บทที่ 116: ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผม

บทที่ 116: ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผม

โต้วโต้ว: ...

มองฮวาเจิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย

มือน้อย ๆ ดึงชายเสื้อเธอเบา ๆ โต้วโต้วกระพริบตาดำขลับอย่างน่าเอ็นดู พูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาบริสุทธิ์ว่า "พี่สาวฮวา หนูไม่ได้ตั้งใจนะ..."

"เธอ ! "

ฮวาเจิงจ้องหน้าเขา

แล้วจู่ ๆ ก็หมดอารมณ์โกรธไปดื้อ ๆ

เด็กน้อยน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ ต่อให้โกรธแค่ไหนก็หายเป็นปลิดทิ้ง... ถึงเขาจะตั้งใจทำ เธอก็ทำไม่ลงอยู่ดีไม่ใช่เหรอ ?

อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก ยกมือขึ้นดีดหน้าผากเขาเบา ๆ พูดอย่างหมั่นไส้ว่า "เจ้าเล่ห์นักนะเรา"

ตวัดสายตากลับไปมองผู้ชายที่นอนอยู่บนพื้น แววตาสดใสของฮวาเจิงฉายแววอำมหิตวูบหนึ่ง "แล้วหมอนี่มันเรื่องอะไรกัน ? "

โต้วโต้วแววตาขรึมลง น้ำเสียงเรียบเฉย "คนขององค์กรเพลิงทมิฬ จะมาจับตัวผมกลับไป"

"งั้นก็แสดงว่า ตัวตนของเธอถูกเปิดเผยแล้ว ? "

ฮวาเจิงตกใจ ตามมาด้วยความโกรธ "ช่วงนี้กรงเล็บของพวกเพลิงทมิฬ ยื่นมาไกลเกินไปแล้วนะ กินมูมมาม ข้ามเขตมาแล้ว"

"ใครว่าไม่ใช่ล่ะ ! "

ฉู่เฟิงเดินกะเผลกเข้ามา ทำหน้าประจบเอาใจท่านเทพทั้งสอง พูดว่า "ท่านเทพ Eric ถึงจะมีไอคิวไร้เทียมทาน แต่จุดอ่อนที่ชัดเจนที่สุดของท่านก็คือทักษะการต่อสู้ ดังนั้น ถ้าสู้ด้วยสมอง ท่านเทพ Eric ไม่กลัวหรอก แต่ถ้ามาไม้แข็งเมื่อไหร่ ก็จะยุ่งยากหน่อย"

"ดังนั้น นี่คือข้ออ้างที่นายปกปิดไม่ยอมรายงานฉันใช่ไหม ? " ฮวาเจิงปรายตามองเขา น้ำเสียงหาเรื่อง

ฉู่เฟิงหดคอวูบ แทบจะร้องไห้ รีบแก้ตัวว่า "ลูกพี่ใหญ่ฮวาครับ เจ๊ฟังผมอธิบายก่อนสิครับ เรื่องนี้ เกี่ยวกับตัวตนของท่านเทพ Eric..."

"ผมเป็นคนไม่ให้เขาบอกเอง"

โต้วโต้วถอนหายใจ พูดแทรกขึ้นอย่างจนใจ "พี่สาวฮวา เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง ตอนนี้ผมต้องไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก่อน หม่ามี้ยังรออยู่ข้างนอก"

คิ้วขมวดมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์

หม่ามี้แค่อยากจะกินข้าวดี ๆ สักมื้อ มันยากนักหรือไง ?

ชอบมีพวกแมลงสาบตาถั่วโผล่มาขัดจังหวะอยู่เรื่อย

"แม่เธอกินข้าวก็กินไปสิ ทำไมต้องให้เธอมาจ่ายตลาดด้วย ? ไม่กลัวเธอหลงทางหรือไง ? "

ฮวาเจิงอึ้งไป มองโต้วโต้วด้วยความแปลกใจ แล้วก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจซูเสี่ยวเนี่ยนขึ้นมาตงิด ๆ

เป็นแม่ประสาอะไร ?

ลูกชายตัวแค่นี้ ปล่อยให้ออกมาจ่ายตลาดคนเดียว ใจกล้าเกินไปแล้ว !

"อื้ม ! ผมเป็นคนจ่ายตลาดมาตลอดแหละ ! หม่ามี้ชอบกินกับข้าวฝีมือผม"

โต้วโต้วตอบไปเรื่อย ท่าทางสบาย ๆ เหมือนไม่เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ

ฮวาเจิงตะลึงงัน นึกว่าหูฝาด "เธอหมายความว่า ที่บ้าน เธอเป็นคนทำกับข้าวตลอดเลยเหรอ ? "

"ไม่งั้นล่ะ หม่ามี้ทำงานเหนื่อยจะตาย" โต้วโต้วตอบหน้าตาย

ฮวาเจิงกระพริบตาปริบๆ แล้วก็กะพริบอีกที จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ายี่สิบกว่าปีที่ผ่านมานี้ เธอแม่งใช้ชีวิตเสียเปล่าจริง ๆ !

โต้วโต้วตัวแค่นี้ สมองอัจฉริยะก็เรื่องหนึ่ง... ยีนเขาดี เรื่องนี้อิจฉากันไม่ได้

แต่ว่า ตัวแค่นี้ เป็นทั้งอัจฉริยะ ทั้งทำอาหารเป็น แถมยังดูแลแม่ตัวเองได้อีก นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ?

จะเก่งเกินคนไปแล้วไหม ?

ท่านเทพ Eric โปรดเมตตา อย่าเพิ่งฆ่าพวกปุถุชนคนธรรมดาอย่างพวกเราให้ตายด้วยความอิจฉาจะได้ไหม ?

หน้าดำคร่ำเครียด

ฮวาเจิงยอมแพ้อย่างราบคาบ

"ลูกพี่ใหญ่ฮวา คนคนนี้จะเอายังไงดีครับ ? "

เห็นท่านเทพทั้งสองคุยกันเสร็จทำท่าจะเดินหนี ฉู่เฟิงรีบชี้ไปที่ผู้ชายบนพื้นแล้วถามขึ้น

ฮวาเจิงหันไปมองโต้วโต้วโดยสัญชาตญาณ อยากรู้ว่าเขาจะจัดการยังไง

โต้วโต้วเม้มปาก นัยน์ตาสีนิลดำมืดสนิทฉายแววอำมหิตเย็นยะเยือก "โยนออกไป ให้หมากิน ! "

ผู้ชายคนนี้รู้ตัวตนของเขาแล้ว จะปล่อยให้มีชีวิตอยู่ไม่ได้ !

ฉู่เฟิง: ...

ท่านเทพ Eric โหดชะมัด

"รับทราบครับท่านเทพ ไม่มีปัญหาครับท่านเทพ"

เขาลากไอ้ตัวซวยนั่นออกไปทันที

ถึงขั้นนี้แล้ว ไม่เอาไปให้หมากินจะเก็บไว้ทำพันธุ์เหรอ ? ต่อให้ท่านเทพ Eric ไม่สั่ง ฉู่เฟิงก็ต้องฆ่ามันให้ตาย !

กล้าคิดร้ายกับท่านเทพ Eric แม้แต่หญ้าบนหลุมศพก็อย่าหวังจะได้งอก

"พี่สาวฮวา"

โต้วโต้วหยุดเดิน นึกอะไรขึ้นได้ หรี่ตามองไปรอบ ๆ "กล้องวงจรปิดที่นี่ล่ะ ? "

"วางใจได้ ทำลายทิ้งหมดแล้ว"

"ที่ลานจอดรถมีคนอื่นเห็นอีกไหม ? "

ฮวาเจิง: "เหอะ! ฉันลงมือเอง เธอยังไม่วางใจอีกเหรอ ? ที่มาช้าไปไม่กี่นาที ก็เพราะมัวแต่จัดการเรื่องพวกนี้แหละ"

"อื้ม งั้นก็ดี"

โต้วโต้วพยักหน้า จู่ ๆ ก็หันกลับมา ยิ้มตาหยี "พี่สาวฮวาเจิง ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผมนะครับ"