บทที่ 5 : เมื่อมาดาระรู้ความจริง

บทที่ 5 : เมื่อมาดาระรู้ความจริง

อุจิฮะ โอบิโตะ : "เฮ้อ จริงด้วยแฮะ ผมไม่มีเซลล์ของท่านรุ่นที่ 1 นี่นา งั้นเรื่องรวมโลกนินจาเอาไว้ก่อนแล้วกัน"

อุจิฮะ โอบิโตะ : "แต่จะว่าไป ถ้าเราลองขอท่านรุ่นที่ 1 ตรงๆ เลยล่ะ? ในเมื่อมีท่านฮาชิรามะตัวเป็นๆ อยู่ที่นี่ การจะขอเซลล์มาสักนิดก็น่าจะไม่ใช่เรื่องยากมั้งครับ?"

นามิคาเสะ มินาโตะ : "โอบิโตะ พูดจาให้มันสุภาพกับท่านรุ่นที่ 1 หน่อยสิ"

อุจิฮะ โอบิโตะ : "ขอโทษครับอาจารย์ เออ จะว่าไป ผมไม่เห็นท่านฮาชิรามะตอบแชทมาสักพักแล้วนะเนี่ย"

เมื่อได้อ่านข้อความ ยูยูเอะก็เพิ่งจะเอะใจขึ้นมา

‘เออจริงแฮะ... ฮาชิรามะหายไปไหนของเขาเนี่ย?’

ในเวลาเดียวกัน ณ ปีโคโนฮะที่ 2

ศาลเจ้านากาโนะ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์อันเป็นหัวใจของตระกูลอุจิฮะ

ภายในห้องลับใต้ดิน อุจิฮะ มาดาระ และ เซนจู ฮาชิรามะ ยืนเคียงข้างกันอยู่หน้าแผ่นศิลาจารึกโบราณ

"นายกำลังจะบอกว่า บันทึกบนแผ่นศิลานี้ถูกดัดแปลงงั้นเหรอ?" มาดาระขมวดคิ้วถาม

"ใช่แล้ว ทั้งหมดเป็นฝีมือของ 'เซ็ตสึสีดำ' แผนอ่านจันทรานิรันดร์น่ะมันคือเรื่องลวงโลก มันไม่มีทางสร้างโลกที่สมบูรณ์แบบได้จริงหรอก"

"หลังจากเปิดใช้งานอ่านจันทรานิรันดร์ มนุษย์ทั้งโลกจะถูกสูบพลังจนกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่เรียกว่า 'เซ็ตสึสีขาว' มาดาระ นายคิดว่าแบบนั้นมันคือความสมบูรณ์แบบงั้นเหรอ?" ฮาชิรามะจ้องหน้ามาดาระด้วยสายตาจริงจัง

มาดาระฟังแล้วก็ยังครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ

"หึ นี่มันก็แค่เรื่องที่นายมโนขึ้นมาเองข้างเดียว มีหลักฐานอะไรมายืนยันล่ะ?"

มาดาระไม่ใช่คนที่ใครจะมาจูงจมูกได้ง่ายๆ เขายังจำได้ดี ตอนเริ่มสร้างหมู่บ้าน ฮาชิรามะเคยให้คำมั่นสัญญาดิบดีว่ามาดาระจะได้เป็นโฮคาเงะรุ่นแรก

แล้วผลเป็นไงล่ะ? หมอนี่กลับไปนั่งแหมะอยู่บนตำแหน่งนั้นเองซะงั้น!

บางทีเรื่องนี้อาจจะเป็นแค่นิทานอีกเรื่องที่ฮาชิรามะกุขึ้นมา เพื่อหลอกให้เขาเขายอมติดแหง็กอยู่ที่โคโนฮะต่อก็ได้

"หลักฐานเหรอ..."

ฮาชิรามะเกาหัวแกรก

นั่นสิ ตอนนี้เขาไม่มีหลักฐานที่เป็นชิ้นเป็นอันเลย วิดีโอในกลุ่มแชทก็ไม่ใช่สิ่งของที่หยิบออกมาให้ดูได้ นอกจากมาดาระจะเข้ามาในกลุ่มแล้วดูด้วยตัวเอง เขาก็ไม่มีวิธีส่งต่อวิดีโอนั่นเลย

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของฮาชิรามะ!

"มาดาระ รอนิดนึงนะ เดี๋ยวฉันจะไปหาหลักฐานมาให้นายดูเอง!"

พูดจบ ฮาชิรามะก็เริ่มวาดมือไปมากลางอากาศต่อหน้ามาดาระ เหมือนกำลังจิ้มอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น

มาดาระ : "..."

นี่มัน วิชานินจาแบบใหม่รึไงกัน?

[ในกลุ่มแชท]

เซนจู ฮาชิรามะ : "@ชิโนมิยะ ยูยูเอะ หัวหน้ากลุ่มครับ มีวิธีที่จะทำให้มาดาระเห็นข้อมูลวิดีโอในกลุ่มนี้ด้วยไหม?"

หลังจากหายไปหลายชั่วโมง ในที่สุดฮาชิรามะก็หาเวลาปลีกตัวกลับมาคุยในกลุ่มได้เสียที

อุจิฮะ โอบิโตะ : "สมกับเป็นท่านรุ่นที่ 1 งานยุ่งจนไม่มีเวลาตอบแชทเลยแฮะ เป็นโฮคาเงะนี่มันงานหนักจริงๆ ด้วย!"

ในขณะที่กำลังแชทกันอย่างเมามัน โอบิโตะก็นึกขึ้นมาได้ว่าท่านรุ่นที่ 1 คงกำลังตรากตรำทำงานหนักเพื่อหมู่บ้านอยู่แน่ๆ เขาเลยแอบหัวเราะสมเพชตัวเองเบาๆ

ถ้าไม่มีความเหนื่อยยากของคนรุ่นก่อน ฉันจะมานั่งไถหน้าจอแชทเล่นไปวันๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน

พอฮาชิรามะเห็นข้อความนี้เขาก็ถึงกับตาปริบๆ ความจริงคือเขาก็ไม่ได้ยุ่งขนาดนั้นหรอก เพราะหน้าที่บริหารจัดการทุกอย่างในโคโนฮะน่ะ โทบิรามะ รับไปทำแทบจะทั้งหมด

ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน...ในเวลาดึกสงัด โทบิรามะยังคงคุมทีมนินจาเก็บกวาดซากปรักหักพังที่เกิดจากศึก "ฮาชิรามะปะทะมาดาระ" เมื่อตอนเย็น จู่ๆ เขาก็จามออกมาฟอดใหญ่ เขาลูบหน้าที่เต็มไปด้วยความล้าพลางสั่งการต่อ

"ส่งนินจาคาถาดินไปตรงนู้น ไปถมหลุมนั่นให้เต็มซะ!"

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ : "ท่านรุ่นที่ 1 เกิดอะไรขึ้นครับ?"

ฮาชิรามะจึงสรุปเรื่องราวให้ฟังสั้นๆ ตั้งแต่เรื่องวิดีโออนาคต ไปจนถึงเรื่องที่เขาบุกไป "เคลียร์" กับมาดาระ แต่เจ้าตัวดันไม่ยอมเชื่อ

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ : "ในกลุ่มมีฟังก์ชัน 'ดึงสมาชิก'  จริงๆ เราดึงมาดาระมาดูวิดีโอเองได้เลย แต่เงื่อนไขคือเลเวลกลุ่มต้องถึง Lv.2 ก่อน ซึ่งตอนนี้ยังทำไม่ได้"

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ : "แต่ผมมีอีกวิธี...เนตรวงแหวนมีความสามารถในการอ่านความทรงจำอยู่แล้ว ท่านแค่ให้มาดาระอ่านความทรงจำของท่าน เขาก็จะเห็นทุกอย่างเอง"

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ : "แต่ระวังหน่อยนะ ระบบกลุ่มแชทมีกลไกป้องกันคนนอก หากใครพยายามแตะต้องข้อมูลในกลุ่มโดยไม่ได้รับอนุญาต ระบบจะโจมตีกลับทันที อย่าลืมกดยอมรับให้เขาล่ะ"

เซนจู ฮาชิรามะ : "งั้นหรอกเหรอ ขอบใจมากนะหัวหน้ากลุ่มที่ช่วยชี้แนะ!"

ณ ศาลเจ้านากาโนะ

"มาดาระ! ฉันรู้วิธีพิสูจน์แล้ว!" ฮาชิรามะโพล่งขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

มาดาระเลิกคิ้วมอง แววตาเต็มไปด้วยความระแวง

เมื่อกี้ก็นั่งวาดมือกลางอากาศ ตอนนี้บอกมีหลักฐาน... ถ้าจะหลอกฉัน ช่วยทำตัวให้มันดูน่าเชื่อถือกว่านี้หน่อยได้ไหม!

"หึ... ว่ามาสิ" มาดาระกอดอก วางท่าประมาณว่า 'ไหนดูซิ นายจะมาไม้ไหนอีก'

ฮาชิรามะไม่รอช้า : "ในหัวของฉันตอนนี้มี 'ความทรงจำ' ของเหตุการณ์ในอีกหลายสิบปีข้างหน้าอยู่ นายใช้เนตรวงแหวนอ่านความทรงจำฉันสิ แล้วนายจะได้รู้ว่าเรื่องที่ฉันพูดมันจริงหรือมั่ว"

"ให้อ่านความทรงจำเนี่ยนะ?" มาดาระแปลกใจ

การเปิดให้อีกฝ่ายอ่านความทรงจำ หมายถึงการเปลือยโลกทางจิตวิญญาณให้อีกฝ่ายเห็นทั้งหมดโดยไม่มีกำแพงกั้น แม้แต่มาดาระเองยังทึ่งในความเชื่อใจแบบถวายหัวของเพื่อนคนนี้

"เอ้า เร็วๆ เข้า อย่ามัวแต่ลีลา"

ฮาชิรามะทำตัวสบายสุดๆ ลงไปนอนแผ่หราหน้าตาเฉย เปิดตาจ้องเขม็งเพื่อให้มาดาระร่ายคาถาหลวงตาได้สะดวกๆ

มาดาระเริ่มใจสั่นลึกๆ ฮาชิรามะดูไม่ได้โกหกเลย หรือว่าเรื่องบ้าๆ นี่จะเป็นความจริง?

สุดท้ายความอยากรู้อยากเห็นก็ชนะ มาดาระเบิกเนตรวงแหวน ประตูแห่งความทรงจำของฮาชิรามะค่อยๆ เปิดออก...

【ตรวจพบการแทรกซึมทางจิต】

【คู่กรณีพยายามแตะต้องความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มแชท กลไกป้องกันทำงาน】

【ต้องการทำลายจุดเชื่อมต่อวิญญาณของฝ่ายตรงข้ามหรือไม่?】

"ไม่ๆๆๆๆ! อย่านะ!" ฮาชิรามะตะโกนก้องในใจ

เขาไม่อยากให้มาดาระกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปอีกคน โคโนฮะไม่ได้ต้องการคนไข้ติดเตียงเพิ่มนะโว้ย!

【ยกเลิกกลไกป้องกัน】

【การเข้าถึงความทรงจำเสร็จสิ้น】

ภาพในหัวของฮาชิรามะหลั่งไหลเข้าสู่สมองของมาดาระราวกับหนังม้วนยาว

ตั้งแต่ศึกที่หุบเขาสิ้นสุด... การแกล้งตายแล้วไปซุ่มเก็บตัวปลูกเนตรสังสาระ นานนับทศวรรษ

การเอาเนตรสังสาระไปฝากไว้ที่นางาโตะ, การบงการแสงอุษา, การจูงมือโอบิโตะเข้าสู่ความมืด ไปจนถึงการถูกอัญเชิญด้วยคาถาสัมภเวสีคืนชีพขึ้นมาตบ 5 คาเงะ, การคืนชีพขึ้นมาจริงๆ

จนกระทั่งได้กลายเป็นสถิตร่างสิบหาง ก่อนจะถูก 'เซ็ตสึสีดำ' หักหลัง ลอบโจมตีจากข้างหลังเพื่อใช้ร่างกายเขาเป็นสื่อกลางคืนชีพให้คางูยะ จนจบลงด้วยความพินาศ

ภาพพวกนั้นมันสมจริงจนมาดาระขนลุก

กลายเป็นว่าทั้งชีวิตของเขา ถูกสิ่งมีชีวิตประหลาดที่ชื่อ "เซ็ตสึสีดำ" ปั่นหัวเล่นเหมือนตุ๊กตามาตลอด!

เปรี้ยง!!

มาดาระซัดหมัดออกไปเต็มเหนี่ยว แรงปะทะมหาศาลทำให้ผนังศาลเจ้านากาโนะทะลุเป็นรูโหว่!

คนที่มีทิฐิสูงเทียมฟ้าอย่างเขา จะยอมรับอนาคตที่น่าสมเพชแบบนั้นได้ยังไง?

ใบหน้าของมาดาระนิ่งสนิทและเยือกเย็น แต่มีเพียงฮาชิรามะเท่านั้นที่รู้ ว่าภายใต้ความนิ่งนั้น มาดาระกำลังโกรธจัดจนถึงขีดสุด

มาดาระก้มมองฮาชิรามะที่เพิ่งได้สติ เขาคว้าปากกากับกระดาษมาเขียนข้อความอย่างรวดเร็ว แล้วยัดมันใส่มือฮาชิรามะ

จากนั้นเขาก็เดินหายออกไปทางรูโหว่นั้นโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ไม่นานนัก ฮาชิรามะก็ฟื้นจากคาถาหลวงตา เขามองไปรอบๆ แต่มาดาระหายไปนานแล้ว

"มาดาระ?" ฮาชิรามะลองเรียกดู แต่มีเพียงความเงียบงันเป็นคำตอบ

ในจังหวะนั้น เขาถึงได้รู้สึกว่าในมือกำลังกำอะไรบางอย่างไว้แน่น เมื่อคลี่ออกดู มันคือเศษกระดาษแผ่นหนึ่ง

หลังจากอ่านข้อความนั้นจบ ฮาชิรามะก็เผยรอยยิ้มที่เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

"นั่นคือแผนของนายสินะ มาดาระ? ได้เลย"

ฮาชิรามะขยี้กระดาษแผ่นนั้นทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินออกจากศาลเจ้าพร้อมกับ "แผนการใหม่" ในหัวที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง