ตอนที่ 34 งูหงอนไก่ งูปากกว้าง!
ตอนที่ 34 งูหงอนไก่ งูปากกว้าง!
“ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามานั่งข้างในเถอะ!”
เมื่อเห็นว่ากู้หย่วนพูดตามตรง แถมยังนับว่าเป็นคนกันเองในแวดวงเดียวกันครึ่งหนึ่ง ท่าทีของตาเฒ่าตาเดียวก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด สายตาที่มองกู้หย่วนก็ลดความระแวดระวังลงไปหลายส่วน
คำพูดอาจโกหกกันได้ แต่ของบางอย่างมันหลอกกันไม่ได้หรอก
หนูเขี้ยวเหล็กของกู้หย่วนตัวนี้ขนเป็นมันเงา ตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ แถมยังดูสนิทสนมกับกู้หย่วนเป็นพิเศษ มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่ากู้หย่วนเป็นคนที่รักสัตว์เลี้ยง และไม่ได้ทอดทิ้งหรือปล่อยให้มันอดอยาก
ตาเฒ่าตาเดียวแม้จะมีนิสัยแปลกแยกและอารมณ์ร้าย ไม่มีใครคบค้าสมาคมด้วย เพราะต้องคลุกคลีกับงูมานานปี แต่เขากลับคุ้นเคยและสนิทสนมกับพวกงูเป็นอย่างดี
เขารู้ดีว่า สัตว์ป่าพวกนี้อาจจะอันตรายไปบ้าง แต่มันก็มักจะจริงใจและเรียบง่ายกว่ามนุษย์ตั้งเยอะ!
ถ้าเจ้าดีต่อมัน มันก็รับรู้ได้ และมันก็จะดีตอบ
การที่กู้หย่วนปฏิบัติต่อหนูเขี้ยวเหล็กเช่นนี้ อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าเขาไม่ใช่พวกคนเลวทรามต่ำช้าอะไร
“ในลานบ้านของข้านี้ เลี้ยงงูเอาไว้สิบเก้าสายพันธุ์”
หลังจากทั้งสองคนนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ตาเฒ่าตาเดียวก็เริ่มตอบคำถามที่กู้หย่วนถามไว้ก่อนหน้านี้
“งูพวกนี้ส่วนใหญ่ข้าก็จับมาจากภูเขารอบๆ ตำบลชิงหลิ่วนี่แหละ”
“ในบรรดานี้ บางชนิดก็มีพิษร้ายแรงมาก อย่างเช่น งูกะปะ งูทับสมิงคลา งูหัวเหล็ก งูเขียวหางไหม้ และงูหงอนไก่ ซึ่งตัวที่ร้ายกาจที่สุดก็ต้องยกให้งูหงอนไก่ พิษของมันเรียกได้ว่าแค่เลือดออกก็ปลิดชีพได้ทันที ขอเพียงถูกงูชนิดนี้กัดเข้าสักคำ ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ก็ต้องตายคาที่ ถูกพิษเล่นงานจนขาดใจตายทั้งเป็น”
พูดพลาง ตาเฒ่าตาเดียวก็เปิดไหงูใบหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ออก
เพียงแค่กวักมือเรียก งูพิษลำตัวสีน้ำตาลแดงตัวหนึ่งก็เลื้อยออกมา แล้วเลื้อยพันขึ้นไปตามแขนของตาเฒ่าตาเดียว
งูตัวนี้มีลำตัวเรียวยาว โดยเฉพาะที่หัวของมัน มีกระดูกนูนขึ้นมาลักษณะคล้ายกับหงอนของไก่
ฟ่อ ฟ่อ—
ในเวลานี้ มันสังเกตเห็นกู้หย่วนซึ่งเป็นแขกไม่ได้รับเชิญแล้ว มันจึงชูท่อนบนขึ้น แลบลิ้นแฉกสองแฉก จ้องมองเขาเขม็งอย่างมาดร้าย
“งูตัวนี้ของผู้อาวุโสเลี้ยงดูมาได้ดีทีเดียว”
กู้หย่วนพินิจพิเคราะห์งูหงอนไก่ตัวนี้ แล้วอดไม่ได้ที่จะพยักหน้ายอมรับโดยสัญชาตญาณ
ถึงแม้เขาจะไม่เคยเห็นงูหงอนไก่มาก่อน แต่อย่างน้อยเขาก็เลี้ยงสัตว์วิญญาณมาแล้วถึงสองตัว ย่อมมีทักษะในการประเมินอยู่ในตัวบ้าง
งูตัวนี้มีเกล็ดหนาทึบเรียงซ้อนกัน เผยกลิ่นอายเย็นเยียบ แฝงไว้ด้วยรังสีอำมหิตที่ชวนให้ตื่นตระหนก เพียงแค่ถูกมันจ้องมอง ก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว นี่แสดงให้เห็นว่ามันอันตรายมากแค่ไหน
กู้หย่วนเดาว่าระดับขั้นของงูตัวนี้น่าจะอยู่ในระดับสีเขียว (ระดับชั้นยอด) เป็นอย่างต่ำ ซึ่งเป็นระดับเดียวกับหนูเขี้ยวเหล็กที่เขาเลี้ยงไว้
เผลอๆ อาจจะสูงกว่าขั้นหนึ่ง เทียบเท่ากับตะขาบหลังเหล็กอย่างอาอู๋ นับว่าเป็นสัตว์วิญญาณระดับคุณภาพชั้นเลิศตัวหนึ่งเลยทีเดียว!
สัตว์เลี้ยงวิญญาณเช่นนี้ หากนำไปใช้งานในบางสถานการณ์ และดึงศักยภาพออกมาได้ดี ประโยชน์ของมันรับรองว่าไม่ด้อยไปกว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับจุดสูงสุดเลยแม้แต่น้อย!
ก็เหมือนกับอาอู๋ ที่ตอนนี้รักษาแผลจนหายดีแล้ว มันคือไพ่ตายของกู้หย่วน
การมีอาอู๋อยู่ด้วย ทำให้กู้หย่วนมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม!
ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับผู้ฝึกยุทธ์ระดับจุดสูงสุดอย่างหยางฮั่น เขาก็ไม่หวั่น!
ดูจากตรงนี้แล้ว ตาเฒ่าตาเดียวในตำบลชิงหลิ่วผู้นี้ ก็น่าจะเป็นยอดคนเร้นกายฉบับพินตัวตัว (แอปช้อปปิ้งของจีน เปรียบเปรยว่าเป็นของดีราคาถูก/หายากที่ซ่อนอยู่) แน่ๆ
สำหรับงูหงอนไก่ตรงหน้านี้ กู้หย่วนก็รู้สึกสนใจอยู่บ้าง แต่เขาก็รู้ดีว่าความร้ายกาจของงูตัวนี้อยู่ที่พิษ ส่วนด้านอื่นๆ อาจจะไม่โดดเด่นนัก ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ
แถมพิษร้ายแรงของอาอู๋ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่างูหงอนไก่ตัวนี้เลยสักนิด ในเมื่อพรสวรรค์ซ้ำซ้อนกัน การจะได้มันมาก็ไม่มีประโยชน์เท่าไหร่นัก
เมื่อเห็นว่ากู้หย่วนไม่ได้แสดงความสนใจเท่าที่ควร ตาเฒ่าตาเดียวก็ประหลาดใจเล็กน้อย เขาลูบไล้เกล็ดของงูหงอนไก่เบาๆ แล้วกล่าวต่อ
“งูที่เหลือส่วนใหญ่ก็เป็นพวกงูธรรมดาทั่วไป แถมยังต้องจำศีลในหน้าหนาวด้วย ส่วนพวกที่ไม่จำศีลก็จะมีงูจงอางคิ้วขาว งูแมวเซา งูหลามเกล็ดดำ งูปากกว้าง... งูพวกนี้บางชนิดพิษไม่แรง แต่ตัวใหญ่เบ้อเริ่ม สามารถรัดหมาป่าจนตายได้ บางชนิดก็เก่งเรื่องการพรางตัว ซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าหรือบนต้นไม้จนไม่มีใครสังเกตเห็น และบางชนิดถึงตัวจะเล็ก แต่ก็มีพลังรัดมหาศาล...”
ตากู้หย่วนเป็นประกาย เขารีบพูดแทรกขึ้นมาทันที
“เดี๋ยวก่อนผู้อาวุโส งูที่ท่านบอกว่าตัวเล็กแต่มีพลังรัดมหาศาลนี่คือ...?”
ตาเฒ่าตาเดียวเก็บงูหงอนไก่กลับลงไปในไหงู ลุกขึ้นเดินไปที่ลานบ้าน แล้วเปิดแผ่นกระเบื้องออกแผ่นหนึ่ง
ไม่นานนัก งูประหลาดสีเทาขาวตัวหนึ่งก็เลื้อยออกมาจากไห
รูปร่างหน้าตาของงูตัวนี้ดูพิลึกพิลั่นเอามากๆ
ลำตัวของมันยาวประมาณหกฉื่อกว่า (เกือบ 2 เมตร) แต่ส่วนที่หนาที่สุดของลำตัว กลับมีขนาดใหญ่แค่เท่านิ้วก้อยของกู้หย่วนเท่านั้น
มีเพียงส่วนหัวเท่านั้นที่ดูจะใหญ่กว่าลำตัวอันเพรียวบางอยู่สักหน่อย
มองดูรวมๆ แล้ว มันเหมือนกับเชือกป่านเส้นหนึ่งไม่มีผิด
“นี่คืองูปากกว้าง”
ตาเฒ่าตาเดียวอธิบาย
“งูชนิดนี้แม้จะไม่มีพิษ แต่มันสามารถเขมือบเหยื่อที่ตัวใหญ่กว่ามันได้หลายเท่า แถมยังมีพลังรัดมหาศาลมาก เจ้านี่เคยรัดกระต่ายป่าจนขาดสองท่อนมาแล้ว”
“เมื่อสองปีก่อน มีนายพรานคนหนึ่งโดนงูปากกว้างรัดแขนเอาไว้ ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด สุดท้ายต้องให้เพื่อนใช้มีดตัดฟืนทุบหัวงูจนเละ ถึงจะช่วยเขาออกมาได้ แต่แขนข้างนั้นก็ถูกรัดจนกระดูกแหลกเป็นเกลียวเชือก ใช้งานไม่ได้อีก สุดท้ายก็ต้องตัดทิ้งไป”
กู้หย่วนฟังไปพยักหน้าไป แววตาของเขายิ่งทอประกายเจิดจ้า
พลังรัดยอดเยี่ยม ร่างกายเหนียวแน่นทรงพลัง อาศัยแค่การรัดเพื่อล่าเหยื่อ งูปากกว้างตัวนี้แหละ ใช่เลย สเปกที่เขาตามหา!
“ผู้อาวุโส งูตัวนี้ท่านจะยอมขายให้ข้าได้หรือไม่”
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กู้หย่วนก็ล้วงเอาเงินตำลึงเงินออกมาจากอกเสื้อหลายก้อน
“เรื่องราคาสามารถตกลงกันได้ ถ้าท่านยังไม่พอใจเงินจำนวนนี้ ข้าสามารถเพิ่มให้อีกได้”
“เรื่องเงินไม่จำเป็นหรอก”
แต่ตาเฒ่าตาเดียวกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองเงินในมือของกู้หย่วน เขาโบกมือปฏิเสธด้วยท่าทางเบื่อหน่าย
“ข้ามันก็แค่ไม้ใกล้ฝั่ง จะเอาเงินทองมากมายไปทำไม?”
“ข้าแก่แล้ว ดูแลพวกมันไม่ไหวหรอก ให้อยู่ที่นี่กับข้าต่อไปก็มีแต่จะลำบากเปล่าๆ ถ้าเจ้าชอบก็เอาไปเถอะ ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะดูแลมันให้ดีๆ ก็พอ”
“เอ่อ...”
กู้หย่วนย่อมไม่อยากเอาเปรียบคนแก่ เดิมทีเขาตั้งใจจะพูดโน้มน้าวอีกสักหน่อย แต่พอเห็นท่าทางหงอยเหงาและโดดเดี่ยวของตาเฒ่าตาเดียว สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
สำหรับตาเฒ่าตาเดียวแล้ว งูพวกนี้คงเปรียบเสมือนเพื่อน หรือคนในครอบครัวของเขา การให้เงินก็เหมือนเป็นการดูถูกเขา
ดังนั้น กู้หย่วนจึงได้แต่ให้คำมั่นสัญญากับตาเฒ่าตาเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าเขาจะดูแลงูตัวนี้เป็นอย่างดี
ไม่นานนัก กู้หย่วนก็อุ้มไหใบหนึ่งเดินออกมาจากบ้านของตาเฒ่าตาเดียว
เมื่อกลับมาถึงห้องพักในโรงเตี๊ยม เขาก็จัดการลงกลอนประตูให้แน่นหนา
กู้หย่วนเปิดฝาไหออก
อาศัยจังหวะที่งูปากกว้างเพิ่งจะชูหัวขึ้นมา เขาก็ยื่นมือไปตะครุบหัวงูเอาไว้ ดึงมันออกมา แล้วใช้มืออีกข้างจับที่หางของมัน
เงื่อนไขแรกของการฝึกฝนสัตว์เลี้ยงวิญญาณก็คือ ต้องจับตัวมันให้ได้เสียก่อน
และข้อกำหนดในการจับของระบบสัตว์เลี้ยงวิญญาณก็คือ สัตว์ที่จะฝึกฝนนั้นจะต้องอยู่ในสภาวะที่ไม่สามารถขัดขืนหรือหลบหนีได้
เมื่อถูกกู้หย่วนจับไว้ งูปากกว้างตัวนี้ก็เริ่มดิ้นรนขัดขืนทันที
เห็นลำตัวเล็กเท่านิ้วก้อยแบบนี้ แต่พอดิ้นรนขึ้นมากลับมีเรี่ยวแรงมหาศาลจนน่าตกใจ!
แถมเกล็ดสีเทาขาวบนตัวมันก็ยังแข็งและลื่นปรื๊ด จับได้ยากเอามากๆ
ถึงกู้หย่วนในตอนนี้จะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีพละกำลังเพิ่มขึ้นมากแล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังเกือบจะปล่อยให้มันดิ้นหลุดมือไปได้
โชคดีที่หลังจากยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเรี่ยวแรงของงูปากกว้างก็ถูกกู้หย่วนผลาญจนหมดเกลี้ยง และยอมสงบนิ่งอยู่ในมือของกู้หย่วนในที่สุด
【ท่านได้ทำการจับงูปากกว้าง (สีเขียว) ต้องการฝึกฝนหรือไม่?】
เป็นถึงระดับชั้นยอด (สีเขียว) เชียวรึ... กู้หย่วนเลิกคิ้วขึ้น รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า
“ฝึกฝน!”