บทที่ 23 พละกำลังพุ่งทะยานมหาศาล
บทที่ 23 พละกำลังพุ่งทะยานมหาศาล
บทที่ 23 พละกำลังพุ่งทะยานมหาศาล
“ช่างเยาว์วัยยิ่งนัก!”
“ช่างหล่อเหลายิ่งนัก!”
สายตาของหลวี่วาถูกดึงดูดโดยชายหนุ่มเบื้องหน้าในทันที นางจ้องมองดูหลี่จั๋วด้วยอาการตกตะลึง
“น่าสนใจ”
“บุตรสาวของเจ้าสำนักจิ่วหยวน หลวี่วา?”
หลี่จั๋วจ้องมองดูหลวี่วาตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพราย
ร่างกายอันบอบบางของหลวี่วาชะงักไปเล็กน้อย ภายใต้สายตาของหลี่จั๋ว นางพลันพบว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนร่างกายของตนคล้ายกับถูกมองทะลุไปสิ้นแล้ว
มิหลงเหลือความลับใดๆ เลย!
“ผู้น้อยหลวี่วา ขอกราบคารวะท่านประมุข!”
หลวี่วารีบก้มศีรษะลง น้อมกายคำนับหลี่จั๋วอย่างนอบน้อมยิ่งนัก
หลี่จั่วยิ้มอย่างเรียบเฉย: “มิคาดคิดเลยว่า สำนักจิ่วหยวนจะยังสามารถถือกำเนิดยอดอัจฉริยะปานเจ้าออกมาได้!”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จงกราบข้าเป็นอาจารย์ กลายเป็นศิษย์คนที่สามของข้าเสียเถิด!”
หลวี่วาเมื่อได้ฟัง พลันตื่นเต้นยินดีสุดระงับ: “ขอบพระคุณท่านประมุข!”
“เอ๋? ยังเรียกประมุขอยู่อีกรึ?”
หลี่จั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
หลวี่วาได้สติกลับมาในทันที “ขอบพระคุณท่านอาจารย์!”
หลี่จั๋วยิ้มบาง สะบัดมือคราหนึ่ง นพรัตน์ระดับเจ็ดเล่มหนึ่งพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ: “นพรัตน์เล่มนี้ ก็นับเป็นของขวัญแรกพบระหว่างเจ้ากับข้าเสียเถิด!”
“เข้าสังกัดข้าแล้ว ก็มิใช่ศิษย์แห่งสำนักจิ่วหยวนอีกต่อไป
หลวี่วารับนพรัตน์ที่หลี่จั๋วมอบให้ไว้อย่างนอบน้อม แล้วคำนับอีกคราหนึ่ง
“หลวี่วา ขอบพระคุณท่านอาจารย์!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของหลี่จั๋วก็เหยียดยิ้มขึ้นเล็กน้อย
“เอาเถิด ศิษย์พี่ นำนางลงไปเถิด พร้อมกับส่งมอบ 《เคล็ดวิชาตงหลิน》 ให้แก่นางด้วย!”
หลี่จั๋วโบกมือไปมา ก่อนจะหวนกลับเข้าสู่ถ้ำบำเพ็ญเพียรไปอีกครา
“ไปกันเถิด!”
อาวุโสประจำเมืองยิ้มร่ามองดูหลวี่วา ก่อนจะนำพานางออกจากหน้าถ้ำบำเพ็ญเพียรของหลี่จั๋วไป
……
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน
เวลาสี่ปีผ่านพ้นไปเพียงชั่วพริบตา
ภายในเวลาสี่ปีนี้ สำนักตงหลินทั้งหมดได้บังเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ราวพลิกฟ้าคว่ำดิน
ด้วยเหตุแห่งเทือกเขาหมื่นอสูรและค่ายกลชิงฟ้าสร้างวาสนา
ทั่วทั้งสำนักตงหลินและเมืองภายใต้ปกครอง พลังปราณระหว่างฟ้าดินช่างอิ่มเอมเปี่ยมล้นยิ่งนัก
กระทั่งว่า ภายในเมืองปุถุชน ก็สามารถมองเห็นได้แล้วว่า ประชากรเกินกว่ากึ่งหนึ่ง ได้กลายเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตทะเลวิญญาณไปสิ้นแล้ว
เหล่าอาวุโสสำนักตงหลินซึ่งก็คือบรรดาศิษย์พี่ของหลี่จั๋ว ก็อยู่ท่ามกลางพลังปราณอันอิ่มเอมนี้เช่นกัน
ด้วยทรัพยากรนับมิถ้วนส่งผลให้พวกเขาบรรลุระดับการบำเพ็ญขอบเขตทะเลวิญญาณขั้นที่เก้าสำเร็จ ในจำนวนนั้นอาวุโสเฉินบรรลุถึงขั้นที่เก้าระดับสมบูรณ์
ก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดของแคว้นเสวียนเทียน!
ห่างจากขอบเขตตำหนักมรรค เพียงก้าวสุดท้ายเท่านั้น!
ส่วนศิษย์ทั้งสามภายใต้สังกัดหลี่จั๋ว
ลู่เหยียน หลัวเฟิง หลวี่วา ก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วภายในเวลาสี่ปีนี้เช่นกัน
ลู่เหยียนนั้นมิพักต้องเอ่ยถึง โอรสแห่งสวรรค์ พรสวรรค์ระดับลึกลับขั้นสูง
ยามนี้บรรลุขอบเขตทะเลวิญญาณขั้นที่เก้าตอนปลายแล้ว
หลัวเฟิงยิ่งดำรงตำแหน่งเป็นอาจารย์ประจำชั้นเรียนพิเศษของการฝึกตนภาคบังคับหกปี
เป็นเพราะในยามเยาว์ บิดามารดาและน้องสาวตกตายภายใต้เขี้ยวเล็บอสูรร้าย
มิผิดจริงๆ เมื่อสองปีก่อนน้องสาวของหลัวเฟิง เดินทางไปฝึกฝน ณ เทือกเขาวิญญาณหนานเสวียน แล้วถูกอสูรร้ายสังหารส่งผลให้เขาชิงชังอสูรร้ายเข้ากระดูกดำ
ยามนี้ เทือกเขาหมื่นอสูรถูกเปิดออก หลัวเฟิงมักจะนำพานักเรียนก้าวเข้าสู่เทือกเขาหมื่นอสูรอยู่บ่อยครั้ง เพื่อเข่นฆ่าอสูรร้ายอย่างบ้าคลั่ง
ตลอดสี่ปีมานี้ อสูรร้ายที่ดับสูญภายใต้เงื้อมมือหลัวเฟิง มีจำนวนเกินกว่าหนึ่งแสนตัวไปแล้ว!
ผลงานการรบที่น่าหวาดหวั่นปานนี้ ถึงกับถูกนักเรียนจำนวนมากขานนามว่า “อาจารย์วิกลจริต!”
และก็เป็นเพราะการเข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่งของหลัวเฟิงนั่นเอง ส่งผลให้พลังรบของหลัวเฟิงน่าหวาดหวั่นมหาศาลยิ่งนัก ระดับการบำเพ็ญบรรลุขอบเขตทะเลวิญญาณขั้นที่เก้าตอนต้นแล้ว
แม้ขอบเขตจะทัดเทียมกับเหล่าอาวุโส
ทว่าหากลงมือสู้กันจริงๆ เกรงว่าอย่างน้อยจำต้องใช้อาวุโสขอบเขตทะเลวิญญาณขั้นที่เก้าถึงห้าท่าน จึงจะสามารถสยบหลัวเฟิงลงได้
เขามีบารมีมหาศาลยิ่งนักภายในสำนักตงหลิน
แม้แต่ ศิษย์คนที่สามอย่างหลวี่วาที่เข้าสู่สำนักทีหลัง ยามนี้ก็ฝึกตนจนถึงขอบเขตทะเลวิญญาณขั้นที่แปดแล้ว ระดับการบำเพ็ญน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก
ครืน ครืน ครืน!!!
ณ ทางเข้าเทือกเขาหมื่นอสูร ชายหนุ่มชุดดำผู้หนึ่ง ที่เบื้องหลังสะพายดาบรบสีดำแดงสองเล่ม เดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ส่วนที่เบื้องหลังของชายหนุ่ม กลับมีซากงูยักษ์สีน้ำเงินที่มีความยาวถึงเจ็ดแปดเมตรตามมาด้วย
แม้จะแปรเปลี่ยนเป็นซากศพไปแล้ว ทว่ากลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างกายของงูยักษ์ ก็ยังคงน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก
“เฮือก! ถึงกับเป็นอสูรร้ายขอบเขตทะเลวิญญาณขั้นที่เก้า งูยักษ์ชิงหยวนเชียวรึ!”
“สมกับเป็นอาจารย์วิกลจริตจริงๆ พลังรบของอสูรร้าย โดยเนื้อแท้ก็เหนือกว่ามนุษย์หลายเท่าตัวอยู่แล้ว ในระดับเดียวกันอาจารย์วิกลจริตถึงกับสามารถสังหารอสูรร้ายขั้นที่เก้าได้”
“มิน่าเล่าในตอนนั้นจึงถูกท่านประมุขถูกตาต้องใจ!”
นักเรียนและยอดฝีมือสำนักตงหลินนับมิถ้วนมองดูภาพนี้ ต่างพากันกล่าวคำทอดถอนใจออกมา
ในเวลาอันรวดเร็ว หลัวเฟิงก็หวนคืนสู่ภายในสำนักตงหลิน
“หลัวเฟิง?”
เงาร่างสายหนึ่งร่วงหล่นลงข้างกายหลัวเฟิง พลางสังเกตดูงูยักษ์เทียนชิงในมือหลัวเฟิงด้วยความสนใจ
“จุ๊ จุ๊ มิได้พบเจ้าเนิ่นนาน เจ้าก็ยังคงออกไปล่าอสูรร้ายเช่นเคย!”
ชายหนุ่มยิ้มร่ามองดูหลัวเฟิง
ส่วนหลัวเฟิงก็น้อมกายคำนับชายหนุ่มอย่างนอบน้อม
“ศิษย์พี่ใหญ่!”
คนผู้นี้ย่อมเป็นลู่เหยียนนั่นเอง
เวลาสี่ปีผ่านพ้นไป รูปลักษณ์ของลู่เหยียนแทบมิมีความเปลี่ยนแปลงอันใดเลย
ยังคงเป็นเช่นวันวาน แววตาที่แน่วแน่ชุดนั้น
“ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รอง!”
น้ำเสียงอันอ่อนโยนสายหนึ่งดังขึ้น
หลวี่วาสวมชุดนักพรตสีเขียวอ่อน ค่อยๆ เดินเข้ามา พลางคำนับทั้งสองคน
“ศิษย์น้องหลวี่วา!”
ลู่เหยียนโบกมือไปมา วิ่งไปหาหลวี่วาด้วยความดีใจ พลางลูบศีรษะของหลวี่วา
สิบปีผ่านพ้นไป หลวี่วาก็มิได้โดดเด่นมักใหญ่ใฝ่สูงเหมือนดั่งยามที่เพิ่งเข้าสู่สำนักใหม่ๆ อีกต่อไปแล้ว ทว่ากลับดูสุขุมขึ้นมากนัก
“ศิษย์พี่ใหญ่!”
“อย่ามัวแต่ลูบศีรษะข้าสิ ประเดี๋ยวจะเติบโตมิทันคนอื่น”
หลวี่วามองลู่เหยียนด้วยสายตาตัดพ้อ
หลัวเฟิงมองดูทั้งสองคน พลันยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยน
บิดามารดาดับสูญ น้องสาวก็จากไป หลัวเฟิงจึงทะนุถนอมความผูกพันเยี่ยงญาติมิตรยิ่งนัก
และภายในสำนักตงหลินแห่งนี้ ศิษย์พี่ศิษย์น้องและท่านอาจารย์ของตน จึงจะเป็นคนสนิทที่สุดของตนเอง
หากกล่าวถึงท่านอาจารย์....
หลัวเฟิงลอบทอดถอนใจ: “สี่ปีแล้ว ท่านอาจารย์ปิดด่านบำเพ็ญมาสี่ปีเต็มแล้ว มิรู้ว่ายามนี้ท่านอาจารย์จะบรรลุถึงระดับขอบเขตใดแล้ว!”
ลู่เหยียนพยักหน้าเห็นพ้อง “นั่นสิ ยามนี้พวกเราต่างก็ใกล้จะก้าวเข้าสู่ขอบเขตตำหนักมรรคกันแล้ว”
“เมื่อสี่ปีก่อน ท่านอาจารย์ก็บรรลุขอบเขตตำหนักมรรคขั้นที่หกแล้ว ในขอบเขตตำหนักมรรค แต่ละขั้นย่อมฝึกตนได้ยากเย็นยิ่งขึ้น”
หลวี่วากล่าวเสียงเบา
“ทว่าหากเป็นท่านอาจารย์ละก็ ย่อมต้องทะลวงผ่านขั้นที่เจ็ดได้แน่นอน!”
ทั้งสามคนสนทนากันด้วยความสนใจ
และในเวลาเดียวกันนั้นเอง
ภายในถ้ำบำเพ็ญเพียรของหลี่จั๋ว
หลี่จั่วนั่งเอกเขนกอยู่บนเตียงบำเพ็ญเพียร จ้องมองแผงหน้าจอระบบตรงหน้า
อดมิได้ที่จะกล่าวคำทอดถอนใจออกมา
“กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน เวลาสี่ปีผ่านพ้นไปเช่นนี้เอง”
“หากอาศัยเพียงการฝึกตนของข้าเอง เวลาสี่ปี เพิ่งจะทะลวงผ่านขอบเขตตำหนักมรรคขั้นที่เจ็ดตอนปลายได้เท่านั้น”
“แน่นอนว่า นี่คือการมิอาศัยนพรัตน์วาสนาอันใดทั้งสิ้น ปิดด่านฝึกตนเพียงลำพัง”
“ทว่ายามนี้ ……”
หลี่จั๋วมองดูนามทีละนามบนระบบ และระดับการบำเพ็ญที่อยู่หลังนามของพวกเขา
ผู้ฝึกตนขอบเขตทะเลวิญญาณขั้นที่หนึ่งห้าแสนคน!
ผู้ฝึกตนขอบเขตทะเลวิญญาณขั้นที่สามหนึ่งแสนคน!
ผู้ฝึกตนขอบเขตทะเลวิญญาณขั้นที่ห้าหนึ่งหมื่นคน!
ผู้ฝึกตนขอบเขตทะเลวิญญาณขั้นที่หกหนึ่งพันคน!
“ย่อมได้ รวมพลัง!”
“เริ่มต้น รวมพลัง!”
พร้อมกับน้ำเสียงพึมพำของหลี่จั๋วดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้อง
พลังอันน่าหวาดหวั่นสายหนึ่ง พลันพวยพุ่งออกมาจากความว่างเปล่าในชั่วพริบตา
ณ ตำแหน่งตันเถียนของหลี่จั๋ว ยิ่งปรากฏวงโคจรพลังปราณขนาดมหึมาผุดพรายขึ้นในชั่วพริบตา
พริบตานั้นเอง ห้วงเวหาสั่นสะเทือน
ตามมาด้วยสำนักตงหลินทั้งสำนักเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
เงาร่างอันน่าหวาดหวั่นสายแล้วสายเล่า พลันทะยานขึ้นสู่เวหาในทันที