บทที่ 13

โจวชุนรุ่ยรีบวิ่งมาหาเกาะแขนสืออวี่แล้วทักทายอย่างร่าเริง "มากินข้าวเหรอคะ?"

"อืม" สืออวี่ยันตัวลุกขึ้น "มาคนเดียวเหรอ? กินข้าวมาหรือยัง?"

"กินมาแล้วค่ะ พอดีออกมาซื้อผลไม้นิดหน่อยแล้วบังเอิญเห็นรุ่นพี่พอดี"

ดวงตาของเหลิ่งโปเป็นประกายทันที นี่มัน 'ชุนชุนผู้น่ารัก' รุ่นพี่สาวสุดเย้ายวนในคลิปวิดีโอนี่นา! เขาดูจะกระตือรือร้นยิ่งกว่าสืออวี่เสียอีก "นั่งก่อนๆ สั่งอะไรเพิ่มกันเถอะครับ"

สืออวี่ลากเก้าอี้ม้านั่งมาวางข้างตัวเอง "นั่งสิ นี่รูมเมทฉันเอง เดี๋ยวจะแนะนำให้รู้จัก"

สืออวี่แนะนำรูมเมททั้งสามคน แต่จงใจไม่เอ่ยถึงชิวหรงหรืออู๋ถง จากนั้นเขาก็แนะนำโจวชุนรุ่ยว่า "นี่รุ่นพี่ปีสาม ชื่อโจวชุนรุ่ย"

เหลิ่งโปนี่ปากหวานเป็นพิเศษ "รุ่นพี่ครับ ท่าเต้นรุ่นพี่นี่มันสุดยอดไปเลย!"

ชิวหรงมองค้อนเหลิ่งโปด้วยความรังเกียจ: ไอ้พวกเจ้าชู้!

โจวชุนรุ่ยเอามือปิดปากหัวเราะคิกคักพลางนั่งลงข้างๆ สืออวี่อย่างเป็นธรรมชาติ เธอถามเหลิ่งโปว่า "นายดูบัญชีของฉันแล้วเหรอ?"

เหลิ่งโปตอบยิ้มเผล่ "ดูแล้วครับๆ ยอดคนตามตั้งหลายหมื่นแล้ว สุดยอดมากเลย"

"สู้ไป๋จิ้งกับรุ่นพี่อีคนไม่ได้หรอกค่ะ สองคนนั้นยอดเยอะกว่าฉันตั้งเยอะ น่าโมโหชะมัด!"

เธอทำแก้มป่องแกล้งทำเป็นงอน ทำเอาพวกหนุ่มๆ ระเบิดหัวเราะออกมา นี่มันมีมาดรุ่นพี่ตรงไหนกัน? ดูยังไงก็เหมือนเด็กมัธยมปลายเด๋อๆ ต๊องๆ ชัดๆ!

พอเธอมาถึง บรรยากาศในกลุ่มหนุ่มๆ ก็ครึกครื้นขึ้นทันตา ทุกคนรุมล้อมคุยกับเธอไม่หยุด มุกตลกของเหลิ่งโปทำเอาเธอหัวเราะจนตัวสั่น เขายังชวนเธอให้ดื่มด้วยกัน แต่เธอโบกมือปฏิเสธบอกว่าดื่มไม่เก่ง

ชิวหรงจ้องเขม็งใส่เฉินจั๋ว เป็นเชิงเตือนด้วยสายตาว่า 'ห้ามเข้าไปร่วมวงเด็ดขาด' เฉินจั๋วได้แต่ตัวสั่น อยากคุยใจจะขาดแต่ไม่กล้า ทำได้แค่ขยิบตามองเหลิ่งโปหยอดรุ่นพี่อยู่ฝ่ายเดียว

อู๋ถงมองสืออวี่ที่กำลังคุยเล่นหัวเราะร่ากับโจวชุนรุ่ย ในใจเธอรู้สึกทั้งเปรี้ยวทั้งขมปร่าไปหมด เมื่อวานซืนก็เฟรชชี่ไป๋จิ้ง วันนี้ก็รุ่นพี่โจวชุนรุ่ย แถมยัยนั่นยังเรียกสืออวี่ว่า 'บอส' อย่างสนิทสนมอีก...

หลังจากคุยเล่นกันอย่างสนุกสนานยี่สิบนาที มื้อค่ำก็จบลง โจวชุนรุ่ยโบกมือลาพวกลูกพี่และถามสืออวี่ว่า "วิดีโอตัวหน้าเราจะถ่ายกันเมื่อไหร่คะ?"

สืออวี่ตอบ "อาทิตย์ละครั้งน่ะ ถ่ายรอบเดียวเก็บไว้ลงได้ทั้งอาทิตย์เลย"

เธอพยักหน้าอย่างว่าง่ายและบอกลาทุกคน รวมถึงชิวหรงกับอู๋ถงด้วย

พอมองตามหลังเธอที่เดินจากไป เหลิ่งโปก็พูดอย่างไร้ยางอาย "ไอ้สือ รุ่นพี่คนนี้โครตน่ารักเลยว่ะ พรุ่งนี้กูขอเลี้ยงข้าวเธอหน่อยได้ป่ะ? มึงช่วยนัดให้หน่อยดิ"

"ไปไกลๆ เลยมึง!" สืออวี่สวนกลับทันควัน "อย่ามาลามปามพนักงานของกู!"

'พนักงาน'? เหลิ่งโปสึกว่าคำนี้มันแปลกๆ แต่พอนึกดูอีกทีเธอก็เป็นลูกน้องหมอนี่จริงๆ นั่นแหละ!

หนุ่มๆ ทั้งสี่คนและหนึ่งสาวกลับไปที่ร้านเน็ตเพื่อเล่นเกมด้วยกันในช่วงเวลาทองอีกสองชั่วโมง ส่วนอู๋ถงแยกตัวกลับหอพักเพียงลำพัง

เธอไม่อยากกลับเข้าห้อง เลยไปเดินวนรอบสนามหญ้าลานวูเคอซงอยู่หลายรอบ พอเหนื่อยก็มานั่งแหมะลงบนม้านั่ง จ้องมองหญ้าอย่างเหม่อลอย เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมสืออวี่ถึงเปลี่ยนนิสัยไปได้รวดเร็วขนาดนี้

แค่ผ่านคืนปีใหม่ไปคืนเดียว จากคนที่ร้อนแรงเหมือนไฟกลายเป็นเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง ฉันก็ไม่ได้ตกลงคบนาย แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดต่อนายสักหน่อย ทำไมต้องทำเหมือนไม่รู้จักกันแบบนี้ด้วย? เลิกจีบน่ะเข้าใจได้ แต่นี่เรายังไม่ได้ทะเลาะกันเลยนะ? คืนวันสิ้นปียังคุยเล่นหัวเราะกันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?

เธอรู้สึกคับข้องใจเหลือเกิน ในหัวเธอตอนนี้มีแต่ภาพของสืออวี่วนเวียนอยู่เต็มไปหมด สะบัดยังไงก็ไม่หลุด...

บ่ายวันที่ 5 มกราคม ณ กรุงปักกิ่ง

ภายในห้องทำงานของผู้จัดการทั่วไปบริษัท Kaiyue Entertainment เอเจนซี่ต้นสังกัดของแองเจลาเบบี้

แองเจลากับผู้จัดการของเธอ 'เจิ้นซื่อข่าย' กำลังนั่งไถ TikTok ในมือถือ

"ชาวเน็ตนี่เก่งจริงๆ นะคะ เอาเสียงจริงของฉันในหนังมาใช้กับภาพพวกนี้ได้ ดูฉลาดมากเลย"

"ใช่ครับ วิดีโอทำออกมาดีมาก ในเวยป๋อของเธอมีแต่คนพูดถึงวิดีโอนี้จนอันดับพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ" เจิ้นซื่อข่ายพูด "ถ้ามันยังแพร่กระจายต่อไปแบบนี้ อาจจะติดอันดับคำค้นหายอดนิยมได้เลยนะ"

'น่าสนใจแฮะ วิดีโอสั้นจาก TikTok จะมีพลังดึงดูดได้มหาศาลขนาดนี้เลยเหรอ...'

แองเจลายิ้มมุมปากก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "แล้วมีใครตกลงจะเข้าร่วม TikTok บ้างหรือยัง?"

"ทาง TikTok บอกว่าดีลีเรบา กับเหอจ่งยืนยันแล้วครับ คนอื่นยังกำลังพิจารณาอยู่"

"จะเปิดบัญชีเมื่อไหร่?"

"น่าจะภายในวันสองวันนี้แหละครับ"

แองเจลาวางมือถือลงแล้วถาม "คุณคิดว่าไง? ฉันควรไปไหม?"

"ความเห็นผมคือไปครับ TikTok กำลังใช้กลยุทธ์เดียวกับเวยป๋อในตอนนั้น คือใช้พลังดาราเป็นตัวขับเคลื่อนผู้ใช้งานทั่วไป ทางนั้นรับปากเรื่องการสนับสนุน Traffic และจะมีโปรเจกต์ใหญ่ช่วงตรุษจีนด้วย โอกาสในการสร้างชื่อเสียงมีเยอะมาก"

"ตกลง งั้นไปก็ได้ ลองเจรจาขอทรัพยากรเพิ่มดูแล้วกัน"

เจิ้นซื่อข่ายตอบ "รับทราบครับ เดี๋ยวผมจะเข้าไปคุยกับทางนั้นด้วยตัวเอง"

ในเวลาเดียวกัน สืออวี่กำลังเดินเล่นอยู่ในยิมแห่งหนึ่ง เตรียมจะสมัครสมาชิกเพื่อเริ่มออกกำลังกาย ในยุคใหม่นี้เขาไม่เพียงแต่ต้องหาเงินและมีความรักเท่านั้น แต่ยังต้องจัดการรูปร่างของตัวเองด้วย เขาต้องพัฒนาในทุกด้านเพื่อให้ชีวิตนี้คุ้มค่าที่สุด

ในชาติก่อน หลังจากที่กระดูกหัก เขาเป็นโรคกลัวการเคลื่อนไหว และไม่เคยเล่นบอลหรือออกกำลังกายอีกเลย กล้ามเนื้อตามร่างกายจึงถูกแทนที่ด้วยไขมัน หลังเรียนจบก็นั่งออฟฟิศทั้งวันเพื่อเขียนแผนงานและวิเคราะห์ข้อมูล สุขภาพจึงเสื่อมโทรมจนอ้วนฉุ เขาเคยคิดว่าจะเริ่มออกกำลังกายลดน้ำหนักตอนอากาศอุ่นขึ้น แต่ดันฝันกลับมาในปี 2018 เสียก่อน

ในเมื่อสวรรค์ประทานร่างกายใหม่ที่แข็งแรงมาให้ เขาก็ไม่ควรทิ้งขว้างความเมตตานี้ เขาต้องขัดเกลาร่างกายตัวเองให้ดี ฝึกฝนให้มีหุ่นที่เป๊ะเพื่อชดเชยความเสียดายในชาติก่อน ให้ 'ลูกชายแห่งสายลม' บนสนามฟุตบอลได้กลับมาผงาดอีกครั้ง

ดังนั้นพอสืออวี่พอมีเวลาว่าง เขาก็รีบมายิมเพื่อสมัครสมาชิกทันที โดยมีพนักงานสาวต้อนรับพาเดินชมรอบยิม ยิมแห่งนี้ชื่อ 'คอนฟิแดนซ์' เป็นสาขาของเครือฟิตเนสที่ใหญ่ที่สุดในเลคซิตี้ ตั้งอยู่บนชั้นหกของห้างวานด้า ซึ่งเป็นจุดกึ่งกลางระหว่างมหาวิทยาลัยหูเฉิง มหาลัยกีฬา และมหาลัยศิลปะ

มันกว้างขวางมาก กินพื้นที่ไปทั้งชั้น การตกแต่งเป็นสไตล์โมเดิร์นโทนเย็น พื้นสีเงินขาว ฝ้าเพดานสีดำลายเงินดูเท่ อุปกรณ์ฟิตเนสแบรนด์ Connaught สีดำแดงนำเข้าครบชุด นอกจากสระว่ายน้ำแล้ว ที่นี่มีทุกอย่างครบครัน ทั้งโซนคาร์ดิโอ โซนเวทเทรนนิ่ง ห้องปั่นจักรยาน ห้องโยคะ ห้องแอโรบิก ห้องอาบน้ำ และโซนพักผ่อน จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ

สืออวี่พอใจกับฮาร์ดแวร์มาก เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อดูรายชื่อเทรนเนอร์ที่ติดอยู่บนผนัง ไม่ว่าจะทำอะไร การมีอาจารย์มาสอนย่อมไปได้ไวกว่างมเอง ฟิตเนสก็เช่นกัน เขาตั้งใจจะหาเทรนเนอร์และซื้อคลาสเพื่อให้เข้าสู่รูทีนการออกกำลังกายให้เร็วที่สุด

บนผนังมีรูปและประวัติของเทรนเนอร์สิบกว่าคน เขาไล่ดูทีละคนแล้วตัดเทรนเนอร์ชายออกทันที

การฟิตเนสก็เหมือนการไปนวดเท้าล่ะนะ บริการเพศเดียวกันมันรู้สึกแปลกๆ ถ้าผู้ชายไปนวดเท้าแล้วได้พนักงานชายมานวดให้ มันก็ทำใจยากใช่ไหมล่ะ? ฟิตเนสก็เหมือนกัน เวลาออกกำลังกายแล้วมีเทรนเนอร์ชายมากดตามตัวเพื่อเช็กการทำงานของกล้ามเนื้อ มันคงรู้สึกพิลึกกึกกือพิกล ยิ่งตอนยืดกล้ามเนื้อหลังออกกำลังกายแล้วมีชายร่างกำยำมาทำกายภาพให้... แค่คิดก็สยองแล้ว

หลังจากตัดผู้ชายออกไปสิบคน ก็เหลือเทรนเนอร์หญิงแค่หกคน ไม่ต้องสนเรื่องฝีมือหรอก คัดจากหน้าตาเลย เทรนเนอร์มืออาชีพก็ระดับพอกันหมดแหละ สอนมือใหม่อย่างเขาได้สบายๆ อยู่แล้ว ในเมื่อเสียเงินแล้วเขาก็อยากได้คนที่เจริญหูเจริญตามาบริการ มีสาวสวยคอยให้กำลังใจย่อมวิดพื้นได้มากกว่าปกติ แถมยังดูเพลินตาดีด้วย

เขาไล่ดูทีละคน... 75 คะแนน, 78 คะแนน, 72 คะแนน, 70 คะแนน, 86 คะแนน

หือ? มีเทรนเนอร์สวยระดับ 86 คะแนนซ่อนอยู่ในมุมนี้ด้วยเหรอเนี่ย?

สืออวี่จ้องมองรูปที่มุมล่างสุดแล้วอ่านประวัติอย่างละเอียด

นักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบงั้นเหรอ?

จูจู, สถาบันพละศึกษาเชียนหู, เอกพลศึกษา, ปีสี่, เชี่ยวชาญการสอนเวทเทรนนิ่ง คาร์ดิโอ และฟังก์ชันนอลเทรนนิ่ง...

เห็นเขาจ้องประวัติของจูจูอยู่นาน พนักงานต้อนรับก็พูดขึ้นด้วยท่าทางลังเล:

"คุณลูกค้าคะ เทรนเนอร์คนนี้สถานการณ์ค่อนข้างพิเศษนิดหน่อย ให้ฉันอธิบายให้ฟังก่อนไหมคะ?"

"หืม?" สืออวี่หันไปมอง

"คือเธอไม่มีใบรับรองวิชาชีพหรือใบรับรองโภชนาการเหมือนเทรนเนอร์คนอื่นๆ ค่ะ"

สืออวี่ร้อง "อ้อ" แล้วส่ายหน้า "ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ถือ"

"เธอเพิ่งเริ่มเป็นเทรนเนอร์และยังไม่มีลูกค้าเลยสักคน..."

สืออวี่ตอบ "หึหึ ผู้หญิงทุกคนก็ต้องมีครั้งแรกทั้งนั้นแหละครับ"

"แล้วเธอเป็นนักศึกษาพาร์ทไทม์ เลยสอนได้แค่ช่วงหกโมงเย็นถึงสี่ทุ่มนะคะ"

โอ้ เทรนเนอร์คนนี้พรหมลิขิตชัดๆ! สืออวี่นึกขำในใจ ไม่ใช่ว่าตารางออกกำลังกายที่เขาวางไว้คือช่วงหนึ่งทุ่มถึงสามทุ่มหรอกเหรอ? ช่างเข้าล็อคอะไรขนาดนี้! วาสนาแท้ๆ!

"ราคาเท่าไหร่ครับ?" สืออวี่ถามพลางชี้ไปที่รูปของเธอ

"คลาสของเธอมีส่วนลดค่ะ อยู่ที่เซสชันละ 120 หยวน หรือ 1,000 หยวนสำหรับสิบเซสชัน"

สืออวี่คำนวณดูว่าอีก 40 วันจะถึงตรุษจีน ถ้าเขาเทรนกับครูสัก 20 วันก็น่าจะพอเริ่มทำเองได้ทันก่อนกลับบ้านช่วงหยุดยาว "ตกลงครับ สมัครสมาชิกแล้วซื้อคลาส 40 เซสชันเลย"

ช่างเป็นลูกค้าที่ใจเด็ดจริงๆ ซื้อคลาสและสมาชิกโดยไม่รอสัมภาษณ์ตัวจริงเสียด้วยซ้ำ... พนักงานสาวรีบลงข้อมูลในคอมพิวเตอร์ เปิดบัตรสมาชิก แล้วถามสืออวี่ "คืนนี้คุณจะมากี่โมงดีคะ?"

"หนึ่งทุ่มครับ จัดไปสองชั่วโมง"

"ตกลงค่ะ" พนักงานรีบโทรแจ้งจูจูและนัดเวลาทันที

เมื่อจัดการเรื่องฟิตเนสเรียบร้อย สืออวี่ก็กลับเข้ามหาลัยไปรับพัสดุพร็อพที่สั่งจาก Taomao พอกลับมาถึงหอ เหลิ่งโปออกไปจีบสาว ตงเหวินเซวียนไม่อยู่ เหลือแค่เฉินจั๋วที่กำลังดูไลฟ์สดในมือถือพลางหัวเราะคิกคักเหมือนคนบ้า

สืออวี่เปิดกล่องพัสดุสี่กล่อง หยิบพร็อพออกมาเตรียมถ่ายวิดีโอเทคนิคระดับมาสเตอร์พีซที่ชื่อว่า 'ความพยาบาทของคนรัก'

ผลงานชิ้นนี้คือหนึ่งในวิดีโอเทคนิคที่เจิดจรัสที่สุด วิดีโอเดียวเคยสร้างยอดไลก์ถึง 11 ล้านและยอดผู้ติดตาม 4 ล้านคน เป็นวิดีโอสายเทคนิคเพียงหนึ่งเดียวที่ติดอันดับ Top 10 ของวิดีโอที่มีคนดูมากที่สุดในปี 2018

และสิ่งที่สืออวี่จะถ่ายไม่ใช่แค่เวอร์ชันต้นฉบับ แต่เขาจะคงคอนเซปต์เดิมไว้แต่ปรับปรุงมุมกล้อง พร็อพ และเอฟเฟกต์ให้เหนือกว่าต้นฉบับไปอีกขั้น

พร็อพที่ต้องใช้มีเยอะมาก: พัดกระดาษสไตล์โบราณ, เสื้อคลุมจีนกระดุมถักสีดำ, หน้ากากงิ้วปักกิ่งสีแดงขาวลายเมิ่งเหลียง, ปลอกนิ้วเรืองแสงคู่หนึ่ง และไฟวงแหวนแสงเย็นขนาดเท่าข้อมือสองอัน เขาหยิบช่อดอกไม้พลาสติกกับแก้วไวน์คู่หนึ่งที่ซื้อมาระหว่างทางออกมาจากกระเป๋ายิมด้วย และยังหาทิชชู่ม้วนหนึ่งมาฉีกเป็นเศษเล็กเศษน้อยเพื่อเตรียมไว้ใช้งาน

"ไอแพดมึงอยู่ไหน? ขอยืมหน่อย" สืออวี่สะกิดเฉินจั๋ว

"อยู่ข้างหมอน หยิบเองเลย" เฉินจั๋วยันตัวลุกขึ้นมาดูพูนขยะบนโต๊ะด้วยความสงสัย "มึงเอาไอ้เศษขยะพวกนี้มาทำอะไรวะ?"

"ถ่ายวิดีโอ มึงมาใส่ชุดนี้ซะ มึงเป็นพระเอก" สืออวี่หยิบชุดจีนโบราณสีดำกับหน้ากากงิ้วยื่นให้เขา

"กูเป็นพระเอก?" เขาเอาหน้ากากมาทาบหน้า "ค่าตัวเท่าไหร่ล่ะ?"

"ให้มึงมาเป็นพระเอกนี่ถือว่าเป็นบุญของมึงแล้ว ยังจะมาเรียกค่าตัวอีกเหรอ?"

"เชี้ย ไม่ให้ตังค์กูไม่ถ่ายวิดีโอนะเว้ย!" เขาบ่นพลางโยนหน้ากากลงบนโต๊ะทำท่าจะเดินหนี

เล่นตัวเก่งเหลือเกิน สืออวี่เลยต้องจำใจคว้าตัวมันไว้ "เออๆ บุหรี่ซองหนึ่ง"

"ยี่ห้ออะไร? พูดให้ชัดนะ 'Red Golden Dragon' กูไม่เอานะ กูจะเอา 'Yellow Crane Tower'!" เขาหรี่ตาทำท่าทางยโส

"จัดไป! Yellow Crane Tower! ไอ้เพื่อนเวร..." สืออวี่ยัดพร็อพใส่อ้อมกอดมัน "รีบไปเปลี่ยนชุดไป๊!"

หลังจากข่มขู่ได้สำเร็จ เฉินจั๋วก็เปลี่ยนเป็นชุดจีนสีดำ ใส่หน้ากากงิ้วสีแดงขาว แล้วส่องกระจก "โครตเท่!"

สืออวี่คว้ากระจกออกแล้วเริ่มอธิบายท่าทาง สิ่งที่เฉินจั๋วต้องทำนั้นง่ายมาก แค่ใส่ชุด ใส่หน้ากาก และทำตามที่สืออวี่สั่ง วิดีโอเทคนิคความยาว 15 วินาทีนี้ต้องใช้ช็อตถึง 16 ช็อต สืออวี่เขียนสตอรี่บอร์ดไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว แค่ต้องถ่ายให้ครบตามลำดับ

ช็อตแรก: เฉินจั๋วถือพัดกระดาษ สะบัดออกอย่างมีสไตล์

ช็อตที่สอง: ถือคนโทเหล้า ทำท่าดื่มหาท้องฟ้า

ช็อตที่สาม: ถือแก้วไวน์ ถ่ายช็อตโคลสอัพจังหวะชนแก้ว

ช็อตที่สี่: หยิบเศษทิชชู่โปรยขึ้นไปในอากาศ ถ่ายโคลสอัพ

ช็อตที่ห้า: พิมพ์คำว่า 'เหล้าขุ่น' ลงในไอแพด ใช้ตัวอักษรหวัดสีขาวบนพื้นหลังดำ ซูมเข้าไปที่หน้าจอ...

ช็อตสุดท้ายอีกสองช็อตต้องถ่ายในที่มืด สืออวี่ปิดประตู รูดม่าน แล้วให้เขาสวมปลอกนิ้วเรืองแสงไขว้ไว้ใต้คาง ทำท่าเท่ๆ จากนั้นก็ยกไฟวงแหวนขึ้นถ่ายช็อตที่มันลอยเคว้งอยู่ในอากาศ

ช็อตพวกนี้ดูเหมือนง่าย แต่จริงๆ แล้วต้องใช้ทักษะสูงมาก กระบวนการทั้งหมดถ่ายในโหมดความเร็วสูง ทุกช็อตต้องเริ่มและจบลงด้วยการเคลื่อนไหวเพื่อให้รอยต่อของภาพดูไหลลื่นและเป็นธรรมชาติ มีการใช้เทคนิคกล้องพิเศษ ทั้งการซูมเข้าซูมออกแบบรวดเร็ว การเลือกมุมกล้อง การใช้แสง และเทคนิคการแพนกล้องอย่างตั้งใจ

ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงถึงถ่ายเสร็จ

"เรียบร้อย! หมดหน้าที่มึงแล้ว!"

หลังจากใช้งานเฉินจั๋วเป็นเครื่องมือเสร็จ สืออวี่ก็เก็บกล้องแล้วเปิดโน้ตบุ๊กเพื่อตัดต่อวิดีโอทันที เฉินจั๋วยืนดูอยู่ข้างหลังด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าเพื่อนมันจะตัดยังไง

"ขยับออกไปหน่อยได้ไหม? มึงมายืนบังจนกูเสียสมาธิหมดแล้วเนี่ย!" สืออวี่โบกมือไล่อย่างรำคาญ

"ไปก็ได้! แหม ทำมาเป็นวางมาดนะมึง!" เฉินจั๋วบ่นพึมพำแล้ววิ่งกลับไปดูไลฟ์สดสาวๆ ต่อ

สืออวี่เปิดโปรแกรม PR นำเข้าช็อตที่ถ่ายมาทั้งหมด เขาเริ่มจากการตัดแต่งทีละช็อตก่อน พอได้ช็อตดิบทั้ง 16 ช็อตครบก็นำมาวางบนไทม์ไลน์ เขาใส่เอฟเฟกต์พิเศษลงไปในแต่ละช็อต ใส่เอฟเฟกต์แอนิเมชันรวม ใส่ซับไตเติลพร้อมลูกเล่น และยังไปหาเสียงชนแก้วจากคลังซาวด์เอฟเฟกต์มาใส่ให้ตรงกับช็อตที่แก้วไวน์กระทบกัน

สุดท้ายเขานำเข้า BGM 'ความพยาบาทของคนรัก' ที่เตรียมไว้ ปรับจังหวะเสียงให้ตรงกับภาพและไทม์ไลน์ทั้งหมด

เสร็จสิ้นสมบูรณ์

การถ่ายทำใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง แต่การตัดต่อกินเวลาไปถึงสองชั่วโมงเต็ม...