บทที่ 20 ทางแยก

บทที่ 20 ทางแยก

ทว่าเด็กน้อยกลับไม่ได้เล่าเรื่องราวต่อ แต่พลันเปลี่ยนไปร้องเพลงอื่นอย่างกะทันหัน

"เด็กชายตัวน้อยสิบคนออกไปกินมื้อค่ำ"

"คนหนึ่งสำลักอาหารตาย จึงเหลือเพียงเก้า"

"เด็กชายตัวน้อยเก้าคนนั่งเล่นจนดึกดื่น"

"คนหนึ่งหลับเพลินไม่ตื่น จึงเหลือเพียงแปด"

ทำไมถึงวนกลับมาเป็นเพลงมาเธอร์กูสอีกแล้ว?

โจวอิวขมวดคิ้วแต่ยังคงปฏิบัติตามคำสั่งของบทเพลง เขายกขาแล้วกระโดดออกไป

หลังจากนั้น เด็กน้อยก็ร้องเพลงอีกนับสิบเพลง ส่วนใหญ่เป็นเพลงพื้นบ้านด้านมืดที่เป็นที่รู้จักกันทั่วโลก ทว่าความเร็วกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้โจวอิวเริ่มติดตามได้ยากลำบากยิ่งขึ้น

โชคดีที่เขายังคงอดทนผ่านมาได้

แต่ในขณะที่เขากำลังจะถึงทางออก น้ำเสียงของเด็กน้อยก็พลันเปลี่ยนไปอีกครั้ง

ทว่าคราวนี้ เสียงนั้นไม่ได้เป็นการร้องเดี่ยวอีกต่อไป ใบหน้าอันน่าสยดสยองบนกำแพงพลันหลุดพ้นออกมาและเริ่มร้องประสานเสียงไปกับเขา

บทเพลงนั้นกลายเป็นความโกลาหลและน่าหวาดกลัวในทันที ทุกสรรพเสียงดูเหมือนจะมีตัวตนและถูกบีบอัดเข้าสู่รูหูของเขาอย่างรุนแรง เพียงไม่กี่ประโยคก็เพียงพอที่จะกระตุ้นให้อยากอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง

"เด็กๆ ทุกคนถูกพาตัวไปที่นั่น"

"นั่นคือคฤหาสน์ของท่านลอร์ด"

"บ้านหลังนั้นมืดมิดไร้แสงไฟ มีรอยเลือดอยู่ทุกแห่งหน"

"รูปสลักพระโพธิสัตว์อันเคร่งขรึมก็ถูกคลุมด้วยอาภรณ์สีแดงฉาน"

"เด็กๆ ร้องไห้ไม่หยุดหย่อน หวาดกลัวต่อสิ่งที่ได้เห็น"

"ทว่าในวินาทีนั้นเอง"

"พวกเขาพลันได้ยินเสียงหนึ่งเอ่ยว่า"

"อย่าได้กลัวไปเลย จงอย่าได้กลัว"

"เพราะในไม่ช้า พวกเราจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน"

เมื่อเสียงประสานอันกึกก้องหยุดลง ข้อความแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น

"ท่านได้รับการกัดกร่อน ค่าสติได้รับความเสียหาย ค่าสติปัจจุบันคือ 80/100"

—บัดซบ ความยากเพิ่มขึ้นหรือ? แถมยังไม่มีการเตือนกันล่วงหน้าเลยสักนิด

โจวอิวขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน อดทนต่อความรู้สึกวิงเวียนจากการที่ค่าสติลดลง ในที่สุดก่อนที่เวลาจะหมดลง เขาก็หาใบหน้าที่วาดรูปรางกายหลอมรวมกันเจอแล้วกระโดดลงไป

"หลังจากนี้"

"ท่านลอร์ดก็ได้รับรางวัลที่รอคอยมาแสนนานในที่สุด"

"แต่นี่ก็ยังไม่เพียงพอ"

"มันไม่มีวันเพียงพอ"

"ดังนั้นหากเขาไม่นำพามาเพิ่ม"

"รายต่อไปก็จะเป็นตัวเขาเอง"

"ท่านได้รับการกัดกร่อน ค่าสติได้รับความเสียหาย ค่าสติปัจจุบันคือ 75/100"

อาการวิงเวียนเริ่มรุนแรงขึ้น และโจวอิวรู้สึกราวกับเห็นภาพหลอนอีกครั้ง มีเศษเนื้อเน่าปรากฏขึ้นในตรอกกองทับถมกันเป็นชั้นๆ จนกลายเป็นใบหน้าที่ดูพิลึกพัลลาร์

ด้วยเหตุผลบางประการ เขารู้สึกว่าใบหน้านั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด แต่ไม่มีเวลาให้ขบคิด เขาตั้งสติสแกนไปรอบๆ จนพบเป้าหมายที่เหมาะสม ซึ่งก็คือรูปภาพเจ้าที่ดินผู้มั่งคั่ง แล้วรีบกระโดดลงไปทันที

ทางออกของตรอกอยู่แค่เอื้อม แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ยอมให้เขาหนีไปได้ง่ายๆ บทเพลงสุดท้ายจึงเริ่มบรรเลงขึ้น

"และแล้วเด็กๆ ก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ"

"จนกระทั่งวันหนึ่งไม่มีใครเหลือให้พามาอีก"

"ท่านลอร์ดไม่มีทางเลือกจึงต้องจุดไฟเผา ทำลายหลักฐานทั้งหมด"

"แต่เรื่องราวจะไม่จบลงเพียงเท่านี้"

"แล้วใครจะเป็นรายต่อไปล่ะ?"

เสียงเพลงหยุดชะงักลง จากนั้นเด็กน้อย ใบหน้าบนกำแพง และแม้แต่พื้นถนนต่างก็เริ่มระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"เป็นแกไง เป็นแกไง เป็นแกไง!"

บทเพลงนั้นเปรียบเสมือนคลื่นยักษ์สึนามิ แม้แต่สมองของเขาก็รู้สึกเหมือนถูกกวนจนปั่นป่วน ตามปกติแล้วย่อมไม่มีใครหนีพ้นไปได้ แต่โจวอิวกลับแสยะยิ้มออกมา

แม้จะมักถูกมองข้ามและหลงลืมไป แต่เขาก็มีทักษะหนึ่งที่สามารถเพิกเฉยต่อความเสียหายของค่าสติได้

"สมาธิไร้ตัวตน เปิดใช้งาน"

จิตใจที่พร่ามัวกลับคืนสู่สภาวะปกติ โจวอิวกวาดสายตาอย่างรวดเร็ว เลือกเป้าหมายโดยตรงซึ่งก็คือใบหน้าของตัวเขาเอง แล้วกระโจนออกไปสุดแรงเกิด!

จากนั้น สภาพแวดล้อมโดยรอบก็เงียบสงัดลงในทันที

โจวอิวหันกลับไปมองและพบว่าใบหน้าทั้งหมดหายไปแล้ว ตรอกแห่งนี้กลับคืนสู่ความมืดมิดดังเดิม

เด็กน้อยที่ยืนอยู่ตรงฟากนั้นหยุดร้องเพลงเช่นกัน แม้รอยยิ้มอันโหดเหี้ยมจะหายไปจากใบหน้า แต่ก็ไม่มีการแสดงสีหน้าอื่นใดออกมา มันเพียงแค่มองโจวอิวอย่างเย็นชาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็สลายตัวไปดั่งเถ้าถ่านพร้อมกับสายลมที่พัดผ่าน

"ยินดีด้วย ผู้เล่นบรรลุภารกิจรอง: หลบหนี"

"ผู้เล่นได้รับพรสวรรค์ชั่วคราวระดับสีเขียว: ทักษะการแสดงขั้นพื้นฐาน"

"ผลลัพธ์: ในการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น ท่านสามารถใช้ทักษะการแสดงเพื่อบังคับปกปิดความผันผวนทางอารมณ์ ป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายเกิดความสงสัยในตัวท่าน"

(การหลอกคนคืองานศิลปะ การหลอกผีคืองานศิลปะที่ยิ่งใหญ่กว่า ปัจจุบันท่านเรียนรู้เพียงแค่ผิวเผินเท่านั้น)

"ระบบทำการบันทึกความคืบหน้าโดยอัตโนมัติ"

"ภารกิจลาดตระเวนยามค่ำคืนเสร็จสิ้นไปครึ่งทางแล้ว โปรดพยายามต่อไปและมุ่งมั่นที่จะจบเนื้อเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ โจวอิวไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายลงเลย ตรงกันข้าม สีหน้าของเขากลับดูแปลกประหลาดขึ้นมาเล็กน้อย

—ภารกิจสำเร็จลงแล้วก็จริง แต่ปัญหาที่ตามมากลับเพิ่มมากขึ้น

ประการแรก ตัวตนของท่านลอร์ดควรได้รับการยืนยันได้แล้วว่า คือมหาเศรษฐีนามสกุลหลิวในเมืองแห่งนี้ และเป็นต้นคิดของเรื่องทั้งหมด แต่เขาที่เป็นมนุษย์ สร้างบทเนื้อเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้อย่างไร?

ประการที่สอง เสียงที่เด็กๆ ได้ยินในคฤหาสน์คือเสียงของใคร? เกี่ยวข้องกับรูปสลักพระโพธิสัตว์หรือไม่? และคำว่า 'หลอมรวมเป็นหนึ่ง' หมายถึงอะไร?

ประการที่สาม ท่านลอร์ดดูเหมือนจะได้รับรางวัลบางอย่างผ่านเด็กๆ เหล่านั้น แต่ทำไมภายหลังถึงบอกว่าหากเขาไม่นำคนมาเพิ่ม เขาจะเป็นเครื่องสังเวยรายต่อไป?

ตอนนี้มีเบาะแสเพิ่มขึ้นมากมาย แต่น่าเสียดายอย่างที่กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ ยังไม่มีจุดเชื่อมโยงสำคัญที่สามารถร้อยเรียงพวกมันเข้าด้วยกันได้

"ดูเหมือนยิ่งไปไกลเท่าไหร่ บทเนื้อเรื่องนี้ก็จะยิ่งเปิดเผยออกมามากขึ้น — ช่างเถอะ คิดตอนนี้ไปก็หาคำตอบไม่ได้ ข้าควรจะลาดตระเวนต่อไปดีกว่า"

เมื่อคิดได้ดังนั้น โจวอิวจึงมองไปข้างหน้า

พ้นจากตรอกไปคือทางแยก

ตามแผนที่ลาดตระเวน เส้นทางใดที่แยกนี้ล้วนนำไปสู่จุดหมายสุดท้ายนั่นคือ เนินฉางซง มันดูเรียบง่ายมากและไม่มีเครื่องหมายพิเศษใดๆ แต่ทว่า...

"นี่มันกำลังบังคับให้ข้าเสี่ยงดวงชัดๆ เลยไม่ใช่หรือ?"

ทางหนึ่งตรงไป ทางหนึ่งไปซ้าย และอีกทางไปขวา เลือกหนึ่งในสามทางแยกแล้วเดิมพันว่ามันจะนำไปสู่ประตูแห่งชีวิตหรือไม่

อันที่จริงโจวอิวเกลียดเกมที่ต้องพึ่งพาดวงเพียงอย่างเดียวที่สุด เพราะด้วยเหตุผลบางอย่าง ดวงของเขามักจะกุดเสมอเมื่อต้องเจอเรื่องแบบนี้ แต่ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามออกแบบมาเช่นนี้ เขาก็ทำได้เพียงยอมรับมัน

"ชายไปซ้าย หญิงไปขวา พวกครึ่งๆ กลางๆ ไปตรงกลาง งั้นข้าไปทางซ้ายก่อนแล้วกัน"

โจวอิวเลือกข้างหนึ่งแล้วเดินตรงเข้าไป

ราตรีกาลยิ่งดึกสงัด

ในย่านที่ทรุดโทรมแห่งนี้ มีเพียงเสียงขยับไหวแว่วมาจากโถงบันไดที่ดังเข้าหูไม่ขาดสาย

เนื่องจากลาดตระเวนมาแล้วหลายครั้ง โจวอิวจึงค่อนข้างชินกับสภาพแวดล้อมในปัจจุบัน ฝีเท้าของเขาจึงมั่นคงมาก และในไม่ช้าเขาก็เดินมาได้ครึ่งทางแล้ว

แต่น่าเสียดาย คำโบราณที่ว่าไว้มักจะถูกต้องเสมอ

เรื่องราวมักไม่เป็นไปตามที่ใจปรารถนา

การคาดเดาเรื่องดวงของโจวอิวแม่นยำเสมอมา

ทันทีที่เลี้ยวโค้ง กระดิ่งที่ข้อมือของเขาก็พลันแผดเสียงกังวาน

—และแล้วเขาก็ได้เห็นสิ่งที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด

หญิงสาวในชุดกระโปรงสีขาวนั่งอยู่กลางถนน นางกอดเข่าตัวเองไว้ ดูราวกับกำลังสะอึกสะอื้นร้องไห้

ทว่าภายใต้แสงไฟกิ่งข้างทางนั้น...

นางกลับไม่มีเงาเลยแม้แต่น้อย