาณให้เก็บเงิน

ฟางอวี่ก็รีบยื่นมือไปรับเงินมาทันที

จากนั้น เซี่ยเทียนก็หยิบลูกเต๋าออกมาส่งให้จ้าวหยางอีกครั้ง

ทั้งสองเขย่าเต๋าสองสามครั้ง

แล้วเปิดฝาออก

เซี่ยเทียนได้หกแต้ม จ้าวหยางได้สี่แต้ม

"เสียใจด้วยนะครับพี่ชาย พี่แพ้แล้ว"

"หา? ฉันแพ้เหรอเนี่ย?"

จ้าวหยางชะงักไปครู่หนึ่ง

แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

เพราะยังไงของแบบนี้มันก็ต้องพึ่งดวง มีแพ้มีชนะกันเป็นธรรมดา ต่อให้เขามีทริคเล็กๆ น้อยๆ เขาก็ไม่สามารถชนะได้แบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มอยู่ดี

เมื่อกี้เขาชนะมาตั้งสามตารวดแล้ว ตอนนี้จะแพ้สักตาก็ไม่แปลก

คราวหน้า คราวหน้าเขาต้องชนะแน่!

"ไอ้น้อง เอาใหม่"

จ้าวหยางรีบหยิบเงินห้าหยวนอีกใบส่งให้ฟางอวี่ทันที

จากนั้นก็ทอยเต๋ากับเซี่ยเทียนต่อไป

แต่หลังจากเปิดฝาออกมาอีกครั้ง จ้าวหยางก็ถึงกับอ้าปากค้าง

ไอ้เด็กนี่มันได้แต้มมากกว่าเขาอีกแล้วงั้นเหรอ?!

เซี่ยเทียนทำหน้า "ประหลาดใจ": "อุ๊ย ผมชนะอีกแล้ว! แหม เสียใจด้วยนะครับพี่ชาย พี่ต้องซื้อผลไม้เพิ่มอีกกล่องแล้วล่ะ ขอบคุณที่อุดหนุนนะครับ"

เมื่อเห็นจ้าวหยางแพ้ติดกันสองตา เพื่อนๆ ของเขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"พรืด! จ้าวหยาง นายนี่ก็ไม่ได้เก่งเท่าไหร่นี่หว่า แค่ทอยเต๋าวัดแต้มยังแพ้เด็กม.ปลายเลย"

"หลบไปๆ ให้ฉันลองบ้าง... มาไอ้น้อง มาเล่นกัน!"

นักศึกษาชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อบาสเกตบอลโคบีหมายเลข "24" ก้าวออกมาข้างหน้า ยื่นเงินห้าหยวนให้ฟางอวี่ แล้วเข้ามาแทนที่จ้าวหยาง

จ้าวหยางอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ทำได้เพียงส่ายหน้าแล้วถอยออกมา

เขาเสียเงินไปสิบหยวนแล้ว ถ้าขืนเล่นต่อไป มีหวังได้เสียค่ากับข้าวไปหมดแน่

แต่พอมาลองคิดดูดีๆ

ถ้าเขาไปซื้อผลไม้ห้ากล่องจากที่อื่น ก็คงต้องจ่ายตั้งสี่สิบห้าสิบหยวน

แต่นี่เขาเพิ่งจะได้ผลไม้มาห้ากล่องด้วยเงินแค่สิบหยวน

ดูยังไงก็ไม่เห็นจะขาดทุนเลยนี่นา?

พอคิดได้แบบนี้ จ้าวหยางก็รู้สึกดีขึ้นมาก

จากนั้น เขาก็ยืนดูหวังอวิ๋นฝาน รูมเมทของเขาทอยเต๋ากับเซี่ยเทียน

"เปิด!"

ทั้งสองเปิดฝาออกอีกครั้ง

หวังอวิ๋นฝานได้สี่แต้ม

เซี่ยเทียนได้ห้าแต้ม

"แหะๆ พี่ชาย ดูเหมือนผมจะชนะนะ นี่ครับผลไม้ที่พี่ซื้อ"

เซี่ยเทียนฉีกยิ้มกว้างพลางหยิบผลไม้กล่องหนึ่งส่งให้หวังอวิ๋นฝาน

หวังอวิ๋นฝานถึงกับสตันต์ไปเลย ส่วนพวกคนที่อยู่ข้างหลังก็หัวเราะลั่น

พวกเขาเยาะเย้ยว่าหวังอวิ๋นฝานกระจอกยิ่งกว่าจ้าวหยางเสียอีก

อย่างน้อยจ้าวหยางยังชนะมาตั้งสามกล่อง แต่หมอนี่แค่เริ่มตาก็แพ้ซะแล้ว

ทันใดนั้น จิตวิญญาณแห่งการแข่งขันที่พลุ่งพล่านในใจของหวังอวิ๋นฝานก็ถูกจุดประกายขึ้นมาทันที

หวังอวิ๋นฝานล้วงธนบัตรห้าหยวนออกมาจากกระเป๋าด้วยความหงุดหงิด

"ไอ้น้อง เอาใหม่! เมื่อกี้แกก็แค่ฟลุกหรอก คราวนี้พี่จะไม่ยั้งมือแล้วนะ!"

"ตกลงครับ"

เซี่ยเทียนพยักหน้า ส่งสัญญาณให้ฟางอวี่เก็บเงิน

จากนั้นก็เริ่มทอยเต๋าต่อ

เมื่อเห็นแบบนี้ ฟางอวี่ก็ตาสว่างขึ้นมาทันที

ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมก่อนหน้านี้เซี่ยเทียนถึงจงใจแพ้ให้จ้าวหยาง

เป้าหมายของเซี่ยเทียนตั้งแต่แรกก็คือการดึงดูดจ้าวหยางและกลุ่มเพื่อนของเขายังไงล่ะ!

พอพวกเขาแห่กันมาเป็นกลุ่มแบบนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเล่นแค่ตาเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อทุกคนเป็นเพื่อนกัน พอโดนท้าทายหรือแซวกันไปมา ก็จะต้องหน้ามืดตามัวเล่นกันต่อตาแล้วตาเล่าแน่ๆ

นี่มันจิตวิทยาของผีพนันชัดๆ!

ฟางอวี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกละอายใจที่ตัวเองมองเกมตื้นเขินเกินไปเมื่อครู่นี้

เขามองเซี่ยเทียนด้วยความชื่นชม สิ่งที่เขาเพิ่งจะมาเข้าใจเอาป่านนี้ ล้วนแต่อยู่ในแผนการอันแยบยลของเซี่ยเทียนตั้งแต่แรกแล้ว!

ในห้วงภวังค์นั้น ฟางอวี่รู้สึกราวกับว่ามีแสงสว่างแผ่ออกมาจากร่างของเซี่ยเทียน

"เซี่ยเทียน เขาคือแสงสว่างจริงๆ เขาคืออุลตร้าแมนทีก้า!"

"พ่อทูนหัวไม่ได้หลอกฉันจริงๆ ด้วย!"