พื้นที่

ชายวัยกลางคนที่สวมแว่น พอได้ฟังคำพูดนี้แล้วมุมปากก็ตกเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอีกครั้งอย่างรวดเร็ว "งั้นผมขอแนะนำตัวเองก่อนแล้วกัน ทุกคนจะได้รู้จัก"

ขนาดซ่งชิงเสี่ยวเองยังรู้สึกตกใจกลัวและไม่ค่อยวางใจทุกคนในนี้เท่าถังร่เลย ดังนั้นจึงไม่แปลกใจที่ชายร่างใหญ่จะรู้สึกแบบนั้น

และเนื่องจากบรรยากาศในการดำรงชีวิตตั้งแต่เด็กๆ ของเธอ และความเป็นความตายที่เพิ่งผ่านพ้นไป ทำให้เธอรู้ตัวดีว่าตนเองไวต่อการแสดงสีหน้าท่าทางของผู้อื่นเสมอ เธอรับรู้ได้ทันทีว่าชายวัยกลางคนที่ใส่แว่นคนนี้เหยียดดูถูกและไม่ชอบชายร่างใหญ่นั่นเลย แต่ทั้งนี้ก็แฝงไปด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย

"ผมชื่อโจวจิง ทำงานที่สำนักงานเทศบาลเมืองตงจี ทำมาค่อนข้างหลายปีแล้วครับ" ชายวัยกลางคนที่ใส่แว่น พอพูดถึงตรงนี้ ใบหน้าก็แสดงความมั่นใจขึ้นมาทันที

เขาแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน ดูสุภาพ เรียบร้อย ตรงตามภาพลักษณ์ของเจ้าหน้าที่ที่ทำงานที่สำนักงานเทศบาลจริงๆ หลังจากที่เขาพูดจบลง หลายๆ คนก็มองเขาด้วยสายตาที่ลดความระมัดระวังลงไปบ้าง

ในบรรยากาศที่แปลกใหม่เช่นนี้ ทุกคนต่างก็ไม่รู้จักกัน และยังระแวงกันเองอีกด้วย เมื่อมีเจ้าหน้าที่รัฐบาลมาอยู่ด้วยสักคน อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาได้บ้าง แม้แต่ชายร่างใหญ่ที่ได้ยินโจวจิงแนะนำตัวก็ยังลดท่าทีดุร้ายลงไปเล็กน้อย

โจวจิงพอเห็นว่าสถานะของตัวเองทำให้ทุกคนสงบลงได้ ก็แสดงท่าทางตื่นเต้นเล็กน้อย เมื่อพูดให้ทุกคนนั่งล้อมวงอีกครั้ง ทุกคนก็ไม่ต่อต้านคำพูดของเขามากเหมือนเมื่อกี้อีกแล้ว

ขณะเดียวกัน ร่างกายของซ่งชิงเสี่ยวที่ยังไม่ค่อยจะขยับได้ดีนัก แถมมือก็ยังคงสั่นไม่หยุดอีก ต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่าภาพลักษณ์ของเธอที่แสดงออกมาในตอนนี้ ช่างดูน่าจับตามากเป็นพิเศษ ทั้งมาที่นี่เป็นคนสุดท้าย ทั้งตัวเปียกโชกและหน้าอกก็เปื้อนเลือด แถมยังทำท่าสั่นเหมือนไปโดนอะไรบางอย่างมา ทุกคนต่างก็รังเกียจและระแวงเธอมากที่สุด

เมื่อเธอขยับร่างกายเข้าไปใกล้ๆ วงที่ทุกคนนั่งด้วยความยากลำบาก โจวจิงก็พูดขึ้นว่า

"เอางี้ เรามาพูดถึงสถานการณ์ที่ทำให้เข้ามาที่นี่ได้ของแต่ละคนกันก่อน มาแชร์สิ่งที่ทุกคนรู้กันดีถังม" เขาไอแล้วกระแอม "เพราะว่าที่นี่ผมว่ามันแปลกๆ นะ ไม่มีประตู ไม่มีหน้าต่าง นอกจากพวกเราเก้าคนแล้ว ในนี้ก็ไม่มีอะไรเลย”

เมื่อโจวจิงพูดจบลง หมอชายที่สวมเสื้อกาวน์ก็หยิบมือถือสมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ขึ้นมาจากกระเป๋า เขาถือสมาร์ทโฟนเอาไว้ในมือ

"ผมลองแล้ว ที่นี่โทรออกไม่ได้ สัญญาณก็ไม่มี"

เมื่อเขาพูดจบลง ทุกคนก็แสดงสีหน้าตกใจกลัว

เทคโนโลยีในปัจจุบันพัฒนาไปมาก สัญญาณเครือข่ายดาวเทียมครอบคลุมแทบจะเกือบทุกมุมโลกแล้ว แต่ที่นี่กลับไม่มีสัญญาณโทรศัพท์มือถือ โทรออกก็ไม่ได้ ถือเป็นปัญหาที่ร้ายแรงมาก

ทุกคนต่างก็โกลาหลกันไปหมด หลายคนเพิ่งจะนึกได้ว่าต้องหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากตัว ผู้หญิงในชุดเดรสสีแดงตอนเข้ามาในห้องสีดำนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ถือกระเป๋าที่พอจะสามารถใส่โทรศัพท์มือถือติดตัวมาได้เลย เธอจึงหันไปมองเด็กหนุ่มที่สะพายเป้ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เห็นเขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากเป้แล้วกดไปสักพัก สีหน้าก็ลุ้นระทึกไปด้วย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยความผิดหวังแล้วส่ายหัว

"โทรศัพท์มือถือของผมก็ไม่มีสัญญาณ"

ทุกคนที่พกโทรศัพท์มือถือมา ต่างก็ลองดูแล้วพบว่าโทรศัพท์มือถือของตนก็ไม่มีสัญญาณเช่นกัน จึงวางมันลงอย่างจำใจ

"ผมเดาว่าเราอาจจะโดนคนร้ายลักพาตัว และก่อนที่คนร้ายจะลักพาตัวก็ได้ทำอะไรบางอย่างเพื่อตัดสัญญาณที่นี่"

คำพูดของเขาทำให้หลายๆ คนเกิดความตื่นตระหนกไปด้วย แต่ซ่งชิงเสี่ยวกลับรู้สึกว่าไม่ใช่

ไม่ต้องพูดถึงเสียงลึกลับที่ดังขึ้นในหัวของเธอตอนก่อนหน้านี้ แค่วิธีที่เธอเข้ามาในพื้นที่นี้ก็อยู่นอกเหนือคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์แล้ว คนร้ายไม่มีทางทำอะไรแบบนี้ได้อย่างแนบเนียนจนเธอไม่รู้ตัว เริ่มตั้งแต่เเดินเข้ามาในตรอกแถวบ้าน แล้วฉุดพามาที่นี่ได้ในพริบตา

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ก็มีคนตั้งคำถามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"เป็นไปไม่ได้" คนที่พูดก็ยังคงเป็นคุณหมอผู้ชายคนเดิมที่พูดเรื่องโทรศัพท์มือถือไม่มีสัญญาณก่อนหน้านี้ ท่าทางของเขาดูจริงจัง "ผมกำลังทำงานอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็มาโผล่ที่นี่ ถ้าเป็นพวกโจรลักพาตัวจริง ไม่มีใครทำแบบนี้ได้หรอก"

เมื่อโจวจิงได้ยินว่ามีคนโต้แย้งก็เหมือนกับว่าอำนาจของเขาถูกท้าทาย ทำให้ไม่พอใจขึ้นมาทันที

"ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้หรอกครับ..." เขายืดตัวขึ้นตรง "ดูจากการแต่งตัวของคุณแล้วดูท่าน่าจะเป็นคุณหมอล่ะสิ งั้นฟังดีๆ นะ ถ้าคนร้ายใช้พวกสารก่อประสาทที่ทำให้คุณหมดสติไปในเวลาสั้นๆ ล่ะ แล้วพาคุณมาที่นี่ซึ่งเตรียมสถานที่เอาไว้ก่อนแล้ว สมองและดวงตาของคุณที่ได้รับผลกระทบจากยาก็จะทำให้คุณเกิดภาพหลอนกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ใช่ถังม ทำให้คุณคิดไปเองว่าก่อนหน้านี้ตัวเองกำลังทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลไง"

น้ำเสียงของโจวจิงหนักแน่นและทุ้มต่ำ เขาพูดจาชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับใช้ท่าทางเพื่อให้ตัวเองดูน่าเชื่อถือมากขึ้น หลายๆ คนที่ได้ยินก็รู้สึกคล้อยตามจากสีหน้าท่าทางของเขา

เป็นไปไม่ได้! ซ่งชิงเสี่ยวก้มหน้าลง เมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็เม้มปากแน่น

ถ้าพูดถึงเรื่องการถ่ายทอดอารมณ์ เธอยอมรับว่าคำพูดของโจวจิงน่าเชื่อถือดี แต่ในแง่ของเหตุผล เธอไม่สามารถยอมรับมันได้

ก่อนที่จะถูกส่งตัวมายังห้องมืดๆ ที่เป็น ‘บททดสอบของพระเจ้า’ แห่งนี้ เธอถูกคนแปลกหน้าฆ่าตาย ก่อนจะสิ้นใจ เธอเป็นคนเลือกที่จะเข้ามาที่นี่ด้วยตนเอง จากนั้นก็พบว่าตัวเองฟื้นคืนชีพมาอีกครั้ง พร้อมกับบาดแผลทั้งหมดที่หายไป สถานการณ์แบบนี้ไม่ค่อยจะสมจริงเท่าถังร่ เล่าให้ใครฟังก็เหมือนเอาความฝันมาเล่าต่ออีกที แต่คราบเลือดที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนตัวเธอและโคลนที่ติดอยู่ที่ซอกนิ้ว กลับเป็นเครื่องพิสูจน์อย่างชัดเจน ว่าสิ่งที่เธอประสบมาก่อนหน้านี้ไม่ใช่ภาพหลอน

ยิ่งไปกว่านั้น จากสถานการณ์ที่เธอได้ทราบมาในตอนนี้ โจวจิงมาจากมณฑลตงจี ส่วนเธอมาจากถนนฉางหยวนของเมืองหลวง แค่นี้ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์แล้วว่า ทั้งเก้าคนรวมถึงตัวเธอเอง มาจากสถานที่ที่แตกต่างกันในจักรวรรดิแห่งนี้

ยังไม่จบ เธอยังกล้าคาดการณ์จากสภาพเส้นผมและชุดเครื่องแบบที่เปียกฝนของตัวเอง ไปถึงขั้นว่า บางคนในที่นี้ไม่เพียงแค่มาจากสถานที่ที่แตกต่างกันเท่านั้น แต่อาจจะรวมถึงเวลา บรรยากาศ อายุ และเพศ ก็อาจจะไม่ตรงกันด้วย

หลังจากที่เธอเข้ามาในห้องสีดำมืดนี้ เธอก็เพิ่งพบว่าโจวจิงเป็นคนแรกที่ยอมเปิดปากพูด ส่วนคุณหมอก็เพิ่งจะพบว่าโทรศัพท์มือถือไม่มีสัญญาณ ดังนั้นจึงเดาได้เลยว่าทุกคนก็คงเพิ่งถูกส่งเข้ามาในห้องมืดนี้ได้ไม่นานเช่นกัน ดังนั้นก่อนหน้านี้จึงไม่มีใครสังเกตเห็นถึงปัญหาพวกนี้

จากสถานการณ์ทั้งหมดที่กล่าวมา ซ่งชิงเสี่ยวกล้าคาดเดาอย่างเด็ดเดี่ยวเลยว่า ไม่มีมนุษย์คนถังนสามารถนำผู้คนจากเวลา สถานที่ บรรยากาศ อายุ และเพศที่แตกต่างกันขนาดนี้ ให้มาพบเจอกันได้ในเวลาอันแสนสั้นเช่นนี้ ต่อให้เตรียมการไว้ล่วงหน้านานแค่ถังนก็ตาม เว้นแต่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นพระเจ้า!

เธอคิดถึงเสียงที่ดังขึ้นในหัวของเธออีกครั้ง ‘เจ้าจะยอมรับบททดสอบของพระเจ้าหรือไม่’

เธอรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ทันที

"เป็นไปไม่ได้! "

คุณหมอโต้แย้งคำพูดของโจวจิงอีกครั้ง คราวนี้เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม เขาโต้แย้งซ้ำๆ ทำให้โจวจิงไม่พอใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทุกคนรอบข้างเห็นด้วยกับการคาดการณ์ของตัวเอง ไอ้หมอคนนี้ก็ยังกล้าโต้แย้งเขาหลายครั้งซ้ำๆ แบบนี้ ทำให้สีหน้าของโจวจิงดูมืดมนลงและพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น

"หุบปากซะ! ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้น"

บรรยากาศในตอนนี้ตึงเครียดขึ้นมาทันที ทุกคนมองหน้ากัน ในสถานการณ์แบบนี้ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาอีกแล้ว สายตาของทุกคนสลับไปมาระหว่างคุณหมอกับโจวจิงราวกับว่ากำลังหาจุดยืน

คุณหมอมองโจวจิงที่กำลังตื่นตัวอย่างสุดขีด เขาเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์ของตัวเอง ก่อนจะยกข้อมือขึ้นมาเผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่ง

"ก็เพราะว่าสัญญาณโทรศัพท์มือถือยังสามารถถูกรบกวนได้ด้วยฝีมือมนุษย์ก็จริง แต่ดูนาฬิกาข้อมือของผมสิ ตอนนี้มันก็ใช้ไม่ได้แล้วเหมือนกัน" เขาพูดมาถึงตรงนี้แล้วก็ถอนหายใจ เอนข้อมือลงเล็กน้อยเพื่อให้ทุกคนมองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ซ่งชิงเสี่ยวเงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นว่าเข็มนาฬิกาข้อมือของเขาตอนนี้ควบคุมไม่ได้แล้ว กำลังหมุนไปมาอย่างรุนแรง

"น่าจะเป็นเพราะได้รับผลกระทบจากสนามแม่เหล็ก ผมสงสัยว่าตอนนี้เราอาจจะอยู่ในพื้นที่ลึกลับสักที่บนโลกใบนี้" คำพูดของคุณหมอทำให้ทุกคนตกใจกลัวขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าทำไม แต่เมื่อซ่งชิงเสี่ยวได้ยินแบบนี้ กลับเหมือนกับว่าได้พิสูจน์การคาดการณ์ของตัวเองที่คิดมาตลอด ร่างกายที่ตึงเครียดมาตลอดกลับคลายลงไปบ้าง