บทที่ 25 จัดที่นั่ง

ในคาบเรียนสุดท้ายของช่วงเช้า หลังจากที่เซี่ยซูนำแบบร่างไปให้อาจารย์ตรวจดู เขาก็กลับมานั่งแก้ไขจุดบกพร่องตามคำแนะนำของอาจารย์อย่างตั้งอกตั้งใจ

ในขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับงาน ซูเชี่ยนอีที่นั่งเรียนอยู่ในห้องเดียวกัน กลับไม่ได้มีสมาธิเหมือนอย่างเขาเลย

ซูเชี่ยนอีจับเมาส์ค้างไว้ ไม่สามารถลากเส้นได้แม้แต่เส้นเดียวเป็นเวลานาน พอฝืนลากไปได้สองสามเส้น เธอก็ต้องกดลบทิ้งไปอีก

เธอไม่สามารถสงบจิตสงบใจได้เลยจริงๆ... ในหัวของเธอเอาแต่คิดวนเวียนถึงคำพูดที่เซี่ยซูเพิ่งจะพ่นใส่หน้าเธอเมื่อครู่นี้

เขาพูดจาแบบนั้นกับเธอได้ยังไง!

มันจะไม่เกี่ยวอะไรกับเธอได้ยังไง!

แล้วทำไมเขาถึงต้องไปทำตัวสนิทสนมกับหร่วนเนี่ยนซีขนาดนั้นด้วย??

ทั้งๆ ที่เขาก็มีเธออยู่ข้างกายแท้ๆ แถมเขาก็รู้ว่าเธอไม่ชอบขี้หน้าหร่วนเนี่ยนซี เขาก็ยิ่งไม่ควรไปสุงสิงกับยัยนั่นสิ!

เมื่อก่อนเขาก็ไม่เคยทำตัวแบบนี้ไม่ใช่หรือไง?

ต่อให้เขาจะแค่แกล้งทำเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเธอ แต่นี่มันไม่ออกจะเกินไปหน่อยเหรอ?

ตลอดทั้งคาบเรียน ซูเชี่ยนอีแทบจะไม่ได้แตะงานของตัวเองเลย มัวแต่นั่งคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย

หลังเลิกเรียนก็เป็นเวลาพักเที่ยงพอดี นักศึกษาทุกคนในห้องต่างพากันปิดคอมพิวเตอร์ เก็บข้าวของ แล้วทยอยเดินออกจากห้องไป

ทีแรกซูเชี่ยนอีตั้งใจจะแกล้งเก็บของชักช้าอ้อยอิ่ง หวังจะรอดูว่าเซี่ยซูจะยืนรอเธอเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะกดปิดคอมพิวเตอร์ เธอก็เห็นเซี่ยซูสะพายกระเป๋าแล็ปท็อปเดินลิ่วๆ ออกจากประตูห้องไปเสียแล้ว

เขาไม่ได้ปรายตามองเธอเลยแม้แต่น้อย

ความหวังของเธอพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ

ซูเชี่ยนอีแสร้งทำเป็นไม่แยแส เธอรีบเก็บแล็ปท็อปใส่กระเป๋า แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับอันเถียน มุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร

ตลอดทาง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กดูนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่มีวี่แววของข้อความจากเซี่ยซูเลย

จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าประตูโรงอาหาร หรือแม้กระทั่งตอนที่กำลังยืนต่อคิวซื้อข้าว เธอก็ยังคงไม่ได้รับข้อความจากเขา

เมื่อก่อน ถึงแม้เธอและเซี่ยซูจะไม่ได้กินข้าวด้วยกันทุกมื้อ แต่ส่วนใหญ่เขาก็มักจะมาขลุกอยู่กับเธอเสมอ ต่อให้บางมื้อเขาจะไปกินข้าวกับแก๊งเพื่อน เขาก็จะส่งข้อความมาบอกกล่าวเธอทุกครั้ง

แต่นี่มันสองวันแล้วนะ

เซี่ยซูไม่เคยเป็นฝ่ายทักมาชวนเธอไปกินข้าวที่โรงอาหารเลยตลอดสองวันที่ผ่านมา...

ในขณะเดียวกัน เซี่ยซูก็ได้ส่งข้อความหาหร่วนเนี่ยนซีตั้งแต่ตอนที่เขาเดินมาได้ครึ่งทางแล้ว

เขาคิดว่าเช้านี้เธอไม่มีเรียน ตอนเที่ยงก็น่าจะออกมากินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันได้

แต่หลังจากส่งข้อความไปตั้งนาน จนเขาเดินมาถึงหน้าประตูโรงอาหารแล้ว หร่วนเนี่ยนซีก็ยังไม่ตอบกลับมา

เขาเดาว่าในฐานะหัวหน้าห้อง เธอคงจะมีงานจุกจิกให้ต้องจัดการเยอะแยะ เลยอาจจะยุ่งจนไม่ได้ดูโทรศัพท์ เขาจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจมากนัก แวะกินข้าวเที่ยงกับพวกเพื่อนๆ อย่างรวดเร็ว แล้วก็กลับหอพักไป

ช่วงบ่ายพวกเขายังมีเรียนวิชาบรรยายรวมอีกสองคาบ พอใกล้ถึงเวลา เขาก็หยิบหนังสือเรียนแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องเรียนทันที

วิชาบรรยายรวมเป็นคลาสที่เอาเด็กหลายๆ ห้องมาเรียนรวมกัน นักศึกษาเลยเยอะเป็นพิเศษ ด้วยความที่เขามาถึงค่อนข้างช้า พอมาถึงห้องเรียน ก็เหลือที่ว่างแค่สองแถวหน้าสุดเท่านั้น

ที่นั่งสองแถวหน้าก็ไม่ต่างอะไรกันมาก เขาเลยตัดสินใจเลือกนั่งแถวแรกสุดไปเลย

หลังจากเขานั่งลงได้สักพัก นักศึกษาคนอื่นๆ ก็ทยอยเดินเข้ามาเติมเต็มที่นั่งว่างในสองแถวแรกจนเกือบเต็ม

ช่วงไม่กี่นาทีก่อนที่อาจารย์จะเข้าสอน เซี่ยซูที่กำลังก้มหน้านั่งไถโทรศัพท์อยู่ ก็เหลือบไปเห็นใครบางคนเดินเข้ามาในห้องจากหางตา เขาเงยหน้าขึ้นมองตามความเคยชิน และบังเอิญสบตาเข้ากับซูเชี่ยนอีที่เพิ่งจะก้าวพ้นประตูห้องเข้ามาพอดี

หลังจากสบตากันอยู่เพียงเสี้ยววินาที เซี่ยซูก็หลบสายตาอย่างเย็นชา แล้วก้มลงไปสนใจโทรศัพท์ในมือต่อ

เมื่อเห็นว่าเซี่ยซูเลิกสนใจเธอแล้ว ซูเชี่ยนอีก็เบือนหน้าหนีด้วยสีหน้าบึ้งตึง

ถึงแม้จะเป็นห้องเรียนรวมขนาดใหญ่ แต่นักศึกษาที่มาเรียนก็มีจำนวนมหาศาลเช่นกัน

ตอนนี้ในห้องเรียนจึงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ซูเชี่ยนอีที่มาถึงแบบฉิวเฉียด กวาดสายตามองไปรอบๆ ก็ยังหาที่นั่งว่างไม่เจอ

เธอจึงยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงหน้าประตู ไม่รู้จะเดินไปทางไหนดี

อันเถียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ซูเชี่ยนอี ก็กวาดสายตามองหาที่นั่งไปทั่วห้องเหมือนกัน แต่ก็ยังมองไม่เห็นที่ว่างเลย

วิชาแบบนี้ ส่วนใหญ่เด็กก็จะมาเรียนกันเป็นกลุ่มๆ และคนที่นั่งติดกันก็มักจะเป็นเพื่อนที่รู้จักกัน ถ้าไม่ใช่กลุ่มเพื่อนสนิท ก็มักจะเว้นที่ว่างระหว่างกันไว้หนึ่งที่

แต่เธอกับซูเชี่ยนอีมากันแค่สองคน และแน่นอนว่าพวกเธออยากจะนั่งติดกัน ดังนั้นที่นั่งว่างแค่ที่เดียวตามซอกต่างๆ ย่อมไม่ตอบโจทย์พวกเธอแน่ๆ

ทั้งสองคนยืนด้อมๆ มองๆ หาที่นั่งว่างอยู่หน้าประตูพักใหญ่ แต่ก็ยังหาไม่เจอ

ประจวบเหมาะกับที่อาจารย์ผู้สอนเดินเข้ามาพอดี

อาจารย์มองเด็กผู้หญิงสองคนที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตู ก็เข้าใจสถานการณ์ได้ทันที

อาจารย์ท่านนี้มีกฎเหล็กเรื่องการเช็กชื่อ ดังนั้นจึงแทบจะไม่มีใครกล้าโดดเรียนวิชานี้เลย ทำให้ทุกครั้งที่เริ่มคลาส มักจะมีนักศึกษาที่มาสายสองสามคนหาที่นั่งไม่ได้เสมอ อาจารย์จึงชินกับภาพแบบนี้ไปแล้ว

อาจารย์กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะชี้ไปที่ที่นั่งสองแถวหน้าสุด "ตรงนู้นยังมีที่ว่างอยู่นะ พวกเธอจะไปนั่งตรงนั้นไหมล่ะ แต่คงต้องนั่งแยกกันนะ"

ตำแหน่งที่อาจารย์ชี้ไป ก็คือบริเวณที่เซี่ยซูกับแก๊งเพื่อนของเขานั่งอยู่นั่นแหละ

พวกเขานั่งอยู่ช่วงกลางๆ ของแถว โดยที่แก๊งของเซี่ยซูนั่งติดกันเป็นพรืด ถัดไปก็มีนักศึกษาชายจากห้องอื่นนั่งอยู่ประปราย เนื่องจากพวกเขาไม่ได้รู้จักกัน จึงมีที่นั่งว่างคั่นกลางระหว่างกลุ่ม

ส่วนแถวหลังของพวกเขาก็มีสภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก

ดังนั้น ถ้าพวกเธอจะไปนั่งตรงนั้น ก็ต้องยอมนั่งแยกกันคนละแถว หน้าหนึ่งหลังหนึ่ง

อันเถียนยังมีท่าทีลังเล แต่ซูเชี่ยนอีกลับรีบตอบตกลงทันที

"ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะอาจารย์"

พูดจบ เธอก็คว้าข้อมืออันเถียนแล้วดึงให้เดินตามเข้าไปในห้องเรียน

ในขณะเดียวกัน อาจารย์ก็เดินไปที่หน้าชั้นเรียน แล้วเอ่ยกับนักศึกษาที่นั่งอยู่สองแถวหน้าว่า "นักศึกษาที่นั่งอยู่ริมทางเดินแถวหน้าสุดกับแถวที่สอง ช่วยขยับเข้าไปด้านในหน่อยนะครับ เว้นที่ว่างให้เพื่อนผู้หญิงสองคนนี้ได้นั่งด้วย"

สิ้นเสียงของอาจารย์ เซี่ยซูก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนมายืนค้ำหัวอยู่ข้างๆ

เขาเงยหน้าขึ้นมอง และสบตาเข้ากับซูเชี่ยนอีอีกครั้ง

เซี่ยซู : "..."

อันเถียน : "..."

ในที่สุด อันเถียนก็ตาสว่าง เข้าใจแล้วว่าทำไมซูเชี่ยนอีถึงรีบตอบรับข้อเสนอของอาจารย์อย่างรวดเร็วขนาดนั้น

เซี่ยซูนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมทางเดินพอดี เขาต้องรอให้เพื่อนๆ ในแก๊งขยับเข้าไปด้านในทีละคนๆ ถึงจะเว้นที่ว่างให้ซูเชี่ยนอีได้

เขาละสายตาจากเธอ แล้วใช้ข้อศอกกระทุ้งสีข้างหลิวผิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นการเร่งเร้าให้รีบๆ ขยับไปสักที

ไม่ใช่ว่าเขาเป็นห่วงกลัวว่าซูเชี่ยนอีจะยืนจนเมื่อยขาหรอกนะ

เหตุผลหลักคือ เขาอึดอัดที่ต้องมาโดนซูเชี่ยนอียืนจ้องหน้าค้ำคอแบบนี้ต่างหาก

ไม่นานนัก ซูเชี่ยนอีกับอันเถียนก็ทิ้งตัวลงนั่งตรงที่ว่างในสองแถวหน้าสุด ในเวลาเดียวกัน เสียงออดบอกเวลาเข้าเรียนก็ดังขึ้น อาจารย์หยิบใบรายชื่อออกมาเตรียมพร้อมสำหรับการเช็กชื่อ

เซี่ยซูกับซูเชี่ยนอีเรียนอยู่ห้องเดียวกัน แถมชื่อของพวกเขายังเรียงติดกันในใบรายชื่ออีกด้วย

เมื่ออาจารย์ขานชื่อของพวกเขาทั้งสองคนติดๆ กัน และพวกเขาก็ยกมือขานรับตามลำดับ นักศึกษาหลายคนในห้องต่างก็พากันมองมาที่พวกเขาด้วยความประหลาดใจ

มีแค่นักศึกษาที่นั่งอยู่แถวหน้าๆ เท่านั้นแหละที่รู้ว่าอาจารย์เป็นคนจัดแจงที่นั่งให้ซูเชี่ยนอีกับเพื่อน ส่วนพวกนักศึกษาที่นั่งอยู่โซนกลางและโซนหลัง มัวแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์หรือไม่ก็เมาท์มอยกัน เลยไม่ได้เห็นและไม่ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้น พวกเขาจึงแอบแปลกใจที่เห็นสองคนนี้กลับมานั่งติดกันอีกครั้ง

อ้าว ไหนใครบอกว่าเซี่ยซูเลิกตามจีบซูเชี่ยนอีแล้วไง?

แล้วทำไมตอนนี้ถึงกลับมานั่งด้วยกันอีกแล้วล่ะ?

หรือว่า... ข่าวเมาท์ในกระทู้เว็บบอร์ดเมื่อเช้านี้ จะเป็นแค่ข่าวลือมั่วๆ ซั่วๆ กันแน่??