ตอนที่ 11 : แผนใหม่ของแรนช์

ทาเลียละสายตาออกมาจากการ์ดซึ่งกำลังเปล่งแสงสีม่วง นัยน์ตาของเธอดูทำอะไรไม่ถูก เธอถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

เธอไม่ได้สร้างการ์ดมาเป็นเวลานาน และเกือบจะลืมแสงที่มาพร้อมกับพลังเวทมนตร์ซึ่งไหลเวียนอยู่บนตัวการ์ดไปแล้ว

แสงที่ว่ามันจะเปล่งประกายเจิดจ้าโดยเฉพาะตอนที่กำลังสร้างและตอนที่สร้างมันสำเร็จ

ซึ่งแสงเหล่านี้มันจะสะท้อนถึงความแข็งแกร่ง มูลค่า และความหายากของการ์ดเป็นส่วนใหญ่

[สีขาวทั่วไป] เป็นเกรดต่ำสุดสามารถพบได้ทุกที่ และยังเป็นการ์ดเวทมนตร์ที่มีการแพร่กระจายมากที่สุดในตลาดอีกด้วย

ส่วนใหญ่จะเป็นการ์ดคาถาที่ใช้ในชีวิตประจำวัน โดยมีการ์ดอุปกรณ์และการ์ดอัญเชิญเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย

การ์ดเวทมนตร์เกรด [สีน้ำเงินหายาก] จะมีเอฟเฟ็กต์ที่สมบูรณ์และสามารถใช้งานได้จริง มันเป็นผลงานที่ประณีตและไร้ที่ติซึ่งต้องใช้ทักษะที่มั่นคงและยอดเยี่ยมในการสร้าง

หากผู้สร้างการ์ดมือใหม่สามารถสร้างการ์ดเวทมนตร์ที่มีคุณภาพระดับนี้ได้ พวกเขามักจะถือว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์

ส่วนการ์ดเวทมนตร์เกรด [สีม่วงล้ำค่า] มันเป็นการ์ดขั้นสูงซึ่งเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงทั้งในด้านมูลค่าและความแข็งแกร่ง คนธรรมดาไม่สามารถสู้ราคาของมันได้

สำหรับขุนนางที่มีทรัพยากรทางการเงินอันแข็งแกร่งและเป็นผู้มีอำนาจเหลือล้น การ์ดเวทมนตร์เกรดสีม่วงมักจะเป็นการ์ดสำคัญที่เข้ากันได้กับอาชีพการต่อสู้และสร้างเป็นรูปแบบเฉพาะของตนเอง

หากการ์ดเวทมนตร์ในเกรดนี้มีเอฟเฟ็กต์เพิ่มเติมที่สามารถใช้งานได้จริง แม้ว่าระดับจะต่ำ แต่ก็อาจมีเอฟเฟ็กต์ที่คาดไม่ถึง

ส่วนระดับสูงกว่านี้คนส่วนใหญ่ไม่มีความเข้าใจเกี่ยวกับมันด้วยซ้ำ

ท้ายที่สุดแล้วการ์ดเวทมนตร์เกรด [สีชมพูศักดิ์สิทธิ์] สำหรับมนุษย์ส่วนใหญ่นั้นเป็นเหมือนสัญลักษณ์และแนวคิดที่อยู่ห่างไกลมากกว่า

ในสถานที่เล็กๆ บริเวณเขตชายแดนของอาณาจักรเช่นนี้ คงเป็นเรื่องยากที่จะได้พบเห็นผู้ถือครองการ์ดเกรดศักดิ์สิทธิ์ต่อให้เฝ้ารออยู่ตลอดทั้งปี

สาเหตุของความหายากไม่ใช่แค่มันหายากเท่านั้น แต่ยังต้องพิจารณาอย่างรอบคอบก่อนที่จะผูกมัดมันเข้ากับจิตวิญญาณด้วย

ภายใต้สถานการณ์ปกติ การ์ดเวทมนตร์จะไม่ถูกผูกมัดกับเจ้าของอย่างถาวรหลังจากที่ใช้งาน

เพียงแต่ว่ายิ่งเกรดสูงเท่าไหร่ ค่าใช้จ่ายในการปลดมันออกจากจิตวิญญาณก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อเป็นการ์ดเวทมนตร์เกรด [สีชมพูศักดิ์สิทธิ์] แล้ว จะไม่สามารถปลดและผูกใหม่ได้ตามต้องการเหมือนกับการ์ดสามเกรดแรก มันต้องผ่านขั้นตอนการปลดออร่าที่ซับซ้อนและจะสร้างความเสียหายระยะยาวให้กับตัวผู้ผูกมัด

สำหรับเกรด [สีส้มมหากาพย์] มันคือการ์ดเวทมนตร์ระดับสูงสุดที่มีอยู่ในโลกและเป็นระดับสูงที่สุดที่สิ่งมีชีวิตทั้งหมดเคยเห็นมา

การ์ดมหากาพย์ทุกใบต่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เป็นสิ่งที่คงอยู่มาเป็นเวลานานและดำเนินไปตามประวัติศาสตร์โลก

เมื่อมันถูกผูกมัดกับจิตวิญญาณของคุณแล้ว มันก็ยากที่จะปลดออกแม้ว่าคุณจะยอมจ่ายด้วยราคามหาศาลก็ตาม

การบังคับปลดออกจากจิตวิญญาณจะทำให้ทั้งผู้ใช้และการ์ดได้รับความเสียหาย ซึ่งเป็นความเสียหายที่ไม่สามารถฟื้นฟูได้

ดังนั้นสีขาว สีน้ำเงิน สีม่วง จึงมีความยืดหยุ่นสูงและสามารถสลับสับเปลี่ยนได้ตลอดเวลาตามแต่กลยุทธ์ แม้ว่าสีชมพูและสีส้มจะมีความสามารถที่ทรงพลังกว่า แต่ในระยะยาว แม้จะมีโอกาสผูกมัดกับมันก็ต้องไตร่ตรองดูให้ดีว่ามันเข้ากับรูปแบบของตนเองหรือไม่

ในตำนานโบราณแห่งโลกปีศาจ ว่ากันว่ามีเกรดที่อยู่เหนือมหากาพย์อยู่ แต่มันก็ไม่ได้ปรากฏออกมาให้เห็นนานนับพันปีแล้ว และเนื่องจากการล่มสลายของเผ่าปีศาจ เบาะแสเกี่ยวกับการ์ดใบนี้จึงไม่สามารถหาได้จากที่ไหนอีกต่อไป…

สำหรับทาเลียผู้รอบรู้แล้ว เกรดสีม่วงล้ำค่าที่หาได้ยากนั้นไม่ถือว่าเป็นอะไรเลย

ตัวเธอเองได้สร้างมันขึ้นมามากมายจนนับไม่ถ้วน

แต่เมื่อเทียบกับเกรดของการ์ดที่แรนช์เป็นคนสร้าง ทาเลียรู้สึกประหลาดใจกับเอฟเฟ็กต์แปลกๆ ของการ์ดมากกว่า

โดยทั่วไป.

ผลงานชิ้นแรกๆ ของผู้สร้างการ์ดจะสะท้อนถึงสไตล์การสร้างการ์ดหลังจากนั้นของพวกเขา

ทาเลียไม่สามารถเดาได้ว่าในอนาคตชายคนนี้จะสร้างอะไรที่สุดโต่งกว่านี้ขึ้นมาอีกหรือเปล่า

ทาเลียจมอยู่ในความคิดของเธอชั่วขณะหนึ่ง ส่งผลให้ห้องสร้างการ์ดตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

“…”

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้พูดอะไร แรนช์ก็หยุดรบกวนเธอ

แสงแดดยามบ่ายอันเงียบสงบส่องผ่านก้อนเมฆอย่างเงียบๆ เงาของโครงหน้าต่างสะท้อนลงบนพื้นสีน้ำตาลอย่างเด่นชัด จากสว่างไสวกลายเป็นแสงสลัวๆ

ในที่สุดการทำงานแบบอดหลับอดนอนตลอดทั้งสองสัปดาห์ก็บรรลุผล แรนช์ค่อยๆ ผ่อนคลายพลางเอนหลังนั่งบนเก้าอี้ ในช่วงเวลาที่เหมาะกับการงีบหลับนี้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกง่วงนอนเบาๆ

เวลาในห้องสร้างการ์ดดูเหมือนจะหยุดลงชั่วครู่ บรรยากาศรอบๆ อบอวลไปด้วยความเงียบสงบอันน่าแปลกประหลาด ปากกาแกะสลัก หม้อที่ใช้ในการเล่นแร่แปรธาตุ ขวดหมึก และอุปกรณ์อื่นๆ บนโต๊ะทำงานดูเหมือนจะเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ ราวกับพวกมันกำลังกระซิบบทกวีสดุดีในห้วงอาณาจักรแห่งจินตนาการนี้

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่แรนช์กำลังจะตกลงสู่ห้วงแห่งความฝัน คำถามของทาเลียก็เหมือนกับบ่วงเชือกที่ลอยมาตามสายลม เหนี่ยวรั้งจิตใจของเขาให้ฟื้นตื่นขึ้นมา

“คุณอายุเท่าไหร่?”

เสียงของเธอยังคงเย็นชาเช่นเคยโดยไม่มีคลื่นอารมณ์ใดๆ

“ปีหน้าเป็นวันเกิดปีที่สิบเจ็ดของผม”

แรนช์เงยหน้าขึ้นพลางจ้องมองไปยังทาเลีย

เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจังอย่างยิ่ง

ท้ายที่สุดเขาไม่รู้ว่าทาเลียจะตัดสินว่าคำพูดของเขาเป็นเรื่องโกหกหรือเปล่า ถ้าเขาบอกว่าตัวเองอายุสิบหกปี

อายุร่างกายของเขานั้นแน่นอนว่าคือสิบหกปี แต่อายุจิตวิญญาณน่าจะคำนวณตามอายุก่อนที่เขาจะเดินทางข้ามโลกมา

“ถ้างั้นก็ยังไม่สายเกินไปสำหรับคุณที่จะเรียนรู้วิธีสร้างการ์ด”

ทาเลียมองชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เธอได้เฝ้าดูแรนช์ด้วยตาของตัวเอง จากคนที่ไม่รู้อะไรเขาก็ค่อยๆ กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญผ่านการฝึกฝน ดังนั้นเธอจึงมั่นใจมากว่าแรนช์ไม่เคยมีประสบการณ์ในการสร้างการ์ดมาก่อน

จากสิ่งที่เธอได้เห็นตลอดหลายปีที่ผ่านมา การเดินทางจากปลายเหนือสุดของทวีปมายังทางทิศใต้ ผ่านอาณาจักรมากมายของมนุษย์ ชายหนุ่มที่มีนามว่าแรนช์ผู้นี้ นอกเหนือจากการเริ่มต้นเรียนรู้ช้ากว่าคนอื่นๆ ในหมู่ผู้สร้างการ์ดที่เป็นมนุษย์ และถึงแม้จะมีอัตราความสำเร็จค่อนข้างต่ำ แต่เขาก็เรียกได้ว่าเป็นช่างฝีมือเวทมนตร์โดยกำเนิด

“ทาทา คุณคิดว่าการ์ดเวทมนตร์ที่ผมสร้างนั้นค่อนข้างดีหรือเปล่า?”

ใบหน้าของแรนช์ยังคงมีรอยยิ้มตามปกติ

เขาไม่ได้ตั้งใจจะใช้คำพูดโอ้อวด แต่ดูเหมือนเขาจะมั่นใจมากว่าทาเลียมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ ดังนั้นเขาจึงขอคำแนะนำอย่างจริงใจ

“...หากสามารถสร้างแบบจำนวนมากได้ เมื่อมันเข้าสู่ตลาด มันก็อาจกลายเป็นการ์ดที่ใช้งานกันอย่างแพร่หลายใบใหม่”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ทาเลียก็ตอบกลับ

เหตุผลที่ว่าทำไมการ์ดใบนี้ถึงถูกใช้อย่างแพร่หลายก็เป็นเรื่องง่ายมาก

เพราะใครๆ ก็อยากได้มัน

เมื่อการ์ดใบนี้เข้าสู่ตลาด รูปแบบของการต่อสู้ก็อาจมีการเปลี่ยนแปลงจนแทบจะแตกต่างจากเดิม

ถึงขั้นสามารถทำให้ศัตรูคุกเข่าได้ แพ้ชนะก็อาจไม่สำคัญอีกต่อไป

และในการต่อสู้ที่ยุติธรรม นี่ก็ถือเป็นอุปสรรคเช่นกัน — “ถ้าคุณกล้าให้ฉันคุกเข่าลง ฉันก็จะทำให้คุณคุกเข่าลงเหมือนกัน” มันสามารถเก็บไว้ได้แม้จะไม่ใช้งาน แต่ถ้าให้ทิ้งมันไปก็คงเป็นเรื่องน่าเสียดาย

แม้แต่ทาเลียก็ยังคิดว่าแรนช์สมควรตายจริงๆ เมื่อเธอนึกถึงฉากที่ตนเองจะต้องป้องกันศัตรูที่ใช้คาถาอย่างกับสุสานกระบี่แบบนี้ในอนาคต

อย่างไรก็ตาม ในระยะยาว หากจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของมนุษยชาติกลายเป็นความยุ่งเหยิง นี่ก็จะเป็นสิ่งที่ดีในการกอบกู้อาณาจักรของเธอเช่นกัน

ดังนั้นเธอจะไม่เป็นฝ่ายห้ามแรนช์ไม่ให้ใช้การ์ดใบนี้ในทางที่ผิด เพื่อให้เขาสร้างมลพิษให้กับระบบการ์ดเวทมนตร์ของมนุษย์และส่งผลต่อส่ิงแวดล้อมรอบด้าน

“แบบนี้นี่เอง”

แรนช์หยิบการ์ด [มารยาทพื้นฐาน] ในมือของเขาขึ้นมาดู รอยยิ้มที่ค่อนข้างเป็นมิตรปรากฏที่มุมปาก จากนั้นเขาก็หันไปมองทาเลีย

“ผมให้ใบนี้กับคุณไม่ได้ แต่ผมยินดีที่จะขายใบต่อไปให้คุณ แต่ตามอัตราความสำเร็จนี้อาจต้องใช้เวลาอีกหลายวัน ช่วงนี้ผมยุ่งอยู่กับการเตรียมสอบด้วย เพราะงั้นผมคงสามารถช่วยคุณสร้างมันได้หลังจากที่สอบเสร็จ”

“ราคาเท่าไหร่”

แม้ทาเลียจะแปลกใจเล็กน้อยแต่เธอก็ยังถามโดยไม่ลังเล คำพูดของเธอไม่มีน้ำเสียงตั้งคำถามเลย ราวกับว่ามันเป็นแค่ประโยคบอกเล่า

เธอรู้ดีว่าก่อนที่การ์ดอเนกประสงค์ใบนี้จะถูกเผยแพร่อย่างเป็นทางการ การ์ดใบนี้ยังอยู่ในสภาพที่ขาดแคลนและมีมูลค่าสูงมากอย่างไม่ต้องสงสัย

แม้ว่ามันจะเป็นฉบับพิมพ์ครั้งแรก แต่ก็ยังใช้คำว่า “ต้นฉบับ” กับมันได้อยู่

เนื่องจากแรนช์ยินดีที่จะขายใบที่สองให้เธอ ราคาก็ไม่น่าจะถูกเกินไป

(จบตอน)

สุสานกระบี่ เป็นมีมตลกๆ หมายความว่าคำสาป มีที่มีมาจากนิยายกำลังภายในเรื่อง ‘ดาบพิฆาตกลางหิมะ’ สุสานกระบี่ของตระกูลอู๋นั้นแข็งแกร่งที่สุด ผู้ที่มาท้าประลองและพ่ายแพ้จะถูกขังอยู่ในสุสานกระบี่ ไม่สามารถหนีออกไปได้ตลอดชีวิต จึงเปรียบสุสานกระบี่เหมือนกับเป็นคำสาป