บทที่ 24 เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร?

เซี่ยซูเดินกลับมาถึงชั้นที่ห้องเรียนตั้งอยู่ พอเปิดประตูออกจากโถงบันได เขาก็บังเอิญเดินสวนกับกลุ่มเพื่อนผู้ชายในห้องที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำและกำลังจะเดินกลับเข้าห้องเรียนพอดี

ด้วยความที่เป็นชาวเน็ตตัวยงกันทั้งนั้น แค่ช่วงเวลาพักเบรกไม่กี่นาที หลายคนก็เห็นกระทู้รูปแอบถ่ายของเซี่ยซูบนเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยกันแล้ว

ยิ่งมีการเมาท์มอยปากต่อปาก ข่าวก็ยิ่งแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว

เวลาแค่ไม่กี่นาที ก็มากพอที่จะทำให้พวกเขานั่งไถอ่านคอมเมนต์เป็นร้อยๆ ความเห็นในกระทู้นั้นจบ

พอเห็นเซี่ยซูเดินกลับมา พวกเขาก็รีบปรี่เข้าไปกอดคอและเริ่มซักไซ้ไล่เลียงทันที

"ไอ้เซี่ยซู มึงรู้ตัวปะเนี่ยว่าเพิ่งโดนแอบถ่ายลงเว็บบอร์ด?"

เซี่ยซู : "???"

"ก็เมื่อกี้สดๆ ร้อนๆ เลยไง โลเคชันน่าจะอยู่ตรงลานกว้างหน้าตึกเรียนเรานี่แหละ มีผู้หญิงสวยๆ ยืนกางร่มคันเดียวกับมึงด้วย รูปโชว์หราอยู่บนเว็บบอร์ดนู่น"

"คนเข้าไปคอมเมนต์กันตรึมเลย ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครวะ"

แต่ทุกคนก็ยังมีมารยาทพอที่จะไม่ถามออกไปตรงๆ ว่าเขากำลังตามจีบผู้หญิงคนนั้นอยู่หรือเปล่า

ก็แหงล่ะ พวกเขาเรียนอยู่ห้องเดียวกับเซี่ยซู ย่อมเห็นความคลั่งรักที่เขามีต่อซูเชี่ยนอีชัดเจนกว่าใครเพื่อน ความเอาใจใส่ดูแลอย่างทะนุถนอมที่เขามอบให้เธอ มักจะทำให้พวกเพื่อนผู้ชายอย่างพวกเขาแอบรู้สึกละอายใจอยู่บ่อยๆ

เซี่ยซูนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดาได้ทันทีว่าน่าจะมีเด็กคณะอื่นที่เพิ่งเลิกเรียน บังเอิญเดินผ่านหน้าตึกตอนที่เขายืนอยู่กับหร่วนเนี่ยนซี แล้วเกิดนึกสนุกถ่ายรูปพวกเขาเอาไว้

ทีแรกเขาก็นึกว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอะไรเสียอีก

เขาเลยยอมตอบไปตามตรงว่า หร่วนเนี่ยนซีเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์ของพวกเขาดีมาก บลาๆๆ

แต่คุยกันไปได้ไม่กี่ประโยค และเพิ่งจะก้าวเท้าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ เซี่ยซูก็เห็นใครบางคนเดินพรวดพราดออกจากห้องเรียน ตรงดิ่งมาหาพวกเขา

ซูเชี่ยนอีเดินจ้ำอ้าวเข้ามาหาเซี่ยซูด้วยสีหน้าบึ้งตึง เธอหยุดยืนประจันหน้าเขา ช้อนสายตาที่เย็นชาขึ้นจ้องมองเขาเขม็ง

เซี่ยซูไม่ได้อยากจะเสวนาอะไรกับซูเชี่ยนอี แต่พวกเพื่อนผู้ชายรอบตัวกลับสัมผัสได้ถึงบรรยากาศมาคุที่แผ่ซ่านออกมา

"อะแฮ่ม! ไอ้เซี่ยซู งั้นพวกกูขอตัวกลับเข้าห้องก่อนนะ พวกมึงสองคนคุยกันไปเถอะ"

พูดจบ พวกเขาก็รีบสับขาหลอกเดินหนีเข้าห้องเรียนไปอย่างรวดเร็ว

บริเวณโถงทางเดินหน้าห้องเรียนในช่วงพักเบรก นักศึกษาจากห้องอื่นที่เลิกเรียนแล้วก็พากันกลับไปหมดแล้ว ส่วนห้องที่ยังมีเรียนอยู่ก็ยังไม่ออกมา แม้แต่อาจารย์ก็ยังนั่งอยู่ในห้องพัก

บรรยากาศรอบตัวจึงเงียบสงัดเป็นพิเศษ

ใบหน้าสวยหวานของซูเชี่ยนอีตึงเปรี๊ยะ ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเม้มเข้าหากันแน่น พยายามข่มอารมณ์โกรธที่กำลังเดือดพล่าน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชาและแข็งกร้าว

นี่เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่เซี่ยซูเห็นซูเชี่ยนอีมองเขาด้วยสายตาแบบนี้

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ต่อให้เขาจะไม่รู้ต้นสายปลายเหตุว่าเธอโกรธเขาเรื่องอะไร เขาก็คงจะรีบเอ่ยปากง้อและขอโทษเธอไปแล้ว

แต่ตอนนี้... เรื่องของเธอมันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ?

ทั้งสองคนยืนจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เซี่ยซูจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีอย่างไม่ใส่ใจ "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวกลับเข้าห้องเรียนก่อนนะ"

พูดจบ เขาก็ทำท่าจะเดินเบี่ยงหลบเธอไป

"เซี่ยซู"

ในที่สุด ซูเชี่ยนอีก็ทนไม่ไหว ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากเรียกเขาไว้ก่อน

แค่การเอ่ยเรียกชื่อของเขาสั้นๆ กลับดูเหมือนต้องใช้พลังงานอย่างมหาศาล

เมื่อก่อน เซี่ยซูมักจะเป็นฝ่ายเข้าหาเธอเสมอ ไม่ว่าเธอจะเดินไปไหนหรือทำอะไร เขาก็จะเป็นฝ่ายคอยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเสมอ

แต่เมื่อกี้... เธออุตส่าห์ยืนจ้องเขาตั้งนาน เขากลับไม่ยอมเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงละมุนละไมเหมือนอย่างเคย

เธอรู้สึกเหมือนสูญเสียของสำคัญบางอย่างไป

แต่ในเวลานี้ ซูเชี่ยนอีไม่มีเวลามามัวคิดอะไรให้วุ่นวาย เธอร้อนรนอยากจะพูดในสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจ เลยรีบเอ่ยเรียกเพื่อรั้งให้เขาหยุดเดินเสียก่อน

เซี่ยซูหยุดเดินตามที่เธอต้องการ เขาหันกลับมามองเธอ "มีอะไร ก็พูดมาสิ"

น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบและนุ่มนวล แต่กลับแฝงไปด้วยความห่างเหินอย่างเห็นได้ชัด

"เมื่อกี้... นายอยู่กับหร่วนเนี่ยนซีเหรอ"

"ใช่"

"ทำไม"

"ทำไมอะไรล่ะ"

"นายก็รู้ว่าฉันเกลียดหร่วนเนี่ยนซี!"

ซูเชี่ยนอีเผลอขึ้นเสียงดังด้วยความลืมตัว

ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งตรงสุดโถงทางเดิน...

เรียวขาขาวเนียนคู่หนึ่งค่อยๆ ชะงักฝีเท้าลง ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ยอมก้าวออกไปให้ใครเห็น

"ฉันรู้ว่าพวกเธอสองคนมีเรื่องบาดหมางกัน แต่มันเกี่ยวอะไรกับการที่ฉันจะอยู่กับเธอด้วยล่ะ"

"ฉัน..."

ซูเชี่ยนอีถึงกับสะอึก พูดไม่ออก

ก็จริงของเขา... การที่เขาจะคบค้าสมาคมกับใคร มันก็เป็นสิทธิ์ของเขา ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอเลยสักนิด

แต่... เธอไม่ชอบให้เขาไปสนิทสนมกับคนที่เธอเกลียดนี่นา!

มันรู้สึกแปลกๆ อึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก

ผู้หญิงที่เธอเกลียดขี้หน้า กับผู้ชายที่... ที่คอยอยู่เคียงข้างเธอมาตั้งหลายปี ถ้าสองคนนั้นมาทำตัวสนิทสนมกัน แล้วเธอจะกลายเป็นตัวอะไรล่ะ?

เธอชะงักไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อจากประโยคเมื่อครู่ว่า "ฉันไม่ชอบให้นายไปอยู่กับยัยนั่น!"

เขาควรจะอยู่เคียงข้างเธอคนเดียวสิ!

เซี่ยซูชะงักไปกับคำพูดของเธอ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "นี่เธอเป็นตำรวจสากลหรือไง"

"อะไรนะ"

"ถึงได้ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านไปทั่วน่ะ"

"..."

"เธอจะชอบหรือไม่ชอบ มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันนี่นา ทุกเรื่องที่ฉันทำ จำเป็นต้องขออนุญาตเธอด้วยเหรอ? ซูเชี่ยนอี... เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? แล้วเอาสิทธิ์อะไรมาแส่เรื่องส่วนตัวของฉัน?"

คำพูดที่สวนกลับมาของเซี่ยซู ทำเอาซูเชี่ยนอีหน้ามืดตามัวไปหมด

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยนะ ที่เธอได้ยินเซี่ยซูพูดจาตัดรอนและเย็นชาใส่เธอขนาดนี้

ชั่วพริบตานั้น ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก็ถาโถมเข้าใส่ ขอบตาของเธอร้อนผ่าวจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ริมฝีปากที่เม้มแน่นเริ่มสั่นระริก

แต่ด้วยทิฐิและศักดิ์ศรีที่ค้ำคอ เธอจึงพยายามอย่างหนักที่จะสะกดกลั้นอารมณ์อ่อนแอเหล่านั้นเอาไว้

เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ

เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าของเธอก็กลับมาเรียบเฉยดังเดิม เธอเพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกเซี่ยซูพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

"อาจารย์ครับ! ผมปริ้นแบบมาแล้วครับ รบกวนอาจารย์ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมครับ!"

เซี่ยซูเหลือบไปเห็นอาจารย์หลายท่านกำลังเดินคุยกันออกมาจากห้องพักครูพอดี เขาจึงตะโกนเรียกเสียงดัง พร้อมกับสาวเท้าเดินตรงไปหาพวกท่านทันที

ทิ้งให้ซูเชี่ยนอียืนเคว้งคว้างอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

อารมณ์ที่อุตส่าห์สะกดกลั้นเอาไว้ พังทลายลงไม่เป็นท่าอีกครั้ง

ในที่สุด เธอก็ทนความอัดอั้นตันใจไม่ไหว หยาดน้ำตาใสๆ เอ่อคลอขึ้นมาบนเบ้าตาอย่างห้ามไม่อยู่

ประจวบเหมาะกับที่เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้นพอดี เธอเลยไม่มีเวลาแม้แต่จะยืนร้องไห้เสียใจ

ซูเชี่ยนอียืนนิ่งอยู่ตรงนั้นสองสามวินาที พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องเรียนไป

โถงทางเดินกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง

ณ สุดโถงทางเดิน หร่วนเนี่ยนซีค่อยๆ หมุนตัวเดินลงบันไดไป

เธอเดินจ้ำอ้าวออกจากตึกเรียน จนกระทั่งออกมาอยู่ด้านนอก ถึงได้ยอมหยุดพักหายใจ

จากนั้น เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน

"คุณลุงจางคะ รบกวนลุงช่วยสืบเรื่องทั้งหมดของเซี่ยซูในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาให้หน่อยได้ไหมคะ?"

"ฝากด้วยนะคะ แล้วก็... อย่าให้คุณพ่อคุณแม่รู้เรื่องนี้นะคะ"

"หนูแค่สงสัยอะไรนิดหน่อยน่ะค่ะ หนูรู้ลิมิตตัวเองดีค่ะ ลุงไม่ต้องห่วง"

"เดี๋ยวหนูจะไปหาหมอเองค่ะ ลุงแค่ช่วยสืบเรื่องนี้ให้หนูก็พอ"

หลังจากคุยธุระเสร็จ เธอก็กดวางสาย แล้วยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้นพักใหญ่

ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างเซี่ยซูกับซูเชี่ยนอีจะมีปัญหาจริงๆ ด้วย

เมื่อก่อนเธอพยายามหักห้ามใจไม่ให้คอยจับตาดูเซี่ยซูมากเกินไป เธอเลยไม่ค่อยรู้เรื่องราวเชิงลึกระหว่างพวกเขาสองคนเท่าไหร่นัก

ก่อนหน้านี้ ข่าวคราวเกี่ยวกับเซี่ยซูที่เธอรับรู้ ส่วนใหญ่ก็มาจากโมเมนต์วีแชตของเขาเท่านั้นแหละ

ถ้าวันนี้ยาที่กินเข้าไปมันไม่ได้ผลจนเธอเผลอเดินตามเขามา เธอคงไม่มีโอกาสได้ยินบทสนทนาฟาดฟันกันของพวกเขาสองคนเมื่อกี้นี้แน่ๆ

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอเลยสั่งให้คนไปสืบเรื่องนี้ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

ว่าแต่... ยาขวดนี้มันหมดอายุแล้วหรือเปล่านะ?

ทำไมกินไปแล้วถึงไม่ได้ผลเลยล่ะเนี่ย