อสูรวิญญาณสะท้านภพ เล่มที่ 2 บทที่ 223 คุกนิ้วปีศาจ

เล่มที่ 2 บทที่ 223 คุกนิ้วปีศาจ

วงเวทอัญเชิญของอสูรวิญญาณสายพันธุ์ราชันแตกต่างจากวงเวทอัญเชิญของอสูรวิญญาณอื่นโดยสิ้นเชิง เมื่อมันปรากฏขึ้นก็ไม่ใช่วงแหวนอัญเชิญอีกต่อไป วงเวทที่ฉูมู่อัญเชิญจ้าวปฐพีดูคล้ายตราประทับวิญญาณที่ฉูมู่กับจ้าวปฐพีสลักไว้ร่วมกันมากกว่า ลวดลายนั้นพันรัดด้วยเปลวภูตผีเย็นเยียบ แฝงกลิ่นอายมืดดำชั่วร้ายอยู่หลายส่วน

เมื่อฉูมู่ร่ายคาถาจบ วงเวทก็ค่อยๆ หดเล็กลง เปลวภูตผีราวกับมีชีวิต เผยท่าทางดุร้ายอำมหิตออกมา เศษหินพลันปลิวว่อนหมุนวน ก่อนจะประกอบรวมกันอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเรือนกายสุดเท่ห์ที่ประกอบขึ้นมาจากศิลาเหล็กกล้าของจ้าวปฐพี!

“ฟู่ ฟู่ ฟู่~”

สายลมพัดกรูมา จ้าวปฐพียืนตระหง่าน มือขวากำแน่นอย่างทรงพลัง ดาบวงจันทร์ราชันผีควบแน่นขึ้นอย่างรวดเร็ว บนคมดาบมีอักขระลายผีประหลาดลอยวนอยู่ ก่อนจะค่อยๆ ประทับสลักลงบนดาบวงจันทร์ราชันผีในที่สุด

“จัดการตัวซ้าย ปีศาจไม้ดูดโลหิตระดับหกขั้นแปด!” ฉูมู่ออกคำสั่งแก่จ้าวปฐพี

อสูรวิญญาณสายพันธุ์ราชันระดับห้าขั้นแปด รับมือผู้บัญชาการต่ำกว่าระดับเจ็ดได้สบายยิ่งนัก เมื่อรับคำสั่ง จ้าวปฐพีก็ก้าวเดินอย่างเยือกเย็น มุ่งหน้าไปหาปีศาจไม้ดูดโลหิตระดับหกขั้นแปดตัวนั้น

“ซ่า ซ่า ซ่า~”

ใบไม้คมดุจมีด คมมีดร้อยกลีบของปีศาจไม้ดูดโลหิตพุ่งถาโถมเข้ามาแน่นขนัด ต้นไม้ทึบมืดรอบด้านถูกเฉือนจนเป็นรอยแผลพรุนไปทั่ว!

พลังของคมมีดร้อยกลีบมิได้รุนแรงนัก ทว่ามันเป็นความเสียหายเป็นวงกว้าง หากปีศาจไม้ดูดโลหิตหลายตัวปลดปล่อยพร้อมกัน อานุภาพสังหารก็ย่อมสูงยิ่ง!

“โอว!!!”

จ้าวปฐพียืนอยู่แนวหน้า เปลวผีบนร่างพลันลุกโชนขึ้น มันพุ่งทะลุออกจากผิวหินเหล็กของมัน

ในขณะที่เผลวผีเผาไหม้ ร่างของจ้าวปฐพีก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น กล้ามเนื้อทั่วร่างปูดพองอย่างบ้าคลั่ง เพียงเวลาแค่สองลมหายใจ จ้าวปฐพีปลดปล่อยทักษะอวตารราชันผีสำเร็จ แปรเปลี่ยนเป็นยักษ์หินเหล็กที่พลังเพิ่มทวีคูณ!

“เคร้ง เคร้ง เคร้ง!”

คมใบไม้ที่ปกคลุมเต็มทัศนวิสัยราวห่าฝน กระหน่ำใส่ร่างจ้าวปฐพีไม่หยุด จ้าวปฐพีกลับเหมือนกำแพงภูผาที่ไม่ไหวติง ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้คมใบไม้โจมตีร่างกายของตน ร่างหินเหล็กดำมีเพียงรอยตื้นๆ ประปรายเท่านั้น

อสูรวิญญาณประเภทภูตธาตุอาจมิได้มีพลังชีวิตแข็งแกร่งเสมอไป ทว่าอาการบาดเจ็บทั่วไปสำหรับพวกมันแทบไม่กระทบกำลังรบเลย ส่วนรอยที่คมใบไม้ทิ้งไว้บนจ้าวปฐพี ก็ไม่ต่างกับการเกาที่คัน

การป้องกันผิวกายของจ้าวปฐพีอยู่ที่ระดับเจ็ดขั้นต้น โดยทั่วไปแล้ว การป้องกันของธาตุหินระดับเจ็ดขั้นต้น ยังแข็งแกร่งกว่าการป้องกันของอสูรวิญญาณอื่นๆ ระดับเจ็ดขั้นกลางอยู่หลายส่วน การโจมตีของอสูรวิญญาณธาตุไม้เน้นจำนวนมาก พิสดาร หนาแน่น และรวดเร็ว พลังทำลายล้างมิได้สูงนัก คุณสมบัติของจ้าวปฐพีจึงได้เปรียบอยู่ไม่น้อย

“โอว!!!”

จ้าวปฐพีก้าวยาว ในสภาวะอวตารราชันผี ความเร็วลดลงมาก ทว่าแรงกดดันกลับคมกริบ ดุดัน และป่าเถื่อนยิ่งกว่าเดิม ร่างหนักอึ้งสูงสี่เมตรเหยียบย่ำหนามรากไม้ที่ไม่อาจเจาะทะลวงการป้องกันของมันได้เลย

ดาบวงจันทร์ราชันผีถูกชูสูง ก่อนจะฟันลงอย่างรุนแรงใส่ปีศาจไม้ดูดโลหิตระดับหกขั้นแปดทางซ้าย!

ดาบหนัก! ดาบโค้งในมือของจ้าวปฐพีมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นฉับพลันเป็นสามเท่า เดิมทีน้ำหนักของดาบโค้งก็เกือบร้อยกิโลกรัมอยู่แล้ว ครั้นเพิ่มเป็นสามเท่า แล้วถูกยักษ์สูงสี่เมตรเหวี่ยงขึ้นสูงก่อนฟันลงอย่างโหดเหี้ยม จะก่อความพินาศน่าสะพรึงเพียงใดกัน!!

“บึม!!!”

ดาบหนึ่งฟันตกลง แรงกดทับหนักหน่วงถล่มลงจนผืนดินโคลนยวบทรุดอย่างรุนแรง ปีศาจไม้ดูดโลหิตตัวนั้นเดิมก็เชื่องช้าในการหลบหลีกอยู่แล้ว เมื่อดาบหนักฟันลงมา ทั้งลำตัวของมันถูกกดจนโค้งงอจมอยู่ในหลุมยุบลึกนั้น

เมื่อถูกเหยียบย่ำอยู่ใต้เท้า ปีศาจไม้ดูดโลหิตระดับหกขั้นแปดตัวนี้ย่อมไม่อาจต้านทานได้อีก จ้าวปฐพีใช้เท้ายักษ์เหยียบตรึงแขนกิ่งไม้ทั้งสองข้างของมันไว้แน่น หลังจากนั้น ปีศาจไม้ดูดโลหิตตัวนี้ก็อยู่ไม่ไกลจากความตายแล้ว

“จ้านสือ…พฤกษาปีศาจทะลวงร่าง!”

ฉูมู่หันความสนใจไปที่การต่อสู้ของนักรบพฤกษาโลกันตร์ นักรบพฤกษาโลกันตร์มีเพียงระดับหกขั้นหก พลังต่อสู้ไม่ได้เหนือกว่าปีศาจไม้ดูดโลหิตเหล่านี้มากนัก ฉูมู่ไม่ได้ให้จ้านเย่หรือจวินกุ่ยเข้าไปช่วย หากปล่อยให้นักรบพฤกษาโลกันตร์เผชิญหน้าปีศาจไม้ดูดโลหิตระดับหกขั้นเก้าตัวหนึ่งเพียงลำพัง

พื้นดินที่เกลื่อนด้วยใบไม้แห้งเหลืองซีดพลันระเบิดออก เถารากไม้ปีศาจเส้นเล็กเรียวเจ็ดสิบเส้นพุ่งทะลุขึ้นจากผืนดิน ดุจหอกพุ่งเสียบแทงเข้าใส่ร่างของปีศาจไม้ดูดโลหิตระดับหกขั้นเก้าตัวนั้นที่เอนเอียงอยู่ ทะลวงผ่านอย่างต่อเนื่อง

“ปัง ปัง ปัง ปัง!”

เถารากไม้ปีศาจทิ้งรูพรุนไว้ทั่วร่างปีศาจไม้ดูดโลหิตระดับหกขั้นเก้า ครั้นรูเหล่านั้นถูกเจาะทะลุ ของเหลวสีแดงก็ไหลซึมออกมาทันที ไหลอาบตามลำต้นแก่คร่ำอย่างเชื่องช้า

“ดี!”

ฉูมู่ยกยิ้มบาง สั่งให้นักรบพฤกษาโลกันตร์โจมตีต่อ แขนไม้ของนักรบพฤกษาโลกันตร์พลันแปรเป็นแขนแข็งยาวสองข้าง มันสะบัดออกไปเกือบสามสิบเมตร แทงเข้าใส่ลำตัวปีศาจไม้ดูดโลหิตอย่างเต็มแรง!

“ครืน~~~”

ปีศาจไม้ดูดโลหิตระดับหกขั้นเก้าส่งเสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์ราวคนชรา แขนทั้งสองข้างของมันยืดยาวเช่นกัน ครั้นแขนแข็งของนักรบพฤกษาโลกันตร์เจ้าเข้าไป มันกลับคว้าจับแขนทั้งสองข้างไว้ในพริบตา

ดูดเลือด!!

บนแขนของปีศาจไม้ดูดโลหิตพลันปรากฏหนามแหลมดุจพงหนาม หนามเหล่านั้นแทงลึกเข้าไปในแขนของนักรบพฤกษาโลกันตร์ ขณะตรึงรั้งไว้แน่น มันก็เริ่มดูดกลืนโลหิตของนักรบพฤกษาโลกันตร์อย่างบ้าคลั่ง!

เลือดของนักรบพฤกษาโลกันตร์ไหลเข้าสู่ร่างปีศาจไม้ดูดโลหิต บาดแผลที่ยังมีเลือดไหลอยู่ของมัน เมื่อได้ดูดโลหิตเข้าไปกลับเริ่มสมานด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เพียงไม่กี่วินาที ร่างของปีศาจไม้ดูดโลหิตตัวนั้นก็ฟื้นกลับสู่สภาพเดิม!

“งอกงามแพร่ขยาย!”

ฉูมู่ขมวดคิ้วออกคำสั่ง บนแขนของนักรบพฤกษาโลกันตร์กิ่งก้านเล็กเรียวจำนวนหนึ่งงอกขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่าเหมือนถูกผลกระทบจากการสูญเสียพลังชีวิต การงอกกลับเชื่องช้าลงมาก ทั้งจำนวนก็น้อยยิ่ง

เมื่อกิ่งก้านเริ่มเกิดผลผูกมัด ปีศาจไม้ดูดโลหิตกลับดูดโลหิตจนอิ่มแล้วถอยร่นไปด้านหลัง นักรบพฤกษาโลกันตร์ก็จำต้องรีบดึงแขนของตนกลับมา

“บาดแผลของมันฟื้นคืนอีกแล้ว…พลังต่อสู้ก็กลับมาเช่นกัน” ฉูมู่พึมพำกับตนเอง นักรบพฤกษาโลกันตร์มีผลึกพฤกษาปีศาจที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า ตามหลักแล้วการรับมือกับตัวบัญชาการที่สูงกว่าตนเพียงสามขั้นย่อมไม่น่าเป็นปัญหา ทว่า ทักษะดูดเลือดของปีศาจไม้ดูดโลหิตตัวนี้กลับน่ารำคาญเกินทน สู้กันอยู่นาน กลับปล่อยให้มันฟื้นกำลังรบคืนมาได้อีก

ฉูมู่เองก็เริ่มตระหนักว่าความสามารถดูดเลือดนี้แข็งแกร่งจริง ๆ ไม่น่าแปลกใจที่ผู้ฝึกสอนอสูรวิญญาณจำนวนมากไม่กล้าหาเรื่องปีศาจไม้ดูดโลหิตโดยง่าย ถูกปีศาจไม้ดูดโลหิตตัวนี้ดูดกลืนเข้าไปครั้งหนึ่ง กำลังรบของนักรบพฤกษาโลกันตร์ก็ร่วงลงไปราวหนึ่งในสาม เดิมทีมันก็ไม่ได้ครองความได้เปรียบอยู่แล้ว พอกำลังรบลดลง จะเอาชนะปีศาจไม้ดูดโลหิตที่ดูดกลืนโลหิตได้ยิ่งยากขึ้นไปอีก

“อ้าว!!!”

ขณะที่ฉูมู่กำลังคิดหาทางเอาชนะปีศาจไม้ดูดโลหิตตัวนี้ โทสะที่นักรบพฤกษาโลกันตร์สะสมมาหลายวันเหมือนจะปะทุขึ้นฉับพลัน มันย่อตัวลงกะทันหัน กดฝ่ามือไม้ลงบนพื้นดิน

นิ้วของนักรบพฤกษาโลกันตร์ยาวมาก นิ้วไม้เหล่านั้นทั้งหมดมุดลงไปในดิน ราวกับกำลังปลดปล่อยทักษะบางอย่าง! ฉูมู่มองมันอย่างประหลาดใจ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว บนผืนดินในรัศมีห้าเมตรรอบปีศาจไม้ดูดโลหิตก็พลันมีสิ่งคล้ายเถาวัลย์สิบเส้นพุ่งทะลุขึ้นมา!

ฉูมู่เพ่งดูให้ชัด สิ่งคล้ายเถาวัลย์สิบเส้นนั้นก็คือนิ้วไม้สิบเส้นของนักรบพฤกษาโลกันตร์ที่ยืดออกได้ไม่สิ้นสุด นิ้วไม้เหล่านี้เหมือนเชือกเถาวัลย์ พุ่งฉับไวขึ้นไปเหนือศีรษะปีศาจไม้ดูดโลหิต และในพริบตาก็พันเกี่ยวกันแน่นหนาที่ระดับความสูงห้าเมตรเหนือพื้นดิน!

นิ้วไม้สิบเส้นที่เหมือนเชือกเถาวัลย์ก่อเป็นวงพุ่งขึ้นจากใต้ดิน แล้วพันเกี่ยวกันที่จุดศูนย์กลาง นั่นคือคุกนิ้วปีศาจที่ถักรัดขึ้นอย่างรวดเร็วจากนิ้วไม้สิบเส้น!

ปีศาจไม้ดูดโลหิตระดับหกขั้นเก้าเห็นได้ชัดว่าไม่เคยพบเจอทักษะนี้มาก่อน แต่ก็ยังมีความระแวดระวัง มันก้าวขาช้า ๆ พยายามลอดผ่านช่องว่างที่ห่างกันมากระหว่างเถาวัลย์นิ้วไม้สิบเส้น เพื่อหนีออกจากกรงนี้

“อ้าว!!!”

นักรบพฤกษาโลกันตร์คำรามก้อง ราวกับคว้าจับแขนของตนเองแล้วกระชากขึ้นอย่างแรง พร้อมกันนั้นก็ดึงนิ้วไม้สิบเส้นกลับคืน!

นิ้วไม้สิบเส้นนี้พุ่งออกจากพื้นแล้วพันเกี่ยวกันที่ระดับความสูงเดียวกัน เมื่อมันถูกดึงกลับเช่นนี้ คุกนิ้วปีศาจก็ยุบตัวครอบลงบนร่างปีศาจไม้ดูดโลหิต ใช้พละกำลังดิบเถื่อนกดรัดมันให้แนบติดพื้น!

ปีศาจไม้ดูดโลหิตหลบไม่ทัน ไม่นานก็ถูกมัดแน่น ร่างบิดดิ้นอย่างบ้าคลั่ง แต่คุกนิ้วปีศาจนั้นเหนียวแน่นยิ่ง อีกทั้งรัดร่างมันไว้แน่นจนชั่วขณะหนึ่งแทบไม่อาจดิ้นหลุด

มองปีศาจไม้ดูดโลหิตที่ถูกจำกัดการเคลื่อนไหว ฉูมู่ถึงกับฉุกคิดขึ้นมาในทันใด นักรบพฤกษาโลกันตร์ได้หยั่งรู้ทักษะใหม่แล้ว!

“คุกนิ้วปีศาจ…อืมอืม ทักษะธาตุไม้ระดับหก โดยทั่วไปมีเพียงอสูรวิญญาณบางชนิดที่มีทักษะหลบหลีกอย่างแยบยลขั้นสูงเท่านั้นถึงจะหลบได้…” เสียงของแร็กคูนเฒ่าหลี่ดังขึ้นทันที

ฉูมู่เองก็ยิ้มออกมา เห็นได้ชัดว่า มีเพียงให้มันออกสู้บ่อย ๆ นักรบพฤกษาโลกันตร์จึงจะยกระดับพลังได้รวดเร็ว

ตอนที่ฉูมู่จับกุมนักรบพฤกษาโลกันตร์มา พรสวรรค์ธาตุไม้ของมันก็อยู่ในระดับสูงสุดของสายพันธุ์นักรบแล้ว ขอเพียงให้มันต่อสู้และเสริมแกร่ง บทบาทในสนามรบย่อมไม่ด้อยไปกว่าเจ้าหญิงหิมะ ที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อจำนวนอสูรวิญญาณเพิ่มขึ้น ความสามารถด้านการควบคุมของอสูรวิญญาณธาตุไม้ยิ่งทวีความสำคัญ เกรงว่าในศึกหมู่ภายภาคหน้า ยังต้องพึ่งนักรบพฤกษาโลกันตร์เป็นหลัก

“จัดการมัน!”

“อ้าว!!!” นักรบพฤกษาโลกันตร์บรรลุถึงขอบเขตทับซ้อนสามชั้นมานานแล้ว ต่อให้ทักษะรากฝอยยังคงทำงานไม่หยุด รากไม้ของมันก็ยังคืบเข้าใกล้ปีศาจไม้ดูดโลหิตที่ถูกมัดกดติดพื้นราวกับยมทูต!

“ปุ ปุ ปุ ปุ ปุ!”

รากไม้เจ็ดสิบเส้นพุ่งทะลุขึ้นจากใต้ดิน แทงทะลวงร่างปีศาจไม้ดูดโลหิตโดยตรง! เมื่อถูกการโจมตีแบบเจาะทะลวง ปีศาจไม้ดูดโลหิตก็ยิ่งลุกขึ้นไม่ได้ รากพฤกษาปีศาจเจ็ดสิบเส้นนั้นคงการแทงทะลวงต่อเนื่องเกือบห้าวินาที ทำให้ปีศาจไม้ดูดโลหิตระดับหกขั้นเก้าตนนี้ถูกเจาะจนเละเป็นรูพรุน โลหิตแดงฉานไหลนองเป็นแอ่ง!