บทที่ 29: หีบสมบัติกลางทะเล!

บทที่ 29: หีบสมบัติกลางทะเล!

ตู้ม! x2

กู้ฝานและซูหลีเยว่กระโดดลงไปในทะเลตามลำดับ ส่วนเสี่ยวอินก็กระโดดตามลงไปด้วย หมาป่าและหมาทั่วไปเกิดมาก็ว่ายน้ำเป็นอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงอะไรมันมากหรอก

น้ำทะเลสาดกระเซ็นเปียกชุ่มไปทั่วตัวของกู้ฝานและซูหลีเยว่ในทันที

ไม่เพียงเท่านั้น ถึงแม้กู้ฝานจะว่ายน้ำเป็น แต่เขาก็ยังสำลักน้ำทะเลไปสองสามอึก

"แค่กๆ"

โชคดีที่ด้วยแรงลอยตัวของห่วงยางและการตีขาอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดเขาก็สามารถลอยตัวอยู่บนผิวน้ำได้อย่างมั่นคง

ซูหลีเยว่ก็มีสภาพไม่ต่างกัน เธออยู่ห่างจากกู้ฝานประมาณห้าหกเมตร หลังจากตั้งหลักได้ เธอก็รีบว่ายมาหาเขาอย่างทุลักทุเล

เสี่ยวอินตะกุยน้ำดังตู้มต้ามสองสามที ก็ว่ายมาถึงข้างกายกู้ฝาน แล้วก็แลบลิ้นแฮ่กๆ ทำท่าทางประจบประแจงสุดๆ

"แค่กๆ"

ซูหลีเยว่สำลักน้ำทะเลเข้าไป รสชาติเค็มปี๋ทำเอาเธอรู้สึกแย่สุดๆ

กู้ฝานจับมือซูหลีเยว่ไว้ ทั้งสองคนต้องคอยตีขาเพื่อพยุงตัวไม่ให้จม

"เป็นอะไรไหม? สำลักน้ำเหรอ?"

"ฉันไม่เป็นไร แค่กๆ"

กู้ฝานช่วยลูบหลังซูหลีเยว่ และทั้งคู่ก็เริ่มทรงตัวได้แล้ว

อันที่จริง กู้ฝานเองก็สำลักน้ำทะเลเข้าไปอึกใหญ่เหมือนกัน ถ้าเขาไม่มีห่วงยาง เขาคงจะสำลักหนักกว่านี้แน่ๆ

หลังจากนั้น ผู้เล่นคนอื่นๆ ก็ทยอยกระโดดลงมาในน้ำทะเลทีละคน ราวกับเกี๊ยวที่ถูกหย่อนลงหม้อน้ำเดือด

ผู้เล่นบางคนก็เหมือนกับกู้ฝานและซูหลีเยว่ คือว่ายน้ำเป็นและสามารถลอยตัวขึ้นมาได้หลังจากที่สำลักน้ำไปนิดหน่อย

แต่สำหรับผู้เล่นที่ว่ายน้ำไม่เป็น พวกเขามีสภาพที่น่าอนาถสุดๆ พวกเขาตะเกียกตะกายตีน้ำอยู่นาน กลืนน้ำทะเลเข้าไปอึกใหญ่ แล้วก็จมดิ่งลงไปพร้อมกับเสียงน้ำดังบุ๋งๆ

กู้ฝานเห็นกับตาว่าผู้เล่นหญิงที่เป็นนักเรียน ม.ปลาย คู่นั้น กำลังจมดิ่งลงไปในทะเลลึกขึ้นเรื่อยๆ

ผู้เล่นชายนั้นว่ายน้ำเป็น แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากมองดูแฟนสาวของตัวเองจมน้ำไปต่อหน้าต่อตาด้วยความกระวนกระวาย

ใช่แล้ว เด็ก ม.ปลาย สองคนนี้เป็นคู่รักกัน

เขาเหลือบไปมองกู้ฝานที่กำลังเกาะห่วงยางอยู่ และเมื่อนึกขึ้นได้ว่ากู้ฝานแข็งแกร่งขนาดไหน เขาก็รีบตะโกนขึ้นมา "พี่ชายกู้ฝาน ช่วยไปช่วยแฟนผมหน่อยได้ไหมครับ?! เธอจะจมน้ำตายอยู่แล้ว"

เด็กนักเรียนชาย ม.ปลาย ว่ายน้ำไปพลางตะโกนเรียกกู้ฝานเสียงหลง

กู้ฝานเก่งกาจขนาดนั้น การช่วยแฟนสาวของเขาคงไม่ใช่เรื่องยากหรอกมั้ง?

เมื่อได้ยินดังนั้น กู้ฝานและซูหลีเยว่ก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

กู้ฝานพูดขึ้นว่า "เธอก็เป็นแฟนลายนี่ ทำไมไม่ไปช่วยเองล่ะ?"

"ผ-ผมไม่มีห่วงยางนี่ครับ! พี่ชาย ผมขอร้องล่ะ ช่วยแฟนผมด้วยเถอะ แล้วพวกเราจะตอบแทนพระคุณพี่อย่างงามเลย!"

"ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย?"

ซูหลีเยว่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถ้าอยากได้ห่วงยาง ก็ไปหาซื้อเอาในตลาดซื้อขายสิ จะให้ผู้ชายของฉันไปช่วยแฟนของนายเนี่ยนะ? หน้าไม่อายจริงๆ!"

แล้วการลงไปช่วยคนจมน้ำมันก็เสี่ยงอันตรายจะตายชัก! มีข่าวออกจะบ่อยไปที่คนว่ายน้ำลงไปช่วยคนจมน้ำแล้วสุดท้ายก็จมน้ำตายตามกันไปทั้งคู่?"

เธอไม่มีวันยอมให้กู้ฝานลงไปช่วยเด็ดขาด

เธอไม่อยากให้กู้ฝานต้องไปเสี่ยงอันตรายอะไรทั้งนั้น!

"ช่างเถอะ ไม่ทันแล้ว ผู้หญิงคนนั้นจมไปแล้ว"

เด็กนักเรียนชายกัดฟันกรอด โกรธจัดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เป็นเพราะเขารู้ดีว่าการลงไปช่วยแฟนสาวนั้นมีความเสี่ยง เขาถึงได้ไปขอความช่วยเหลือจากกู้ฝานและซูหลีเยว่ ที่ทั้งคู่ต่างก็สวมแว่นตาว่ายน้ำและมีห่วงยางกันทั้งนั้น

ผู้เล่นหญิงอีกสองคนที่กู้ฝานเคยช่วยไว้ได้ยินบทสนทนานั้น พวกเธอก็รีบเปิดตลาดซื้อขายแล้วซื้ออุปกรณ์ว่ายน้ำมาทันที

แต่อุปกรณ์พวกนี้มันมีน้อยเกินไป การที่ตลาดที่มีคนอยู่เป็นหมื่นๆ คนจะมีอุปกรณ์ว่ายน้ำหลุดมาขายสักสองสามชิ้นก็ถือว่าดีมากแล้ว

ตอนที่เด็กนักเรียน ม.ปลาย คนนั้นกำลังจะกดซื้อ เขาก็พบว่ามันถูกขายไปหมดเกลี้ยงแล้ว

คู่สามีภรรยาวัยกลางคนกับผู้เล่นหญิงอีกสองคนนั้นสวมห่วงยางเรียบร้อยแล้ว แม้ว่าคู่สามีภรรยาจะมีห่วงยางแค่ชิ้นเดียว แต่พวกเขาก็พอจะเกาะมันเพื่อพยุงตัวให้ลอยอยู่บนผิวน้ำได้อย่างทุลักทุเล

"ต่อจากนี้ พวกเราก็แค่รอให้ครบสองชั่วโมงใช่ไหม?"

กู้ฝานกอดเสี่ยวอินไว้ แล้วให้มันเกาะบนห่วงยางของเขา

เสี่ยวอินจะได้พักเหนื่อยบ้าง

"น่าจะใช่นะ ว่ายน้ำครบสองชั่วโมงเมื่อไหร่ เราก็กลับไปได้แล้วล่ะ"

พวกเขารวมกลุ่มลอยตัวอยู่บนผิวน้ำด้วยกัน

ช่างน่าเสียดายที่เด็กนักเรียนหญิง ม.ปลาย ซึ่งอยู่ในวัยที่กำลังเบ่งบาน ต้องมาจมน้ำตายไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้ แถมเด็กนักเรียนชายคนนั้นก็ขี้ขลาดตาขาว ไม่กล้าแม้แต่จะลงไปช่วยแฟนสาวของตัวเองด้วยซ้ำ!

ผ่านไปประมาณสิบห้านาที เด็กนักเรียนชายเริ่มมีอาการเหนื่อยล้า เขานอนหงายลอยคออยู่บนผิวน้ำ พยายามเซฟพลังงานให้ได้มากที่สุด

ทว่า...

ไม่นานเขาก็พบว่ามีเงาดำทะมึนกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ภายใต้ผิวน้ำ

กู้ฝานเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ในขณะที่เสี่ยวอินก็เห่ากรรโชกไม่หยุด

ฉลามกินคนขนาดยักษ์โผล่พรวดขึ้นมา อ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยซี่ฟันแหลมคม แล้วกลืนร่างของเด็กนักเรียนชาย ม.ปลาย คนนั้นลงไปทั้งตัวในคำเดียว!

"อ๊ากกกกกก!"

"มีฉลาม! มีฉลาม!"

ผู้เล่นหญิงกรีดร้องขึ้นมาทีละคน แล้วรีบว่ายน้ำหนีไปอีกทางหนึ่ง

สีหน้าของกู้ฝานเย็นชา เขาใช้เนตรหยั่งรู้ตรวจสอบค่าสถานะของฉลามกินคนตัวนี้เรียบร้อยแล้ว

【ฉลามกินคน

คุณภาพ: ธรรมดาระดับกลาง

พลังชีวิต: 250

พลังโจมตี: 18

พลังป้องกัน: 12

ความเร็ว: 27

สกิล: กลืนกินในคำเดียว: เมื่ออยู่ในน้ำทะเล สามารถกลืนกินสิ่งมีชีวิตที่มีพลังชีวิตน้อยกว่าหรือเท่ากับ 100 หน่วยได้ในคำเดียว หรือสร้างความเสียหาย 50 หน่วยให้กับสิ่งมีชีวิตที่มีพลังชีวิตมากกว่า 100 หน่วย】

โชคดีที่ค่าสถานะของฉลามกินคนตัวนี้พอๆ กับเสี่ยวอิน ซึ่งอยู่ในระดับธรรมดากลางๆ

ฉลามกินคนยังคงว่ายวนเวียนอยู่ในน้ำ กู้ฝานถอดห่วงยางออก ดาบทองคำก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

ซูหลีเยว่ก็ทำแบบเดียวกัน เธอชักขวานประณีตออกมา

หนึ่งดาบ

หนึ่งขวาน

การโจมตีประสานของทั้งสองคน สังหารฉลามกินคนได้ในพริบตา!

"แม่เจ้า นี่คือพลังของลูกพี่กู้ฝานงั้นเหรอ?"

ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ไม่ตะขิดตะขวงใจเลยสักนิดที่จะเรียกกู้ฝานที่อายุน้อยกว่าเขาว่า 'ลูกพี่'

"ไม่ใช่แค่อาวุธหรอกนะที่รัก ถ้าเรามีอาวุธแบบนั้น เราก็ทำได้เหมือนกันแหละน่า!"

"ดวงดีก็ถือเป็นความสามารถอย่างหนึ่งนะเว้ย!"

กู้ฝานไม่สนใจคำพูดของคนอื่น

เขาดำดิ่งลงไปในน้ำทะเลเพื่อเก็บไอเทมที่ดรอปออกมา

【ได้รับ เนื้อฉลามกินคน x 30】

【ได้รับ ฟันฉลามกินคน x 2】

กู้ฝานสังเกตเห็นว่ากระเป๋าเป้ของเขาใกล้จะเต็มแล้วจากไอเทมต่างๆ ที่เก็บสะสมมาตลอดช่วงที่ผ่านมา ถ้าเขาจะเก็บของเพิ่มอีก มันคงจะลำบากแน่ๆ

กระเป๋าเป้ของกู้ฝานและซูหลีเยว่รวมกันมีพื้นที่แค่สี่สิบช่อง ซึ่งดูเหมือนจะเยอะ แต่ความจริงแล้วมันก็ค่อนข้างจำกัด

หลังจากเก็บเนื้อและฟันฉลามเรียบร้อยแล้ว

กู้ฝานก็ตัดสินใจโยนเนื้อแมวกับเนื้อสุนัขดิบที่เหลืออยู่ทิ้งไป

【เนื้อแมวดิบ (เน่าเสีย)】

【เนื้อสุนัขดิบ (เน่าเสีย)】

เนื้อแมวกับเนื้อสุนัขดิบพวกนี้มันเน่าเสียไปหมดแล้วนี่นา!

ในตอนแรกเขาแอบตกใจนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจเหตุผลได้อย่างรวดเร็ว

เป็นเพราะเนื้อสุนัขกับเนื้อแมวพวกนี้ถูกเก็บไว้ในกระเป๋าเป้นานเกินไป มันก็เลยเน่าเสีย

เขาโยนเนื้อสุนัขกับเนื้อแมวทั้งหมดลงทะเล พยายามเคลียร์พื้นที่ในกระเป๋าเป้ให้ได้มากที่สุด จากนั้นก็ค่อยๆ ว่ายน้ำกลับขึ้นมาบนผิวน้ำ

ทว่า เมื่อเขาว่ายขึ้นมา สายตาของทุกคนกลับจับจ้องไปที่จุดเดียวกันอย่างน่าประหลาดใจ พวกเขากำลังมองตรงไปข้างหน้า

กู้ฝานเพ่งมองตามไป และก็พบว่ามีหีบสมบัติใบหนึ่งกำลังลอยน้ำมา มันเปล่งแสงสีเขียวออกมาด้วย

"หีบสมบัติเรืองแสงสีเขียว หรือว่ามันจะเป็นหีบสมบัติระดับชั้นเลิศกันนะ?"

ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ร้องอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น

หีบสมบัติระดับชั้นเลิศงั้นเหรอ?

มีความเป็นไปได้สูงเลยล่ะ!

"ทุกคน หีบสมบัตินี้ใครดีใครได้นะเว้ย! ฉันขอไปก่อนล่ะ!"

ชายวัยกลางคนตะโกนบอกเป็นพิธี ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวว่ายน้ำพุ่งเข้าไปหาหีบสมบัติ

เขาทิ้งห่วงยางไว้ให้หญิงวัยกลางคน ซึ่งเธอว่ายน้ำไม่ค่อยแข็งเท่าไหร่ เธอจึงทำได้เพียงยืนมองสามีของตัวเองว่ายออกไป

ผู้หญิงอีกสองคนหันมาสบตากัน แล้วก็พุ่งพรวดตามไปติดๆ

จะมีบุญคุณช่วยชีวิตหรือไม่มีก็ช่างเถอะ

การแย่งชิงหีบสมบัติระดับชั้นเลิศนี่สิสำคัญกว่า!

กู้ฝานยิ้มมุมปาก

คิดจะมาแข่งความเร็วต่อหน้าหมาป่าหลังเงินที่เชี่ยวชาญการว่ายน้ำเนี่ยนะ ไม่ตลกไปหน่อยเหรอ?

"เสี่ยวอิน ลุยเลย! ไปคาบหีบสมบัตินั่นมาให้ฉัน!"

"โฮ่งๆ!"

หมาป่าหลังเงินตีขาว่ายน้ำแบบท่าหมาอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งตรงดิ่งไปยังหีบสมบัติใบนั้น!

ความเร็วของมันนั้นยอดเยี่ยมมาก เร็วกว่าพวกนั้นตั้งสองเท่าแหนะ!

ความเร็วพื้นฐานของหมาป่าหลังเงินก็ถือว่าอยู่ในระดับชั้นยอดอยู่แล้ว!

"ดูเหมือนว่าการใช้ยาสัตว์เลี้ยงนี่จะคุ้มค่าจริงๆ เสี่ยวอินมันเชื่อฟังคำสั่งสุดๆ ไปเลย"

ซูหลีเยว่กล่าว

"ยัยหนูหลีเยว่ของฉันก็ต้องทำตัวว่าง่ายๆ ด้วยเหมือนกันนะ"

กู้ฝานดึงเธอเข้ามากอด การได้กอดซูหลีเยว่ตอนตัวเปียกชุ่มแบบนี้มันช่างรู้สึกดีจริงๆ นุ่มนิ่มไปหมดทั้งตัว

ซูหลีเยว่ค้อนขวับใส่กู้ฝาน

"ฉันเป็นแฟนนายนี่นา ถ้าไม่เชื่อฟังนาย แล้วจะให้ฉันไปเชื่อฟังใครล่ะ?"

...

เสี่ยวอินว่ายน้ำท่าหมาได้อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ และไม่นานมันก็ว่ายแซงหน้าผู้เล่นคนอื่นๆ ไปอย่างง่ายดาย

พวกเขามองดูเสี่ยวอินที่ค่อยๆ ร่นระยะห่างจากหีบสมบัติระดับชั้นเลิศเข้าไปเรื่อยๆ ด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

ทว่า ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจของพวกเขา เสี่ยวอินก็คาบหีบสมบัติไว้ในปาก แล้วรีบว่ายกลับมาหากู้ฝานอย่างรวดเร็ว

【หีบสมบัติชั้นเลิศระดับต่ำ】

"มันคือหีบสมบัติระดับชั้นเลิศจริงๆ ด้วย!"

กู้ฝานเก็บมันเข้ากระเป๋าเป้

"หลีเยว่ พรุ่งนี้อย่าลืมใช้คริติคอลกับหีบสมบัตินี้ด้วยนะ"

"แน่นอน! หลังจากใช้คริติคอลกับหีบสมบัติระดับชั้นเลิศแล้ว บางทีมันอาจจะกลายเป็นหีบสมบัติระดับชั้นเยี่ยมเลยก็ได้นะ!"

ซูหลีเยว่พูดด้วยความตื่นเต้นและอยากจะลองใช้เร็วๆ

หลังจากนั้น ฉลามอีกสองตัวก็โผล่มา แต่พวกมันก็ถูกกู้ฝานและซูหลีเยว่จัดการได้อย่างง่ายดาย การมีอาวุธทรงพลังตั้งแต่เนิ่นๆ นี่มันมีประโยชน์จริงๆ แฮะ!

นับตั้งแต่พวกเขามาถึงมหาสมุทรอันกว้างใหญ่แห่งนี้ เวลาสองชั่วโมงก็ผ่านพ้นไป และเวลาของพวกเขาก็หมดลง ทั้งสี่คนถูกเทเลพอร์ตกลับมายังชั้น 600 อย่างรวดเร็ว

เมื่อกลับมาถึงชั้น 600 ซูหลีเยว่ก็รีบไปหลบหลังกู้ฝาน เธอไม่อยากให้ใครเห็นสภาพร่างกายที่เปียกปอนของเธอ

โลกจำลองบังคับนี้เป็นชั้นพิเศษรูปแบบใหม่ แค่ให้ว่ายน้ำในทะเลมันก็พอทนอยู่หรอก แต่ถ้าในอนาคตเกิดถูกจับโยนลงไปในลาวาหรือภูเขาไฟขึ้นมาล่ะก็ นั่นคงเป็นจุดจบของพวกเขาแน่ๆ

"ลูกพี่กู้ฝาน พวกเราไปก่อนนะคะ?"

หญิงสาวสองคนบอกลากู้ฝาน แล้วก็เดินแยกย้ายกลับไปทางโถงบันไดของตัวเอง

คู่สามีภรรยาวัยกลางคนก็เดินตามหลังพวกเธอไปติดๆ

กู้ฝานและซูหลีเยว่ก็เตรียมตัวจะปีนบันไดต่อไป

มีเพียงเสื้อผ้าของซูหลีเยว่เท่านั้นที่ยังเปียกชุ่มอยู่

"กู้ฝาน ทำไมเราไม่เปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนล่ะ? เสื้อผ้าที่เราซักเมื่อคืนน่าจะแห้งแล้วนะ!"

กู้ฝานพยายามอย่างเต็มที่ที่จะสะกดกลั้นความต้องการที่จะจ้องมองส่วนโค้งเว้าอันเย้ายวนที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดนอนสีชมพูเปียกน้ำทะเลของเธอ...

มันช่างสวยงามน่าดึงดูดใจเกินไปจริงๆ...

"นายเปิดโหมดล็อกเป้าอัตโนมัติอีกแล้วนะ!"

เมื่อเห็นสายตาของกู้ฝานเลื่อนต่ำลงอย่างควบคุมไม่ได้ ซูหลีเยว่ก็บ่นอย่างเอือมระอา

"ก็นะ ภาพสวยๆ งามๆ แบบนี้จะปล่อยให้ผู้เล่นคนอื่นเห็นได้ยังไงล่ะ"

"งั้นก็หันหน้าไปทางอื่นสิ ห้ามมองฉันนะ"

ซูหลีเยว่พูดด้วยความเขินอาย

กู้ฝานถึงกับพูดไม่ออก ซูหลีเยว่ก็ยังมีความขี้อายอยู่บ้าง

แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องปกติ ผู้หญิงก็ต้องสงวนท่าทีเป็นธรรมดา

กู้ฝานหันหลังไป ฟังเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันดังแว่วมาจากด้านหลัง รู้สึกเหมือนตัวเขาใกล้จะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

"โอเค เสร็จแล้ว! เสี่ยวฝานจื่อ นี่รางวัลสำหรับคนเก่งที่ไม่แอบดู"

หลังจากเก็บชุดนอนที่เปียกชุ่มเข้ากระเป๋า ซูหลีเยว่ก็กระโดดเข้ามากอดคอกู้ฝานแล้วจุ๊บเขาหนึ่งที

จากนั้น กู้ฝานก็เปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองบ้าง

พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ทั้งสองก็เริ่มปีนบันไดต่อ

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว

หลังจากปีนบันไดไปได้สักพัก พวกเขาก็มาถึงชั้น 630 ถ้ารวมกับเวลาที่ต้องว่ายน้ำอยู่ในทะเลอีกสองชั่วโมง ทั้งสองคนก็เหนื่อยล้าเต็มทน เมื่อวานพวกเขาปีนมาถึงชั้น 470

วันนี้ปีนมาถึงชั้น 630 ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว

ที่สำคัญกว่านั้น บนชั้น 630 มีห้องอยู่ห้องหนึ่ง และภายในห้องนั้นก็มีกล่องข้าวเบนโตะวางอยู่สองกล่อง!

ทั้งสองคนตื่นเต้นดีใจสุดๆ ตั้งแต่ทะลุมิติมาหลายวัน พวกเขายังไม่ได้กินข้าวสวยเลยสักเม็ด

ในฐานะคนจีน การไม่ได้กินข้าวสวยมันช่างเป็นอะไรที่ทรมานจริงๆ

น่าเสียดายที่ห้องโล่งๆ ห้องนี้ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีกเลย ไม่มีเตียง ไม่มีห้องน้ำ มีแค่กล่องข้าวเบนโตะสองกล่อง และประตูก็ล็อกไม่ได้ด้วย

กู้ฝานสั่งให้เสี่ยวอินไปยืนเฝ้ายามอยู่ข้างนอก ถ้ามีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น ก็ให้มันเห่าเตือนสองสามที อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ แทบจะไม่มีผู้เล่นคนไหนแข็งแกร่งกว่าเสี่ยวอินเลย ดังนั้นการให้เสี่ยวอินเฝ้ายามจึงปลอดภัยหายห่วง

...