บทที่ 3 : อัปโหลดอนาคต, โอบิโตะเบิกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา

บทที่ 3 : อัปโหลดอนาคต, โอบิโตะเบิกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา

อุจิฮะ โอบิโตะ ไม่ได้ล่วงรู้ถึงความสับสนในใจของมินาโตะเลยแม้แต่น้อย เขากลับรู้สึกดีใจสุดขีดที่ได้ยินหัวหน้ากลุ่มเรียกมินาโตะว่า "โฮคาเงะรุ่นที่ 4"

อุจิฮะ โอบิโตะ : "อาจารย์มินาโตะ! อาจารย์ได้เป็นโฮคาเงะจริงๆ ด้วย สุดยอดไปเลย! อนาคตผมจะรับช่วงต่อจากอาจารย์แล้วเป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 5 ให้ดู!"

ทว่า อารมณ์ของมินาโตะในตอนนี้ห่างไกลจากคำว่าผ่อนคลายนัก เขาไม่มีกะจิตกะใจจะมาล้อเล่นกับโอบิโตะในเวลานี้เลย

นามิคาเสะ มินาโตะ : "โอบิโตะ ฟังนะ ตอนนี้ช่วงเวลาที่นายอยู่ คือวันที่เท่าไหร่กันแน่?"

อุจิฮะ โอบิโตะ : "ก็ปีโคโนฮะที่ 47 ไงครับ หัวหน้ากลุ่มเพิ่งบอกไปเอง อาจารย์เป็นอะไรไปครับเนี่ย?"

นามิคาเสะ มินาโตะ : "ฉันหมายถึง... เจาะจงลงไปอีก วันที่เท่าไหร่ เดือนอะไร?"

อุจิฮะ โอบิโตะ : "วันที่ 23 มกราคมครับ"

เมื่อได้ยินวันที่ มินาโตะถึงกับใจหายวาบ

โอบิโตะจะต้องตายในวันที่ 2 กุมภาพันธ์... เหลือเวลาอีกไม่ถึงสองสัปดาห์ก่อนที่โศกนาฏกรรมจะเริ่มขึ้น!

นามิคาเสะ มินาโตะ : "โอบิโตะ ฟังฉันนะ นายต้อง..."

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ : "เอาล่ะๆ ทั้งสองคน ขอฉันขัดจังหวะหน่อย"

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ : "รุ่นที่ 4 ฉันเดาออกว่านายคิดจะทำอะไร นายแค่อยากจะเตือนโอบิโตะเพื่อให้เขารอดชีวิตจากสงครามครั้งนี้ใช่ไหมล่ะ?"

มินาโตะชะงักไป เขาแปลกใจว่าทำไมยูยูเอะถึงมองแผนการเขาออกทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ แต่ประโยคถัดมาของยูยูเอะกลับน่าตกใจยิ่งกว่า

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ : "แต่นายต้องรู้ไว้อย่างหนึ่งว่า ผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้คือ อุจิฮะ มาดาระ ต่อให้โอบิโตะรอดจากเหตุการณ์นี้ไปได้ แต่อนาคตมันก็อาจจะมีแผนการอื่นตามมาอีก"

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ : "โอบิโตะถูกมาดาระเลือกให้เป็นผู้สืบทอด แผนอ่านจันทรานิรันดร์ ไปแล้ว การจะเปลี่ยนโชคชะตาได้ เขาต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น"

อีกด้านหนึ่งของหน้าจอ โอบิโตะกะพริบตาปริบๆ ด้วยความมึนตึ้บ

ข่าวที่ว่าบรรพบุรุษอย่าง อุจิฮะ มาดาระ ที่น่าจะตายไปหลายสิบปีแล้วยังไม่ตาย แถมยังคอยปั่นหัวโลกนินจาอยู่มันก็น่าตกใจหรอก แต่หลังจากเจอเรื่องของท่านรุ่นที่ 1 ไป เขาก็เริ่มจะภูมิคุ้มกันดีขึ้น

สิ่งที่เขาสงสัยคือ เขาเนี่ยนะ? กลายเป็นหัวใจสำคัญของแผนการมาดาระตั้งแต่เมื่อไหร่?

ข้อมูลเหล่านี้สร้างความตกตะลึงให้ทั้งมินาโตะและฮาชิรามะอย่างมหาศาล

นามิคาเสะ มินาโตะ : "อุจิฮะ มาดาระเหรอ? เขาไม่ได้ตายไปตั้งแต่ตอนพ่ายแพ้ให้ท่านรุ่นที่ 1 ในศึกที่หุบเขาสิ้นสุดแล้วงั้นเหรอ?"

เซนจู ฮาชิรามะ : "มาดาระน่ะเหรอ? เป็นไปไม่ได้ มาดาระไม่ใช่คนแบบนั้นแน่ๆ"

เซนจู ฮาชิรามะ : "อีกอย่าง โลกฝั่งฉันไม่มีสถานที่ที่เรียกว่าหุบเขาสิ้นสุดอะไรนั่นสักหน่อย มาดาระจะไปตายด้วยมือฉันที่นั่นได้ยังไง?"

ฮาชิรามะพยายามค้านด้วยความหวังลึกๆ

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ : "ก็การต่อสู้ของพวกนายนั่นแหละที่เปลี่ยนภูมิประเทศ จากทุ่งราบจนกลายเป็นหุบเขาที่คนรุ่นหลังเรียกว่า 'หุบเขาสิ้นสุด' ไงล่ะ"

เซนจู ฮาชิรามะ : "เรื่องนั้นมัน..."

จริงอยู่ที่ว่าด้วยพลังของพวกเขา การสู้กันเต็มสูบจนเปลี่ยนแผนที่โลกไม่ใช่เรื่องแปลก ทว่า มาดาระจะตายด้วยมือของเขาจริงๆ งั้นเหรอ?

ใบหน้าของฮาชิรามะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน เพราะนั่นหมายความว่าอุดมการณ์ที่พวกเขาสร้างร่วมกันมามันพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ความร้าวฉานระหว่างเพื่อนรักเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากยอมรับที่สุด

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ : "ฉันมีบันทึกประวัติศาสตร์โลกนินจาอยู่ที่นี่ พวกนายน่าจะลองดูนะ"

[ชิโนมิยะ ยูยูเอะ อัปโหลดวิดีโอ]

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ : "ดูจบแล้ว พวกนายจะเข้าใจทุกอย่างเอง"

กลุ่มแชทนี้มีฟังก์ชันพิเศษที่สามารถเปลี่ยน "ความทรงจำ" ให้กลายเป็นวิดีโอเพื่อแชร์ได้ ยูยูเอะจึงใช้ฟังก์ชันนี้เรียบเรียงเนื้อหาจากอนิเมะ "นารูโตะ" ที่เขาเคยดูในชาติก่อน แล้วปล่อยฉากไฮไลท์สำคัญออกมา

【เซนจู ฮาชิรามะ ดาวน์โหลดวิดีโอ】

【อุจิฮะ โอบิโตะ ดาวน์โหลดวิดีโอ】

【นามิคาเสะ มินาโตะ ดาวน์โหลดวิดีโอ】

ทั้งสามคนต่างรีบกดดูวิดีโออย่างใจจดใจจ่อ…

วิดีโอเริ่มตั้งแต่ยุครัฐ, สงครามโลกนินจาครั้งที่ 1 ถึง 4 ไปจนถึงเหตุการณ์ที่โอบิโตะเข้าสู่ด้านมืด และเหตุการณ์คืนที่เก้าหางบุกถล่มหมู่บ้าน

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ…

โอบิโตะเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ

อุจิฮะ โอบิโตะ : "หัวหน้ากลุ่ม... นี่มัน... เรื่องจริงเหรอ? ริน... ตายไปแล้วจริงๆ เหรอ?"

อุจิฮะ โอบิโตะ : "ไม่... มันต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ"

อุจิฮะ โอบิโตะ : "เรื่องพรรค์นี้ มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน!"

ยูยูเอะเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

เดี๋ยวนะ เจ้าโอบิโตะ? นายอินกับวิดีโอขนาดนั้นเลยเหรอ?

อย่าบอกนะว่าดูแล้วของขึ้นน่ะ? ขนาดวิธีพูดยังเปลี่ยนไปเลยนะเฮ้ย!

เดี๋ยวก่อน... หรือว่า…

ด้วยความสงสัยในอาการผิดปกติของโอบิโตะ ยูยูเอะจึงถามหยั่งเชิงดู

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ : "@อุจิฮะ โอบิโตะ นั่นมันคืออนาคตที่ยังไม่เกิด ส่วนปัจจุบันมันก็ยังไม่เกิดขึ้น แต่นายคงไม่ได้อินจน... เบิกเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผา ได้แล้วหรอกใช่ไหม?"

อุจิฮะ โอบิโตะ : [ส่งรูปภาพ]

อุจิฮะ โอบิโตะ : "หมายถึงเจ้านี่เหรอ?"

ยูยูเอะเพ่งมองรูปนั้นแล้วถึงกับสตั๊นไปสามวิ

"เชี่ยยยย!"

"เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาจริงๆ!"

โอบิโตะส่งรูปเซลฟี่ตัวเองมา ในดวงตาทั้งสองข้างคือเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาสีแดงฉานที่ส่องประกายอย่างน่าเกรงขา

"นายนี่มันสุดยอดจริงๆ ไอ้หนู" ยูยูเอะไม่มีคำไหนจะพูดนอกจากยกนิ้วโป้งให้

ในตอนนั้นเอง มินาโตะก็ส่งข้อความเข้ามา

นามิคาเสะ มินาโตะ : "ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี ขอบคุณนะหัวหน้ากลุ่มที่บอกเรื่องอนาคตให้รู้ แต่... ผมยอมรับอนาคตแบบนั้นไม่ได้จริงๆ"

นามิคาเสะ มินาโตะ : "และผม...จะเปลี่ยนมัน"

ลูกศิษย์ของเขาถูกมาดาระชักจูงลงสู่ขุมนรกทีละก้าว จนท้ายที่สุดก็นำไปสู่โศกนาฏกรรมคืนเก้าหางบุกหมู่บ้าน ที่ทำให้เขาและภรรยาต้องตาย และทิ้งลูกชายตัวน้อยไว้เพียงลำพัง ทั้งหมดนั่นคือพายุที่พัดถล่มโลกนินจา และเขามุ่งมั่นที่จะหยุดมันตั้งแต่อยู่ในมุ้ง

หลังจากเห็นข้อความของมินาโตะ โอบิโตะก็พิมพ์ตอบกลับมาทันที

อุจิฮะ โอบิโตะ : "ผมขอโทษครับ... อาจารย์"

เขาหมายถึงสิ่งที่ตัวเอง (ในอนาคตที่ยูยูเอะแชร์) ได้ทำลงไปในเหตุการณ์เก้าหางบุกหมู่บ้าน มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินไปสำหรับเขาที่ต้องลงมือฆ่าอาจารย์ของตัวเอง

นามิคาเสะ มินาโตะ : "นั่นมันแค่ความเป็นไปได้ของอนาคต นายไม่ต้องขอโทษหรอก อีกอย่าง 'โอบิโตะ' คนนั้นไม่ใช่นาย"

นามิคาเสะ มินาโตะ : "สำหรับโอบิโตะในเส้นเรื่องของฉัน ฉันก็ไม่โกรธเขาเหมือนกัน ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดมันคืออุจิฮะ มาดาระต่างหาก"

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง มินาโตะก็เลือกที่จะให้อภัย

ในฐานะผู้ใหญ่ที่มีวุฒิภาวะ มินาโตะไม่ได้ขาดสติ เขารู้ดีว่าความผิดทั้งหมดอยู่ที่มาดาระ ในใจของเขา โอบิโตะคือเด็กจิตใจดีที่ชอบช่วยเหลือคนอื่นเสมอ

ยูยูเอะจึงแทรกขึ้นมาเพื่อปิดท้ายบทสนทนานี้

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ : "บอกไว้ก่อนนะทั้งสองคน เรื่องพวกนี้ยังไม่เกิดขึ้น จุดประสงค์ที่ฉันแชร์อนาคตให้ดู ไม่ใช่เพื่อให้พวกนายมานั่งถอนหายใจทิ้งอยู่ตรงนี้"

คำพูดนี้เหมือนเสียงระฆังเรียกสติ

อุจิฮะ โอบิโตะ : "หัวหน้ากลุ่มพูดถูก! อาจารย์ครับ ตอนนี้ผมมีพลังแล้ว ผมจะไม่มีวันยอมให้แผนชั่วของมาดาระสำเร็จเด็ดขาด ผมจะช่วยรินและยุติโลกที่วุ่นวายนี้เอง!"

นามิคาเสะ มินาโตะ : "หึๆ งั้นฉันก็คงยอมแพ้ลูกศิษย์ไม่ได้เหมือนกัน ถึงโอบิโตะฝั่งนี้จะเริ่มเดินทางผิด แต่ในฐานะอาจารย์ ฉันจะดึงเขากลับมาให้ได้"

เมื่อมองดูทั้งสองคนที่มีไฟแห่งการต่อสู้ลุกโชน ยูยูเอะก็รู้สึกพึงพอใจมาก นี่แหละคือจุดประสงค์ที่แท้จริงของการตั้งกลุ่มแชทนี้ขึ้นมา

"เดี๋ยวนะ... สองคนงั้นเหรอ?"

"แล้วอีกคนทำไมถึงเงียบกริบไปเลยล่ะ?"

--

ณ ปีโคโนฮะที่ 2

ปัง! ปัง! ปัง!

"เปิดประตู! ฉันรู้ว่านายอยู่ในนั้น มาดาระ รีบเปิดประตูเดี๋ยวนี้!"

ฮาชิรามะทุบประตูบ้านของมาดาระอย่างบ้าคลั่ง เสียงดังสนั่นจนดึงดูดความสนใจของสมาชิกตระกูลอุจิฮะที่อยู่แถวนั้นทันที

"นั่นท่านฮาชิรามะไม่ใช่เหรอ? เขาทำอะไรน่ะ? นานๆ ทีจะเห็นเขาโกรธจัดขนาดนั้นนะ"

"ชู่ว... อย่าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นเลย นี่มันเรื่องของ คนรัก เขาคุยกัน"

"เอ๋... ท่านโฮคาเงะกับท่านหัวหน้าตระกูลมีความสัมพันธ์แบบนั้นกันเหรอครับ?" นินจาอุจิฮะรุ่นเยาว์ถามด้วยความตกใจ

"เด็กน้อย อย่ารู้อยากเห็นไปหน่อยเลย ไปๆ ไปเล่นที่อื่นไป"

ปัง!

ประตูถูกผลักออกอย่างแรง มาดาระปรากฏตัวขึ้นด้วยสีหน้าบูดบึ้งสุดขีด

"ฮาชิรามะ! ถ้านายไม่มีคำอธิบายดีๆ ให้ฉันล่ะก็..."

ยังไม่ทันขาดคำ หมัดหนักๆ ของฮาชิรามะก็ซัดเปรี้ยงเข้าเต็มใบหน้าของมาดาระ!

โครมมมม!

ร่างของมาดาระกระเด็นปลิวไปกระแทกผนังบ้านจนทะลุ

"?"

"ไม่นะ! หนีเร็ว! พวกเขาจะเปิดศึกกันแล้ว!"

เหล่าไทยมุงที่เห็นท่าไม่ดีต่างพากันโกยแนบหายวับไปในพริบตา และสัญชาตญาณของพวกเขาก็ถูกต้อง เพราะวินาทีถัดมา ซูซาโนะโอะ ร่างยักษ์ก็ทะลุหลังคาบ้านขึ้นมาบดบังท้องฟ้าจนมืดมิด!

ซูซาโนะโอะในร่างสมบูรณ์!

"ฮาชิรามะะะะ!"

มาดาระควบคุมซูซาโนะโอะเงื้อดาบทาจิยาวกว่าสี่สิบเมตรฟาดลงมาจากฟากฟ้า

ฮาชิรามะไม่ยอมน้อยหน้า เขากระกบมือเข้าด้วยกันทันที!

มนุษย์ไม้ ขนาดมหึมาที่ใหญ่ทัดเทียมกับซูซาโนะโอะพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดิน

"มาดาระะะะ!"

ยักษ์ทั้งสองตนปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง การต่อสู้อันดุเดือดเริ่มต้นขึ้นใจกลางหมู่บ้าน!

ครู่ต่อมา มิติเกิดการบิดเบี้ยวเล็กน้อย เซนจู โทบิรามะ ปรากฏตัวขึ้นทันที ไม่จำเป็นต้องรอให้ลูกน้องรายงาน เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากใจกลางโคโนฮะ

"มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆ สองคนนั้นถึงสู้กันได้!" โทบิรามะถามด้วยความตื่นตระหนก

"ไม่ทราบครับ จู่ๆ ท่านโฮคาเงะก็ตรงดิ่งไปหาท่านหัวหน้าตระกูลแล้วทุบประตูเรียกอย่างแรง พอท่านหัวหน้าเปิดประตูออกมา ทั้งคู่ก็ใส่กันยับเลยครับ"

"แถมตอนทุบประตู ท่านโฮคาเงะดูโกรธมากเลยนะครับ"

บทสนทนาสั้นๆ ไม่ได้ช่วยให้โทบิรามะได้ข้อมูลสำคัญอะไรเลย เขาจึงตัดสินใจไม่เข้าไปแทรกแซงในตอนนี้ และสั่งการทันที

"ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาก่อน! รีบอพยพคนออกไปให้หมด ตึกรามบ้านช่องจะพังแค่ไหนก็ช่างมัน เดี๋ยวฉันจะให้พี่ตามชดใช้ค่าเสียหายเอง!"

ยังไงซะ ฮาชิรามะก็มีความสามารถในการสร้างบ้านได้ในพริบตาอยู่แล้ว

ไม่นานนัก พื้นที่โดยรอบก็ถูกเคลียร์จนว่างเปล่า เหลือเพียงสนามรบกว้างขวางให้คนบ้าพลังสองคนซัดกันจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน