บทที่ 95: พล็อตเรื่องดั้งเดิม

"ระบบ เล่าเรื่องราวของพระเอกนางเอกในนิยายต้นฉบับให้ฉันฟังหน่อย" เจียงชิ่นกล่าว

ไม่นานระบบก็ส่งเสียงขึ้น

[พระเอกของนิยายต้นฉบับคือเซียวเจาหยาง ส่วนนางเอกคือเว่ยจิงจิง พวกเขาทั้งคู่เป็นคนปักกิ่ง แต่ก่อนจะลงไปชนบทไม่เคยรู้จักกันมาก่อน จนกระทั่งได้ไปเป็นปัญญาชนที่ชุมชนเฉียนจิ้นด้วยกัน ถึงได้เริ่มสนิทสนมกัน ครอบครัวของเว่ยจิงจิงให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว เพื่อไม่ให้น้องชายของเธอต้องถูกส่งไปใช้แรงงานที่ชนบท จึงบีบบังคับให้เธอยกงานให้น้องชาย แล้วบังคับให้เธอลงไปชนบทแทน]

[ในชาติที่แล้ว เว่ยจิงจิงทนความยากลำบากในชนบทไม่ไหว เพื่อให้มีคนมาช่วยทำงาน เธอจึงแต่งงานกับจางฟู่กุ้ย ชาวนาในท้องถิ่น โดยคิดว่าตัวเองจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย คาดไม่ถึงว่าผ่านไปไม่กี่ปีก็มีนโยบายให้ปัญญาชนกลับเมือง ปัญญาชนที่ลงมาชนบทพร้อมกับเธอต่างก็ได้กลับไปหมด แต่เว่ยจิงจิงกลับเมืองไม่ได้เพราะแต่งงานแล้ว ต้องติดอยู่ในชนบทไปตลอดชีวิต และตรอมใจตายด้วยโรคซึมเศร้าก่อนอายุสี่สิบ]

"งั้นก็แสดงว่า นางเอกย้อนเวลา (กลับชาติมาเกิด) สินะ?" เจียงชิ่นแทรกขึ้น

[ถูกต้องครับ ดังนั้นนิยายที่คุณทะลุมิติเข้ามาถึงได้ชื่อว่า 'เกิดใหม่ยุค 70: การพลิกผันของสะใภ้ปัญญาชน' ซึ่งเขียนไว้อย่างชัดเจนว่านางเอกได้กลับชาติมาเกิดใหม่]

"อ้อ แล้วหลังจากที่เธอเกิดใหม่ล่ะ?"

[หลังจากที่เว่ยจิงจิงตาย เธอก็ย้อนเวลากลับมาในช่วงที่เพิ่งลงมาอยู่ชนบทใหม่ๆ เนื่องจากมีความทรงจำจากชาติก่อน เธอจึงรู้ว่าฐานะทางบ้านของเซียวเจาหยางดีที่สุดในบรรดาปัญญาชนทั้งหมด และเขาจะได้กลับเมืองเป็นคนแรก แถมที่บ้านยังจัดหางานดีๆ ไว้ให้เขาด้วย]

[เพื่อเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตัวเองในชาติที่แล้ว เว่ยจิงจิงจึงเริ่มตั้งใจเข้าหาเซียวเจาหยาง คอยดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีตอนที่เขาได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุ จนสุดท้ายก็ได้กลายเป็นแฟนของเขา]

[หลังจากกลับเมือง ครอบครัวของเซียวเจาหยางก็ช่วยฝากงานให้เว่ยจิงจิง หนึ่งปีต่อมาทั้งสองก็แต่งงานและมีลูกด้วยกัน ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย หลังจากยุคปฏิรูปและเปิดประเทศ เว่ยจิงจิงก็อาศัยความทรงจำจากชาติก่อนมาทำธุรกิจจนใหญ่โต ชาตินี้เธอทำความปรารถนาก่อนตายในชาติที่แล้วได้สำเร็จและมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ แต่ว่า...]

เจียงชิ่นกำลังฟังอย่างออกรส ระบบกลับลากเสียงยาวเป็นจุดหักมุม กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเธอ

[แต่ว่าเรื่องที่เล่าไปเมื่อกี้คือพล็อตเรื่องเดิมครับ อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ว่า การที่คุณเข้ามาแทรกแซง ทำให้เส้นเรื่องหลักบิดเบี้ยว เนื้อเรื่องหลายส่วนจึงเปลี่ยนไป]

"แล้วไงต่อ?" เจียงชิ่นเลิกคิ้ว

[ดังนั้น จุดเวลาที่เว่ยจิงจิงกลับมาเกิดใหม่ในครั้งนี้ จึงไม่ใช่ตอนที่เพิ่งลงมาชนบทใหม่ๆ แต่เป็นช่วงที่ตกลงคบหากับจางฟู่กุ้ยอย่างลับๆ ไปแล้ว]

[หลังจากเกิดใหม่ เว่ยจิงจิงรีบร้อนอยากจะสลัดจางฟู่กุ้ยทิ้ง จึงใช้วิธีที่ค่อนข้างรุนแรง และรีบไปพัวพันกับเซียวเจาหยางอย่างรวดเร็ว จางฟู่กุ้ยโกรธจัดจึงไปฟ้องร้องว่าเซียวเจาหยางขโมยทรัพย์สินของชุมชน]

"เอ๊ะ เซียวเจาหยางขโมยทรัพย์สินของชุมชนจริงๆ เหรอ?"

[ใช่ครับ]

เจียงชิ่นไม่เข้าใจ "เขาไม่ใช่พระเอกหรอกเหรอ? พระเอกจะไปขโมยของได้ยังไง?"

[สิ่งที่เซียวเจาหยางขโมยคือข้าวสารในโกดัง ที่ขโมยก็เพราะอาหารการกินมันแย่มาก เซียวเจาหยางทนไม่ไหวจริงๆ ซึ่งส่วนนี้ความจริงแล้วเป็นพล็อตที่ซ่อนอยู่ ไม่ได้เขียนไว้ในนิยายต้นฉบับครับ]

[แต่เนื่องจากเนื้อเรื่องเปลี่ยนไป จางฟู่กุ้ยที่อิจฉาและเกลียดชังเซียวเจาหยางจึงเอาเรื่องนี้ไปฟ้อง เซียวเจาหยางจึงถูกคนในชุมชนวิจารณ์อย่างหนักและถูกบันทึกความผิดร้ายแรง ซึ่งเป็นสาเหตุให้เวลาในการกลับเมืองของเขาต้องล่าช้าออกไป]

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

มิน่าล่ะ พระเอกนางเอกที่ควรจะได้กลับเมืองในเดือนกรกฎาคม ถึงได้ถูกเลื่อนไปเป็นเดือนกุมภาพันธ์ปีหน้า

หลังจากเข้าใจที่มาที่ไปของพระเอกนางเอกแล้ว เจียงชิ่นก็ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปรับท่าทางให้สบายขึ้น

'ในชาติที่แล้วเจ้าของร่างเดิมเข้าไปแทรกกลางและทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคน แต่ชาตินี้ฉันมาอยู่ที่นี่แทนแล้ว ต่อไปจะไม่มีทางไปข้องแวะกับพวกเขาสองคนอีก ต่างคนต่างอยู่ก็แล้วกัน'

เจียงชิ่นพูดกับระบบในใจ

ระบบเงียบไปนาน เจียงชิ่นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เธอหันหน้าไปเล็กน้อย มองดูฟู่เส้าตั๋วที่พิงหลับอยู่ข้างๆ

สายตาของเธอไล่ไปตามโครงหน้าคมคาย และไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางเรียบเนียน

เจียงชิ่นจ้องมองตรงนั้นนิ่งๆ และเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว

พอรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป เธอก็รีบเบือนหน้าหนีด้วยความตกใจ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำอยู่นาน

พอตั้งสติได้ เจียงชิ่นก็นึกขึ้นมาได้ว่า ในชาติก่อนเจ้าของร่างเดิมทิ้งฟู่เส้าตั๋ว แล้วเข้าไปแทรกแซงความรักของพระเอกนางเอก จนสุดท้ายก็ต้องพบจุดจบที่เลวร้าย

เธอรู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "ชาตินี้ พวกเรามาใช้ชีวิตด้วยกันดีๆ เถอะนะ"

พูดจบเธอก็หลับตาลง โดยไม่ทันเห็นว่าขนตาของชายหนุ่มข้างกายสั่นไหวเล็กน้อย

เนื่องจากต้องนั่งรถไฟตู้ขบวนเดียวกันกับพระเอกนางเอกในนิยายต้นฉบับ หลังจากนั้นเจียงชิ่นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะบังเอิญเจอพวกเขาอีก

เมื่อเจอเซียวเจาหยางอีกครั้ง เขาทำตัวเหมือนไม่รู้จักเจียงชิ่น เอาแต่จ้องหน้าเธออยู่นาน ในแววตามีประกายประหลาดใจในความสวยของเธอ เจียงชิ่นถูกเขามองจนรู้สึกอึดอัด จึงถลึงตาใส่เขาอย่างแรง เซียวเจาหยางถึงได้ยอมหยุด ส่วนตอนที่เจอเว่ยจิงจิง คือตอนเช้าที่อ่างล้างหน้าหน้าห้องน้ำ

มีอ่างล้างหน้าทั้งหมดสองอ่าง เจียงชิ่นเข้าไปล้างหน้าที่อ่างด้านในก่อน ไม่นานพื้นที่ว่างข้างๆ ก็ถูกเว่ยจิงจิงจับจอง เหนืออ่างล้างหน้ามีกระจกบานใหญ่ ตอนที่เจียงชิ่นกำลังทาครีมบำรุงผิวหน้าหน้ากระจก ก็เห็นว่าเว่ยจิงจิงล้างหน้าเสร็จแล้ว หล่อนใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าจนแห้ง แล้วยืนหวีผมอยู่หน้ากระจก

ผ่านเงาสะท้อนในกระจก นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงชิ่นได้พิจารณาหน้าตาของหล่อนอย่างจริงจัง

เป็นใบหน้าที่สวยมาก สวยเฉี่ยวแบบดุดันและดึงดูดสายตา เวลามองคนหางตาจะชี้ขึ้น ดูเข้าถึงยากนิดหน่อย

หลังจากลอบสังเกตเสร็จ เจียงชิ่นก็สัมผัสได้ว่าเว่ยจิงจิงเองก็กำลังลอบมองเธอผ่านกระจกเช่นกัน

เจียงชิ่นไม่อยากจะไปยุ่งเกี่ยวกับหล่อนมากนัก จึงรีบทาครีม หวีผม แล้วเตรียมตัวจะเดินออกไป

โครงสร้างบนรถไฟค่อนข้างแคบ ทางเดินหน้าอ่างล้างหน้ากว้างพอให้คนเดินผ่านได้ทีละคนเท่านั้น

เจียงชิ่นหันไปพูดอย่างสุภาพ "ขอทางหน่อยค่ะ"

เว่ยจิงจิงปรายตามองเธอ แล้วเบี่ยงตัวหลบ

ตอนที่เจียงชิ่นเดินผ่านหล่อนไป ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเป็นศัตรูที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ

แปลกจัง ชาตินี้เธอไม่มีทางเข้าไปยุ่งวุ่นวายระหว่างพระเอกนางเอกอีกแน่ๆ แล้วความรู้สึกเป็นศัตรูที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของเว่ยจิงจิงนี่มันคืออะไรกัน

แต่เจียงชิ่นก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ ยังไงซะต่อไปก็คงไม่ได้เจอกันอีก ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องมาเปลืองสมอง

พอกลับมาที่นั่ง เจียงชิ่นก็เห็นว่าฟู่เส้าตั๋วซื้ออาหารเช้ามาสองที่และวางเตรียมไว้บนโต๊ะพับแล้ว

อาหารเช้าที่ซื้อจากตู้เสบียงคือโจ๊กกับหมั่นโถว

"คุณกินก่อนเถอะ ผมจะไปล้างหน้าแปรงฟัน"

ฟู่เส้าตั๋วหยิบอุปกรณ์อาบน้ำกับผ้าขนหนู แล้วเดินไปทางห้องน้ำ

เจียงชิ่นนั่งลง ยกโจ๊กขึ้นมาซดคำหนึ่ง โจ๊กยังอุ่นๆ อยู่ พอกลืนลงไปก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไหลลงไปตามหลอดอาหาร สบายท้องสุดๆ เธอหยิบหมั่นโถวขึ้นมากัดอีกคำ

เพิ่งกินหมั่นโถวหมดไปลูกเดียว ก็รู้สึกว่ารถไฟเริ่มชะลอความเร็วลง ใกล้จะถึงสถานีต่อไปแล้ว

ไม่นานรถไฟก็จอดสนิท ผู้โดยสารที่ต้องการลงสถานีนี้ต่างพากันไปรอที่หน้าประตูรถไฟเรียบร้อยแล้ว

ทันทีที่ประตูรถไฟเปิดออก เจียงชิ่นก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากทางนั้น

"จับเขาไว้ เขาขโมยกระเป๋าสตางค์ฉัน!"

"จับเขาไว้!"

เสียงผู้หญิงคนหนึ่งกรีดร้องอย่างสุดเสียง

พร้อมกับเสียงนั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่งพุ่งไปที่ประตูรถไฟพยายามจะเบียดตัวลงไป แต่ถูกผู้โดยสารที่กำลังลงรถขวางเอาไว้

จังหวะที่เขากำลังร้อนรนผลักผู้โดยสารคนนั้นเพื่อจะลงรถ ผู้โดยสารข้างหลังที่ตั้งสติได้ก็กรูกันเข้ามาล้อมจับเขา