บทที่ 72: โยนลงไปให้แบนเป็นกระดาษ

“สุนัขดีไม่ขวางทาง ไสหัวไป !”

ใบหน้าของซูเสี่ยวเนี่ยนเย็นชาลง เธอคร้านจะต่อความยาวสาวความยืดกับไอ้โง่คนนี้อีก

ความอดทนของเธอมาถึงขีดสุดแล้ว

อ้าปากก็หาว่าเธอเป็นสายลับธุรกิจ

ปัญญาของเปียนลี่ยงคนนี้โดนสุนัขกินไปแล้วหรือไง ?

บริษัท TGD มีพนักงานแบบนี้อยู่แต่ยังไม่เจ๊งเนี่ย ถือเป็นปาฏิหาริย์ชัด ๆ

หลังจากบ่นในใจเสร็จ ซูเสี่ยวเนี่ยนก็ก้าวเท้าเดินออกไป

แต่สายตาของเปียนลี่ยงกลับเป็นประกายวูบหนึ่ง ไม่รู้ว่าเส้นประสาทส่วนไหนทำงานผิดปกติ

ร่างผอมสูงพุ่งพรวดเข้าไปคว้าแขนของซูเสี่ยวเนี่ยนไว้แล้วตะโกนลั่น “หยุดเดี๋ยวนี้นะ ! ใครอนุญาตให้เธอไป ? ยัยสายลับธุรกิจ เธออย่าบอกนะว่าไม่ได้ขโมยความลับบริษัทมาจากห้องทำงานท่านประธาน แล้วตอนนี้กำลังรีบร้อนจะหนีไปน่ะ ?”

ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่เหมือนเหยียนเหวยหาน

เหยียนเหวยหานมีอาการแพ้ผู้หญิง แต่เธอ ซูเสี่ยวเนี่ยน ‘แพ้ทุกคนที่เธอไม่ชอบหน้า ! ’

ดวงตาคู่สวยหรี่ลงในทันที ซูเสี่ยวเนี่ยนมองเปียนลี่ยงด้วยสายตาอันตราย ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตาลงไปมองที่ ‘อุ้งเท้าสุนัข’ ซึ่งกำลังจับแขนเธอไว้แน่น

ริมฝีปากแดงระเรื่อเอ่ยปากช้า ๆ “ฉันเตือนคุณนะ... ปล่อยมือ !”

“ไม่ปล่อย !”

เปียนลี่ยงตอบอย่างเด็ดเดี่ยว ราวกับกำลังสละชีพเพื่อปกป้องความลับของบริษัท ยิ่งไปกว่านั้นเขายังอาศัยจังหวะที่ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่ทันตั้งตัว แหกปากตะโกนเรียกคนข้างนอก “ใครก็ได้มาช่วยที ! เร็วเข้า ! มีสายลับอยู่ตรงนี้ !”

ให้ตายเถอะ !

คำด่าสารพัดขบวนพาเหรดออกมาจากริมฝีปากแดงก่ำของซูเสี่ยวเนี่ยน เธอจัดการเปียนลี่ยงผู้ไม่กลัวตายด้วยลูกถีบจากเรียวขาสวย พุ่งเข้าใส่เปียนลี่ยงที่ยืนอยู่ตรงประตู จนเขากระเด็นไปกระแทกกับกลุ่มคนที่กำลังวิ่งกรูกันเข้ามาล้มระเนระนาดไปตาม ๆ กัน

ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบราวกับเห็นผี

หมิงเกอ ผู้ช่วยที่พุ่งออกมาจากห้องเลขานุการเป็นคนแรก ถึงกับยืนอึ้งเมื่อเห็นความรุนแรงของสาวงามอย่างซูเสี่ยวเนี่ยน เขารู้สึกได้ทันทีว่าเรื่องนี้ชักจะไปกันใหญ่แล้ว !

พลังทำลายน่ากลัวเกินไปแล้ว

แม้แต่ประตูห้องทำงานประธานยังแทบจะปลิวหลุดออกมา นี่ต้องเสียเงินซ่อมอีกเท่าไหร่เนี่ย !

หางตาของหมิงเกอกระตุกยิก ๆ เขาทำหน้าเย็นชาแล้วหันไปตบหน้าเปียนลี่ยงฉาดใหญ่พลางตวาด “ใครสั่งให้แกไปหาเรื่องเธอ ?”

ผู้หญิงที่แม้แต่ท่านประธานเหยียนผู้ยิ่งใหญ่ยังไม่กล้าหือ เปียนลี่ยงไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน ถึงได้กล้ามาแหย่เธอ ?

“ผู้ช่วยหมิง ! ผะ...ผมไม่ได้หาเรื่องเธอนะครับ เป็นผู้หญิงคนนี้ต่างหากที่เข้ามาทำมิดีมิร้ายในห้องประธาน... ผู้ช่วยหมิงดูสิครับ เมื่อกี้เธอกำลังจะขโมยเอกสารสัญญาฉบับนี้ออกไป แต่ผมจับได้คาหนังคาเขา ! ผมมีเหตุผลนับหมื่นประการที่จะเชื่อว่าเธอต้องเป็นสายลับที่บริษัทอื่นส่งมาแน่ ๆ !”

เปียนลี่ยงพูดด้วยความคับแค้นใจ มือข้างหนึ่งกุมหน้าพลางชู “แผนงานโครงการรถยนต์ไฟฟ้า” ที่ซูเสี่ยวเนี่ยนวางไว้บนโต๊ะให้หมิงเกอดู

หมิงเกอกระตุกยิ้มในใจ เขาไม่ได้ตาบอด เขาเห็นมันอยู่ !

แต่ไอ้บ้าเอ๊ย แกแน่ใจจริง ๆ เหรอว่าแกรู้ความสัมพันธ์ระหว่างท่านประธานกับซูเสี่ยวเนี่ยนน่ะ ?

เขาสองคนลูกโตจนเดินปร๋อขนาดนั้นแล้ว แกยังกล้าหาญชาญชัยมาหาว่า ‘ว่าที่นายหญิง’ ของบริษัทเป็นสายลับเนี่ยนะ ?

โทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที หมิงเกอกัดฟันกรอด “หุบปาก ! ไม่มีธุระของแกแล้ว ไสหัวไป !”

พนักงานดีเด่นอันดับหนึ่งอะไรกัน... นี่มันตัวซวยไม่มีสมองชัด ๆ !

“เดี๋ยวก่อน !”

เปียนลี่ยงกำลังจะไป แต่ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่ยอมให้ไปง่าย ๆ

“นี่ เธอจะเอาอะไรอีก ?” เปียนลี่ยงไฟสุมทรวง ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายยุติธรรม แต่ทำไมคนที่โดนตบโดนถีบกลับเป็นเขา ?

ต้องเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ใช้ ‘กฎลับ’ (ใช้เต้าไต่) แน่ ๆ ไม่อย่างนั้นผู้ช่วยหมิงจะเข้าข้างเธอขนาดนี้ได้ยังไง ?

อืม... เปียนลี่ยงมโนไปไกลแล้ว ถ้าหมิงเกอรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ล่ะก็ ไม่ต้องรอถึงมือเหยียนเหวยหานหรอก หมิงเกอนี่แหละจะจัดการเขาให้ตายก่อน !

“ถ้าฉันจำไม่ผิด เพื่อนร่วมงานเปียนดูเหมือนจะติดหนี้ฉันอยู่ 25 ล้าน ยังไม่ได้คืนเลยไม่ใช่เหรอ ?”