บทที่ 117: บารมีที่ติดตัวมาแต่เกิด

บทที่ 117: บารมีที่ติดตัวมาแต่เกิด

"หม่ามี้ฮะ"

ออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต โต้วโต้วยกผักสดที่ซื้อมาใส่ท้ายรถ หันกลับมาแนะนำฮวาเจิงให้ซูเสี่ยวเนี่ยนรู้จัก "หม่ามี้ นี่คือพี่สาวฮวาที่ผมเพิ่งเจอในซูเปอร์มาร์เก็ตครับ เธอเป็นเพื่อนของผม เที่ยงวันนี้ ผมอยากเชิญพี่สาวฮวาไปทานข้าวที่บ้านเราครับ"

โต้วโต้วยืนอยู่นอกรถ ปรึกษาซูเสี่ยวเนี่ยนเรื่องแขกที่จะมาบ้าน

ฟางซีหยวนที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับไม่ได้ลงรถมา แต่ก็ยิ้มทักทายฮวาเจิงอย่างสุภาพตามมารยาท

ก่อนที่ฮวาเจิงจะมาที่เมืองอันเฉิง เธอได้ตรวจสอบความสัมพันธ์รอบตัวของซูเสี่ยวเนี่ยนมาหมดแล้ว ย่อมรู้ดีว่าฟางซีหยวนเป็นใคร

แต่ถึงจะรู้ ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไปทางสีหน้า เธอเพียงแค่ยิ้มตอบฟางซีหยวนอย่างเป็นปกติ ถือเป็นการทักทายตอบ

พอหันกลับมาหาซูเสี่ยวเนี่ยน รอยยิ้มของฮวาเจิงก็ดูจริงใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "สวัสดีค่ะคุณแม่น้องโต้วโต้ว ฉันชื่อฮวาเจิง เป็นเพื่อนของโต้วโต้วค่ะ"

ฮวาเจิงแนะนำตัว

เธอไม่กลัวเลยสักนิดว่าชื่อของเธอจะมีคนอื่นได้ยิน... เพราะในองค์กร Angel เธอใช้ชื่อภาษาอังกฤษมาตลอด ส่วนชื่อ 'ฮวาเจิง' นั้น นอกจากระดับสูงไม่กี่คนแล้ว ก็ไม่มีใครรู้

"สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับมาเที่ยวที่บ้านนะคะ"

ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มอย่างอ่อนโยน ต้อนรับอย่างใจกว้าง

เธอเชื่อมั่นในสายตาของลูกชายตัวเอง... คนที่โต้วโต้วเรียกว่าเพื่อน ย่อมไม่ธรรมดาแน่

ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน ซูเสี่ยวเนี่ยนสัมผัสได้ชัดเจนว่าผู้หญิงที่จู่ ๆ ก็โผล่มาคนนี้ ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับลูกชายของเธอ

แต่เรื่องแบบนี้ ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่อยากเข้าไปก้าวก่าย

เธอไม่ใช่แม่หัวโบราณคร่ำครึ ถึงลูกชายจะยังเด็ก แต่ความสามารถในการจัดการเรื่องราวต่าง ๆ นั้น ไม่ได้ด้อยไปกว่าเธอผู้เป็นแม่เลย เผลอ ๆ... จะเก่งกว่าเธอที่เป็นแม่ด้วยซ้ำ

กลับมาถึงคอนโดหยวนเหอ ก็เกือบจะเที่ยงวันแล้ว

โต้วโต้วดูเวลา แล้วรีบถอดรองเท้า ล้างมือ เข้าไปเตรียมอาหารกลางวันในครัว

"คุณแม่น้องโต้วโต้ว โต้วโต้วยุ่งอยู่ในครัวคนเดียว เดี๋ยวฉันเข้าไปเป็นลูกมือเขานะคะ ! "

ฮวาเจิงผู้มี EQ สูงคุยสัพเพเหระกับซูเสี่ยวเนี่ยนอยู่ครู่หนึ่ง ก็ทำท่าทางกระตือรือร้นขอตัวเข้าไปในครัว

"อื้ม โต้วโต้วตัวแค่นี้ ทำไมถึงมีเพื่อนอย่างคุณฮวาได้นะ ? "

ฟางซีหยวนที่อยู่ข้าง ๆ มาพักใหญ่ คิ้วเริ่มขมวดมุ่น

ผู้หญิงแซ่ฮวาคนนี้ ปรากฏตัวได้ประจวบเหมาะเกินไปแล้ว หรือว่าจะมีจุดประสงค์อะไรแอบแฝง ?

"ไม่เป็นไรหรอก เมื่อกี้โต้วโต้วบอกแล้วว่า นี่เป็นครูสอนศิลปะที่เขารู้จักเมื่อก่อนน่ะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนพูดด้วยสีหน้าปกติ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันที "ฟาง คุณเล่ามาซะดี ๆ กลับประเทศมาช่วงนี้ มัวแต่ไปยุ่งอะไรอยู่ ? ปล่อยให้ผ่านไปตั้งนานกว่าจะมาหาฉัน แบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ ! "

ไหนสัญญาว่ากลับมาแล้วจะรีบมาหาไง ?

ซูเสี่ยวเนี่ยนทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ทำท่าเหมือนจะคาดคั้นเอาผิด

ฟางซีหยวน: ...

ทั้งสองคนคุยกันอยู่ในห้องรับแขก ไม่มีใครสนใจเรื่องในครัว

ฮวาเจิงแอบแวบเข้าไปในครัว แล้วปิดประตูลง

โต้วโต้วเปิดก๊อกน้ำ ล้างผักในมืออย่างคล่องแคล่ว "พี่สาวฮวา อยู่ที่สำนักงานใหญ่ดี ๆ จู่ ๆ วิ่งมาที่เมืองอันเฉิงมีธุระอะไร ? "

"ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก แค่ได้ข่าวว่าหัวหน้าของ 'เพลิงทมิฬ' มาที่อันเฉิง ก็เลยกลัวเธอจะเป็นอะไรไป ตัวคนเดียวหัวเดียวกระเทียมลีบ ฉันเลยมาช่วยไง" ฮวาเจิงยืนพิงประตู หยิบขนมขบเคี้ยวใส่ปากอย่างเกียจคร้าน ปากก็คุยกับโต้วโต้ว หู ก็คอยฟังความเคลื่อนไหวภายนอกประตูไปด้วย

เธอมีประสาทสัมผัสที่ไวผิดมนุษย์มาแต่กำเนิด ถ้าซูเสี่ยวเนี่ยนหรือฟางซีหยวนมายืนหน้าประตูครัว เธอต้องรู้ตัวแน่นอน

"อื้ม พี่กำลังจะบอกว่า ครั้งนี้ไม่ใช่แค่สายลับของเพลิงทมิฬที่มาอันเฉิงเพื่อจับหม่ามี้กลับไป แต่แม้กระทั่ง 'J' ก็มาที่อันเฉิงด้วย ? "

เสียงน้ำไหลซู่ซ่า กลบเสียงสนทนาแผ่วเบาของทั้งสองคน

หัวหน้าขององค์กรเพลิงทมิฬ โค้ดเนม J

"แต่ว่า ไม่ว่าจะเป็นใคร ถ้ากล้าแตะต้องหม่ามี้ผม ผมจะทำให้มันมาได้แต่กลับไม่ได้ ! "

โต้วโต้วพูดจบก็เลิกคิ้วขึ้น แววตาสีนิลดำขลับฉายแววเย็นเยือกกดดัน แผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขามที่ติดตัวมาแต่กำเนิด... ประกาศศักดาว่า 'ถ้าไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็นใคร'