บทที่ 21 เคียงข้างกัน

เมื่อคาบที่สามของช่วงเช้าใกล้จะสิ้นสุดลง เซี่ยซูรู้สึกว่าแบบที่เขาเขียนนั้นเกือบจะสมบูรณ์แล้ว

เขาตรวจสอบความเรียบร้อยอีกครั้ง เมื่อไม่พบจุดบกพร่อง จึงเดินไปบอกอาจารย์ว่าขออนุญาตออกจากห้องก่อนเวลาเพื่อนำพิมพ์เขียวไปส่งปริ้นที่ร้าน

ระยะทางจากโซนหอพักไปยังอาคารเรียนนั้นค่อนข้างไกล อาจารย์จึงอนุญาตให้เขาไปได้ เซี่ยซูจึงเก็บของออกจากห้องเรียนทันที

ร้านปริ้นตั้งอยู่ใกล้กับโรงอาหาร เซี่ยซูสาวเท้าเดินตรงดิ่งไปที่นั่นอย่างมีจุดหมาย

ก่อนจะก้าวเข้าร้าน สายตาของเขาเหลือบไปเห็นใครบางคนนั่งอยู่บนม้านั่งริมแถบพื้นที่สีเขียวใกล้กับมุมหนึ่งของโรงอาหาร

เวลาเกือบจะเที่ยงแล้ว อุณหภูมิด้านนอกค่อนข้างสูง ต่อให้จะนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ก็ยังสัมผัสได้ถึงไอความร้อน ประกอบกับยังไม่ถึงเวลาพักเที่ยง บริเวณนั้นจึงแทบไม่มีคนเดินผ่านเลย

ตอนแรกเซี่ยซูเพียงแค่ปรายตามองผ่านๆ แต่พอมองซ้ำอีกครั้ง เขาก็รู้สึกว่าคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นดูคุ้นตาขึ้นมาอย่างประหลาด

ดูเหมือนจะเป็น... หร่วนเนี่ยนซี

ถ้าจำไม่ผิด เมื่อเช้านี้เธอใส่ชุดนี้นี่นา

ด้วยความไม่แน่ใจ เซี่ยซูจึงลองตะโกนเรียกชื่อเธอจากอีกฝั่งของถนน

“หร่วนเนี่ยนซี?”

คนที่นั่งอยู่บนม้านั่งเงยหน้าขึ้นทันที

สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ต่างคนต่างมีสีหน้าประหลาดใจ

เซี่ยซูเดินข้ามถนนตรงไปยังพื้นที่สีเขียวพลางเอ่ยถาม “เธอมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย”

หร่วนเนี่ยนซีไม่คิดว่าจะได้เจอเซี่ยซูในช่วงเวลาเรียนแบบนี้ เธอตั้งใจว่าจะนั่งรอจนถึงเที่ยง... เธอรีบหยัดกายลุกขึ้นและก้าวเข้าไปหาเขาสองสามก้าว “นาย... นายไม่มีเรียนเหรอ”

“มีสิ แต่ฉันออกมาปริ้นแบบน่ะ จะเอาไปให้อาจารย์ดูในคาบหน้า เผื่อต้องแก้ไขตรงไหน แล้วเธอล่ะ แดดร้อนขนาดนี้ ทำไมมานั่งตากแดดอยู่ตรงนี้”

“ฉัน...” ฉันรอนายน่ะ

ประโยคหลังหร่วนเนี่ยนซีไม่ได้พูดออกมา

เธอไม่กล้าเป็นฝ่ายทักไปหาเขาก่อน แต่ในใจกลับจินตนาการไปไกลว่าอยากจะเจอเขาอีกครั้งตอนพักเที่ยง และถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะไปกินข้าวพร้อมหน้ากับเขาอีก

ในเมื่อติดต่อไม่ได้แต่ใจมันอยากเจอ เธอเลยตัดสินใจมานั่งรออยู่ตรงนี้ โดยหวังว่าพอเขาเลิกเรียนตอนเที่ยงและเดินออกมา เขาอาจจะมองเห็นเธอบ้าง

แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะเดินออกมาตอนนี้

เมื่อเห็นเธอเงียบไป เซี่ยซูก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อ

เขายังมีธุระสำคัญและไม่อยากเสียเวลาอยู่ข้างนอกนานนัก หลังจากพูดคุยกับหร่วนเนี่ยนซีอีกสองสามคำ เขาก็บอกให้เธอกลับหอพักไปก่อน ส่วนตัวเขาก็เตรียมตัวเดินไปที่ร้านปริ้นต่อ

หร่วนเนี่ยนซีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเผลอก้าวเท้าเดินตามเซี่ยซูไปโดยไม่รู้ตัว

“เซี่ยซู นาย... นายหิวน้ำไหม เดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำมาให้นะ”

พอเดินตามเขามาทัน เธอก็รวบรวมความกล้าหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาคุย

เมื่อเห็นหร่วนเนี่ยนซีเดินตามมา เซี่ยซูจึงชะลอฝีเท้าลงเพื่อให้ก้าวไปพร้อมๆ กับเธอ

“ก็นิดหน่อยนะ” เขาตอบ

“งั้นเธอนั่งรออยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันไปซื้อมาให้!”

น้ำเสียงของหร่วนเนี่ยนซีเจือความประหม่า พูดจบเธอก็รีบวิ่งตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ใกล้ๆ ทันที

เซี่ยซูยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้าร้านปริ้นเพื่อส่งไฟล์งานให้พนักงาน เนื่องจากในร้านไม่มีลูกค้าคนอื่น การปริ้นจึงรวดเร็วมาก ไม่ถึงนาทีเขาก็เดินกลับออกมาแล้ว

จังหวะที่ก้าวออกจากร้าน เขาเห็นหร่วนเนี่ยนซีกำลังกึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงมาหาเขาจากหน้าซูเปอร์มาร์เก็ต

ดูท่าทางแล้วเธอคงจะกลัวว่าเขาจะแอบหนีไปก่อน

เซี่ยซูยืนนิ่งรอเธออยู่ตรงนั้น พอหร่วนเนี่ยนซีเดินมาถึง เธอก็ยื่นขวดน้ำให้เขาประหนึ่งเด็กน้อยที่รอคำชม

“ขอบใจนะ”

เซี่ยซูไม่ได้ปฏิเสธ เขารับน้ำมาเปิดดื่มทันที

ในขณะเดียวกัน หร่วนเนี่ยนซีก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอแอบกลัวเหลือเกินว่าเขาจะปฏิเสธน้ำใจของเธอเหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอด

ในอดีต เวลาที่เธอซื้อของมาให้เซี่ยซู ต่อให้เขาจะดูอิดออดแค่ไหน แต่สุดท้ายเขาก็ยอมรับไปเพราะความตื๊อของเธอ แต่ทว่านับตั้งแต่ซูเชี่ยนอีปรากฏตัวขึ้น เขาก็เริ่มปฏิเสธทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอซื้อให้

ไม่ว่าจะเป็นน้ำขวดเล็กๆ ไปจนถึงเสื้อผ้าแบรนด์เนม เขาไม่ยอมรับอะไรจากเธอเลยแม้แต่อย่างเดียว มันคือการผลักไสในทุกวิถีทาง

กระทั่งเมื่อวานที่เธอแอบเติมเงินในบัตรทานอาหารให้เขา เธอก็ยังต้องทำแบบลับๆ ล่อๆ เพราะกลัวว่าถ้าเขารู้เข้า เขาจะขัดขวางไม่ให้เธอทำ

เซี่ยซูหมุนปิดฝาขวดน้ำแล้วเริ่มออกเดินต่อ

ก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง จึงหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองหร่วนเนี่ยนซีที่ยังคงยืนบื้อจ้องเขามตาแป๋วอยู่อย่างนั้น “ไม่มาด้วยกันเหรอ”

สีหน้าของหร่วนเนี่ยนซีดูอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบก้าวเท้าเดินตามเขาไป

เซี่ยซูพาเธอเดินไปยังร้านชานมแล้วสั่งชานมร้อนมาหนึ่งแก้ว

ปกติในเดือนที่อากาศร้อนแบบนี้ คนส่วนใหญ่มักจะสั่งชานมเย็นใส่น้ำแข็งกันทั้งนั้น น้อยคนนักที่จะสั่งแบบร้อน

แต่สำหรับหร่วนเนี่ยนซีในเวลานี้ เครื่องดื่มร้อนๆ ย่อมดีต่อร่างกายเธอมากกว่า

เขารับแก้วชานมมาจากพนักงานแล้วหันไปยื่นให้เธอ

“ดื่มของอุ่นๆ หน่อยนะ”

หร่วนเนี่ยนซีรู้สึกตื้นตันจนทำอะไรไม่ถูก เธอไม่คิดเลยว่าเซี่ยซูจะเป็นฝ่ายซื้อน้ำมาฝากเธอ

เธอกล่าวขอบคุณเขาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ก่อนจะรับแก้วมาถือไว้อย่างระมัดระวัง

เซี่ยซูเหลือบมองนาฬิกา เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่นาทีก็จะหมดคาบเรียนแล้ว เขาต้องรีบกลับไปให้ทันก่อนคาบต่อไปจะเริ่ม

หลังจากอธิบายเหตุผลให้หร่วนเนี่ยนซีฟัง เขาก็เตรียมตัวจะเดินกลับไปทางเดิม

แสงแดดแผดเผาราวกับเปลวไฟ

หร่วนเนี่ยนซียืนอยู่ใต้ชายคาของร้านชานม เฝ้ามองแผ่นหลังของเซี่ยซูที่ค่อยๆ เดินห่างออกไปตามแนวร่มเงาของต้นไม้ริมทาง ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นคู่รักคู่หนึ่งเดินกางร่มมาด้วยกันอยู่ริมถนน ทำให้เธอรู้สึกเศร้าขึ้นมานิดหน่อย

แดดตอนนี้มันแรงมากจริงๆ

เธอกำแก้วชานมที่ยังคงอุ่นอยู่ในมือแน่น พลางมองไปยังทางเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ไม่ไกล

หลังจากชั่งใจอยู่นาน ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตอีกครั้ง

เซี่ยซูเดินออกมาได้สักพัก โทรศัพท์ของเขาก็ดังแจ้งเตือนขึ้นมา เขาหยิบขึ้นมาดูตามความเคยชิน และพบข้อความจากหร่วนเนี่ยนซี : 【รอฉันแป๊บหนึ่งได้ไหม】

เซี่ยซูส่งเครื่องหมายคำถามตอบกลับไป

หร่วนเนี่ยนซี : 【แดดมันแรงเกินไป ฉันกำลังซื้อร่มในซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่ เดี๋ยวฉันจะไปเดินกางร่มส่งนายเอง】

เซี่ยซูหันกลับไปมองแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของหร่วนเนี่ยนซี จึงเดาว่าเธอน่าจะยังไม่ออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต

อากาศตอนนี้ร้อนเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน แต่สำหรับเขาที่ชินแล้ว เขาคิดว่ามันไม่ค่อยจำเป็นเท่าไหร่

จังหวะที่เขากำลังจะพิมพ์ปฏิเสธไปว่าไม่ต้องลำบากหรอก สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นคู่รักคู่หนึ่งเดินกางร่มผ่านหน้าเขาไปพอดี

หลังจากนิ่งคิดครู่หนึ่ง เขาก็พิมพ์ตอบกลับไปว่า : 【โอเค】

ณ ซูเปอร์มาร์เก็ต

หร่วนเนี่ยนซีซื้อร่มเสร็จเรียบร้อยแล้ว

แต่เธอไม่กล้าเดินออกไป และไม่กล้าวิ่งตามเซี่ยซูไปตรงๆ

เธอกลัวว่าถ้าวิ่งตามไปทัน แล้วเขาจะปฏิเสธเธออีกครั้ง

ถ้าเป็นแบบนั้น เธอคงจะเสียใจมาก

เธอเลยลองส่งข้อความไปหยั่งเชิงก่อน

ทันทีที่ได้รับคำตอบตกลงจากเซี่ยซู ความกังวลใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความดีใจในพริบตา ความอ่อนโยนที่ฉายชัดในแววตาแผ่ซ่านไปถึงหัวใจ

เธอรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วก้าวออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตทันที

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็เห็นเซี่ยซูยืนรอเธออยู่ใต้ร่มไม้

เธอรีบกางร่มแล้วจ้ำอ้าวเดินตรงไปหาเขา

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ใบหน้าสวยหวานของเธอก็เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

การจะกางร่มคันเดียวกันได้ นั่นหมายความว่าพวกเขาต้องยืนชิดกันมากกว่าปกติ

เธอ... “นายนับพิมพ์เขียวไว้เถอะ เดี๋ยวฉันถือร่มให้เอง”

เมื่อเห็นใบหน้าของหร่วนเนี่ยนซีเริ่มแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ เซี่ยซูจึงเป็นฝ่ายขยับเข้าไปยืนข้างๆ เธอ

เขาส่งม้วนพิมพ์เขียวให้หร่วนเนี่ยนซีช่วยถือไว้ ส่วนตัวเองเป็นฝ่ายรับร่มมาถือแทน แล้วเดินเคียงข้างเธอไปทางตึกเรียน

พวกเขาเดินชิดกันมาก จนบางครั้งท่อนแขนก็เผลอเบียดสีกันเบาๆ

มันเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก แต่ทุกครั้งที่ผิวสัมผัสกัน หร่วนเนี่ยนซีกลับรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะวาย

ตลอดทาง ทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรกันเลย

เมื่อเดินมาถึงโซนอาคารเรียน เสียงออดหมดคาบเรียนก็ดังขึ้นพอดี

เพียงไม่กี่นาที นักศึกษาจำนวนมากก็เริ่มทยอยเดินออกจากอาคารเรียนต่างๆ กันให้ควั่ก

หร่วนเนี่ยนซีไม่เคยมาที่คณะศิลปกรรมศาสตร์มาก่อน เลยไม่รู้ว่าเซี่ยซูกับเพื่อนๆ เรียนกันที่ตึกไหน ดังนั้นพอมาถึงโซนอาคารเรียน เซี่ยซูจึงเป็นฝ่ายเดินนำทางเธอไป

ทั้งคู่เดินกางร่มเคียงข้างกันท่ามกลางฝูงชนที่เดินสวนทางมาตลอดริมทางถนน

ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่านนั้น มีใครบางคนแอบยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปคนทั้งคู่เอาไว้ได้พอดี